Dit vijfde studioalbum van Van Der Graaf Generator moet, hoogstwaarschijnlijk geldt dit voor menig fan, mijn eerste album van deze legendarische Britse band zijn geweest. We bevinden ons in 1975; een jaar waarin de progressieve rock al voorbij haar hoogtepunt was, maar waarin nog genoeg te beleven viel. Ik noem het legendarische Wish You Were Here, het wat minder bekende maar o-zo geweldige Les Cinq Saisons (Si On Avait Besoin d'une Cinquième Saison) en het ontroerende doch steengoede The Snow Goose als referentiepunten. In datzelfde jaar, na vier jaar een pauze te hebben ingelast naar aanleiding van tourmoeheid en thuisheimwee, bespeuren we dat de Vandegraaffgenerator opnieuw in werking is getreden en nieuwe elektrische spanningen heeft opgewekt. Deze spanningen, eerder een heuze schokimpuls, hebben veel teweeg gebracht aan het aardoppervlak van de progressieve rockmuziek.

Een gestroomlijnde, meer gefocuste versie van Van der Graaf, zo zou je Godbluff en Still Life wel mogen classificeren. Waar op het geweldige Pawn Hearts de reis, de epiek en de conceptuele motieven de composities leken te bepalen, heb ik het gevoel alsof Van der Graaf op Godbluff de composities echt centraal stelt en zich daardoor laat leiden. Met andere woorden; de composities staan op één en zijn het kernconcept, terwijl dat naar mijn idee voorheen wat minder was. Dientengevolge zijn er op Godbluff minder studiofratsen en productionele hoogstandjes te vinden, maar wordt de luisteraar meegezogen in vier composities waarop de band übergefocust en uiterst secuur te werk gaat.

Zo start de band met het angstaanjagende, onder-de-huid-kruipende The Undercover Man, wat tevens mijn favoriete song van Godbluff is. Al na de eerste twee minuten ben ik compleet verk(n)ocht; het samenspel van Jacksons subtiele fluitwerk, Hammills karakteristieke, eigenzinnige stem en de sporadische doch goed geplaatste drums van Evans doen mij langzaam naar de zevende muziekhemel zweven. Hoe de compositie dan stapsgewijs loskomt uit deze vrij ingetogen passage, zonder ook maar een greintje van geforceerdheid, is en blijft mij een raadsel. Let overigens ook op Hammills smaakvolle woordriedeltje vanaf 2:13 (Except in the context of time...'); wie verzint nou zoiets?! Het getuigd van enorme creativiteit, muzikaal vakmanschap en charisma om zoiets te kunnen verzinnen en op plaat te zetten.

Tekstueel gezien is The Undercover Man geen malse kost, aangezien het het proces van het gek worden (lees: madness) en de acceptatie daarvan beschrijft. Vooral dus de eerste twee minuten, waarin de eerste twee coupletten worden gezongen, raken mij het diepst:

Here at the glass -
All the usual problems, all the habitual farce
You ask, in uncertain voice
What you should do
As if there were a choice but to carry on
Miming the song
And hope that it all works out right

Tonight it all seems so strange -
My spirit feels rigid, my body deranged;
Still that's only from one point of view
And we can't have illusion between me and you
My constant friend, ever close at hand -
You and the undercover man

Scorched Earth en Arrow zijn de volgende twee nummers die op het menu staan en waar we als luisteraar op getrakteerd worden. Eerstgenoemde ontspringt uit het outro van The Undercover Man en maakt haar naam meer dan waar. Na een inleidende passage waarin de spanning wordt opgebouwd, blijkt het groovende nummer steeds sneller, dreigender, en dus 'verschroeiender' te worden. Wat betreft compositie is dit denk ik het beste nummer van deze plaat. Ook erg knap hoe de band in het heetst van de strijd, bijna tegen het einde van het nummer aan, nog even gas terug neemt, om vervolgens met een laatste knal af te sluiten.

Arrow is voor mij het meest lastige, ontoegankelijke nummer van Godbluff, en tevens ook het nummer waarbij het kwartje voor mij het laatst viel. We worden meteen in een kolkende jazz-tornado gegooid, waarbij drummer Guy Evans de show speelt met complexe patroontjes, vliegensvlugge fills en razendsnelle ghostnotes. Wat dan volgt is iets waar ik lang mijn vinger niet achter kon krijgen, maar wat slechts als pure magie moet worden gezien. Van der Graaf heeft bijna nog nooit zó beklemmend, gefocust en in your face geklonken als op Arrow; de intense zang van Hammill met die tergende uithalen, de (zoals reeds gezegd) complexe jazzy-drums, aangevuld door Jacksons smaakvolle fluitwerk en het creepy toetsenwerk van Banton. Twee keer wordt er magistraal toegewerkt naar een uitbarsting, culminerend in Hammill die twee keer een (beide keren iets andere) zin zingt met het woord Arrow.

Het is ook niet zo gek dat het nummer Arrow zo enorm beklemmend, intensief en gefocust is, gezien het thema wat Hammill als lyricus aansnijdt. De dood is als een spreekwoordelijke pijl, die ieder individu eens zal treffen en zal doorboren. Je mag rennen, vluchten, schreeuwen en huilen wat je wilt, maar het helpt allemaal niets. Iedereen zal er uiteindelijk een keer aan moeten geloven. Een angstvallige, doch zeer terechte waarschuwing van meneer Hammill.

The Sleepwalkers krijgt de eer toebedeeld Godbluff af te sluiten en doet dat dan ook met verve. Een prachtig stukje drumwerk, waarbij toms en koebel de hoofdrol opeisen, aangevuld met Jacksons fluit, spelen de hoofdrol in het langste nummer van de plaat. Er zitten allerlei verschillende soorten passages in dit nummer die, op het eerste gehoor, totaal niet bij elkaar lijken te passen, maar die toch met elkaar werken. Het eerste deel, wat georiënteerd is op tom- en fluitwerk, een instrumentaal stukje freejazz, gevolgd op een dromerige passage, waar vervolgens een lang instrumentaal spierballenwerkje tegenover staat inclusief saxofoon, waar uiteindelijk het outro uit komt rollen. The Sleepwalkers is dus een track waarin Van der Graaf laat zien moeiteloos heel verschillende stukken met elkaar af te wisselen waar voor ieder wat wils in zit. Wat mij betreft de ultieme, weergaloze afsluiter van een even weergaloos album.

Zo komt er een einde aan Godbluff, een hoogtepunt binnen de carrière van Van der Graaf Generator en daarmee een hoogtepunt binnen de progressieve rockmuziek. De formule van de beklemmende, intense, lasergefocuste sfeer die op het hele album wordt neergezet, gesierd door een (voor de prog) apart aandoend instrumentarium en ijzersterke composities is een formule die nog geen enkele andere artiest heeft weten te ontrafelen. De Britten zullen altijd herinnerd worden als uniek binnen het genre, ondanks het feit dat ze geen mainstream successen hebben weten te boeken. Van der Graaf doet me daarmee, om maar met een nietszeggende uitsmijter af te sluiten, denken aan Nederland als voetballand: veel betekent voor de sport, maar nooit écht veel prijzen weten te pakken. Het is alleen jammer dat iedereen altijd alleen het laatste onthoudt.

5*

Eigenlijk is alles wat gezegd moet worden over dit progressieve meesterwerk al gezegd hier. Vooral onderstaande recensie van Misterfool spreekt boekdelen en is eigenlijk de beste manier hoe je dit album zou moeten omschrijven. Geen woord aan toe te voegen dus. Ik wil hier echter nog een andere tekstuele component aan toevoegen die ik hier op dit forum nog niet voorbij heb zien komen, maar eerst hier de recensie van Misterfool:


Ondanks de geweldige inhoud van de recensie van Misterfool ben ik het op enkele punten niet met hem eens. Zo denk ik dat Pawn Hearts met stipt het beste album van Van Der Graaf is (ook al moet ik daarbij vermelden dat ook ik lange tijd Godbluff hoger heb aangeslagen dan Pawn Hearts) en op tekstueel vlak interpreteer ik het album anders. Radicaal anders zelfs.

Van enkele progliefhebbers op Musicmeter weet ik dat de teksten voor hen van marginaal belang zijn. Ik noem geen namen, want degenen die zich aangesproken voelen en dit lezen weten genoeg... Nu kan ik me wel vinden in deze stellingname, maar ik ben echter ook van mening dat (enig) begrip voor de teksten een album naar een hoger niveau kan tillen. Wat mij betreft geld dat zeker voor de poëtische, lastig te doorgronden teksten van Peter Hammill die hij voor Pawn Hearts neerpende. Ik zal het uitleggen.

Ik stuitte eens op deze recensie van Pawn Hearts van 30 november 2006. Hier wordt een heel interessant perspectief aangenomen ten aanzien van de teksten van Peter Hammill, waarbij Pawn Hearts als conceptalbum wordt neergezet (en ik laat ik daar nou net een zwak voor hebben).

De recensent in kwestie interpreteert Pawn Hearts als een album dat het ideologische speelveld binnen nazi-Duitsland in de jaren '30 verkend, vlak nadat Hitler aan de macht kwam op 30 januari 1933 (diezelfde macht zou op 23 maart 1933 volledig geconsolideerd worden middels de Machtigingswet). Het album spitst zich daarbij voornamelijk toe op de periode waarin Hitler net aan de macht is gekomen en de samenleving dus nog niet volledig genazificeerd was. Binnen dit kader volgt het album een man die middels een soort persoonlijke zelfreflectie (vanuit een ik-perspectief, wat het nog indringender maakt) probeert te navigeren door deze verwarrende en gevaarlijke tijden. De luisteraar komt erachter hoe deze man denkt over de situatie waarin hij verkeerd en hoe hij zelf tegenover de nazi-ideologie staat: zal hij de ideologie omarmen of blijft hij trouw aan zijn eigen morele kompas?

Toen ik, als historicus, deze interpretatie las viel ik (figuurlijk) van mijn stoel van ongeloof en verbazing. Na zelf de teksten erop na gelezen te hebben besefte ik hoe ontzettend geniaal en inventief deze invalshoek was: 'Waarom was ik hier zelf niet op gekomen?!'

Mijn missie is geslaagd als ik met deze bijdrage hetzelfde bereik als wat de recensie hierboven met mij wist te bereiken, namelijk dat Pawn Hearts met frisse oren wordt beluisterd met het nazi-concept en de tekst in achterhoofd. Wellicht vermeld ik hier nog eens een tekstuele uiteenzetting van Pawn Hearts over hoe dit concept doorklinkt in de lyrics van het album. Voor mij kreeg Pawn Hearts in ieder geval een heel nieuwe dimensie en werd het bijna een compleet nieuw album, omdat ik er nu vanuit een totaal ander perspectief naar luisterde. En niet alleen dat, want Pawn Hearts werd voor mij één van de beste albums ooit gemaakt, iets waar ik nog steeds volledig achter sta. Kortom: luister en huiver, maar bovenal: geniet van de genialiteit van de teksten en de muziek van Pawn Hearts.

5*

Naar mijn mening heeft Van der Graaf Generator in hun eerste twee periodes (1967-1972 en 1975-1978) geen enkel slecht album weten uit te brengen. Zodoende is ook World Record wederom een knap album van Van der Graaf Generator na twee meesterwerken (Godbluff (1975) en Still Life (1976)), die volgens mij met recht de term 'klassieker' verdienen, te hebben uitgebracht. Het is altijd lastig om een album uit te moeten brengen dat zich moet zien te meten aan een meesterwerk, laat staan twee meesterwerken (en technisch gezien drie (!) meesterwerken als je Pawn Hearts mee zou willen rekenen). Voorafgaand aan World Record waren mijn verwachtingen, en ik neem aan de verwachtingen van alle VDGG-fans, dan ook hoog gespannen. De band weet met dit album die verwachtingen deels in te lossen, en deels niet. Wat dat betreft heeft World Record mijns inziens twee kanten: enerzijds bereikt dit album niet het niveau van Godbluff en Still Life, maar anderzijds is World Record toch een prima plaat die niet misstaat in de platenkast van de progressieve rockliefhebber.

Het album begint met misschien wel de beste song op deze plaat, dat voor mijn gevoel zomaar van Godbluff af had kunnen komen. Muzikaal gezien doet When She Comes vooral denken aan de eerste twee nummers van die plaat, The Undercover Man en Scorched Earth, maar het doet me ook denken aan het nummer Pilgrims van Still Life. Tekstueel gezien gaat dit nummer, voor zover ik dat kan beoordelen, over een gedicht uit 1819 van de Engelse dichter John Keats, genaamd 'La Belle Dame sans Merci'. Op de middelbare school hebben we dit gedicht voor het vak Engels geanalyseerd, dus toen ik de tekst erop nalas was de link snel gelegd. Eens te meer wordt hier duidelijk hoe briljant de teksten van Peter Hammill zijn (om deze vervolgens nog briljanter te vertolken met zijn zanglijnen en unieke stemgeluid):

In the end it all comes down to sleazy bargains.
That hidden key - you tried so hard to find it,
All you can conceive is the effort to be worthy;
Even now you need to be reminded
That La Belle Dame is without mercy.
The lady with her skin so white -
You never did quite catch her name -
Now she holds you in the night
And she'll never let go again,
She'll never let go again.

A Place to Survive is een positief georiënteerd nummer, waarin Peter Hammill de luisteraar aanmoedigt door te gaan met het leven, ondanks alle moeilijkheden en vervelende momenten die ervoor zorgen dat je bij de pakken neer gaat zitten en je eigenlijk op zou willen geven. Dit nummer kenmerkt zich vooral door het feit dat er meer nadruk op de ritmesectie wordt gelegd, waarbij het samenspel tussen de drums van Guy Evans en de basspedalen van Hugh Banton echt fenomenaal is. Vooral in het tweede deel van het nummer gaan de heren lekker ouderwets los, waarbij het spel me bij vlagen aan de 'good old times' van Pawn Hearts doet denken. Topnummer!

Het twintig minuten-klokkende Meurglys III (The Songwriter's Guild) is het nummer waar het album mee valt of staat, gezien het feit dat het nummer bijna veertig procent van de afspeeltijd in beslag neemt. De vorige epic van dergelijke proporties die de band op plaat zette was natuurlijk het fenomenale A Plague of "A Plague of Lighthouse Keepers", een nummer dat Van der Graaf nooit meer heeft geëvenaard en zal evenaren. Dat lukt ook Meurglys III niet, maar dat neemt niet weg dat dit een sterke en boeiende epic is. De band weet moeiteloos de harde en zachte stukken af te wisselen zoals we van ze gewend zijn, wat op zo'n manier gedaan wordt dat de aandacht van de luisteraar geen enkel moment verzwakt. Ook het reggae stukje dat iets over de helft van het nummer wordt ingezet, kan bij mij op waardering rekenen: een kant van de band die ik nog niet eerder had gehoord.

Toch is Meurglys III niet helemaal koek en ei. Ik moet zeggen dat ik liever een echte finale, een groteske afsluiting had willen horen van een compositie met deze lengte. (Bijna) alle grote progepics uit de jaren '70 worden gekenmerkt door zo'n finale, die het desbetreffende nummer een betiteling zoals 'onsterfelijk, een klassieker en één van de beste nummers ooit' geven, in plaats van ('slechts') een karakterisering zoals 'majestueus en meesterlijk'. Ik bedoel hiermee dat Meurglys III niet in het rijtje staat met nummers als A Plague of Lighthouse Keepers, Supper's Ready, Close To The Edge, The Gates of Delirium of Starless (je kunt je uiteraard afvragen of Starless een epic is...), om maar wat van die ultieme progepics te noemen. Daarvoor mist dit nummer simpelweg de magie, de cohesie, de memorabiliteit en de groteske finale die die andere nummers wel hebben. Meurglys III laat me zodoende toch een beetje met een bittere nasmaak achter, aangezien ik er op voorhand meer van had verwacht. Ik zei al dat Meurglys het nummer is waarmee het album valt of staat. Dit wordt gereflecteerd in mijn eindscore: het is niet slecht (bij vlagen is het zelfs erg goed), maar toch had ik op meer gehoopt.

Al met al is World Record een album waar ik zeer over ben te spreken. De eerste twee songs bevallen me het beste en kunnen zich bij vlagen meten met andere klassieke Van der Graaf-songs. De epic stelde me ietsjes teleur, maar kent desondanks enkele zeer sterke momenten. Ten slotte zijn de twee kortere composities op deze plaat, Masks en Wondering, zeer prima songs, alhoewel zij zich niet kunnen meten aan andere Van der Graaf nummers met dezelfde lengte, zoals bijvoorbeeld Pilgrims, Still Life of House With No Door. Korte conclusie: dit is een prima plaat, waar weinig op aan te merken is.

4*

Er net een eerste luisterbeurt op zitten zo laat op de avond voor het slapen gaan en ik ben erg onder de indruk. Van Van Morrison ken ik eigenlijk alleen Moondance redelijk goed en daar heb ik een 4,5* voor staan, maar het is er eigenlijk nooit van gekomen om de rest van het oeuvre van deze man eens serieus en systematisch tot me te nemen. Daar komt nu verandering in. Veedon Fleece weet heel sterk op het nostalgische gevoel in te spelen met zijn zwierige, pastorale, volkse karakter met passievolle expressiviteit. Het vrije, zorgeloze en ongeremde karakter van de songs spreekt me ook erg aan. Luistervoer voor de komende periode!

Ik begin het gevoel te krijgen dat de zinsnede 'wederom een fijne tip' bijna overbodig begint te raken. Maar edoch, dit is wederom een fijne tip, heel fijn zelfs.

De zanger is inderdaad ontzettend intens en zingt alsof zijn leven er vanaf hangt. Qua benadering doet hij me wel aan Colin H. van Eeckhout van het ons welbekende Amenra denken, wat jij? Ik noem het heel bewust 'benadering', omdat ze op het gebied van stemgeluid niet echt met elkaar te vergelijken zijn. Muzikaal gezien hoor ik overigens ook behoorlijk wat Amenra terug. Dat komt met name door de ontzettend grote contrasten: verstikkende, tergende stiltes met enkel cleane gitaar getokkel worden afgewisseld met grootse, brute en meeslepende post-black passages die echt ontzettend sfeervol worden ingekleurd. Die afwisseling vind plaats binnen composities die heel organisch en natuurlijk voortvloeien en waarbij niets geknutseld of gemaakt aanvoelt. Een groot compliment voor de band dus, om op deze wijze met Amenra te worden vergeleken.

Dit is al met al een hele gave - maar bovenal intense - plaat met een dito luisterervaring. Eén die ik met veel plezier vaker de revue ga laten passeren de komende tijd. Op momenten is het me wat te doomy, slepend en traag. De band laat de boel dan allemaal net wat te laat op gang komen voor mijn gevoel. Maar ik geniet echt met volle teugen wanneer het gaspedaal helemaal ingetrapt wordt en men volledig de post-black kant opgaat. Wellicht kom ik uiteindelijk nog hoger uit dan 4,0*, maar voorlopig laat ik het hierbij.

Ik ben nu alweer benieuwd naar 'de volgende tip'. zie dat je me net alweer hebt getagged, speaking of the devil)

Dit schreef ik over de band op een ander forum:

De naam lezende maakte al dat ik reikhalzend uitkeek naar de laatste nominatie van dit blokje. De band stelt niet teleur, want compositioneel is het echt waanzin en gekkenwerk wat hier gebeurt. Rare tempowisselingen, kronkelende maatsoorten en bizarre zanglijnen. In de basis lijkt dat wat hier gebeurt best rechttoe rechtaan, maar onder de oppervlakte gebeuren toch allerlei heel verwonderlijke en bizarre zaken die dit nummer een wat maniakaal, bijna verstikkend karakter meegeven. De ruimtelijkheid in de productie vergroot dat effect nog eens extra, ook zeker door het met vrij melodieuze gitaarharmonieën en -solo te combineren. Veilburner is hier eigenlijk een beetje de iets minder schizofrene variant van Dødheimsgard.

Dat was met betrekking tot de nieuwste plaat van de band, die net uit is gekomen. Hoog tijd daarom om ook deze telg van vorig jaar weer eens aan een luisterbeurt te onderwerpen.

Wat opvalt is dat Veilburner op haar nieuwste album heel logisch voortborduurt op wat het hier reeds aan het doen is. Er is dus eerder sprake van een verfijning en verdere ontwikkeling van het al bestaande geluid, dan van een radicale stijlbreuk of vernieuwsingsslag. Waarom zou de band per slot van rekening kiezen voor een dergelijk nieuw geluid, als het al behoorlijk inventief en eigenzinnig te werk gaat?

Veilburner, een band waar je voor in de stemming moet zijn, dat is een ding wat zeker is, maar eenmaal daar laat Veilburner zien een waardevolle toevoeging te zijn voor eenieder die blij wordt van metal die opereert op het snijvlak van het experiment en de avant-garde.

Het aloude 'als-een-album-niet-klikt-laat-je-het-gewoon-een-tijdje-links-van-je-liggen'-principe blijkt bij mij een juiste methode te zijn geweest. Nog steeds heb ik wat moeite met het vrij constante tempo dat op deze plaat gehanteerd wordt; op een gegeven moment begint het zelfs een beetje monotoon aan te voelen. Daarvoor in de plaats weet de band echter te compenseren met een heel mooi sinister en atmosferisch geluid dat een genot is om naar te luisteren.

Ik moet bij het beluisteren van dit album vaak denken aan Pure Reason Revolution, ondanks het feit dat die band naar mijn mening wat bombastischer en steviger uit de hoek komt. Dat ik aan laatstgenoemde band moet denken komt door het synthesizergebruik en de mannelijke- en vrouwelijke zangstem.

Een genietbaar album, dat is zeker. Voor mij biedt het album echter net niet genoeg om echt door te kunnen stoten naar een fors hoge score. Desalniettemin kan ik behoorlijk genieten van de sferische muzikale uitspattingen op dit album. En wie weet ga ik later zelfs wél overstag naar de betiteling 'ontzettend briljant', wanneer dit album nog meer tijd heeft gekregen om te rijpen. Maar dat zien we in de toekomst wel.

Vitalism - SY

Vitalism brengt met SY een instrumentale EP uit boordevol complexe ritmes en maatsoorten, smaakvolle Braziliaans-Latijnse melodieën en denderende, groovende djent-ritmes.

Vele instrumentale progressieve metalbands trappen vaak in de valkuil van onnodige krachtpatserij zonder boeiende songs te schrijven. Vitalism heeft hier naar mijn mening totaal geen last van: luister bijvoorbeeld maar eens naar Pagan, Pt. 2: op het eerste gehoor een overdonderend en inconsistent geheel, maar na enige luisterbeurten steekt deze track toch verdomt knap in elkaar. Dit geldt ook voor de overige tracks. Daarnaast bevat Pagan, Pt. 2 ook mijn favoriete riff van de plaat, te vinden op 3:43. Het doet bij vlagen wat aan Vildhjarta denken, met die serene, bijna een soort hemelse cleane gitaarakkoorden op de achtergrond. Het nummer eindigt dan ook met het langzaam wegebben van deze cleane gitaarpassage - een lust voor het oor.

Favela is mijn favoriete nummer van deze plaat. Vooral de op Latijnse muziek geïnspireerde jamsessie vanaf 0:43 is gewoonweg bizar te noemen, maar het klinkt heerlijk! Je waant je letterlijk door de straten van Rio de Janeiro, waar men langs onverharde wegen, krottenhuisjes en zwarte marktjes geniet van het leven, de zorgen vergeet en heerlijk danst op het ritme van de muziek.

Yamí Obi is misschien een beetje een vreemde eend in de bijt. Het is een wat rustigere song qua geluid, met toevoeging van saxofoon en piano. Desalniettemin denk ik dat het mooi in het geheel past.

Het enige minpuntje dat ik bij deze EP zou kunnen noemen is de productie, die naar mijn mening net niet pittig genoeg is om de tracks naar een volgend niveau te tillen. Van mij had er wel wat meer punch in mogen zitten, want het klinkt nu bij vlagen niet echt overtuigend of een beetje blikkerig.

Na het schrijven van dit bericht zit ik er toch sterk aan te denken om 5* te geven, maar het laatste nummer, dat ik niet zo sterk vind als de rest, en de productie weerhouden mij hiervan. Ondanks dat levert Vitalism hier een geweldige EP af, die smullen geblazen is voor de wat extremere metalfan die houdt van een genre-uitstapje.

Een meer dan uitstekend debuut van dit eigenzinnige Canadese metalinstituut. De vele componenten die Voivod later zo goed maken, zijn hier al aanwezig. De Fripperiaanse gitaarpraktijken van Piggy, de moddervette bass van Blacky en de chaotische drums van Away. Je kunt het ze niet kwalijk nemen, het is immers pas het debuut, maar de composities spreken me niet altijd aan op deze plaat. Gelukkig zet Voivod daar later stappen in, reuzenstappen zelfs...

Al met al heb ik me erg vermaakt met dit aparte schijfje, waarin de Voivoid-sound nog in de kinderschoenen staat en zo nu en dan de bocht wat uitvliegt. Maar dat heeft gelukkig ook zijn charme, toch?

4*

De nummers van met name Witness kwamen op 29 november in Hamburg kei- en keihard binnen, precies wat ik nodig had om deze plaat écht op waarde te kunnen schatten. The missing link, zullen we maar zeggen.

Hoewel Friend Of A Phantom nauwelijks onder doet voor dit Witness, blijft dit voor mij tot dusverre wel het hoogtepunt uit de discografie van deze sympathieke Deense band. Uitschieter op laatstgenoemde is voor mij These Black Claws met haar verraderlijke electrobeat-into, ultiem verslavend meeblêrrefrein en brute djentbreakdowns die als mokerslagen op je af worden gevuurd.

Het was me weer een heerlijk avondje ongegeneerd moshen en genieten daar in Duitsland, topervaring!