Ik wil ook een kleine duit in het zakje doen voor wat betreft afsluiter Gifts for the Earth. Enkele reacties hier suggereren dat deze track niet de afsluiter is die deze plaat verdient en dat het een beetje voelt als mosterd na de maaltijd is, aangezien het album een beetje voortkabbelt naar haar einde toe.

Ik ervaar dat anders. Na 40 minuten brute Deafheaven (de band is bijna een genre op zich...) te hebben gehoord vind ik het een heel slimme zet om het album op zo'n manier te eindigen. Het geeft de kans de rest van de plaat rustig te verwerken en even tot rust te komen. Noem het een anticlimax, afsluiteronwaardig, niet een passende finale of wat dan ook; ik ben meer dan blij met de manier waarop de mannen van Deafheaven dit hebben aangepakt. Het is daarnaast ook eens wat anders dan de andere albumafsluiters van de band.

Overigens ben ik het wel eens met enkele hierboven staande evaluaties over dit album in het algemeen. Tegenover monumenten als Sunbather en Ordinary Corrupt Human Love valt dit New Bermuda toch een beetje in het niet. Compositioneel niet zó sterk, overdonderend en energiek als eerstgenoemde twee albums. Dat is echter helemaal geen schande, want New Bermuda is een uitermate genietbaar album met behoorlijk wat sterke momenten en geen (diepe) dalen. Dus resumé: niet het niveau van de voorganger en de opvolger, maar desalniettemin een meer dan ruime voldoende met veel doorgroeikans om het label 'uitstekend' opgeplakt te krijgen. Deafheaven begint bij mij toch wel uit te groeien tot een favoriet bandje...

4*

I'm reluctant to stay sad
Life beyond is a field
A field of flowers
A field of flowers
Life beyond is a field

Bovenstaande tekst is een excerpt uit het nummer Honeycomb, waarin staat beschreven dat wanneer je de kracht vindt om je over je eigen ellende heen te zetten, er een beter leven op je staat te wachten wanneer het allemaal voorbij is. Het is de kernboodschap van een album dat de naam Ordinary Corrupt Human Love draagt.

Een emotioneel rollercoaster, dat is wat deze plaat is, waarbij tranen rijkelijk vloeien als storm bij heldere hemel. Ordinary Corrupt Human Love, een titel die hier volledig op zijn plaats is. Alle puzzelstukjes vallen bij mij nu, op deze avond, volledig op hun plek. Er gebeuren dingen tussen jezelf en de persoon van wie je houdt die je liever niet ziet gebeuren. Je wilt voor elkaar gaan; je hoort bij elkaar, je houdt van elkaar, je kan niet zonder elkaar. Maar je voelt je machteloos door alles wat is gebeurd, de pijnlijke geschiedenis tussen jezelf en je geliefde. 'Ordinary', je bent beide maar mens, gewoon, zoals iedereen. 'Corrupt', mensen kunnen vreselijke individuen zijn die elkaar tot in het diepste van hun zijn pijn weten te doen. 'Human', mens tegen mens; levende, denkende en voelende wezens die zich kunnen binden aan een soortgenoot. 'Love', een term die je het liefst nooit meer wilt horen of voor altijd wilt omarmen, afhankelijk van de tijd en de plaats waar je je in bevindt. Ordinary Corrupt Human Love vertelt dit verhaal van menselijke liefde, dat altijd met vallen en opstaan is, met pijnlijke momenten die je het liefst nooit wilt meemaken en graag wilt vergeten. Het vertelt een verhaal van het oneerlijke aspect van liefde, wanneer dingen gebeuren zoals je niet wilt dat ze gebeuren.

Pure afschuw, spijt, berouw, machteloosheid, eenzaamheid en een gevoel van bedrog worden dus gereflecteerd in het muzikale schouwspel gecreëerd door Deafheaven. Deze emoties worden begeleid door een bitterzoete melancholische, vrolijke ondertoon die dit album kleurt. Die ondertoon vormt de impliciete boodschap van Ordinary Corrupt Human Love; het is nu allemaal ruk en het voelt op dit ogenblik alsof je leven langzaam om je heen aan het afbrokkelen is. Maar het komt goed, hoewel je je dat nu nooit zou kunnen bedenken.

Ordinary Corrupt Human Love weet deze emoties keihard, zonder enige vorm van berouw, je te doen voelen. Een pijnlijke, confronterende ervaring wanneer je zelf middenin een dergelijke situatie zit (sprekende uit ervaring). Daarom is Ordinary Corrupt Human Love een plaat om diep te koesteren, omdat dit album helpt de situatie te verzachten en het aanspoort om de wonden te likken die diep in het hart gekerfd zijn. Niet wetende of deze wonden ooit volledig zullen en kunnen herstellen, geeft Ordinary Corrupt Human Love toch het gevoel dat het mogelijk is, dat alles weer zou kunnen zijn zoals het was. Gelukkig, zonder zorgen, samen zijn met elkaar. Het is de bitterzoete melancholie die als een sluier over het album hangt, een sluier die een ver vervlogen ideaal representeert. Een ideaal van liefde, trouw, onvoorwaardelijkheid, en gelukkig zijn.

Het voelt goed emoties van je af te schrijven. Wetende dat die emoties na plaatsing van dit bericht wederom de kop op zullen spelen, voelt het fijn de zorgen even te vergeten. Al is het maar voor enkele luttele minuten. Coherentie en logica zijn ver te zoeken in dit bericht, aangezien woorden momenteel bijna automatisch uit mijn vingers komen; dit is wat er nu gevoeld en gedacht wordt, op dit moment. Een 'spraakwaterval', dat is wat het is, alleen nu virtueel. Een persoonlijker bericht heb ik vooralsnog niet op deze website geplaatst, maar Ordinary Corrupt Human Love verdient het. Deafheaven heeft me even laten voelen hoezeer muziek kan resoneren met emoties die uit je diepste zelf komen. Dat is een ervaring die ik niet snel zal vergeten en waar ik de band voor wil bedanken.

Keiharde emoties vermengd met een bitterzoete 'alles-komt-goed'-melancholie. Denk terug aan hoe het was, aan de tijd toen het goed was. Streef dat ideaal na, met alles wat je hebt, en geef de opgelopen wonden de tijd zich te genezen. Littekens zullen blijven, maar dat zijn slechts visuele overblijfselen van een tijd die je achter je wilt laten. Die je hebt verwerkt en hebt geaccepteerd. Een mooie en voor mij relevante boodschap die Deafheaven me laat zien, horen en voelen. In het nummer You Without End zien we deze boodschap wederom terugkomen:

Let it go as it grows on forever
And let it go
Let it go as it grows
Breathe it in
Let it go as it grows on forever
And we breathe it in
And we breathe it in

And then the world will grow
And then the world will grow
And then the world will know
Of all true love, true

Zo komen we terug bij de tekst uit Honeycomb waarmee deze emotioneel beladen bespreking is begonnen. Zodra je je over je ellende heen zet, zullen er betere tijden aanbreken. Het komt altijd goed, ook al is dat nu niet voor te stellen. Dat, dat is de hoop waar ik me nu aan vast ga klampen.

5*

Ook ik ben me eindelijk aan de discografie van deze legendarische (want zo mogen ze wel genoemd worden) band aan het onderwerpen, en dat heeft me tot dusverre geen windeieren gelegd. Alleen met de debuutplaat, Scream Bloody Gore, heb ik vrij weinig, aangezien daar de thrash nog wel aardig overheersend is. Stapsgewijs bevallen de platen van Death me beter, maar met Human bereikt Death toch wel een absoluut creatief en muzikaal hoogtepunt: ik moet nog een aantal platen (Symbolic en The Sound of Perseverance) beluisteren, maar tot nu toe is Human met afstand de beste plaat van Chuck Schuldiner en consorten.

Acht moddervette, smerige, brute en briljante composities die Death als kanonskogels op je afvuurt. Chuck is fenomenaal bij stem, wat mij betreft klinkt hij op deze plaat het allerbeste (ook al heb ik die laatste twee platen nog niet beluisterd). De gitaarriffs klinken als een klok, waarbij elke riff en elke solo memorabel is, super goed is ingespeeld en het niet overkomt alsof er nodeloos krachtpatserij moet worden getoond. Het bass-spel hier is echt om van te smullen. Ik ben nog geen enkele andere deathmetalplaat tegengekomen waarbij het bass-spel zo inventief, smaakvol en passend is als op deze plaat. Ik moet ook zeggen trouwens dat de bass enorm goed gemixt is in de reissue uit 2011, welke overigens in zijn totaliteit fabelachtig goed klinkt (zeker het aanschaffen waard!). Steve DiGiorgio tovert veelvuldig enorm kleurrijke bassloopjes uit zijn bassgitaar en zijn spel sluit naadloos aan op het 'ademende' drumwerk van Sean Reinert, waar ik nu de loftrompet over zal steken.

Sean Reinert dus, de beste drummer die Death heeft gehad als je het mij vraagt. Waarom? Hij geeft Death een wat jazzy, luchtig karakter mee, maar tegelijkertijd klinkt hij even bruut als de rest van de bandleden. Zijn drums klinken alsof het hem totaal geen moeite kost, waarbij hij op de één of andere manier een bepaalde ruimte in zijn drumspel laat doorschemeren waardoor zijn drumspel erg 'ademt'. Wat dat betreft doet Reinert me sterk denken aan wat drummer Martin Axenrot bij Opeth heeft gedaan; ook hij zorgde ervoor dat het brute Opeth-geluid een zeer natuurlijk, jazzy, luchtig en fluïde karakter mee kreeg (Watershed is hier het beste voorbeeld van). Kortom, de accenten die hij legt, de fills die hij speelt, de jazzy touch die wordt gegeven aan de brute, agressieve drumpartijen: dit alles maakt dat Human de beste drums heeft in Death's discografie (en misschien wel van alle deathmetal platen...).

Favorieten zijn moeilijk om aan te wijzen, aangezien alle nummers hier raak zijn. Als ik dan toch zou moeten kiezen, dan zou ik Flattening of Emotions, Together as One en Cosmic Sea aanwijzen als echte hoogtepunten. Maar ik moet heel eerlijk bekennen alle acht composities als een hoogtepunt te beschouwen. Ik zal dan ook maar met de klapper op de vuurpijl afsluiten; dit is de beste pure (let wel: pure) deathmetalplaat die ik ken. Als iemand denkt me van het tegendeel te kunnen bewijzen, graag (ik ben altijd in voor nieuwe muziek ), maar dat gaat erg lastig worden. Dit is grote klasse, met een hoofdletter K. En een uitroepteken!

Ik blijf toch altijd een bepaald zwak houden voor deze plaat binnen de catalogus van Death. Bruut en heavy riffwerk met tegelijkertijd ontzettend pakkende akkoordenkeuzes. De riffs kunnen makkelijk worden gememoreerd, maar zijn toch uitermate technisch, uitdagend en progressief te noemen. Geen wonder dat mening band hier haar inspiratie vandaan heeft gehaald. Daarnaast is het duo Schuldiner-Murphy een uitstekende combinatie, aangezien te horen is hoe goed zij elkaars gitaarspel begrijpen en weten te complementeren. Daarmee deel ik de mening van lennert over de invloed van Murphy: "Het voelt ook alsof Schuldiner nog meer uitgedaagd wordt om op topformaat te presteren". En zo is het.

De grunt van Schuldiner is op Spiritual Healing nog lekker diep, hetgeen in de toekomst uiteraard zou veranderen. En beide keren is de zang van Schuldiner, diep of minder diep gegrunt, zeer verstaanbaar. Razend knap! Zelf heb ik een lichte voorkeur voor de vocale prestaties van vóór Symbolic. De diepere grunt komt op mij bruter over en past beter bij de zware riffs waar Death bekend om staat. Nu moet ik daar wel bij vermelden dat de sound van de band na Human ook als steeds progressiever kan worden beschouwd. Een meer divers stemgebruik van de kant van Schuldiner past daar dan ook erg goed bij, denk ik. Ondanks dat heeft de diepere grunt een lichte voorkeur bij mij, als ik zou mogen kiezen.

Ik kom niet tot een perfecte score, en dat komt vanwege de drums. Op enkele momenten vind ik die hier toch te wisselvallig en simplistisch. Zo wordt in de meeste verses een ultiem simpel kick (met ridebekken) - snare patroontje gespeeld, zonder noemenswaardige afwisseling met bijvoorbeeld fills of accenten. Die keren dat de dubbele bass erbij komt kijken, wordt het in één keer een heel pak beter. Jammer dat daar niet meer voor is gekomen. Compositioneel is dit namelijk echt hogeschool deathmetal van de allerbovenste plank. Ik had graag gehoord dat de drums daar consistent een bijdrage aan hadden geleverd, door een ietwat brutere / wildere insteek. Het blijft op dat gebied wat mij betreft wat te vlakjes.

Kort nog twee favorieten benoemen. Altering the Future, in al zijn brute, onbehouwen, zompige lompigheid, beschikt met gemak over één van de beste en meest herkenbare Death-riffs. Daarnaast natuurlijk het titelnummer. Een nummer dat in de canon van de death metal hoort. Die breakdown die zo rond de helft wordt ingezet, met dat geweldige tomwerk (de drums doen sommige dingen erg goed hoor...), is werkelijk fenomenaal. Compositioneel één van Death's beste songs. Ook hier is het riff- en solowerk kwalitatief wederom enorm sterk. Wanneer Schuldiner als een bezetene het tekstdeel 'Practice what you preach ...' uit begint te brullen, is het feest compleet. Wat een bazentrack zeg.

Verder heb ik niets toe te voegen aan al hetgeen hier reeds is gezegd. Dit blijft een topper in het genre en een klassieker die iedereen in huis zou moeten hebben. Overigens heb ik, aanvullend op bovenstaande berichten, de splatterversie uit 2021 toentertijd in huis gehaald. Ik kan hem aanbevelen...

Dat staat, ik ben totaal geen man van rap, hip-hop of iets in die richting. Weet je zeker dat het je gaat lukken?

Nog even on-topic over de nieuwe single: My Mind Is a Mountain is een monsterachtig lekkere en typische Deftones-track. Er gebeurt weer van alles en na meerdere luisterbeurten vallen de puzzelstukjes dan ook pas in elkaar. Op de zang van Chino lijkt na een slordige dertig jaar overigens totaal geen slijtage te zitten, bizar hoe hij keer op keer in staat is dromerige, meerlagige zangklanktapijten te fabriceren die blijven boeien en ontroeren. Krachtpatserij met hoofdletter K waar Deftones mee bezig is. Ook de K van kwaliteit trouwens.

Ik heb 'm vandaag voor het eerst beluisterd, en ben behoorlijk overrompeld. Van mijn sokken geblazen, zeg maar. De afgelopen jaren heb ik kennis gemaakt met enorm veel death metal platen, sommige beter dan andere. Toen ik dan ook de berichten bij dit album zag, waren mijn verwachtingen behoorlijk hoog.

Na mijn eerste luisterbeurt denk ik in ieder geval te kunnen concluderen dat die verwachtingen aardig zijn ingelost. Heerlijke groovende death metal met venijnige tegendraadse riffs en weinig opsmuk en franje. Lekker recht voor z'n raap, zullen we maar zeggen. En met uitstekende composities, zoals Don Cappuccino een decennium geleden (zo voel je je lekker oud ) terecht opmerkte.

Het meest opvallende element is, hoe kan het ook anders, de zang. Dat is even wennen namelijk. Ik kan wel een aardig eind meegaan met wat wizard betoogt, aangezien ook ik de vocalen een tikkeltje overdreven vindt. Ik weet ook niet echt hoe ik het uit moet leggen, maar ik vind de grunts heel geïsoleerd en 'galmend' klinken. Daar ben ik niet zo weg van. Aan de andere kant vind ik het wel weer heel gaaf dat de grunts op dit album zo anders klinken dan elders. Het heeft ook wel weer z'n charme, zullen we maar zeggen.

Ik ga dit album zeker nog eens vaker luisteren voordat ik een cijfer geef. Muzikaal is dit echt sublieme death metal, waar enorm veel gebeurt. Ook de zang is ... apart ..., maar vermoedelijk een kwestie van wennen. Ik ben erg benieuwd hoe dit album zich ontvouwt na meerdere luisterbeurten. Kom er nog kort op terug in de toekomst!

Ik leg dit album vandaag maar weer eens op en blijf onverminderd enthousiast. Dit is het album dat Opeth wat mij betreft na Watershed uit had mogen (en misschien wel moeten) brengen. In de leadgitaren hoor ik veelvuldig dezelfde stijl terug die Alex Lifeson van Rush ook hanteert, iets dat me in de eerste luisterbeurten nog niet zo was opgevallen. Dat valt met name op in de wat cleanere gedeeltes, maar ook in de brute delen is het enigszins terug te horen.

Wat me nu ook veel meer opvalt is dat de drums heel erg in de stijl van ex-Opeth drummer Martin Axenrot zijn. Ik heb dit al eens eerder op Musicmeter gezegd, maar Axenrot hanteert een heel 'ademende' stijl van drummen, wat met name goed te horen is in zijn timing. Misschien heeft dat iets te maken met zijn jazz / drumband achtergrond. Ik hoor de drummer van Descend in ieder geval eenzelfde soort stijl hanteren. Het is overigens ook een stijl waar ik enorm fan van ben, waarbij ik overigens ook van mening ben dat na het drumwerk op Ghost Reveries het drumwerk op Watershed het beste is binnen de discografie van Opeth.

De stap waarvan ik hoop dat Descend die gaat maken is dat er op het nieuwe werk nog meer ruimte is voor gelaagdheid / muzikale diepte door bijvoorbeeld gebruik te maken van keyboards of akoestische gitaren in de achtergrond. Wie bijvoorbeeld Deliverance en opvolger Ghost Reveries van Opeth naast elkaar legt zal het opvallen dat Ghost Reveries een veel rijker, voller en dieper geluid heeft. In de eerste plaats komt dat door Per Wiberg, maar er is ook sprake van veel meer gelaagdheid in de brute stukken door gitaren te layeren en akoestische elementen diep in de achtergrond toe te voegen. Ik hoop dat Descend eenzelfde soort ontwikkeling door gaat maken. Wat mij betreft stoten ze dan echt door naar de categorie 'legendarisch'.

Zoals reeds in mijn recensie al gezegd ga ik hier nog lang veel plezier aan beleven. En dat blijkt, want zelfs na enkele maanden beginnen me continue meer zaken op te vallen. De hoogste score sluit ik dan in de toekomst ook niet uit. Een pareltje in de progressieve deathmetal.

Vandaag na een poos weer eens geluisterd naar dit album. Conclusie: een commercieel, gezapig, mierzoet en slaapverwekkend album.

De meeste kritiek die al op dit album gespuwd is deel ik en hoef ik niet nogmaals te herhalen. Korte samenvatting: de eerste zes nummers zijn ronduit saai, langdradig en slaapverwekkend.
Is er dan helemaal niets goeds aan deze nummers? Nee: de riff in Money For Nothing, alom bekend, is uiteraard uitstekend, alleen wat jammer dat de heren denken dat 8:30 minuten een goede keuze was. Daarnaast kan zelfs ik op zijn tijd nog wel eens naar Walk of Life luisteren en mij er niét aan storen, maar dat is echt een unicum.

The Man's Too Strong is daarnaast een prima nummer, met een aantrekkelijke western-vibe.

Ik ben dan wel weer erg fan van het titelnummer, wat ondanks de vele draaibeurten op verscheidene radiostations door de jaren heen toch echt een prachtig nummer is en blijft.

Al met al heel teleurstellend. In mijn herinnering is dit altijd een prima album geweest, maar niets blijkt minder waar. 2.5*, omdat The Man's Too Strong een leuk nummertje is en omdat het titelnummer een klassieker is.

Hmm, ik ben niet heel enthousiast. De genoemde referenties kloppen, maar ik mis een beetje een eigen smoel in het geheel. Daarnaast weet de band niet de volledige speelduur te aandacht vast te houden. Op een gegeven moment merk ik toch wel een beetje af te haken. Desalniettemin komen er mooie meeslepende riffs ten gehore, en ook de zanger beschikt over een mooi volle brul om ons te entertainen.

Ik ben benieuwd hoe deze band zich in de toekomst verder gaat ontwikkelen. Hopelijk weten ze compositioneel wat stappen te zetten en een eigen draai te geven aan de door de band gebruikte invloeden. Voor nu volstaat een mooie 3,5*.

Veel is er aan het bericht van Mssr Renard niet toe te voegen, dus ik sluit me daar dan ook bij aan. Uitermate goed ingespeelde poppy jazz-fusion, voorzien van een gladde (maar uiterst effectieve) productie. In tegenstelling tot het debuutalbum, dat alweer uit 2014 dateert, zijn de composities hier een stuk volwassener en klinkt het geluid veel voller. Bij vlagen is het wat over the top, wat reeds is genoemd, waar ik mij soms wel wat aan stoor (zoals bijvoorbeeld het refrein op Next To You).

Wat ik nog wel wil benoemen is hoe fantastisch deze bassist, Henrik Linder genaamd, is. Aparte toonladders, pijlsnelle bassloopjes, slap-bass: niks is deze man te gek. Het is ook niet zozeer dat de vaardigheden van Henrik de reden is om dit te benoemen, maar meer het feit dat zijn complexe bass-spel perfect binnen Dirty Loops' geluid past.

Al met al is Phoenix gewoon een prima plaat, waar weinig op aan te merken is en waar ik me de afgelopen jaren erg mee heb vermaakt. Vier sterren zijn hier zeker op zijn plaats.

Hmm, ik weet het niet. Gegeven de vele referenties die hierboven reeds genoemd (Mastodon, Cult of Luna, Opeth, Psychonaut, etc.) zijn zou dit echt dé geknipte release voor mij moeten zijn en zou ik met speels gemak op 4,5* moeten uitkomen.

Maar het pakt me allemaal niet echt. Ik weet ook niet waar dat hem precies aan ligt. Zodoende snap ik Don Cappuccino eigenlijk heel erg goed; het is van alles een beetje, en daarom is dit album eigenlijk net niks. Lompe riffs die net niet lomp genoeg zijn, progressieve elementen die er eigenlijk net niet helemaal lekker in passen en composities die wel erg fraai zijn, maar mijns inziens net niet genoeg pit hebben om een echt 'wow'-moment te creëren.

De zang stoort me bovendien enorm. Ik vind het stemgeluid van deze zanger, met name in zijn cleane zang, rondweg lelijk en ik bespeur totaal geen diepgang in zijn zanglijnen. Zijn stem heeft gewoonweg niet genoeg persoonlijkheid en kracht om dit type muziek te dragen. Overigens moet ik hierbij wel vermelden de grunts goed te vinden: verstaanbaar, helder en een mooie hoog-laag balans.

Er liggen dus meerdere factoren aan ten grondslag waarom ik dit album, waar ik op basis van de recensies en gelezen berichten hier en elders enorm veel van had verwacht, als een teleurstelling moet bestempelen. Enerzijds ligt dat aan de vlakke zang, maar het ligt hem voornamelijk in het 'net niet'-karakter die dit album kleurt. Daarnaast pakken de composities me niet bij de keel en kom ik weinig memorabele momenten tegen waarvan ik echt uit mijn stoel spring. Ik kom uit op een schamele 3,5*; jammer, maar helaas.