Mijn eerste indrukken van de nieuwste verrassingsplaat van Zach Bryan zijn ook erg positief. De instrumentatie is hoorbaar rijker en voller dan op The Great American Bar Scene, terwijl ook de productie wat warmer aanvoelt dan op het vorige album. Daardoor ademt With Heaven On Top een wat uitnodigendere of huiselijkere sfeer uit dan zijn voorganger, hoewel dat enigszins paradoxaal klinkt ten opzichte van een plaat die zich "The Great American Bar Scene" mag noemen!

Ook tekstueel laat Zach Bryan, zoals mijn bovenbuurman in zijn goede bespreking terecht opmerkt, zien ook op deze plaat passievolle en herkenbare verhalen te kunnen vertellen die de luisteraar in vervoering weten te brengen. Althans, hij weet mij wederom te raken met zijn prozaïsche en kleurrijke narratieven (Skin!), die, zonder dat het er te dik op ligt of normerend overkomt, mooie wijsheden, spreuken en taalkundige vondsten bevatten.

De lengte van het album staat me misschien wel een beetje tegen, maar dat is meer een persoonlijke voorkeur dan een welgemeend punt van kritiek. Zoiets went natuurlijk op een gegeven moment ook wel weer, hoewel ik dus liever een speelduur van zo'n drie kwartier tot vijftig had gezien. Op uitnodiging van een vriend van mij ga ik het geheel deze zomer in ieder geval live aanschouwen in Eindhoven. Aan de kwaliteit van de nieuwe plaat zal het die avond in ieder geval niet gaan liggen!

Le Temps Détruit Tout viel me op het eerste gehoor wat tegen vandaag, net iets te weinig spanning en variatie om dertien minuten lang boeiend te blijven. Het titelnummer is daarentegen echt uitzonderlijk goed, wat een fantastisch avontuur is die compositie zeg. Ik zet ook in eerste instantie in op 4* en denk dat het daar gezien het iets mindere tweede nummer ook bij gaat blijven, maar het titelnummer pakken ze de band en mij niet meer af: die gaat de playlist in en zal ongetwijfeld in de toekomst met veel plezier en genot worden gedraaid.