Je hoort gewoon dat de heren van Lazuli liefhebbers van muziek zijn en dat het een zeer hecht collectief is. De muziek ademt enorm en krijgt veel ruimte om de luisteraar in vervoering te brengen. Onze is daardoor een heel indringende en intieme plaat geworden, die de luisteraar in staat stelt emotioneel in contact te komen met de band. Hoe doet de band dat dan? Het klinkt zo simpel, maar het is zo verrekte lastig: wonderschone en memorabele melodielijnen in prachtig aangeklede composities gieten en voorzien van een ijzersterke productie. Dat klinkt bijna als een soort standaardbeschrijving van wat iemand 'goed' vindt in muziek, maar Lazuli weet dit ook daadwerkelijk voor elkaar te boksen.

Wat betreft productie moet dit wel één van de beste albums van dit jaar zijn. Beter kan gewoon bijna niet. Alle instrumenten vloeien prachtig in elkaar over en zijn ontzettend warm gemixt. En alles klinkt heel natuurlijk; ik hoor weinig overdubs of andere studiofratsen, maar gewoon een band die de instrumenten uiterst bekwaam speelt. Ontzettend knap gedaan. Ik vind wat dit betreft de beschrijving van Aproxis eigenlijk wel heel treffend: "Niet alleen draagt de stem de muziek, maar ook de muziek de stem". Om dat productioneel voor elkaar te krijgen, is echt ontzettend knap. Petje (of nouja, baretje...) af!

Ik plak hier nog geen sterren op, omdat ik eerst de enorme gelaagdheid (ook door toedoen van die briljante productie!) en wonderschone, karakteristieke Lazuli-melodieën beter in me op wil nemen. Ik zit echter al sterk te denken aan de score die legian hierboven heeft uitgedeeld... Prachtige plaat, zonder meer!

Deze nieuwste worp van Leprous lijkt bij mij hetzelfde proces te gaan doorlopen als de vorige drie albums die de band heeft uitgebracht. Dat proces ziet er ongeveer als volgt uit. In eerste instantie klinken nieuwe albums van de Noren mij in de oren als prima, goed verzorgd en dik in orde, maar komt het allemaal niet denderend en uitermate bijzonder over: de band stijgt nergens op naar echt grote hoogten, maar vermijdt daarbij wel dat het afdaalt naar diepe dalen. De trend is echter dat naarmate de tijd vordert, mijn waardering voor het werk van Leprous meer en meer toe begint te nemen. Illustratief is het scoreverloop van de laatste drie albums, Malina, Pitfalls en Aphelion: die begonnen allemaal met een 3,5*, terwijl ik nu voor alle drie zonder twijfel een dikke 4,5* over heb.

Melodies of Atonement lijkt hetzelfde lot beschoren. Toen deze plaat uitkwam, heb ik hem veelvuldig in de auto beluisterd op vakantie in Frankrijk. De conclusie mag niet verbazen: prima, goed verzorgd en dik in orde, maar ergens was ik teleurgesteld omdat ik er meer van had verwacht. Daarna heb ik het album een poosje links laten liggen, en nu merk ik bij hernieuwde luisterbeurten dat het onbewust toch bij me is gaan groeien. De (nog) grotere nadruk die door de band op elektronische sfeerschepping en atmosferische grooves wordt gelegd, is absoluut een meesterlijke zet gebleken.

Met name het trio Like a Sunken Ship, Limbo en Faceless (dat koor is echt briljant!) vind ik van uitzonderlijke klasse, waarbij het laatste nummer met afstand mijn favoriete nummer van deze plaat is. Ook afsluiter Unfree My Soul maakt nu erg veel indruk op me, niet in de laatste plaats omdat ik hem laatst heb gedrumt en daar wederom werd geconfronteerd met de subtiele genialiteit van één van mijn favoriete drummers op het moment: Baard Kolstad. Het laat zien dat op deze wijze prachtige details en indrukwekkende arrangementen die eerst niet of nauwelijks opvielen, toch langzaam maar zeker boven komen drijven.

Een vreemd ervaring wederom, maar het is tegelijkertijd ook wel weer karakteristiek voor het effect dat de muziek van Leprous op mij schijnt te hebben. Ik ken de band nu al een tijdje en ben nooit teleurgesteld door het werk dat door hen is uitgebracht. Ook van Melodies of Atonement moet ik mijn enigzins voorbarige conclusie herzien en stellen dat het weer een meer dan puik album is geworden dat de heren hebben afgeleverd. Ik ben benieuwd hoe lang het bij deze gaat duren aleer ik hem naar 4,5* ga tillen.

Vorige week besloten mijn drumleraar en ik eens gek te doen door The Sky Is Red te tackelen. Dat gaat zeker enorm veel tijd en moeite kosten, aangezien het introducerende pijlsnelle drumritme, in 11/4 gespeeld en bomvol ingenieuze accenten, ontzettend lastig is. Voor wie geen idee heeft waar ik het over heb of wat ik precies bedoel; eat your heart out.

Maar goed, naar aanleiding van deze nieuwe uitdaging dacht ik er goed aan te doen de volledige LP weer eens uit de kast te pakken. Nog steeds weet de plaat mij voor het grootste deel te overdonderen; tot dusverre niets nieuws onder de zon. Below, Alleviate, At The Bottom en natuurlijk The Sky Is Red behoren mijns inziens tot de beste songs binnen Leprous' sterke catalogus. De nummers waar ik echter minder over te spreken was, door mij vaak betiteld als 'saai', 'duf' en 'elektronisch gebrabbel', beginnen hier echter steeds beter te vallen. Twee redenen kan ik daarvoor bedenken. Ten eerste is Pitfalls typisch zo'n plaat die, omdat hij veel lagen bevat, op vinyl veel beter uit de verf komt dan op een digitaal streamingsplatform. Ten tweede ben ik de afgelopen tijd (vat dat maar erg breed op) elektronische elementen in muziek veel meer gaan waarderen dan eerst, iets waar Leprous op deze plaat veelvuldig gebruik van maakt.

Enfin, over de nummers waar ik eerst niet zo over was te spreken. I Lose Hope begin ik meer te waarderen, Observe The Train is een heel mooi en fragiel nummer, en By My Throne groovet lekker door, waarna vervolgens het echte spektakel kan beginnen. Alleviate, met die werkelijk geniale uithaal, At The Bottem als topcompositie waar de electronics gecombineerd worden met een wat stevigere inslag, Distant Bells met een fenomenale opbouw richting de beste finale van een nummer die Leprous tot nu toe op plaat heeft gebracht en als afsluiter het progbeest dat The Sky Is Red heet.

Ondanks het feit dat de nummers die ik eerst minder vond nu wel beter in de smaak vallen, ben ik nog steeds van mening dat de opbouw van Pitfalls apart en niet logisch is. Ik blijf het bijzonder vinden hoe Leprous met een opener als Below begint, vervolgens drie relatief ingetogen nummers ten gehore laat brengen (vier als je Alleviate mee zou tellen), om vervolgens vanaf At The Bottum letterlijk alle registers open te trekken. Om een lang verhaal kort te maken: De individuele songs op Pitfalls bevallen me stuk voor stuk allemaal (sommige meer dan andere natuurlijk), maar de onderlinge samenhang is me nog steeds een raadsel. Desalniettemin verdient Pitfalls 4,5*, want hier staan toch wel enkele van de beste songs op die de Noren hebben uitgebracht.

Misschien geen gek idee om The Congregation eens te herbeluisteren. Ook daar ervaar ik sommige songs als werkelijk fenomenaal (The Flood en Slave bijvoorbeeld), terwijl sommige songs me ook minder goed bevallen. Het is ook alweer een poos geleden sinds dat album hier rondjes heeft gedraaid, dus dat wordt weer hoog tijd.

Als ik een objectieve score zou moeten verbinden aan Second Helping, dan zou ik zonder twijfel op vier sterren uitkomen. Niets meer en niets minder. Er is echter één nummer dat ervoor zorgt dat ik het niet laten kan om een vol sympathiepunt bij de totale score op te tellen, zodat het album vijf in plaats van vier sterren van me krijgt. Als lezer zie ik je nu al denken: 'dat zal dan zeker wel weer over Sweet Home Alabama gaan'. En hoewel dat nummer wel degelijk een rol speelt in de onderstaande anekdote, is dat niet het nummer waar op wordt gedoeld.

Ik denk dat ik dezelfde ontwikkeling heb meegemaakt als vele drummers met mij. Toen ik op tien-jarige leeftijd begon met drummen heb ik samen met mijn vader een tweedehands drumstelletje gekocht via Marktplaats. Geen idee meer waar het ding vandaan moest komen, maar ik kan me wel herinneren dat het ergens buiten de provincie was. Een heel avontuur natuurlijk voor zo'n klein hummeltje. Het was in ieder geval wat je zou verwachten van een eerste, tweedehands drumstelletje; een stoffige vijfdelige ketelset (bassdrum meegerekend) met verouderde vellen, inclusief een hihat, crashbekken en ridebekken die hun beste tijd ook hadden gehad. Het voelde als een godsgeschenk toen hij dan eindelijk klaarstond in de slaapkamer van mijn ouders - daar kon 'ie krapaan staan, omdat er nergens anders ruimte was - op een oud tapijt die door mijn opa speciaal voor de gelegenheid van zijn zolder had getoverd.

Na de basisdrumlessen gevolgd te hebben, vond mijn drumleraar het tijd worden om te beginnen met het meespelen van nummers. Uiteindelijk kwam na ongeveer één jaar les het nummer Sweet Home Alabama voorbij in zijn leerlingenplaylist. Een terechte feel-good klassieker met lekker meebrulrefrein en een drumpatroon dat zo uit de basislessen leek te zijn weggelopen; een ideaal nummer om de reeds aangeleerde vaardigheden verder te verstevigen en uit te diepen. Het was meteen ook mijn kennismaking met Lynyrd Skynyrd toentertijd en Sweet Home Alabama heeft zich achteraf dan ook gemanifesteerd als een belangrijke song in mijn muzikale ontwikkeling. Als gedreven jongeman ging ik op de slaapkamer van mijn ouders aan de slag met het nummer dat me door mijn drumleraar toebedeeld was. Samen met een paar bijna-stukgeslagen drumstokken die ik bij de aankoop van het drumstel had gekregen, een door een tien centimeter lang draadje verbonden paar 'draadloze' oordopjes en een gitzwart, veel te groot paar oorkappen uit de gereedschapskist van mijn vader, ging ik de strijd aan met Sweet Home Alabama.

Na enkele pogingen ging dat als een trein, omdat de drumritmes zoals gezegd identiek waren aan wat ik reeds had geoefend en omdat het tempo niet heel erg hoog was. Ik oefende altijd via Spotify en klikte daarbij altijd het album Second Helping aan, omdat de plaat natuurlijk meteen begint met Sweet Home Alabama. Het gebeurde echter nog wel eens dat ik per ongeluk, onbewust, de shuffle-modus aan had laten staan van een vorige luistersessie. Vaak drukte ik het volgende nummer dan op pauze en klikte ik het nummer weer aan waar ik druk mee in de weer was. Ik was echter een keer zo druk met een drumfill bezig, dat ik niet in de gaten had dat het volgende nummer al was begonnen met afspelen. En toen draaide daar, voordat ik het wist, het vijfde nummer van de plaat; The Ballad Of Curtis Loew.

Vanaf de eerste tel was ik meteen verkocht en stopte ik met spelen. Het warme introductietokkeltje betoverde me onmiddellijk en zoog me meteen in het verhaal dat de band met dit nummer wil vertellen. Curtis Loew? Ik had nog nooit van de beste man gehoord, maar het tekstuele verhaal en de warme muzikale aankleding intrigeerde me enorm. Bij het invallen van de drums begon ik - de drumstokken nog wel in de hand hebbende van de oefensessie - spontaan wat onserieus mee te trommelen met het nummer. Dankzij het prachtige en aangrijpende verhaal over de aimabele meneer Loew, de heerlijke laid-back vibe van het nummer en het niet al te hoge tempo, kreeg ik heel veel energie en ontstond er langzamerhand de intrinsieke motivatie om ook dit nummer onder de knie te krijgen.

Vanaf dat moment vergezelden Curtis Loew en ik elkaar wekenlang elke dag. Curtis met zijn gitaar, die hij volgens de lyrics hele dagen bespeelde voor een tien-jarig kind (misschien dat ik me daardoor wel zo aangetrokken voelde tot het nummer...) en uiteindelijk een stille dood stierf, en Ate met zijn drumstel, die dankzij Curtis leerde zijn creativiteit de vrije loop te laten gaan tijdens het drummen en om de diepste beleving en energie die achter een nummer schuilt altijd centraal te stellen bij het spelen en componeren van muziek. Tijdens het spelen van Curtis' ballade bedacht ik spontaan nieuwe drumpatroontjes en fills die ik daarvóór nog nooit had gespeeld en waar ik nog nooit van had gehoord. Het nummer gaf me - elke luisterbeurt weer - zo ontzettend veel energie en creatieve inspiratie, dat ik als muzikant enorme stappen vooruit wist te maken. Dat viel mijn drumleraar overigens ook op, die echt ontzettend positief verrast was over hoe ik het deed. Zo is Curtis van onschatbare waarde geweest voor mijn ontwikkeling als muzikant en voor mijn ontwikkeling als de muziekliefhebber die ik nu ben, waardoor hij altijd een speciaal plekje in mijn muzikale hart toebedeeld zal krijgen.

Vandaag zag ik stomtoevallig dat een vriendin van me naar Lynyrd Skynyrd aan het luisteren was. Daardoor kon ik het laten om dit speciale album, dat ik nadien overigens nog veelvuldig in zijn geheel heb afgespeeld, weer eens op te leggen. En de conclusie is dat, elf jaar na dato, Second Helping - en dan specifiek natuurlijk The Ballad Of Curtis Loew - een feest der herkenning is in de meest positieve zin van het woord. De emoties liepen dan ook hoog op toen Curtis voorbij kwam met zijn bluesgitaar, die hij hele dagen in dienst stelde voor een tien-jarig jongetje. Elf jaar geleden deed hij dat ook voor mij, en daar zal ik hem eeuwig dankbaar voor zijn.

Curtis, bedankt.

5*