Het is wel erg dat we deze plaat vorig jaar hebben gemist, legian, Ayreonfreak, namsaap en ProGNerD. Dit is een fantastisch eclectische progmetal plaat die put uit een uitgebreid scala aan invloeden.

Zo hoor ik instrumenteel met name Between The Buried And Me, Haken, Dream Theater en Leprous. Met name het basswerk lijkt geïnspireerd op dat van Dan Briggs en ook het ambitieuze, theatrale, wij-geven-helemaal-nergens-om compositiewerk en de daarbij horende zang doet denken aan BTBAM (hoewel ik ook aan Native Construct denk. Heel bijzonder!). Het riffwerk is heel divers, waarbij ik het vaakst moet denken aan bands als Haken, Dream Theater en Spock's Beard. Technisch, complex, veel complexe toonladders, lastige ritmes en verbluffende akkoorden. Compositioneel leunt de band bijvoorbeeld op, zoals reeds gememoreerd, Between The Buried And Me. Maar ik hoor toch ook heel veel Opeth in de manier van componeren (wie doet dat tegenwoordig in dit genre niet?) en ook de manier waarop Mastodon zijn platen structureert komt hier bij vlagen voorbij (incluis de zeer kenmerkende zanglijnen).

Bij het lezen van al deze gerenommeerde namen zal je vast denken: "Dit moet wel een verbluffend goeie plaat zijn, wil je al deze invloeden laten samenkomen op één plaat!". Absoluut, het is een sterke plaat. Hier schuilt echter een 'maar' achter. Het feit dat al die namen zo makkelijk zijn op te lepelen in relatie tot deze plaat verraadt eigenlijk al waar ik naartoe wil. Want hoewel het zeer knap is dat de band al deze invloeden samen laat komen op één plaat, mis ik eigenlijk een beetje het Parius-sausje. Ik hoor voornamelijk veel andere bands, maar weinig écht Parius. Als je me zou vragen hoe ik de sound van de band zou moeten omschrijven, dan zou ik, zoals ik hierboven ook heb gedaan, dat voornamelijk doen aan de hand van de sounds van andere bands. En niet aan de hand van hoe Parius zelf klinkt. Dat is het enige kritiekpunt(je) dat ik op deze plaat heb aan te merken.

Overigens schijnt dit album ook nog een conceptalbum te zijn:

Ik moet wel zeggen dat deze plaat echt een zware kluif is wanneer je er voor gaat zitten, en niet iets is dat je even op de achtergrond op kunt zetten. Je moet hier wel echt een uur goed voor gaan zitten. Er gebeurt namelijk zo ontzettend veel, waarbij de plaat echt alle kanten opspringt. Overigens wil ik daar niet mee suggereren dat de plaat fragmentarisch is, aangezien ik wel het gevoel heb naar een coherent geheel te luisteren. Ik heb me namelijk wel kostelijk vermaakt met deze plaat. De ene keer is het een goeie riff die mijn aandacht trekt, daarna plots een heel subtiele basslick, en vervolgens weer een prachtige zanglijn. Deze plaat heeft het allemaal, maar dan moet je het wel de mogelijkheid bieden om te landen.

Ten slotte denk ik dat dit echt een type plaat is waar je heel veel voor terugkrijgt, naarmate je er meer tijd en moeite in stopt. Als het dan één keer klikt, dan klikt het ook meteen goed. Ga er dus eens goed voor zitten, en geef deze plaat tijd om zich te ontvouwen. Ik schipper zelf nog wat tussen 4* en 4,5*, en weet van mezelf in het begin heel enthousiast te zijn met beoordelingen. Toch maar op safe een 4* uitdelen.

Maar in ieder geval: niet meteen afschrijven, deze plaat!

Ik merk inderdaad ook dat het een overwegend 'volle' plaat is.

Ik erken de kwaliteit, dat zit bij Periphery II wel goed, en het songmateriaal is overwegend zeer sterk. Daarnaast is Spencer Sotelo hier zeer goed bij stem en klinkt hij beter dan op Periphery I.

Desondanks kom ik niet verder dan 3*, aangezien de plaat naar mijn idee wat te veel van het goede is. Dit neemt niet weg dat het kwalitatief gezien prima in orde is. Hierna zal Periphery de sterke reeks voortzetten met de Juggernaut-saga, Periphery III en het beste werk van de band tot op heden: Periphery IV.

Zonet de eerste luisterbeurt gehad, en ik moet zeggen dat ik positief verrast ben. Normaal vind ik Periphery albums vaak een kwestie van pieken en dalen, maar dit vijfde album is eigenlijk zeer constant. Keerzijde daarvan is dat ik geen briljante uitschieters à la Reptile, Absolomb of Omega hoor, om maar wat te noemen.

Verder gebeurt er enorm veel op V. Het is een enorm divers en gelaagd album geworden, waarbij Misha Mansoor zichzelf op het gebied van productie echt heeft overtroffen. Ook de secties die op videogamesoundtracks zijn geïnspireerd vind ik heel erg gaaf en is iets dat ik niet eerder heb gehoord bij een band. Het is daarbij vooral knap hoe ervoor gezorgd wordt dat het niet geforceerd en geknutseld klinkt: het past echt binnen het geheel.

Zanger Spencer Sotelo lijkt zich elk album meer en meer te ontwikkelen. Wat een stem heeft deze man zeg, en wat een enorm verschil met zijn zangkunsten op de eerste albums. Zijn melodische cleane leads klinken enorm vol en overtuigend, en ook zijn geweldige grunts / screams klinken bruter en gemener dan ooit. Geweldig hoe die man de nummers naar een hoger niveau tilt.

Deze plaat ga ik de komende tijd zeker vaker opleggen, want ik ben echt onder de indruk. Ik voorzie dan ook een mooie plaats in mijn jaarlijstje voor de heren van Periphery...

Dit is echt een hele gave EP, die mij echt doet smachten naar meer. Inderdaad wat minder variatie dan Metanoia, maar ik denk dat ik deze puntigere kant van de band persoonlijk gaver vind. Het knappe van deze EP is dat de band, ondanks de kortere speelduur, toch zijn progressieve karakter geen moment lijkt te verliezen. Zo blijkt dat de band ook uitermate sterk uit de hoek kan komen als de composities wat korter van aard zijn (hetgeen overigens op voorganger Metanoia ook al werd toegepast).

De zanger is echt een monster. Het missende puzzelstukje dat Persefone nodig had. Mochten de grunts en de cleane zang door twee verschillende vocalisten worden verzorgd, dan wordt ik graag verbeterd. Als dat niet zo is, dan vind ik het enorm bijzonder hoe zowel de mooie cleane zangpartijen als de intense schreeuw-vocalen van de zanger dé perfecte aanvulling zijn op op energieke progressieve metal van Persefone. Neem One Word als voorbeeld. Het refrein bevat een enorme catchy zanglijn die je uren na je luisterbeurt nog steeds mee kunt neuriën, terwijl de schreeuwen van de zanger even fervent en gepassioneerd zijn als de muzikale uitspattingen van de band. Zang en muziek complementeren elkaar hier perfect.

De productie is overigens ontzettend in your face. De muziek knalt daadwerkelijk je speakers uit en zorgt voor een intense maalstroom aan geluid. Knap ook hoe alles - ondanks de relatief drukke instrumentatie en het progressieve karakter van de muziek - ontzettend helder en duidelijk uit de verf komt.

Het enige kritiekpunt dat ik kan verzinnen, is dat deze EP veel te kort is. Persefone heeft wat mij betreft een enorme stap vooruit weten te zetten en mag zich als het aan mij ligt - wanneer deze stormachtige ontwikkeling op volgende albums wordt doorgezet wordt - rekenen tot de elite van progressief metalland. En het cijfer? Ik doe eens gek, want ik heb echt helemaal niets aan te merken op deze korte maar krachtige klasbak.

4,5*

Ik sluit me volledig aan bij bovenstaande reacties. Prachtig hoe dat nummer zich ontvouwd en zich langzaam ontwikkeld tot een prachtig (meester)werkje. Ook mooi hoe de muziek van Phideaux vooral gedragen wordt door de vele toetseninstrumenten die te horen zijn, want laat ik nou net een zwak hebben voor alles wat maar met toetsen te maken heeft (en nee, geen overhoringen of tentamens, maar instrumenten ). In dat opzicht doet deze muziek van Phideaux me meermaals aan Van der Graaf Generator denken, waar het orgel van Hugh Banton uiteraard een zeer prominente rol speelt. Daarnaast doet Phideauxs zang me ook aan Van der Graaf Generator denken: zijn zang doet me namelijk bij vlagen denken aan de zang van Peter Hammill. Dat moet overigens opgevat worden als een compliment; mijns inziens heeft Peter Hammill één van de beste strotten van de progressieve rockmuziek, period.

Daarnaast zijn andere invloeden van de progressieve rock ook goed te herkennen. Phideaux heeft goed naar Pink Floyd, Yes (in de drukkere momenten), Genesis en King Crimson geluisterd. Wat Phideaux echter heel slim en goed doet is, zoals ook Don Cappuccino reeds heeft vermeld, dat de muziek een heel eigen smoel heeft. Het is inderdaad niet 'slechts' en progressief rockbandje, of een rip-off van één van de reeds genoemde bands, maar het is Phideaux. Trouwens, misschien leuk voor de liefhebber: een interview van Phideaux waarin hij zijn favoriete progalbums aanwijst. Mocht je je vervelen, dan is dit leuk om even te bekijken.

Geschreven bij Pink Floyd - Animals [2018 Remix] .l:


Ondanks dat ik het eens ben met bovenstaande uiteenzetting van meneer lijkt dit me wel de meest ideale plek om iets te zeggen over het eerste materiaal dat we te horen krijgen van dit album en over de remix die dit legendarische album heeft ondergaan in 2018.

Als ik het goed begrijp is er, en dat geld voor elk 'oud' album, vaak discussie over het origineel versus latere remixes / remasters. Vele mensen kraken latere remixes bij voorbaat af, spuwen hun gal voordat ze iets gehoord hebben en zeggen vaak 'dat niks kan tippen aan het origineel, dus is het slecht'. Ik vind dat klinkklare onzin. Een remix bij voorbaat afkraken is mijns inziens meteen een 'no-go', maar om een remix af te kraken zelfs al is hij uitmuntend, is voor mij iets waar ik mijn hoofd nimmer omheen zal kunnen vouwen. Dat is hetzelfde als kiezen tussen twee identieke diamanten die dertig jaar oud zijn, waarbij de één nooit is onderhouden en waarbij de ander zo flink onder handen is genomen dat hij er spiksplinternieuw uit ziet. Ik had wel geweten waar ik voor had gekozen...

Neem bijvoorbeeld de vele remixes van de heer Wilson; Gentle Giant, Yes, King Crimson, and the list goes on. Al deze bands hebben met elkaar gemeen dat (de meeste van) hun albums zijn opgepoetst door het Britse muzikale wonder. Ik ben er een groot voorstander van, van een dergelijke oppoetsbeurt. Want laat ik het zo verwoorden: Het zou toch altijd toegejuicht moeten worden wanneer zo'n oppoetsbeurt ervoor zorgt dat een album met een vrij gedateerd geluid (want laten we eerlijk wezen, zo mogen we het geluid van de meeste albums uit de jaren '70 wel betitelen) in een modern geluidsjasje wordt gegoten. Betere kwaliteit staat garant voor meer (luister)plezier en daarmee voor een betere (luister)ervaring. Wie wil dat nou niet?

Zo geldt dat ook voor het eerste luistervoer dat we voorgeschoteld krijgen van deze remix uit 2018 van dit geniale album. Dogs klinkt op deze remix vele malen frisser, dreigender en bezwerender dan ooit te voren. Het geluid is kraakhelder en veel voller (lees: moderner) dan het origineel, en daarnaast liggen alle instrumenten ontzettend fijn in het gehoor, waarbij deze precies goed op elkaar zijn afgestemd. De grootste verdienste van deze remix is echter dat er een karrevracht aan nieuwe lagen aan het muzikale oppervlak worden gebracht, die eerst nauwelijks gehoord konden worden. Het is alsof Pink Floyd het nummer letterlijk live voor m'n neus aan het spelen is, waarbij ik alle minuscule details en nuances kan ontfutselen. Met al deze componenten in het achterhoofd kan ik alleen maar concluderen dat het is alsof ik naar een nieuw nummer aan het luisteren ben; een nieuw album! En dat, dat is het grootste compliment dat je een remix / remaster kan geven als je het mij vraagt.

Het enige minpuntje dat ik heb op deze remix (afgaande op de remix van Dogs) is dat de toetsen van Richard Wright wat minder prominent in de mix staan. Enerzijds vind ik dat jammer, want ik ben groot fan van zijn arrangementen, maar anderzijds zie ik er ook het voordeel van in; de toetsen zachter zetten in de mix zorgt er namelijk voor dat het geluid wat meer uitgebalanceerd wordt (zie het stukje over een voller / beter uitgebalanceerd geluid). Ik zou het dan ook niet als een 'minpunt' of 'kritiekpunt' willen betitelen, maar eerder als een kwestie van persoonlijke smaak, aangezien ik verzot ben op allerhande soorten toetsen (orgels, Hammonds, mellotrons, noem maar op). Zo probeer ik zelfs aan het enige 'minpuntje' dat ik heb een positieve wending te geven.

Het eerste tipje van de sluier heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik ontzettend veel zin heb in de nieuwe remix, die reeds door mij besteld is. Noem het geldklopperij (overigens ironisch gezien de conceptuele achtergrond van Animals), onzin en onnodig; wanneer een dergelijke remix geslaagd is zal het me allemaal een worst wezen. Dit klinkt als een klok en zal de beste versie van dit legendarische album zijn dat beschikbaar is. U leest het goed; dit overtreft daarmee ook het origineel. Voor de tegenstanders van remixes / remasters: zet uw oogkleppen, uhm... oorkleppen... af, en ook u zal tot de conclusie komen dat deze fabuleuze remix uit 2018 op alle fronten het origineel overtreft...

Vier sterren voor een wat onevenwichtige plaat. De plaat opent geweldig met twee topcomposities. Fearless vind ik, hoewel ik fervent Liverpool-fan ben, een beetje flauw. San Tropez en Seamus voegen vrij weinig toe en hadden wat mij betreft gewoon weggelaten kunnen worden.

Over Echoes, het nummer dat de helft van de speelduur en daarmee een volledige plaatkant in beslag neemt, is hier al voldoende gezegd. Met een uiteenzetting / beschrijving zou ik alleen maar in herhaling vallen, en er zijn genoeg gebruikers hier die hun mening over dit nummer beter hebben geformuleerd dan dat ik zou kunnen (ik kijk bijvoorbeeld naar jouw recensie, BoyOnHeavenHill ). Echoes is natuurlijk hét nummer dat deze plaat maakt en daarmee ook voor het grootste gedeelte bepalend voor de score. En ja, ik kan niet anders dan concluderen dan dat Echoes één van de mooiste nummers ooit gemaakt is, een nummer dat naar mijn mening verplicht in de progrock-canon genoemd moet worden.

Al met al dus een ietwat onevenwichtige plaat, met drie fraaie composities, één flauw compositie en twee nietszeggende composities. Gelukkig nemen de drie fraaie composities het grootste deel van de speelduur voor hun rekening, dus deze plaat krijgt van mij 'gewoon' de hoge score van 4*.

Ik ben het roerend eens met bovenstaande verhaal over deze EP: een enorm sfeervolle, doordachte, mengelmoes van jazz, metal, rock en ambient, met het bijzonder inventieve gitaarspel van Plini natuurlijk als blikvanger. Complexe maatsoorten en toonladders worden verpakt in composities die uitdagend zijn, maar toch uitstekend in het gehoor liggend. Bijzonder knap hoe die wisselwerking gecreëerd wordt.

Selenium Forest is voor mij één van de mooiste nummers ooit gemaakt en het roept nog steeds bijzondere gevoelens bij me op. Dat, tezamen met het feit dat het nummer de helft van de speelduur bepaalt en het feit dat de andere twee nummers ook van enorme schoonheid zijn, maakt dat ik 'm 4,5 sterren geef.

Er moet me toch iets van het hart... (de laatste keer dat ik een bericht zo begon pakte dat niet heel goed uit... )

Ondanks het feit dat ik het vorige album van deze Belgen, Unfold the God Man, op 4,5 sterren had staan en deze op 4 sterren had staan, had ik altijd het gevoel het laatste puzzelstukje te missen wanneer ik naar Psychonaut luisterde. "Ja, het is goed, en ja, het neemt me mee en raakt me", maar toch voelde het telkens alsof deze band me nét niet helemaal wist te overtuigen met hun muzikale klankenpalet en diepzinnige tekstuele uitspattingen. Ik moet dan ook bekennen dat ik enigszins teleurgesteld was vorig jaar toen het ook met dit album op hetzelfde leek uit te draaien. Enorm sterk en goed, niet voor niets heb ik 'm opgenomen in mijn top tien van 2022, maar het miste net dat beetje 'oemph'.

Tot nu...

Het optreden van de band van afgelopen weekend op Into The Grave in Leeuwarden heeft indruk gemaakt. Veel indruk zelfs. Drie muzikanten die dergelijke complexe, gelaagde nummers zo levensecht, oprecht en strak live over weten te brengen? Ik was echt onthutst en versteld van de manier hoe ze dat daar voor elkaar hebben gespeeld. Sindsdien zitten de nummers, vier van dit album en twee van het vorige album, echt in mijn hoofd gebeiteld. De lagen, de arrangementen, de composities, de boodschap, de urgentie, de energie: ik heb er voor mijn gevoel nu veel meer grip op. Alsof het nu echt duidelijk over is gekomen, bijna als een soort eureka-moment. Het is lastig dit gevoel te omschrijven, net zoals het lastig was te omschrijven waarom ik in eerste instantie überhaupt dit gevoel bij deze band en hun muziek had.

Op het moment van schrijven heb ik Violate Consensus Reality net rustig nog een keer beluisterd met de teksten erbij. Eens even kijken of het gevoel dat ik na het liveoptreden bij dit album en de band heb gekregen ook daadwerkelijk weer naar boven komt als ik ze rustig op plaat aan het beluisteren ben. Met die mindset ben ik dan ook de wereld van Psychonaut ingekropen: In het achterhoofd houdende hoe ontzettend goed deze band weet te musiceren, hoe ze live hun muziek en boodschap vol overgave, energie en bravoure ten gehore brengen en me vastklampend aan de gedachte dat ik nu eindelijk de puzzel zou kunnen ontrafelen.

En verdomme of 'ie hier nu niet even kneitertjehard binnenkomt zeg... Eindelijk, zou ik bijna willen zeggen.

Psychonaut trakteert ons op een unieke en geweldig in elkaar gezette mixtuur van post-metal, sludge, doom, progressieve metal, wat knikjes naar death metal en een dosis stoner. Die cocktail wordt geserveerd met een volledig authentieke signatuur die deze Belgen eraan hebben gegeven (het voelt niet als een rip-off van een andere band, maar juist als een band met een compleet eigen sound, stijl en visie). Voeg daar nog de zeer intense dubbele vocalen van de bassist en de gitarist aan toe in combinatie met enorm sterke, uitdagende, filosofisch-maatschappijkritische teksten aan toe, en je krijgt een band die de gereedschapskist heeft om enkele van de beste albums van dit decennium af te leveren.

Het ene nummer is nog mooier dan het andere. A Storm Approaching en All Your Gods Have Gone zijn beide overrompelend, opzwepend en aansporend. Age of Seperation is iets behoedzamer en behoedzamer dan haar voorgangers, maar ontpopt zich gaandeweg toch tot een bruut post-metal meesterwerk. Hope voelt als de vreemde eend in de bijt, maar biedt de luisteraar de perfecte gelegenheid om op adem te komen tijdens deze magistrale luistertrip. Interbeing vormt de perfecte brug tussen het rustpunt dat Hope heet en de grandioze, overweldigende en loodzware finalenummers in de vorm van A Pacifist's Guide to Violence en Towards the Egde.

Het titelnummer heb ik expres in de vorige alinea weggelaten. Waarom? Omdat dat één van de beste nummers is die ik in jaren heb gehoord, waardoor ik toch genoodzaakt ben daar een aparte alinea aan te wijden. Laat ik de beschrijving van vriend-van-de-show Johnny Marr maar als uitgangspunt nemen:

Het woord 'hun' had ik echter liever vervangen willen zien worden door 'de'. Goeiedagschotel wat een brutaal goed nummer is dit namelijk zeg. Werkelijk alles dat ik zou willen horen in mijn muziek zit verpakt in dit acht minuten en eenenvijftig seconden durende geluidsorgie. Een broeierige sfeersetting, het ritme van op de rim van de snare geproduceerde stokslagen en de prachtige stem van Stefanie Mannaerts (Brutus) verwelkomen de luisteraar in de cerebrale, zwaarmoedige doch activistische wereld van Psychonaut. Dat cerebrale element, overigens een belangrijk aspect van het hele album, wordt onderstreept door de openingslyric "try to open your mind". Langzaamaan bouwt het nummer uit tot een holistische laagjespiramide, waarbij elk aspect zijn eigen functie heeft en bijdraagt aan het grotere geheel. Het is werkelijk onbeschrijfelijk en ongeëvenaard hoe de band in dit nummer tussen de verschillende secties door manoeuvreert, waarbij met name de overgang naar het meesterlijke refrein mij bakken met kippenvel en bijna tranen in de ogen bezorgt. Tel daar de ongelooflijk krachtige screams van Colin H. van Eeckhout (Amenra) bij op, en je hebt een nummer dat echt niet meer stuk kan. Dan ten slotte de finale. Die is gewoon simpelweg ... geen woorden voor... Bestaat er zoiets als perfectie in de muziek? Ik heb er een hard hoofd in, maar Psychonaut komt toch aardig dichtbij in mijn ogen (lees: oren). Het is pure magie wat zich daar afspeelt. Ik kan het dan ook niet omschrijven zonder afbreuk eraan te doen. Ongelooflijk. Ga het zelf luisteren, is het enige dat ik erover kan zeggen. Ik blijf verbouwereerd, onthutst, overweldigd en hunkerend naar meer achter...

Violate Consensus Reality is in mijn ogen opbouwtechnisch een ware muzikale masterclass. Het is een album waarin grote hoogtes en diepe dalen binnen het menselijk emotionele spectrum schijnbaar achteloos worden blootgelegd, uitgediept en getoond aan de luisteraar. Confronterend voor wie bereid is zich open te stellen voor de zwaar beladen onderwerpen die de band aansnijdt. Behulpzaam voor diegenen die zoeken naar een sonische luisterervaring om belangrijke momenten, keuzes, beslissingen, gebeurtenissen en processen in verschillende levensfases te begeleiden. Psychonaut heeft hier volgens mij een album afgeleverd dat in de toekomst door muziekcritici zal worden geroemd als een 'ones in a lifetime experience'. Daar ben ik heilig van overtuigd.

Zei ik zojuist dat ik 4,5*-beoordeling meer op zijn plaats vond voor dit album dan een 4*-beoordeling? Kijk eens naar het cijferje linksboven dit bericht. Dat moet genoeg zeggen volgens mij. Ik sluit mijn bericht af met nog één woord.

Meesterwerk.