De heren van Meshuggah blijven doen wat ze de afgelopen 35 jaar telkens hebben gedaan: goede, stabiele albums uitbrengen met stevig beukmateriaal.

Verwacht op Immutable niet een radicale koerswijziging of verrassende wendingen. Sterker nog: verwacht alles behalve dat, want zoals Ddk al aangaf


Ik moet wel bekennen dat ik dit album beter te behappen vindt dan The Violent Sleep of Reason en (in mindere mate) Koloss. Meshuggah klinkt op dit album wat frisser en geïnspireerder dan bovenstaande albums. Niet dat de voorgaande twee werken van Meshuggah te classificeren zijn als gezapig, ongeïnspireerd of saai, maar daar zaten enkele tracks tussen die toch minder waren. Dat idee heb ik op Immutable niet: dit album klinkt sterker over de hele linie, wat coherenter zou je kunnen zeggen.

Daarnaast nodigt Immutable veel sneller uit tot een (spontane) beluistering, wat het met name te danken heeft aan de fenomenale productie. Vooral de bass die zo heerlijk log door elk nummer heen walst is een lust voor het oor, alsmede de drums van Thomas Haake die geluidstechnisch zeer goed uit de verf komen. Het valt me daarbij vooral op dat het cymbalwerk wat minder hard te horen is en dat vooral de bassdrum en snare wat duidelijker zijn (vooral de bassdrum is wat vetter), wat in combinatie met de geweldig geproduceerde bass enorm goed werkt. Het zorgt er al met al voor dat Immutable een zeer sfeervolle plaat is. Sfeervoller dan zijn voorgangers.

Om een lang verhaal kort te maken levert Meshuggah zoals altijd een degelijk, goed en stabiel album af. Echte hoogtepunten kan ik nog niet noemen, daar is het nu nog te vroeg voor, maar over de hele linie klinkt het songmateriaal sterk. Grootste pluspunt is de productie, naar mijn mening misschien wel het best geproduceerde werk van Meshuggah. Petje af voor dit Zweeds metal-instituut, want zo mogen ze, gezien hun carrière, zeker genoemd worden.

4*

Inderdaad een topplaat, waar heel erg weinig op af te dingen is. Het enige dat me tegenstaat is dat er voor één uur en drie kwartier aan muziek beluisterd moet worden. Bijzonder aan Blomljud is dat het de gehele speelduur weet te boeien (welke band weet nu één uur en drie kwartier te boeien? Dat is vrij uniek), maar dan nog is dit gewoon veel te lang. Wat mij betreft had Moon Safari beter twee albums kunnen uitbrengen van zo'n 50 minuten. Dan had ik twee keer vijf sterren mogen uitdelen.

Wanneer de samenzang van In Constant Bloom begint waan ik me al in hogere sferen. Geen band die ik ken weet meerstemmige vocalen zo effectief, emotioneel en pakkend in te zetten als Moon Safari. Favorieten aanwijzen op een dergelijk consistente plaat als deze heeft wat mij betreft vrij weinig zin, maar als ik er dan toch eentje uit zou moeten pikken zou dat Methuselah's Children zijn. Het nummer is ontzettend verhalend en voelt zeer pastoraal, nostalgisch, warm en knus aan, om maar wat kernwoorden neer te pennen.

Methuselah's Children en Blomljud in het algemeen zit(ten) vol met dit soort composities waar deze kernwoorden op van toepassing zijn. Moon Safari musiceert hier op een wijze zoals Genesis dat in de jaren '70 ook kon (de hierboven genoemden kernwoorden kun je naar mijns inzien zo kopiëren en plakken bij een Genesis album), maar dan wel met een eigen 'Moon Safari-twist'. En dat is één van de grootste complimenten die je een progrock band kunt geven als je het mij vraagt...

Dit is kortom een pareltje, dat staat buiten kijf. Maar een plaat van een uur en drie kwartier is wat mij betreft teveel van het goede, hoe goed de muziek ook is die erop staat en hoe goed de band ook is die de plaat uitbrengt. Dat is dan ook wat mij ervan weerhoudt de volledige score te geven, maar dat neemt niet weg dat 4.5* nog steeds een heel aardige score is voor een weergaloos album.

Hier geniet ik echt met volle teugen van: een gouden tip!

Moonlight Sorcery speelt in de basis melodische blackmetal - zoals zovelen dat doen - maar combineert dat met epische akkoordenprogressies en arpeggio's, een vracht aan keyboard- en synthlijnen en progressieve songstructuren. Feitelijk hoor ik hier gewoon een blackmetalband die power metal aan het spelen is, zoals hierboven reeds enkele keren is gememoreerd. Waar andere (powermetal)bands in mijn optiek vaak de mist in gaan, is dat het te 'cheesy' wordt; flauwe keyboardlijnen, ongeïnspireerde teksten, voorspelbare melodie- en zanglijnen en uitgekauwde compositiestructuren. Maar niks daarvan bij Moonlight Sorcery: elke compositie - wat heet, elke sectie! - en elke gitaarsolo klinkt verfrissend, geïnspireerd en interessant. Petje af!

In de regel heb ik dus weinig tot niets met powermetal, maar deze variant gaat er echt in als koek. Ik denk dat één van de beste 'genrekruisbestuivingen' is die ik in tijden heb gehoord. Het verhalende karakter - Jelle78 refereerde er ook al aan - maakt het voor mij helemaal af: ik zie in mijn fantasierijke verbeeldings al helemaal een Minotaurus-achtig opperwezen, teruggetrokken in zijn eeuwenoude slot, snode plannen zitten te bedenken om de wereld naar zijn hand te zetten en zijn koninkrijk weer voor zich te winnen. Druilerige en gure landschappen gevuld met bossen en moerassen, bloederige veldslagen met heroïsche taferelen, sensuele ontmoetingen en schimmige karakters doen hier allen hun intrede. Alsof er zich bij het luisteren van dit album een film in mijn hoofd aan het afspelen is...

Termen als 'met terugwerkende kracht' borrelen reeds op in relatie tot het vorige muziekjaar en de daaraan verbonden eindejaarslijst, maar dat maakt nu toch geen bal meer uit. Wat telt is de muziek en de ontdekking, die - in het mooi Fries - 'better let as net' kan komen. Deze plaat zal de komende periode hoog op mijn luisterlijst prijken, maar ik ben in ieder geval razend enthousiast. De becijfering laat nog even op zich wachten, maar het mag niet verbazen dat dat wel snor zit.

Er zijn sommige platen die in de canon van het betreffende (metal)genre staan. Zo staan Rust in Peace en Master of Puppets in de thrashcanon, en staan albums als Anthems to the Welkin at Dusk en Storm of the Light's Bane in de canon van de black metal, om maar wat voorbeelden te noemen. Wanneer het om de canon van death metal gaat, dan denk ik bijvoorbeeld aan de albums van Death. Maar uiteraard mag Altars of Madness daar niet ontbreken.

Deze plaat is één brok pure, smerige, vunzige, heftige, energieke, harde death metal om je vingers bij af te likken. Elke zichzelf respecterende (death) metalfan zou Altars of Madness, of je er nu van houd of niet, minimaal een keer moeten hebben beluisterd. De solo's vliegen je om de oren, de riffs zijn allemaal messcherp, snoeihard en bij vlagen ontzettend smerig (sludgy?), om maar te zwijgen over die geweldige grommende grunts van Dave Vincent. Favorieten aanwijzen is lastig, want alle composities slaan als een bom in en zitten ijzersterk in elkaar. Je verveelt je geen seconde en het album vliegt voorbij. Ik denk dat de opener, volgens mij ook het eerste Morbid Angel nummer dat ik ooit heb gehoord, nipt boven de rest uitsteekt, tezamen met Maze of Torment: een song die haar naam eer aan doet... Need I say more?

Over de productie hoef ik, als ik het bericht van Jelle78 niks meer te vermelden, want hij slaat de spijker op zijn kop. Een plaat die perfect geproduceerd is in de tijdsgeest van het album en het vunzige, smerige geluid dat Morbid Angel (alleen als ik die naam lees denk ik al aan het woord 'smerig') nastreeft.

Weet je wat het is bij albums die als 'klassiekers' worden bestempeld? Iedereen weet dat het goed is, buitenaards goed zelfs, maar het is vaak zo moeilijk onder woorden te brengen wat het dan precies zo goed maakt. Tenminste, zo ervaar ik dat. Bij Altars of Madness ervaar ik hetzelfde. Het zijn voor mij de gierende solo's en met name die smerige gitaarriffs (waar ik bij een band als Blood Incantation ook zo enorm fan van ben), verhuld in een demonische productie die het beste getypeerd kan worden als 'ordelijke chaos'. Ik houd op met lullen, want ik zie dat mijn bespreking geen recht doet aan de torenhoge kwaliteiten en de brute krachten van dit album.

Ik zie dat ik ben vergeten mijn stem op Altars uit te brengen. Er is uiteraard maar één cijfer dat past bij een dergelijke krachtpatser, want dit is gewoonweg een briljante plaat: één van de beste (zo niet dé beste) die het genre te bieden heeft. End of the story.

5*

Eindelijk ben ik er eens aan toegekomen om Sweven van Morbus Chron te beluisteren. Naar aanleiding van de gevoerde discussies en het enorm hoge gemiddelde begon ik met torenhoge verwachtingen aan deze plaat. En de eerste indrukken zijn hier enorm positief: Sweven is een plaat die zich moeilijk laat omschrijven, maar die echt een geweldige luisterervaring is. Een grillige, zweverige (ik snap waar die titel vandaan komt...), buiten-de-realiteit-liggende trip die voor het grootste deel wordt gestaafd door deathmetal-elementen? Dat is zo ongeveer waar ik aan moet denken.

Qua sfeer moet ik echt denken aan de vroege Opeth ten tijde van Morningrise en (met name!) My Arms Your Hearse. Bij vlagen komt een sfeer verhogende toetsenpartij voorbij die me doet denken aan Emperor. Bovendien klinken de grunts alsof Chuck Schuldiner is opgestaan uit zijn graf om de vocalen te verzorgen. Riff-technisch gezien leunt Sweven natuurlijk zwaar op de deathmetal (hoewel ik ook veel 'klassieke' hard rock terug hoor), maar de akkoordenkeuzes zijn erg kleurrijk en expressief en dragen een soort mysterieuze, duistere sfeer met zich mee, hoe paradoxaal dat ook mag klinken. Die paradox wordt tevens versterkt door het gebruik van akoestische instrumenten.

Ondanks deze referenties die me te binnenschieten moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik Sweven een unieke en op zichzelf staande plaat vind. Ik hoor er wat Opeth in terug, maar ook weer niet; Ik hoor er een heel klein scheutje Emperor in terug, maar toch ook totaal niet. Dat is wat ik ook bedoel met de ongrijpbaarheid die Sweven omsluiert: het is een plaat die zich moeilijk laat bevatten en onder woorden laat brengen.

Een definitief cijfer volgt nog, maar dat Sweven haar enorm hoge verwachtingen is nagekomen moge duidelijk zijn. Jammer dat de band toentertijd heeft besloten er een punt achter te zetten. Ik had erg graag willen horen hoe ze vanaf dit album hun sound verder hadden ontwikkeld.

De laatste weken begin ik me langzaam aan Motorpsycho te wagen. En dat is een gok die me tot nu toe gelukkig erg goed aan het bevallen is. Tot dusverre is deze plaat, tezamen met Heavy Metal Fruit, m'n favoriet van de band. Ik moet nog erg veel, en ik ben ook erg benieuwd hoe deze platen zich in mijn muzikale belevingswereld gaan nestelen na ze enige maanden niet te hebben gehoord, maar desalniettemin durf ik deze plaat op dit ogenblik als één van de favorieten te bestempelen.

De eerste dikke tien minuten, met het korte intro gevolgd door Lacuna / Sunrise, zijn werkelijk subliem te noemen. Dat de band Pink Floyd hoog in het vaandel heeft staan, moge duidelijk zijn. Vele muziekliefhebbers knappen af op dergelijke 'worship'-praktijken, maar ik vind dit echt geweldig. Dezelfde tergende, beklemmende, psychedelisch-bezwerende (maar toch ook super relaxed en laid-back) vibe die Pink Floyd zo kenmerkt brengt Motorpsycho ook op deze plaat ten gehore. Ik breek altijd bij dat refrein wanneer dat orgel binnenvalt. Zo hemeltergend godsgruwelijke mooi. Niet normaal.

Dan komen er aantal songs waar ik zo snel nog niet de vinger op kan leggen waarom ik het eigenlijk zo goed vind. Want dat ik het enorm prettig vind om naar te luisteren staat vast. Maar wat het precies zo goed maakt, weet ik eigenlijk niet. Running With Scissors heeft bijvoorbeeld een heel herkenbaar leadmotiefje dat de hele dag in het hoofd blijft zitten (dat bedoel ik als een compliment...), om vervolgens te vervallen in een psychedelisch, door toetsen gedomineerd trippend werkstukje. Erg sfeervol en ontzettend fijn om naar te luisteren. Met I.M.S. pakt de band steviger uit, een lekkere hardrocker met een stuwende / pompende bass, heerlijke gitaarsolo'tjes en denderende drums. Lekker!

Met Spin, Spin, Spin heb ik tot nu toe het meeste moeite. Niet dat het slecht is, maar in het licht van wat de rest van de songs biedt is dit toch een beetje de vreemde eend in de bijt. Toch ook wel weer die stoner/psychedelica-inslag, maar dan compleet ten dienste van een country-compositie. Apart, niet vaker gehoord, en prettig naar te luisteren, maar toch vraag ik me wel af of dit nummer nu echt hier thuis hoort.

Een kleine noot over Sleepwalking Again. Wat een briljante keuze zeg, om vlak voor le grande finale even gas terug te nemen en terug te vallen op het intro waarmee dit album van start is gegaan. Het past allemaal perfect binnen de sfeer, context en opbouw van Here Be Monsters. En daarnaast is het pianoriedeltje uiteraard niet van hoogstaande muzikale complexiteit, maar het kom zo echt, oprecht, breekbaar en subtiel over. Subliem gedaan, Motorpsycho!

Dan het slotstuk, de klapper op de vuurpijl, de kers op de taart; de Grote Zwarte Hond. Een track die begint met voorzichtige samenzang en cleane gitaarakkoordjes, wat langzaam aangevuld wordt door toetsenpartijen en strijkersarrangementen. Vanaf 4:00 slaat de sfeer om. Dreigende percussie, lage gitaren, diepe bass en nog een enkel pianoakkoord op de achtergrond: waar gaan we heen? Motorpsycho weet die spanning de rest van het nummer goed vol te houden, waarbij er volop geëxperimenteerd wordt met verscheidene toetsenlagen en soundeffects. Wel had ik gehoopt op een echte climax op het einde, om echt met een 'bang' af te sluiten. Het rustige outro is erg mooi, dus niets ten nadele daarvan, maar ik had liever een iets ander einde gezien van dit nummer. Toch een beetje een gemiste kans.

Al met al is dit een heel fijn, sferisch album waar weinig op af te dingen is. Hét grote hoogtepunt voor mij is Lacuna / Sunrise, wat ik echt een machtige track van enorme schoonheid vindt, en ook Big Black Dog is een spannend epos waar van alles in gebeurt. De overige songs zijn allemaal zeer constant en het niveau kakt nergens in, alhoewel deze nummers niet het niveau van laatstgenoemde twee weten te bereiken. Tot dusverre een zeer fijne en aangename kennismaking tussen mij en Motorpsycho. Of deze Noren mijn muzikale hart helemaal weten te veroveren om consequent richting de 4,5* (en misschien de 5*) weten te gaan, zal de tijd uitwijzen. Op dit moment geniet ik van de psychedelische Pink Floyd hardrock-stonerstijl, voor zover dat een muzikale benaming mag heten, die deze band op mij afvuurt.

Door naar de volgende, zijn er suggesties vanuit de zaal?

4*