Het eerste werk van de (in mijn optiek nu al) legendarische progmetal formatie Haken. Een demo wel te verstaan, dus de geluidskwaliteit laat helaas de wensen over. Echter laat Haken op deze demo meteen al horen over een stel enorm getalenteerde muzikanten te beschikken, die ook nog eens fatsoenlijke songs kunnen schrijven.

Maar voor mijn gevoel ontbreekt er hier toch enige samenhang binnen de nummers, een euvel dat mijns inziens op hun volwaardige debuut, Aquarius, wordt verholpen (alhoewel daar soms ook wat té lang doorgeneuzeld wordt). Zo worden de cartooneske / carnavaleske elementen op deze demo mij wat te dik aangezet, wat het luisterplezier niet echt bevorderd. Op een gegeven moment wordt er soms te lang nodeloos doorgemuciseerd dat ik eigenlijk geen idee meer heb waar ik naar aan het luisteren ben (het doel achter de muziek is verdwenen). Gelukkig is dat voor een beginnende band op een demo totaal niet erg en, zoals reeds gezegd, wordt dat euvel snel verholpen op de eerste twee volwaardige albums die de band zou uitbrengen.

Grappig feit, voor de meeste fans vast bekend, is dat het gros van de nummers op deze demo is bewerkt en opnieuw opgenomen voor de in 2014 verschenen EP Restoration. Logischerwijs komen de songs daar veel, en veel beter uit de verf. Daarnaast is de groei die Haken als band heeft doorgemaakt ook heel duidelijk te horen wanneer de songs op de demo vergeleken worden met die op Restoration.

Ik geef hier toch een 4* voor, ondanks de matige geluidskwaliteit en de soms wat onsamenhangende nummers. Dat wordt gecompenseerd door het geweldige talent van de band en door de (ik zou bijna 'uiteraard' willen zeggen) prachtige melodieën, arrangementen en zanglijnen die zelfs in het prille beginstadium van de band al te horen zijn: de veelbelovende kwaliteiten waarover Haken beschikt zijn op deze demo zeker al te bewonderen en zouden later ten volle worden benut.

In ieder geval een must voor de zichzelf respecterende fan!

Na zo'n 4 à 5 luisterbeurten is het tijd om de eerste balans op te maken. Fauna is een lastiger album geworden dan Virus en Vector. Waar op die albums nog enkele relatief 'makkelijke' composities stonden, zoals bijvoorbeeld Prosthetic en Canary Yellow enerzijds en The Good Doctor en A Cell Divides, is dat op Fauna niet het geval. Zelfs de nummers die wat korter afklokken zijn lastig te doorgronden na enkele luisterbeurten.

Fauna voelt dan ook heel gecondenseerd aan, want er gebeurt ontzettend veel. Iedere song bevat onnoemelijk veel verschillende lagen, maatsoorten en tempo's worden moeiteloos afgewisseld en de verschillende passages vliegen je om de oren. Dat is absoluut niet erg, maar het maakt wel dat alleen de volhardende luisteraar beloont wordt met Hakens zevende studioalbum.

Ook merk ik, en dat is bij deze band eigenlijk vrij uniek, dat ik niet zo geraakt wordt door Fauna. Ik merk dat er weinig momenten zijn die me ontroeren of die echt iets in me los maken, terwijl dat altijd wel een component was die ik 'typisch' Haken vond en die maakt dat ik deze band zo belachelijk goed vindt. Voor het eerst bekruipt me het gevoel dat Haken ietwat is doorgeslagen in technisch vernuft en muzikale krachtpatserij. Vroege albums, zoals bijvoorbeeld Aquarius, Visions en The Mountain, hadden hier absoluut geen last van. Op Vector en Virus bekroop me dat gevoel soms ook wel, maar ook daar bespeur ik meer emotie dan op Fauna.

Misschien verdwijnt dit gevoel wel wanneer ik Fauna wat meer op waarde kan schatten, want zoals gezegd: hier gebeurt enorm veel (moois), wat niet in enkele luisterbeurten te vatten is. Zo is het bij mij ook gegaan met Virus. Lang vond ik dat album niet heel bijzonder, tot enkele maanden geleden. Nu staat daar een zeer verdienstelijke 4,5*. Ik vermoed dat Fauna zich op eenzelfde manier gaat ontwikkelen, waarbij de emotionele connectie daarna hopelijk ook wortel gaat schieten. Het is misschien in dit kader niet gek dat drie singles, namelijk Nightingale, The Alphabet of Me en Lovebite me het meest weten te raken. Of dat te maken heeft met het feit dat die drie nummers al enigszins hebben kunnen 'inweken', weet ik niet, maar mocht dat het geval zijn, dan zit ik er niet over in dat ook de rest van de songs van Fauna mij emotioneel in vervoering weten te brengen.

Het langste nummer van Fauna, Elephants Never Forget, verdient overigens speciale aandacht. Wat een bazentrack is dat zeg! Beginnen met een op Queen geïnspireerde sectie, om vervolgens over te schakelen naar de springerige 'quirkyness' van Gentle Giant (met overigens identieke zanglijnen!) en dan te vervolgen met een heerlijke vette chunky gitaarriff als stevige basis voor het vervolg. Dat nummer was bij de eerste luisterbeurt meteen raak bij mij, en doet me eraan herinneren hoe fantastisch Haken kan musiceren en componeren. Elephants Never Forget hoort wat mij betreft thuis in het rijtje Messiah Complex, Veil, The Architect, Crystallised, Falling Back To Earth, Visions, etc., etc...

Een korte samenvatting van wat ik heb geprobeerd te zeggen is dat Fauna Hakens meest uitdagende werk tot nu toe is geworden. Alle negen composities steken ontzettend vernuftig in elkaar en bevatten ontiegelijk veel laagjes met mooie arrangementen, prachtige melodieën, oorwurmige zanglijnen, fabuleuze drums (Hearne heeft zichzelf wederom overtroffen), en nog zoveel meer. De keerzijde daarvan is dat me het gevoel bekruipt de emotionele connectie, wat één van Hakens sterkste punten is gebleken, begint te verzwakken. Desalniettemin vermoed ik dat de oplossing ligt in het feit dat wanneer de composities, die enorm veel muzikale krachtpatserij bevatten, wat meer in beginnen te dalen, die emotionele connectie vanzelf zal komen.

Ik durf Fauna wel in te vliegen met 4* en ik ben benieuwd wat de rest tot dusverre van Hakens zevende studioworp vindt!

Zojuist weer eens opgelegd naar aanleiding van de nieuwe singles. Virus weet me helaas nog steeds niet te pakken zoals hun andere albums dat wel wisten te doen. Toch verhoog ik 'm met een halve ster, want het is over de gehele linie toch wel erg sterk. Invasion vind ik een fijne track, Carousel zit boordevol onderhuidse spanning, wat ook geldt voor Canary Yellow en Messiah Complex is een dijk van een song. Carousel is dan de nipte favoriet; ik vind de compositie en de build-up daadwerkelijk schitterend, de riffs komen echt hard binnen, de zanglijnen zijn lekker modern en poppy en er gebeuren veel onverwachtse wendingen.

Ik mis echter de unieke samensmelting van alle elementen die de vorige albums voor mij zo goed maakten. Op Virus is dat mijns inziens toch minder gelukt, wat jammer is. Vector kwam in dat opzicht voor mijn gevoel veel beter uit de verf. Zo kon mij Veil, dat echt als de spil voor dat album dient, ontzettend bekoren, en ook Puzzle Box en Nil By Mouth behoren voor mij tot het beste materiaal dat Haken heeft uitgebracht. En alles sluit naadloos bij elkaar aan; het is echt een album. Op Virus heerst dat gevoel (helaas) wat minder. Ik ben benieuwd wat de heren op de opvolger, Fauna, van weten te maken.

Luisterend naar deze plaat denk ik eigenlijk aan hoe Deafheaven black metal maakt. Zij nemen een hard genre, maar geven daar toch een kleurrijke invulling aan door te kiezen voor zeer melodieuze riffs met heel expressieve akkoordenschema's die een achtbaan aan emoties opwekken.

Dat hoor ik Harboured ook doen. Zij nemen het genre post-metal, maar geven daar ook een heel uitgesproken invulling aan door te kiezen voor veel melodieuze riffs en vrij heldere akkoorden. Zeker wanneer je het vergelijkt met andere genregenoten. Impermanent Cell is hier denk ik het beste voorbeeld van, maar ook het langste nummer van deze plaat is exemplarisch. Overigens hoor ik in de tweede helft van Thy Own Destroyer een zeer hoog Amenra-gehalte, met name in hoe het contemplatieve stukje cleane zang wordt opgevolgd door de post-metal-esque finale. Prachtig!

Kortom een zeer fijne kennismaking met deze band en een welkome aanvulling aan dit mooie genre. Hopelijk weten ze deze lijn in de toekomst door te trekken, waarbij ik hoop dat ze dan richting de vijftig minuten gaan en kiezen voor een productie die iets krachtiger is dan op dit debuutalbum. In ieder geval bedankt voor de tip, legian!

Ik ben het letter voor letter eens met deze korte uiteenzetting. Bij beluisteren van deze plaat, voornamelijk in het akoestische gitaarspel, duikt bij mij ook regelmatig Opeth op als referentiepunt. Bovendien fungeert dat akoestische nummer, Abdication, als het perfecte scharnierpunt van deze plaat; het dient als een soort tussenhalte om, na het snoeiharde eerste deel, het tweede snoeiharde deel tot je te nemen. Een erg slimme keuze van de band.

Enige smetpuntje, voor mij althans, vind ik de productie. Als ik deze plaat van Haunter vergelijk met bijvoorbeeld een band als Bloodspawn Incantation, dan vind ik laatstgenoemde band geluidstechnisch gezien hier toch behoorlijk boven staan. Productioneel klinken de platen van Bloodspawn Incantation veel voller, rijker en dieper dan deze plaat van Haunter. En dat is jammer, want daardoor weet Sacramental Death Qualia niet écht door te stoten naar een hogere beoordeling. Daarnaast vind ik, als we toch bezig zijn met vergelijken, dat Bloodspawn Incantation compositioneel net een tikje interessanter en boeiender musiceert dan Haunter. Zo vergen de composities op Sacramental Death Qualia veel meer energie om te doorgronden dan bijvoorbeeld de composities op Starspawn, wat het lastig maakt de nummers goed te doorgronden.

Al met al is dit toch een heerlijke progressieve deathmetalrelease waar enorm interessante en kwalitatief hoogstaande nummers op staan. Don slaat wat mij betreft de spijker op z'n kop. Het vergt echter wel meerdere luisterbeurten om er volledig in te komen, wat natuurlijk de beloning uiteindelijk alleen maar groter maakt. Voor nu een mooie 4*, maar met nog enkele luisterbeurten zou dat best wel eens hoger kunnen uitvallen.

Imago is wat mij betreft nog steeds even dik in orde sinds mijn laatste bericht alhier van een krappe twee jaar geleden. Desalniettemin merk ik wel aan mezelf dat ik de meeste platen van meer dan een uur gewoon echt te lang vind, eigenlijk tot het storende aan toe, en helaas valt ook deze schijf binnen die categorie.

Als je daar ook nog bij neemt dat we hier wel met een behoorlijk dense brok aan complexe muziek te maken hebben - het is al van het kaliber en soort 'moet je echt voor gaan zitten, want hier gebeurt ontzettend veel' - dan heb je twee elementen die elkaar tegenwerken en dus verzwakken. Het zorgt ervoor dat de nummers - tsjokvol met mooie ideeën, interessante wendingen en bakken aan kwaliteit - te pakken worden genomen door hun eigen lengte. Bovendien voelen sommige cleane zanglijnen op momenten ook een beetje te geforceerd aan, merk ik bij een hernieuwde luisterbeurt. Dat heeft op zich geen invloed op mijn beoordeling, want zo vervelend is het niet, maar het helpt vanzelfsprekend ook niet mee in de waardering. Al met al verlaag ik daarom toch naar een dikke 4* in plaats van 4,5*: kwalitatief is dit nog altijd van een hoog niveau en is het uiterst genietbaar, maar dit album had met een kleine vijftig minuten echt afgelopen moeten zijn wat mij betreft.

Is er overigens al meer bekend over nieuw werk van deze band (Ayreonfreak)? Het is nu drie jaar geleden, dus het zou bijna tijd moeten zijn zou je denken. Zoals reeds eerder gememoreerd ben ik nog altijd erg benieuwd hoe de band zich op een volgend werk gaat ontwikkelen in verhouding tot deze plaat.

Het is dat het debuut speciaal voor me is geweest, want anders had deze Astronautica er waarschijnlijk met de hoofdprijs vandoor gegaan. Eigenlijk is dit wel de ultieme Hidria Spacefolk plaat, omdat het karakteristieke geluid van de band vermengt wordt met meer pakkende melodieën (die tegelijkertijd uiteraard heerlijk hypnotiserend en spacey werken) en een meer rock-georiënteerd geluid. Desalniettemin sla ik het debuut nog wat hoger aan dan deze. Ik denk ook dat deze plaat, op het debuut na, het hoogste herdraaibaarheidsgehalte heeft en ook het album is dat het meest makkelijke (relatief gezien) te verteren is.

Overigens nog wel een korte vermelding over het nummer Badding. Persoonlijk denk ik dat dat nummer op de best mogelijke manier de sound van Hidria Spacefolk en de manier hoe zij te werk gaan belichaamt. Echt een nummer om je vingers bij af te likken.

Verder is eigenlijk alles wel gezegd wat er te zeggen valt over dit album. Wel gek, en enerzijds ook jammer, dat dit album het populairste is van de band. Ik had gehoopt meer volk bij het debuut aan te treffen, aangezien dat naar mijn mening het beste werk van deze band is.

Mooi is ook om te zien ook hoe deze band zich heeft ontwikkeld: van een geluid dat hoofdzakelijk jazz als basis had met spacende synthesizers en genre-uitstapjes naar de funk en reggae horen we hier hoofdzakelijk Hidria Spacefolk met (space-)rock als basisuitgangspunt, met de reeds beschreven stijlkenmerken die eromheen worden toegevoegd.

Deze plaat dateert alweer uit 2012. Weet iemand toevallig of deze band überhaupt nog muziek maakt, en zo ja, of ze ook van plan zijn nieuw materiaal uit te brengen in de (nabije) toekomst? Nu ik ze heb leren kennen wil ik graag nóg meer Hidria Spacefolk

Ik kom op de volgende eindstand uit, met een meer dan behoorlijk eindgemiddelde:

1. HDRSF-01 - 5*
2. Astronautica - 4.5*
3. Symmetria - 4.5*
4. Balansia - 4*
5. Symbiosis - 4*

Gemiddelde: 4,40*

Ik smijt het laatste halve punt er ook nog bij voor deze fe-no-me-nale plaat. Naast het feit dat het spelplezier er vanaf druipt en het kwalitatief zeer hoogstaande muziek is, is deze plaat ook nog eens enorm verslavend. Ik denk dat ik 'm nu toch echt wel een goede tien keer in z'n totaliteit heb geluisterd.

Het zijn de betoverende, hypnotiserende melodieën die het doen voor mij. Nu snap ik echt waarom de term 'spacerock' zo op haar plaats is, want je wordt daadwerkelijk op een soort hypnotische, 'spacende' trip genomen door de manier hoe deze muziek geconstrueerd is en overgebracht wordt. Luister maar eens naar de eerste minuten van de beste compositie van deze plaat, Amos Ame: het is telkens één continue melodie, wat ervoor zorgt dat je in een soort trance terecht komt. Zonder dat je het echter door hebt (dat komt pas na meer luisterbeurten) merk je echter dat er constant kleine variaties worden gespeeld op die melodie, dat er telkens kleine subtiliteiten worden toegevoegd. Hier schuilt naar mijn mening de kracht en de briljantie van deze plaat, want je raakt er niet op uitgeluisterd en het werkt echt verslavend.

Er zijn nog drie korte fragmenten in Amos Ame die ik wil uitlichten. Op 3:45 en 8:14 maakt Hidria Spacefolk twee keer gebruik van eenzelfde soort trucje, waar ik echt maar geen genoeg van kan krijgen. Op beide momenten gooit de band er precies op dat moment een soort versnelling in waardoor je echt wordt meegesleurd in de belevingswereld van de muziek en de band. Vooral op 8:14 is dit heel goed te horen. Daarnaast is het reggae / funk-achtige stukje in de tweede helft van het nummer natuurlijk van grote klasse en schoonheid (en het groovet ook nog eens als een malle!).

De hele plaat is verder vrij consistent: Kafar-I gaat wat op dezelfde voet verder als Amos Ame, op Sindran Rastafan (nog een favoriet!) wordt het accent wat meer gelegd op de synths en hoor ik veel Oosterse klanktapijten, Gnomen is een goede combinatie van de speelse spacey synthesizers met (traditionele) percussie zoals een djembe en Mastronaut is eigenlijk een nummer dat beide kanten van de band goed laat zien: de eerste helft wordt voornamelijk overheerst door spacey synthesizers, terwijl de tweede helft zich meer toespitst op de prog / jazz kant van de band (welke natuurlijk wordt gecombineerd met de desbetreffende synthesizers).

Ik denk ook dat ik deze debuutplaat zo goed vind omdat ik nog nooit eerder echt kennis heb gemaakt met dit type muziek en me erin heb verdiept. Iedereen heeft altijd een beetje extra waardering voor de plaat die je heeft geïntroduceerd in een bepaalde muziekstijl. Voor de progressieve rock was dat Selling England by the Pound en voor de progressieve metal was dat Opeth met Ghost Reveries. Voor deze hybride vorm van spacerock met prominente rol voor synthesizers, gecombineerd met progrock-, jazz- en funkelementen is dat Hidria Spacefolk met dit magistrale HDRSF-1. Vijf sterren en hard op weg om één van de betere albums te worden die ik in mijn bezit heb...

Op voorhand had ik niet gedacht dat Hidria Spacefolk zo'n consistente band zou zijn. Dit is album nummer vier dat ik van ze ken, en ook deze is wéér allemachtig goed. Waar ik bij Balansia opmerkte dat het productioneel heel goed in elkaar zit, moet ik helaas constateren dat er op dit terrein een stapje terug genomen wordt. Ik wil hier niet mee zeggen dat het geluidstechnisch niet goed is, maar meer dat juist Balansia positief opviel wat betreft productie en ik had gehoopt dat die lijn op Symmetria doorgetrokken zou worden. Helaas.

Ik begin Hidria Spacefolk zo langzamerhand te kennen en echt bekend te worden met de composities en de manier van muziek maken, dus ik kan met zekerheid vaststellen dat de composities ook op Symmetria weer als een huis staan: de gelaagde synthesizers, de jazz-basis (die op dit album weer wat prominenter is!), de hypnotiserende bass, de verschillende funk en dance uitstapjes die gemaakt worden (de tweede helft van 322!) en alle overige instrumenten die een rol spelen in het totaalgeluid. Wel heb ik het idee bij dit Symmetria dat de gitaar / de rock nog wat prominenter is, een trend die voortvloeit uit voorafgaande albums. Luister bijvoorbeeld naar het tweede deel van Futur Ixiom, het intro van 322 (opvallend ook dat de gitaar door dat hele nummer heen vrij belangrijk wordt gemaakt) en het intro fan Flora & Fauna. Daarnaast neemt de band voor mijn gevoel ook vaker wat gas terug op Symmetria, wat zorgt voor meer dynamiek en grotere pay-offs binnen de songs. Daarnaast zorgt het er ook voor dat de composities wat meer ademen en wat levendiger worden. Hidria Spacefolk heeft er in ieder geval weer een fraai werkstuk van weten te maken.

Als ik zou moeten kiezen zou deze nu op plek twee komen in vergelijking met de andere albums uit het oeuvre van de band. Waar ik Balansia prees om de fantastische productie en goede composities, vind ik hier de composities van een nóg hoger niveau dan op het vorige album. De accenten die hier gelegd worden liggen me ook net wat meer, waarbij ik het idee heb dat hier qua genre-uitstapjes wat meer naar het debuut wordt geneigd, maar dat met een wat zwaardere (lees: rock en gitaar) insteek. Al met al is er dan sprake van de volgende volgorde:

1. HDRSF-01 - 5*
2. Symmetria - 4.5*
3. Balansia - 4*
4. Symbiosis - 4*

Op 7 juni dit jaar komt de opvolger van Meridian uit. Het album zal de naam 'Stasis' gaan dragen. Ik zou al heel blij zijn als dat album wordt vergezeld van eenzelfde thematische invalshoek als Meridian.

Dit album verhaalt namelijk over een personage die alleen op de wereld is. Hij is alleen en heeft geen medemensen om zich heen. Om zijn plek in een verder desolate wereld te vinden, gaat hij de
natuurlijke elementen op aarde personificeren en goddelijke krachten toebedelen. Het is een muzikale uitwerking van de filosofische theorie van het naturalisme, waarin onder andere wordt gesteld dat de oorsprong van religie kan worden gevonden in de vroegste mensen die aan natuurkrachten goddelijke eigenschappen toebedeelden. Voor de geïnteresseerden heb ik hier het Wikipedia-lemma.

Op muzikaal vlak bewandelt Hippotraktor geen nieuwe wegen. In feite is de band een uitstekende toevoeging aan het ontzettend grote hedendaagse progressieve metallandschap, zonder daar echt bovenuit te springen. Desalniettemin klinkt Meridian muzikaal uitermate verzorgd en is er weinig op af te dingen. Maar dat neemt niet mijn gevoel weg dat deze plaat muzikaal, ten opzichte van andere platen in het genre, iets speciaals of extra's heeft te bieden. De meerstemmige zanglijnen vind ik overigens wel zeer smaakvol uitgevoerd en doen ontzettend denken aan de Belgische kanjers van Psychonaut, hetgeen overigens geen verbazing mag heten, aangezien Stefan de Graef ook de vocalen bij laatstgenoemde band verzorgd.

Het feit dat deze plaat muzikaal eigenlijk niets speciaals of nieuws biedt, maakt dat mijn beoordeling zo blijft zoals hij is. Desalniettemin geeft de filosofische achtergrond wel veel meer diepgang aan de plaat, hetgeen de genietbaarheid van de luisterervaring absoluut ten goede komt. Hopelijk weet de band op de opvolger eenzelfde sterke thematiek te verpakken in een iets gewaagder muzikaal jasje. In dat geval kan Hippotraktor in ieder geval op mijn waardering rekenen.