Hier kan ik me volmondig bij aansluiten. Vanochtend heb ik eerst Silhouettes de revue laten passeren vóórdat ik Genotype heb beluisterd. Het verschil tussen beide albums is inderdaad opmerkelijk. Textures grossiert op deze plaat inderdaad in het gebruik maken van uitgekauwde cliché's die momenteel door talloze middelmatige death- en metalcore bands continu worden uitvergroot. Saai lijkt het toverwoord van Genotype te zijn.

Waar de band nummers op eerder werk spannend, uitdagend en onvoorspelbaar wist te houden met creativiteit en memorabiliteit, is dat precies hetgene wat op dit werk geheel en compleet lijkt te missen. De composities volgen een veelal rechtlijnige en bovendien lijken de nummers niet echt los te komen. Het is zo typisch, generiek en eigenlijk - sorry dat ik het zeg, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken - zielloos. Op de technische kwaliteiten van de muzikanten heb ik weinig af te dingen, want dat zit zoals verwacht wel snor, alleen ik krijg simpelweg totaal geen gevoel bij de muziek die ik aan het luisteren ben.

Daarom is deze plaat dus helaas niet aan mij besteedt. Drie kwartier blijkt dan toch best een lange zit te zijn.

Voor ik mijn lofzang begin wil ik als disclaimer vermelden dat ik mezelf absoluut geen fan van pop kan noemen. De Stones, de Beatles, U2, Michael Jackson, Madonna, Abba, Elton John, noem alle grote popiconen maar op: ik heb er simpelweg niet zoveel mee. Mijn eerste kennismakingen met de albums van de Beatles bevestigden deze zelfreflectie. Toen concludeerde ik dat de lage muzikale spanningsboog en de geringe muzikale uitdaging mijn luisterplezier dusdanig hinderde dat ik er maar geen score aan moest verbinden. Daarmee zou ik de Beatles en de mensen die de muziek wel kunnen waarderen tekort doen. Waarom klikte het dan niet? Ik ben een liefhebber van metal en progressieve rock. Deze muziek was niet bruut, niet hard, niet enorm dynamisch, niet enorm gelaagd, niet snel, niet theatraal en niet overdonderend. Het was eerder simpel en 'te' makkelijk.

Oh wat zat ik fout...

Ik heb deze nieuwe versie uit 2022 enkele malen beluisterd, en ook de gewone versie heb ik enkele keren de revue laten passeren de afgelopen tijd. Het kan zijn dat de kwaliteit van het geluid in zoverre is verbeterd of misschien komt het omdat mijn muzikale smaak in zekere zin geraffineerder / meer ontwikkeld is geworden (ik ben ten slotte nog maar 19 jaren jong...). Het doet er ook niet echt toe om er verklaringen voor te vinden. Verklaringen voor het feit dat ik dit nu een vreselijk mooie, goede, vul-alle-superlatieven-maar-in, plaat vind. De kwaliteit, klasse en het geweldige gebruik van (toentertijd) revolutionaire opnametechnieken is werkelijk fenomenaal: uitsluitend ijzersterke (pop)composities die ontzettend van elkaar variëren (het ene moment waan je je in India, de andere keer in een klassieke symfonie), heerlijke zanglijnen, inventief instrumentatiegebruik en onmiskenbaar veel spelplezier. Het is simpelweg een lust voor het oor, je rolt van de ene klassieker in de andere. En voor je het weet is het halfuurtje alweer afgelopen en als een waterval over je heen gegleden.

Het kwartje bij Revolver is dus definitief gevallen van mijn kant. De conclusie naar aanleiding van dit enerverende weerzien met Revolver is toch dat muziek, zoals Ranke eens de geschiedenis beschreef, als een op zichzelf staand iets moet worden beoordeeld. Dit is 1966. 1966! Niks geen theatraliteit, blastbeats, productionele hoogstandjes, gelaagde composities, tien minuten durende epossen of snelheden van 230 BPM. Nee, dit is popmuziek met flair, klasse, oog voor detail, smaakvolle arrangementen en heerlijk simpele (doch zo lekker klinkend en effectieve) gitaarlijnen. Dit is een kant van muziek die ik nooit heb kunnen waarderen, wat ook de reden is waarom ik mezelf nooit een pop-fanaat heb genoemd, maar eerder een pophekelaar. Revolver doet mij inzien dat ook pop een geweldig muzikaal genre kan zijn waar ik enorm van kan genieten, en dat muziek niet aan de door mij genoemde criteria hoeft te voldoen om genietbaar, goed en briljant te zijn. Dit album heeft me dat doen laten inzien.

Dit alles is eens te meer reden om de andere albums van de Beatles, en dan specifiek de verschillende reissues van de afgelopen jaren, weer eens aan wat luisterbeurten te onderwerpen. Wellicht vallen er dan nog meer kwartjes en kan ik mezelf in de (verre) toekomst een fan van pop noemen. Ik ben in ieder geval al zover mezelf niet meer als pophekelaar te bestempelen. Hulde aan de Beatles!

Het eerste album in een serie van zes 'acts' volgt het verhaal van een jongen genaamd 'The Dear Hunter' (goh wat toevallig), ook wel aangeduid als 'Hunter' of 'The Boy'.

Allereerst wil ik een opmerking maken over de verhaallijn van Acts I - V. Op internet zijn genoeg mensen die het verhaal dat deze albums met elkaar verbind, nummer voor nummer en album voor album uit hebben gewerkt. Ik zou het niet beter kunnen doen, en daarom verwijs ik graag naar deze websites voor verdere informatie over het verhaal.

Vooral gezien het feit dat dit album een deel van het verhaal verteld, met name over de jeugd van de jongen en zijn eerste levensjaren tot aan zijn volwassenwording, is dit album de moeite waard. In muzikaal opzicht stelt het album toch enigszins teleur.

Het album begint gek, met twee korte nummers. Het eerste nummer is prachtig, met geweldige zanglijnen en harmonieën, die mij wel ergens wat aan Haken doen denken. Het tweede nummer vind ik echter een beetje overbodig en had van mij gerust weggelaten kunnen worden. In de context van het verhaal is het misschien wel een logische keuze, aangezien City Escape het volgende nummer is, maar desalniettemin vind ik het maar een summiere toevoeging aan dit toch al korte album.

City Escape is een klassieker in het oeuvre van The Dear Hunter. Het is een energieke, theatrale track (vooral vanwege de zang van Casey Crescenzo) en vertelt het verhaal van de moeder van The Boy (Ms. Terri), die vlucht uit de stad. In dit opzicht weerspiegelt deze track het moment waarop het verhaal zich afspeelt.

De volgende hoogtepunten voor mij zijn The Inquiry of Ms. Terri en The Pimp and the Priest. The Inquiry of Ms. Terry is een rustig, voortkabbelend nummer waar telkens toch een bepaalde mate van spanning in zit. Er wordt telkens op prachtige wijze toegewerkt naar de drie climaxen in het nummer. Het enige smetje is alleen het overbodige en te lange outro, wat een klein beetje afbreuk doet aan de rest van het nummer. The Pimp and the Priest is een nummer waarin de muzikale thema's zoals deze hier gepresenteerd worden, telkens terugkeren in de volgende acts. In dit opzicht doet dit nummer een beetje denken aan de lang uitgesponnen klassieke opera's van Wagner, waar muzikale motieven ook een belangrijke rol in spelen.

Al met al is Act I een redelijk debuut met enkele goede songs en een paar mindere songs. City Escape, The Inquiry of Ms. Terri en The Pimp and the Priest springen boven de rest uit. Daarnaast zijn 1878 en His Hands Match His Tongue zijn prima nummers, maar doen me voor de rest vrij weinig. Omdat er toch enkele aardige nummers op Act I staan en de muzikale motieven die hier geïntroduceerd worden in volgende acts verder aan bod en uitgediept worden, krijgt dit album toch een ruime voldoende.

Het doek van Act I is gesloten, terwijl de acteurs zich langzaam klaarmaken voor Act II...

Act II: The Meaning Of, and All Things Regarding Ms. Leading vervolgt het verhaal van Act I: The Lake South, The River North en ziet 'The Boy' voor het eerst naar de stad vertrekken (The Oracles on the Delphi Express), met alle gevolgen van dien.

Een korte opmerking over de berichten hierboven die stellen dat enkele songs doen denken aan Muse: ik had hier zelf nooit echt bij stilgestaan, maar na een nieuwe luisterbeurt moet ik inderdaad concluderen dat Muse er soms aardig dicht bovenop ligt. Leuk!

5 sterren voor een niet-perfect album (hier zal ik ook op ingaan) lijkt misschien niet eerlijk, maar de nostalgische gevoelens die dit album bij mij oproepen kunnen mij er niet van weerhouden Act II de maximale score te geven. Ik zal eerst maar met de minpunten beginnen, om vervolgens te beargumenteren waarom deze Act II één van de betere albums van The Dear Hunter is.

Zoals gezegd is het album niet perfect, wat het te danken heeft aan de te lange lengte. Begrijp me niet verkeerd: Ik ben er niet van overtuigd dat een 'lang' album onmiddellijk betekent dat het niet perfect is, maar in het geval van Act II breekt de lengte het album tegen het einde toch een beetje op.
Nummers als Blood of the Rose, Where the Road Parts en Black Sandy Beaches (echter: toch een mooi refrein) behoren tot de minder sterke broeders van dit album. Wanneer je het album opsplitst in de tracks 1-9 en 10-15, blijkt toch dat de tweede helft een tikkeltje zwakker is dan de eerste helft.

Gelukkig maakt de eerste helft van het album, de nummers 1 tot en met 9, ontzettend veel goed. Er is sprake van een geweldige flow tussen alle nummers, die vanaf het nummer Evicted wat kracht begint te verliezen. Ik kom superlatieven tekort om het eerste deel te beschrijven, met bijvoorbeeld het The Mars Volta-achtige The Procession het epische The Lake and the River, het funk-folk-jazzy-achtige The Oracles on the Delphi Express en de hemeltergend mooie eerste drie delen van The Bitter Suite.

Ook het tweede deel van het album kent enkele puike songs, maar deze weten het niveau van het eerste deel van het album naar mijn mening niet te halen (misschien met uitzondering van Red Hands). Nummers als Dear Ms. Leading en Vital Vessels Vindicate rekening ik tot deze categorie.

Het meest briljante aan deze Act II is misschien nog wel de manier waarop de muziek de verhaallijn begeleidt. Neem bijvoorbeeld The Procession en The Oracles on the Delphi Express, twee nummers die dit mooi illustreren.
The Procession is een heel intens, emotioneel en confronterend nummer. Dit staat in lijn met de verhaallijn op dat moment: 'The Boy' betreurt hier het verlies van zijn moeder, begraaft haar en besluit naar De Stad te gaan, een onbekende plek waar hem nog nooit iets over is verteld. Voor The Oracles on the Delphi Express, een apart, welhaast creepy nummer dat onmiddellijk de aandacht van de luisteraar grijpt, geldt een soortgelijk verhaal:



Een paar aantekeningen: Het laatste deel van het nummer kenmerkt zich door wat geroezemoes en gepraat, wat het drukke stadsleven voorstelt. Bovendien is het jaar 1878 een interessant jaartal, aangezien een nummer op Act I: The Lake South, The River North dezelfde naam draagt.

Ook het gebruik van woordspeling en symboliek is, naast het telkens terugkomen van muzikale thema's, één van de manieren die The Dear Hunter gebruikt om de Acts echt te doen laten leven en er één coherent van maken.
Neem bijvoorbeeld de moeder van 'The Boy', Ms. Terry: mysterie. Of de hoofdrolspeelster van deze Act II, Ms. Leading: misleading - misleidster. Ook voor Smiling Swine: de pooier/priester, geldt hetzelfde verhaal. Op deze cryptische manier verschaft The Dear Hunter informatie over de verschillende karakters die in de Acts aan bod komen. Wanneer je het verhaal duidelijk in beeld hebt, zullen al deze woordspelingen heel logisch zijn en op hun plaats vallen.
Een ander leuk symbolisch detail is dat op elke albumcover van de Acts I - V een boom is afgebeeld. Deze heeft ook een speciale symbolische betekenis:



Wanneer Vital Vessels Vindicate, het laatste nummer, aanvangt, weet ik waar het tijd voor is. Het is tijd om het uniform aan te trekken en de wapens te laden...

Het doek van Act II is gesloten, terwijl de acteurs zich langzaam klaarmaken voor Act III...

Misschien is dit wel iets voor jou om eens uit te checken, Mssr Renard. Een divers album met (funk)rock als kernterm, maar waarbij vele andere muzikale paden worden bewandeld. Karakteristiek voor de sound hier (en dat beschouw ik tegelijkertijd ook wel wat als minpunt) is dat het heel erg vol klinkt, bij vlagen zelfs wat té. Er is van alles te horen; ‘gewone instrumentatie’, een brass-sectie, violen, shakers, een koor, verschillende percussie-instrumenten, noem het maar op. Vaak levert het mooie resultaten op, maar soms bekruipt me ook het gevoel dat het allemaal wat te veel van het goede is.

Verder klinkt het allemaal behoorlijk verzorgd en goed uitgevoerd, maar soms net iets te gelikt en netjes. Het mist soms een beetje pit; er wordt wat te veel binnen de lijntjes gekleurd. Desondanks staat dit album bol van prachtige melodielijnen (zoals we van frontman Casey Crescenso gewend zijn) en sfeervolle, gelaagde instrumentale stukken. Ook de compositities zijn over de hele linie vrij consistent.

Al met al dus een heel degelijk album, waar veel te genieten valt, maar wat mijns inziens soms wat te netjes en braaf klinkt. Het is echter wel de moeite waard: 3.5*.

Edit: ik kan je overigens ook Act IV en Act V, beide onderdeel van één groot concept, aanbevelen. Ik weet dat je niet zo bent van het volgen van teksten etc., maar dat maakt niet uit. Uiterst genietbare en briljante albums, die twee. Check it out!!

Het titelnummer is al jaren een vaste waarde in mijn Top2000-stemlijst en nodigt mij elk jaar traditiegetrouw uit om rond deze tijd ergens in december te denken 'goh, het wordt ook weer eens tijd om deze in z'n totaliteit te gaan luisteren'.

Zodoende dit bericht dus. L.A. Woman is een meesterlijke plaat. Ontzettend gevarieerd en intens, waar aan de ene kant nummers doordrenkt zijn van een oprechte, rauwe smerigheid en aan de andere kant bij vlagen een heel warme, soms zelfs jolige uitstraling tentoon wordt gespreid, waarbij eigenlijk het geheel continue blijft grooven en swingen als een malle. Hoogepunt is wat mij betreft het fabuleuze titelnummer, waar deze beide eigenschappen moeiteloos worden gecombineerd in een feestelijk geheel waar je onmogelijk bij stil kunt zitten. Met recht een nummer dat tot de canon van de (rock)muziek gerekend mag worden en daarom ook onmisbaar in mijn stemlijst voor 's lands belangrijkste collectieve muzieklijst.

Het album bevat uitsluitend geweldige composities met een aantal tijdloze songs, en is gevoelsmatig binnen een vloek en een zucht voorbij wanneer de laatste uitstervende klanken van Riders On The Storm voorbij komen. En dan te bedenken dat ik vroeger een fervent criticus was met een afkeer voor The Doors. Laten we het er maar op houden dat wijsheid met de jaren komt.

The Great White Nothing - Passage I: Melancholia

Dit album, Passage I: Melancholia, is een plaat die uit is gebracht in eigen beheer als vers product van de nu al bijna berucht geworden Mechelse stal - kenners zullen weten waar ik op doel - en waar zowel tekstueel als muzikaal allerverschroeiendst veel in gebeurt.

De band raakte voor deze plaat geïnspireerd door de verhalen van poolreizigers die hun thuis verlieten en op hun expedities naar Antarctica met talloze moeilijkheden en ontberingen te maken hebben gehad. Eenzaamheid, vertwijfeling, onvoorspelbaarheid, heimwee en onmacht vierden hoogtij. Muzikaal vertolkt Passage I de uitdagingen en grieven van deze pioniers die huis en haard verlieten, op zoek naar de mogelijkheid tot een fijner bestaan en een betere plek in een hardvochtige en medogenloze wereld die hen niet accepteerde zoals ze waren. Een diepe en betekenisvolle boodschap die dient als muzikale voedingsbodem voor één van de betere werken die 2025 heeft te bieden.

Het geluid van de band laat zich misschien het beste omschrijven aan de hand van de metafoor van een sneeuwstorm, wanneer je de striemende kou alle naden en kieren van je kleding binnen voelt dringen en je je machteloos voelt door de onontkoombaarheid en immersiviteit van de snijdende en gure koude kilte. Zo overweldigend overrompelend als een sneeuwstorm zich voordoet, zo zijn ook de magistrale en zich voortdurend ontwikkelende en uitbouwende composities, de donderende ijspegelgrunts, de kolkende, kleurrijke en met tremololijnen doorspekte gitaarriffs, elementen die ogenschijnlijk nietsvermoedend, moeiteloos en dynamisch af worden gewisseld en gecomplementeerd met stemmige samples, gevoelige cleane zang en de breekbare fragiliteit van de piano.

Dat alles maakt van Passage I: Melancholia een meeslepende totaalervaring, een cathartische exercitie die uitnodigt tot persoonlijke introspectie over identiteit, zelfwaarde en de eigen plaats in deze hardvochtige maatschappij.

Allemaal heel leuk en aardig wat er op deze plaat ten gehore wordt gebracht, maar ik vind het maar behoorlijk degelijk en zeer voorspelbaar. Typische melodietjes, makkelijke songstructuren en 0,0 verassing en spanning. Een onvoldoende kan ik dan ook weer niet geven, want het materiaal is goed ingespeeld en klinkt verder qua mix erg fijn. Nee, dit is niet aan mij besteed. Gauw door naar een ander album.

3*

Pfoe, 't is een hele poos geleden dat ik deze heb beluisterd. Dit is werkelijk een schitterende, krachtige plaat post-metal plaat en zal zeker in het straatje passen van liefhebbers van The Ocean en Cult of Luna. Enerzijds natuurlijk loeihard, maar anderzijds zit in deze plaat ook een soort melancholische schoonheid verstopt. Alle elementen die bij de post-metal horen; de gelaagde songstructuren, lange composities, veel herhalingen (maar toch met nét voldoende afwisseling) om zo de juiste sfeer neer te zetten, etc. zijn aanwezig op Esoteric Oppression.

Ik wil kort een aantal pluspunten benoemen die maken dat deze plaat het zo goed bij me doet. Ten eerste is The Moth Gatherer een band met een vrij eigen geluid en niet 'slechts' een kopie van één van de hierboven genoemde bands. Ten tweede bevalt het me ook zeer dat de plaat 42 minuten klokt. Een Cult of Luna plaat van een dik uur vind ik eigenlijk te vermoeiend, waardoor ik vaak maar lastig m'n aandacht er volledig bij kan houden. Deze 42 minuten durende plaat vliegt echter zomaar om. De ideale plaatlengte voor dergelijke zwaar-op-de-maag-liggende muziek. Ten derde vind ik dat de zanger hier meer dan uitstekend werk verricht. Wat een ongelooflijke strot heeft deze jongen, met grunts die zeer diep, rauw en 'echt' overkomen (dus niet kapot geproduceerd) en daarnaast ook nog eens verstaanbaar zijn. Ten slotte spreken de composities me erg aan. Alle composities zijn erg sterk, maar opener The Drone Kingdom is denk ik mijn favoriet. Er wordt in dat nummer fantastisch gebruik gemaakt van blazers, er wordt op het juiste moment gas terug genomen en er wordt afgesloten met een geweldige climax uit (met die vrouwenstem à la The Great Gig in the Sky van Pink Floyd!).

Al met al is dit dus gewoon een geweldige plaat, ondanks het feit dat ik niet zo thuis ben in de wereld van de post-metal. Het is niet echt het genre waar ik van houd, maar als ik eens in de stemming ben, dan is Esoteric Oppression zeker een plaat die ik met veel plezier opzet. Ik denk wel één van de beste post-metal albums die ik ken (maar neem dat alsjeblieft met een korrel zout, want ik ben geen ervaringsdeskundige ). Ik zit wat te schipperen tussen 4* of 4.5*, maar toch geef Esoteric Oppression het voordeel van een afronding omhoog, omdat het één van de weinige post-metal albums is die het écht goed bij mij weet te doen.

ProGNerD en legian, jullie moeten dit zeker eens gaan beluisteren. Ook denk ik dat dit wel iets voor Ayreonfreak is, maar ik ben wat minder bekend met zijn smaak. Maar gauw luisteren in ieder geval, want dit is zonder meer een uitstekende plaat! Ik ben benieuwd naar jullie bevindingen, heren!

Naar aanleiding van de single Parabiosis schreef ik dit, met als verwachting dat Holocene misschien wel mijn favoriete The Ocean album zou kunnen worden. Dat laatste kan ik op dit moment noch bevestigen noch ontkennen. Want wat is dit een ingewikkeld en complex totaalplaatje geworden zeg. Precies zoals ik de single hierboven eigenlijk omschreef. Zoveel detail, gevoel, gedachte en passie is er in deze composities gestopt, echt niet normaal als je het mij vraagt. Ik heb deze band nog nooit zo sinister en onheilspellend gehoord als dat ze nu voor de dag zijn gekomen.

Holocene is het type album geworden dat, naar mijn idee, tergend langzaam onder je huid kruipt en je vervolgens volledig meesleurt in haar eigen muzikale wereld. Zeer veel luisterbeurten is het enige dat ik kan aanraden om dit album volledig te begrijpen. Om alle lagen, compositionele elementen, teksten en verdere details volledig op te slurpen. Ik plak er in ieder geval nog geen cijfer op. Daar is het nu nog veel te vroeg voor. Mijn verwachtingen zijn in ieder geval aardig ingelost; een zeer intrigerend en uitnodigend album, dat is zeker!

Eergisteren heb ik deze band live gezien op Into The Grave in Leeuwarden. Ik kende ze verder helemaal niet, dus met open oren en een frisse blik liet ik me verrassen. Conclusie? Ik was compleet omver geblazen door deze jonge honden. Ze zetten een ongelooflijk energiek en spetterend optreden neer waar ze het publiek volledig in meezogen. Echt geweldig.

Ook op plaat vind ik ze goed uit de verf komen: heerlijke moderne stoner vermengd met classic rock uit de jaren '70 zonder andere tierelantijntjes of opsmuk. Niet bijzonder, vernieuwend of frappant, maar gewoon meer dan degelijk en bijzonder lekker. Vooral in de solo- jamstukken is deze band op haar best. Je merkt aan alles dat deze jongens een geweldige synergie hebben met z'n drieën.

Een heel mooie ontdekking in ieder geval naar aanleiding van een fantastisch weekend!

Misschien kun je hier wel wat mee, Apollo. Death metal met een sterk symfonische inslag. Qua geluid ligt de band ontzettend in het verlengde van Septicflesh. Het grootste verschil tussen Thy Shining Curse en Septicflesh is echter dat de symfonische elementen bij de laatste band leidend zijn. Vanuit die orkestrale elementen wordt de compositie geschreven en komt de metal om de hoek kijken.

Thy Shining Curse legt daarentegen overduidelijk de nadruk op de metalen component; de composities zijn hoorbaar geschreven vanuit een metalen perspectief, waarna de symfonische elementen later lijken te zijn toegevoegd. Uitzonderingen overigens daargelaten, want er komen voldoende passages voorbij waar het orkest een hoofdrol inneemt, hetgeen lijkt te suggereren dat de band niet uitsluitend via het 'metalen perspectief' te werk is gegaan. Echt vernieuwend of overdonderend is deze schijf niet. Zoals ik al zei klinkt dit meer als een herhalingsoefening van wat andere bands reeds eerder hebben geprobeerd en met succes hebben uitgevoerd. Desalniettemin is de kwaliteit zeker aanwezig en luistert deze plaat absoluut lekker weg. Kortom, het is het zeker waard deze plaat van een luisterbeurt te voorzien.

Bovendien schijnt er een interessant concept aan het album verbonden te zijn. Ik citeer:
Dit album is wat mij betreft zeker een welkome aanvulling in de wereld van de symfonische death metal. Wel hoop ik dat Thy Shining Curse op toekomstige werken meer een eigen identiteit weet te creëeren, want dat mis ik toch wel een beetje op dit album. Dat de band goede composities kan schrijven en deze onderlinge samenhang weet mee te geven in de vorm van een goed gestructureerd album, is duidelijk. Nu de het totaalgeluid nog verder ontwikkelen met karakteristieke eigenaardigheden (zodat je denkt: "oh, maar dit is Thy Shining Curse!"), dan voorzie ik een mooie toekomst voor deze band.

Belofte maakt natuurlijk schuld. Dus, Juul1998B, hier zoals beloofd mijn persoonlijke rangschikking van de discografie van deze legendarische band:

1. Lateralus 5*
2. Fear inoculum 5*
3. 10,000 days 5*
4. Undertow 4*
5. Aenima 3,5*

Lateralus, het album dat door menig progressief metalliefhebber wordt gezien als de muzikale Heilige Graal, als nummer één van mijn lijst zou niet mogen verbazen gezien de samenstelling van mijn persoonlijke top tien, hoewel ik toe moet geven dat Fear Inoculum verraderlijk dicht daar tegenaan schuurt. Vreemde eend in de bijt is waarschijnlijk Aenima. Ik heb nooit een klik met dat album kunnen krijgen om de één of andere reden en het geheel blijft voor mij maar aanvoelen als los zand, iets waar ik simpelweg geen vat op kan krijgen. De plaat heeft zo zijn momenten en bevat een reeks klassiekers om U tegen te zeggen, maar het biedt te weinig voor mij om volledig te blijven boeien.

Fear Inoculum daarentegen vind ik dan wel weer fascinerend en het lijkt me hier de ideale plek om daar wat verder over uit te weiden. Op deze plaat is Tool hypergefocust, eindeloos hypnotiserend en confronterend introspectief. De zorgvuldig opgebouwde 'movements' - wat mij betreft dekt die term de lading beter dan 'composities' - kronkelen en meanderen mijlenver de diepte in en zuigen je volledig op. Toegegeven, muzikaal lijkt het op het eerste oor wat minder spannend eraan toe te gaan dan op bijvoorbeeld 10.000 Days en Lateralus, maar Fear Inoculum neemt je echt mee op reis en weet de spanningsboog keer op keer geweldig op te bouwen, plagend te vertragen en uiteindelijk los te laten. Daarmee is Fear Inoculum wat mij betreft een waar pronkstuk binnen het unieke en invloedrijke oeuvre van Tool. Een plaat die keer op keer blijft fascineren en boeien, en waarbij elke luisterbeurt nieuwe inzichten en onontdekte lagen en texturen aan de oppervlakte laat verschijnen.

"A record about moving and growing, becoming older and wiser", aldus de band zelf: Fear Inoculum is een vrijheidsmanifest voor mensbesef en zelfacceptatie, een ode aan het vreugdevolle geschenk dat 'het bestaan' heet, en een navigatiemiddel voor onze zoektocht naar onszelf en het pad dat we bewandelen op weg naar zingeving in het leven.