Honderd punten eens met jouw verdict. People Watching bevat sterke popcomposities, aanstekelijke melodieën, prima teksten en een boel spelplezier, maar de productie heeft duidelijk een vergallende werking op de kwaliteit van dit album.

Erg jammer, want dit heeft best potentie om het goed te doen bij mij. Maar zonder iets meer diepgang in het liedjesschrijven en een productie die meer ruimte voor subtiliteit en dynamiek biedt, blijf ik al gauw steken op een schamele 3*.

Laat ik daar dan een bericht van de jongere garde tegenoverstellen.

Eigenlijk heb ik helemaal niets met Saxon. Het klinkt me allemaal veel te degelijk en typisch om indruk te maken. Bijna elke riff komt gevoelsmatig over alsof ik hem al eens gehoord heb en dus hoor ik weinig inspiratie of aanzet daartoe. Productioneel klinkt het wel lekker vol moet ik zeggen; precies wat dit soort muziek toch wel nodig heeft om enigszins de tand des tijds te kunnen doorstaan.

Fans zullen het vast fantastisch vinden, maar ik ben toch redelijk snel uitgeluisterd hierop. Het is nergens slecht - begrijp me niet verkeerd - maar het is allemaal zo voorspelbaar en uitgekauwd, dat ik er geen plezier aan kan beleven. Daarom wel een voldoende, maar wel een lage.

Inderdaad een alleraardigste eerste kennismaking met deze heren. Muzikaal vind ik het niet heel bijzonder of baanbrekend. 'Mooi verzorgd' is denk ik de juiste omschrijving, maar ook niet meer dan dat: de composities klinken allemaal zeer constant en goed, maar nergens spring ik van mijn stoel van verbazing door een melodielijn, riff, drumfill, of iets anders. Het sfeervolle gebruik van toetsenpartijen en electronics vind ik dan weer wel een mooie toevoeging.

Het grootste kritiekpunt dat ik heb wanneer ik de plaat luister is dat eigenlijk het muzikale aspect op een gegeven moment wat begint te vervelen. Begrijp me niet verkeerd, ik zeg nergens dat het slecht is wat deze heren doen, maar na een dik halfuur begint ik me toch wel af te vragen waar de knetterende solo's zijn, of een één of andere gekke brute riff. Ik heb een beetje het gevoel alsof de zang, waar ik nog over kom te spreken, dit album wat teveel draagt. De wat voorspelbare instrumentatie breekt het album, en daarmee ook mijn cijfer, op een gegeven moment een beetje op.

De grootste troef van deze band is de zanger. Waar ik zei niet van mijn stoel te springen bij de muzikale omlijsting, doe ik dat bij de zang wel degelijk. Het is karakteristiek, overtuigend, vol en krachtig. Wat wil je nog meer? Deze man haalt met gemak de wat lastigere noten en zingt vol gevoel en overtuigingskracht zeer memorabele en verrassende melodielijnen. Ik ben fan!

Een mooie plaat dus, die muzikaal niet weet te verrassen, maar op het gebied van de zang absoluut. Ik ben benieuwd of deze band op hun volgende plaat het muzikaal naar een hoger niveau weet te tillen. Mocht dat het geval zijn, dan ben ik bereid een dergelijke plaat van een nog hogere score te voorzien die ik op deze plaat geef.

3,5*

Donker, beklemmend en rijk in zijn geluid, zo zou ik deze plaat wel willen omschrijven. Op hun debuutalbum, Birth of the Marvellous, kwam de band met een knal de progressieve metalscene binnen. Weten zit dit momentum vast te houden?

First things first: Wat horen we eigenlijk precies op deze plaat? Qua zang denk ik onmiddellijk aan de heer Renske van Katatonia. Ook hoor ik invloeden van Joel Ekelöf, zanger van de band Soen, hoewel de zanger van Sermon duidelijk een minder groot bereik en een minder karakteristieke stem tot zijn beschikking heeft. Alicia zou deze plaat, onder andere om deze reden, zeker waarderen als ik dat zo inschat. Maar ook naar aanleiding van het hieronder beschreven muzikale aspect zal ze waarschijnlijk haar wenkbrauwen wel even fronsen.

Instrumentaal horen we invloeden van progressieve metalbands die een wat duisterder geluid nastreven. Daarbij leunt de band sporadisch op wat post-metal invloeden, vooral in de wijze waarop de songs zijn opgebouwd. Soen, Tool, Porcupine Tree, Katationia, The Ocean en Karnivool zijn enkele namen waar ik aan moet denken bij het beluisteren van deze plaat. Wanneer de band wat steviger uit de hoek komt, bijvoorbeeld op Wake the Silent, dan klinkt meer dan duidelijk de invloed van een band als Gojira door. Het geluid van de band is echter niet alleen maar duister. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de refreinen van het nummer Light the Witch. Wat een groove en wat een pakkende zanglijnen zitten daarin! Enigszins tot mijn verbijstering heb ik het gezelschap van legian bij dit album tot dusverre gemist, maar ik denk dat dit album absoluut in zijn straatje ligt. Benieuwd of hij hier gehoor aan geeft.

Wat ik me afvraag na het beluisteren van deze plaat is in hoeverre deze plaat 'Sermon' is, en niet een een verzameling tracks die teveel doorspekt is met de invloeden van bovenstaande bands. Soen heeft dit ook een tijdje gehad: ten tijde van hun eerste twee albums werden zij simpelweg weggeschoven als Tool-klonen. Met hun laatste twee albums hebben ze echter een volledig eigen geluid weten te fabriceren. Ik had graag gehoord dat Sermon dat ook had gedaan. De composities op deze plaat steken allen behoorlijk inventief en doordacht ineen, waarbij het muzikale vakmanschap er vanaf druipt. We horen dat we hier niet te maken hebben met een stel koekebakkers, laat ik het zo zeggen. Maar ik hoor gewoonweg alleen maar invloeden vanuit andere bands, en niets eigenzinnigs of bijzonders waarvan ik denk "goh, wauw, deze mannen hebben echt wat in handen op dit moment".

De vreemde eend in de bijt is de afsluiter, Departure. Ik denk dat het mijn favoriete track van Of Golden Verse is, maar hij voelt een beetje misplaatst aan. Ik mis de aansluiting op het totaalplaatje. Zo knalt de track de speakers uit met een venijnige blastbeat, en ook de groovende riff die wordt ingezet rond 2:44 is om van te smullen. Dit is verreweg het hardste nummer dat op deze plaat te vinden is. Representatief voor het geheel is het echter niet. Mooi dat de band met een knaller wil afsluiten, daar zijn ze wat mij betreft absoluut in geslaagd, maar het komt de algehele samenhang niet ten goede. Hopelijk trekt de band op toekomstige albums deze wat hardere lijn door. Het bevalt me wel hoe ze dan uit de hoek komen. Jammer dat ze niet meer gebruik maken van deze muziekstijl op dit album.

Een plaat die dus staat als een huis en dik in orde is. Onder andere te danken aan de geweldige productie (waar ik het niet eens over heb gehad trouwens) en de zeer verzorgde composities. Daar blijft het echter bij. De overheersende invloeden van andere bands drukken een dusdanige stempel op deze plaat dat ik niet het gevoel heb dat dit een eindejaarstopper gaat worden. Daarvoor ontbreekt te zeer een eigen smoel die het werk kleurt. Daarnaast had ik wel wat meer muzikale uitspattingen willen horen. De songs worden prachtig opgebouwd en aangekleed, maar nergens worden de remmen echt los gelaten. De enige keer waarbij ik dat gevoel wel had, waren in de refreinen op Light the Witch. Dat is echter veel te weinig. Een track als Senescense is exemplarisch. Prachtig opgebouwd naar de finale, een paar semi-ingetogen uitbarstingen en uiterst verzorgd aangekleed. Maar waar gaan de stoppen los? Waar is de band Sermon met haar eigen inbreng, los van de Katationia - Soen - Tool invloeden die de track kleuren? Al mijn kritiekpunten kunnen gehoord worden in dat ene nummer.

Wat de heren te berde brengen is echter wel interessant genoeg om nog een aantal keer te beluisteren. Ook ben ik heel benieuwd hoe deze band zich in de toekomst gaat ontwikkelen. De kritiekpunten die ik aandraag zijn namelijk niet dusdanig dat ik de band meteen afschrijf. Integendeel; ik voorzie nog zeer mooie platen wanneer de band, bijvoorbeeld net zoals Soen, een eigen draai aan het materiaal weet te geven.

Sleep Token heeft met het album Take Me Back To Eden een muzikale blauwdruk gecreëerd waar elke band die zich bevindt op de scheidslijn tussen metal en pop, simpelweg niet omheen kan. Een standaardwerk op het gebied van kruisbestuiving tussen toegankelijke pop en metalen breakdowns.

Niet te geloven dat ik hier eerder dit jaar slechts een score van 3,5* voor over had. Naar aanleiding van een video van Drumeo met Sleep Token drummer II - overigens het tweede interview ooit met één van de bandleden van dit fascinerende gezelschap - besloot ik Take Me Back To Eden nog een kans te geven vlak voordat dit zeer vruchtbare muziekjaar tot een einde komt. Dat heeft me absoluut geen windeieren gelegd.

Sundowning heb ik altijd een zeer briljante plaat gevonden. Destijds overdonderde die plaat me behoorlijk, aangezien ik zo'n rare stijlcombinatie toentertijd nog nooit had gehoord. Take Me Back To Eden doet daar echter nog een paar heel grote scheppen bovenop. De combinatie tussen mierzoete pop en R&B-passages enerzijds en spijkerharde metalcore-achtige breakdowns anderzijds wordt door Sleep Token tot in den perfectie uitgevoerd. Op dit album is The Summoning daar mijns inziens het sprekende voorbeeld van. Meer dan terecht ook dat dat nummer het meest gestreamde nummer van het album is, wat uiteraard voor het grootste deel te wijten is aan het feit dat het als single is uitgebracht.

Kennelijk heb ik op 26 juli van dit jaar - de dag dat dit album door mij van een stem is voorzien - met stront in mijn oren naar Sleep Token zitten luisteren. Of ik was, misschien is dat iets aannemelijker, simpelweg niet in de stemming voor Sleep Token op een warme zomerdag. In beide gevallen moet toch geconcludeerd worden dat mijn eerdere score volledig onterecht is. Wijsheid achteraf zeggen ze weleens...

Waar Take Me Back To Eden voor mijn gevoel in excelleert - en waarmee het ook de voorgaande albums overtreft - is de algehele structuur en temporisering van het album. Voor hen die het interessant vinden en een intellectueel concept niet schuwen: ik doel hiermee op het holistische aspect van dit album Het is niet toereikend om enkel te kijken naar de individuele composities om de volledige kracht van het album op waarde te schatten. Sleep Token is erin geslaagd de reeds beschreven muzikale combinatie van pop en metal zich dusdanig goed toe te eigenen, dat gevoelsmatig de flow van het hele album klopt. De twee voorgangers gaven me nog weleens het idee een reeks zeer sterke nummers te bevatten, maar dat daarbij de onderlinge samenhang enigszins tekortschoot. Op Take Me Back To Eden is daar helemaal niets van te merken. De nummers zijn zo ontzettend goed op elkaar afgestemd en lopen zo lekker in elkaar door en over. Het zorgt ervoor dat je als luisteraar echt in het album wordt gezogen en dat je het keer op keer opnieuw wilt beluisteren.

De samenhang en de composities van het album zijn echter niet de enige twee redenen waarom dit album een hoog draaibaarheidsgehalte heeft en waarom het steengoed is. Minimaal twee andere redenen mogen niet ongenoemd blijven: de productie en de lyrics. Productioneel is dit denk ik één van de beste - zo niet het beste - album(s) van 2023. Kraakhelder, krachtig, uitgebalanceerd en moddervet: als producer moet je heel erg veel in je mars hebben als je alle aspecten van het sonische spectrum van Sleep Token zo perfect uit de verf weet laten komen. Petje af voor de heer Carl Brown! Tekstueel gezien gaat dit album ook behoorlijk de diepte in. Om dat te illustreren deel ik graag een passage van een andere recensie van het album die ik online heb gevonden:


De kracht van het concept ligt mijns inziens in het persoonlijke en het herkenbare. De hierboven beschreven struggle is heel mens-eigen en daardoor voor elke individuele luisteraar ontzettend herkenbaar. Daarnaast is die reis ook heel persoonlijk - iedereen beleeft hem op zijn/haar eigen manier, waardoor elke luisteraar een eigen emotionele waarde aan Take Me Back To Eden hecht.

Ik ben altijd huiverig om een album het predicaat 'meesterwerk' toe te bedelen, maar Take Me Back To Eden komt toch akelig dicht in de buurt. Voordat ik hier de maximale score aan wil verbinden - die er gevoelgsmatig toch dik in zit - zal ik mezelf eerst meer moeten verdiepen in dit album. Wel durf ik de stelling te poneren dat Sleep Token met het album Take Me Back To Eden een kunststuk aflevert dat van toonaangevend belang zal worden voor de populaire metalcommunity en waar in de toekomst nog veel over gesproken zal worden.

Gelukkig staat deze plaat pontificaal op de hoofdpagina van MusicMeter, aangezien ik hem anders waarschijnlijk had moeten missen. Hier had je me ook wel mogen tippen hoor, ProGNerD...

Ik heb werkelijk geen flauw benul wie deze energieke, jonge Fransozen zijn, maar ze maken wel een enorme indruk met een serie lange en boeiende composities vol monumentale metal à la Neurosis en vleugjes stoner/doom à la Sleep. Dat zijn bands die bij het luisteren meteen bij me opkomen als referentiekader. Maar ook hoor ik enorm veel invloeden uit de progressieve rockscene van de jaren '70, vooral wanneer de band helemaal losgaat in de langere instrumentale passages die het album veelvuldig kleuren. Bij die passages is het wat mij betreft echt genieten geblazen, zeker omdat dergelijke secties uitstekend worden ingebed in de zeer sterke en duidelijke composities. Het is bewonderenswaardig om te horen hoe SLIFT een dergelijk divers scala aan invloeden weet te vangen, internaliseren en gebruiken om tot een coherente eigen muzikale identiteit te komen.

Het zojuist-gebruikte woord 'monumentaal', dat wil ik toch even gezegd hebben, heeft voor mij zowel een positieve als een negatieve kant. Ik kan namelijk echt helemaal opgaan in dergelijke epische, emotionele en heftige tracks (voor mij een mooie gelegenheid om deze briljante plaat aan te prijzen ), maar dergelijke luisterbeurten vergen wel ontzettend veel en zijn uitermate vermoeiend. De tijd zal uitwijzen hoe deze plaat van SLIFT zich tot die tendens verhoudt, maar voorlopig hoor ik voldoende interessante houvasten die mij zeer positief stemmen voor de 'houdbaarheid' van deze plaat.

Met name het nummer 'The Words That Have Never Been Heard' valt me bij de eerste keer luisteren enorm positief op. Hoe dat nummer opbouwt naar een emotionele climax en moeiteloos overgaat in het volgende nummer is echt briljant gedaan in mijn optiek. Hier valt ook de meer dan uitstekende productie van de plaat op, die ervoor zorgt dat de enorm gelaagde muziek van de heren zeer uitgebalanceerd en helder voor het daglicht verschijnt. Feit is in ieder geval dat Ilion in eerste instantie zó verpletterend overkomt, dat het lastig is om meteen nummers als favorieten te bestempelen en ze helemaal uit te pluizen. Dat vergt meerdere luisterbeurten, die er - en dat mag niet verbazen - zeker gaan komen.

Deze plaat, die inderdaad een geweldige trip mag worden genoemd, nodigt in ieder geval van harte uit om de backcatalogue van de band ook eens tot me te nemen. Bij de albumpagina van voorganger Ummon zie ik ook al enkele hoge scores van doorgewinterde rock/metalliefhebbers wiens meningen ik in de regel zeer respecteer. Een mooie ontdekking om deze koude dagen mee door te komen! Wellicht laat ik later nog eens van me horen.

Wauw.

'Wauw' natuurlijk voor het enorme muzikale vakmanschap en de verbluffende muzikale kwaliteit van deze plaat, maar niet in de laatste plaats 'wauw' voor de nieuwste remix en remaster die sinds kort is verschenen. De productie van het origineel was al niet mis, maar dit overtreft toch echt alle superlatieven die te bedenken zijn.

Zóveel diepte, kracht, ruimte en vermogen om onderscheid te maken tussen een verschrikkelijk grote hoeveelheid aan diverse instrumenten ben ik in een productie nog niet vaak tegengekomen. Petje af en een diepe buiging vêoor hen die dit tot stand hebben weten te brengen. Sylva hoorde voor mij al bij de muzikale crème de la crème en staat al een poosje in mijn top tien, maar deze nieuwe uitgave zorgt ervoor dat ik deze plaat alleen nog maar meer en beter weet te waarderen. Een muzikaal meesterwerk voorzien van productioneel huzarenstukje, wat wil je nog meer?

De Lotus heeft roze bloemen en een vrucht in de vorm van een doorgesneden kegel. De plant wortelt in een moerasachtige bodem, echter zonder dat de bladeren en de bloemen er ooit modderig uitzien. Daarom is de lotus een symbool van zuiverheid in het hindoeïsme en het boeddhisme. Het zelfreinigend vermogen van de bladeren wordt wel het lotuseffect genoemd.

Verrek, dat ik hier nog niet op gestemd had is me een raadsel. Deze plaat en ik gaan zo'n twee jaar terug, en vanaf het moment dat ik het voor het eerst hoorde was ik gelijk verkocht. Ik kwam toentertijd bij Soen middels de verwevenheid met mijn favoriete band, Opeth. Op YouTube staan namelijk twee filmpjes waarin stil wordt gestaan bij het opnameproces van Ghost Reveries. Naar aanleiding van die filmpjes, die ik al een hele tijd geleden bekeken heb, kwam ik erachter dat Lopez de band had verlaten en dat Peter Lindgren snel zou volgen. Ik was toen net fan geworden van Opeth en wist dus niets van hun geschiedenis, dus ook niet dat zij op de meest legendarische albums van de band hadden gespeeld. Toen ik dat te weten was gekomen was ik, logischerwijs, hevig teleurgesteld. Maar goed, toen ik zag dat Lopez een nieuwe band, Soen, had opgericht, leek het me een goed idee hun meest recente werk eens te beluisteren...

Zoals reeds gezegd; bij de eerste luisterbeurt was ik meteen verkocht. Ook ik heb meermaals gelezen dat Soen, vooral ten tijde van hun eerdere albums, als Tool-kloon werd bestempeld. Ik kende nog vrij weinig werk van Tool toen ik kennismaakte met Lotus, dus voor mij ging die vlieger totaal niet op. Wat ik hoorde was origineel, fris en simpelweg briljant.

Lotus telt negen briljante composities die, volgens mijn subjectieve oordeel, geen spoor van zwakte bevatten. Het drumwerk van Martin Lopez is strak, smaakvol en inventief. Niet zó overdonderend als op Ghost Reveries (zie daarvoor deze discussie), maar zijn karakteristieke stijl komt ook op Lotus bijzonder goed uit de verf. Met stipt één van m'n favoriete drummers. Verder doet de tweede helft van de ritmesectie, de bass, me nog het meeste aan Tool denken; lekker prominent in de mix en veel op de voorgrond met leadriffjes waar de rest van de band omheen 'danst'. Vervolgens, en dit is iets dat ik bij andere albumtopics wel eens eerder heb vermeld geloof ik, ben ik een echte toetsenfanaat. Piano's keyboards, mellotrons, orgels: ik vind het ge-wel-dig. Ik kan dan ook niet anders dan de loftrompet steken over het toetsenwerk op dit album. Het is zo subtiel en complementair aan de muziek, maar aan de andere kant heeft het ook iets heel karakteristieks / eigens. Vooral Richard Wright van Pink Floyd schiet me te binnen als referentie, omdat ook hij een heel karakteristiek toetsengeluid weet te creëren, wat tegelijkertijd heel subtiel verweven is met de rest van de muziek.

Zanger Joel Ekelöf verdient een speciale alinea (chapeau... ). Waar hij op de opvolger van Lotus mijns inziens nog meer zijn stempel weet te drukken op het totaalgeluid van de band, eist hij ook hier al op dit werk een zeer belangrijke rol op. Zijn stem heeft iets uitnodigends, iets warms, en is heel makkelijk te herkennen. Je moet de man en zijn strot natuurlijk kennen, maar het is niet dat deze man 'een stem als alle andere' heeft. Als we dan toch aan het namedroppen zijn, zou ik hier de naam van Mariusz Duda aan willen verbinden. Hij heeft eenzelfde warmte in zijn karakteristieke stem, die wel wat te vergelijken is met wat Ekelöf laat horen. Maar goed, dat is een persoonlijke mening uiteraard. Overigens wil ik met deze verschillende muzikale referenties niet zeggen dat Soen alleen maar leentjebuur aan het spelen is. Integendeel zelfs; de band weet van al die verschillende invloeden een compleet eigen sound te maken, en dit album laat daar het geweldige resultaat van zien.

Terug naar de inleidende quote waarmee ik deze recensie ben begonnen, want tekstueel gezien gaat het album over het tegenkomen en leren kennen van jezelf; zelfreflectie, zelfontwikkeling, groeien als persoon. Zelfreiniging en zuiverheid, begrippen die van toepassing zijn op de Lotusplant, zijn ook van toepassing op de tekstuele inhoud van dit album (de titel van dit album is dus erg goed gekozen naar mijn bescheiden mening). Dit alles in de context van de gebreken die wij als mens en maatschappij met ons meedragen en de zonden waar wij ons als mens continue aan schuldig maken. Lotus waarschuwt voor het laatstgenoemde, en juist die waarschuwing houdt verband met het samenhangende thema; je leert jezelf kennen naarmate het leven vordert en je dingen meemaakt die het leven op je af schiet. Hoe daarmee om te gaan is de truc; ga je bij de pakken neerzitten, of houd je vast aan de zinsnede 'That what doesn't kill us, makes us stronger'? Deze thematische inhoud, gecombineerd met de overrompelende indrukken van de muziek en de fantastische stem van de heer Ekelöf maakten (en maken) behoorlijk indruk op een jongen die zich (nog steeds) in zijn formatieve jaren bevindt. Lotus is dus erg belangrijk voor mij geweest en zal dat altijd blijven.

Lotus kwam voor mij als een volledige verrassing en wist me toentertijd écht te overrompelen. De plaat heeft echter sinds die tijd niets aan kracht ingeboet. Sterker nog; deze wordt met de tijd alleen maar beter. Dat, en het feit dat deze plaat voor mij precies op het goede moment kwam, maakt dat ik hier de volle pond voor ga geven.

5* voor deze meer dan briljante plaat!

Wederom is een nieuwe worp van Soen een zeer vermoeiende plaat geworden om uit te zitten. Het sprankelende en frisse karakter van Lotus en voorgangers is op de vorige twee platen tot mijn grote spijt volledig verdwenen. De composities, melodieën, riffs en zanglijnen komen stuk voor stuk erg krampachtig, plichtsmatig en stijfjes op mij over, hetgeen door de productie nog eens extra wordt versterkt.

Wat vervolgens overblijft is een band die voor de makkelijke uitweg lijkt te kiezen en het gros van de plaat op de automatische piloot lijkt te spelen. Vernieuwend is het nergens en het voelt alsof je drie kwartier naar een herhaling van eerder (en beter) uitgevoerde zetten zit te luisteren. En dat is zeer spijtig, want ik denk dat Soen een fijne sound en een meer dan verdienstelijk zanger heeft om meer uit het muzikale vat te halen dan wat er op dit moment uit wordt gehaald.

Ik hoop dat de band zich in de toekomst weet te herpakken en nieuwe wegen in durft te slaan, anders kon dit wel eens één van de laatste albums van de band zijn die ik een oprechte en serieuze kans wil geven.

Helemaal eens met jouw bespreking, Apollo, ik had het niet beter kunnen verwoorden. De vragen die je poneert over bepaalde compositionele keuzes die de band heeft gemaakt, kan ik me ook helemaal in vinden. Er is edoch ontegenzeggelijk sprake van kwaliteit en mooie passages, maar de band slaat hier echt door in de (veel te lange) speelduur. Op beide punten ga ik kort in.

De grootste truc bij atmosferische black metal is om de composities, ondanks de extreme nadruk op sfeer, boeiend en interessant te houden. Het gevaar is dat je als luisteraar snel afhaakt wanneer het een gevalletje 'net niet' is. De scheidslijn tussen het zoeken van die balans is mijns inziens erg dun. Helaas voor Solbrud is dit voor mij een gevalletje 'net niet'. Als deze plaat de helft korter had geduurt, had ik er wellicht 3,5* voor over gehad. Nu blijf ook ik steken op een krappe voldoende. Jammer, want ik hoor wel voldoende goede bedoelingen en intenties.

De pluspunten van deze plaat worden verbloemd door de bovengenoemde negatieve punten. En dat is jammer, want ik heb toch echt genoten van de kleurrijke en venijnige atmosferische tremolo-riffs, de intense krijsen van de zanger en de cleane gitaarpassages die in veelvoud voorbij komen. Het maakt allemaal echter geen impact op mij, omdat deze positieve punten verzwolgen worden in een overambitieuze en veel te lang durende plaat. Hier had veel meer in gezeten wat mij betreft, maar ik houd het op 3,0*.

Een apart kunstwerkje, dit Svartir Sandar, zoveel is me na een eerste luisterbeurt in ieder geval meer dan duidelijk. Dit album is allesbehalve in één muzika(a)l(e) stijl, genre, niche te vangen, en dat maakt ook dat het een ontzettend intrigrerende plaat is om naar te luisteren. Geen moment raak ik verveeld of verslapt mijn aandacht. De zevenenzeventig minuten vliegen voorbij voordat ik er erg in had.

In de muziek van Sólstafir worden fabelachtig mistroostige sfeerscheppingen die doen denken aan landgenoten Sigur Rós, compositionele technieken en bijbehorende tergende tension and release elementen vanuit de post-rock, swingende rock-and-roll motiefjes en grooves, Pink Floydiaanse meditatieve en hypnotiserende passages en wat hardere stoner-esque momenten geïncorporeerd en samengevoegd tot een smaakvol geheel. Namen als Pink Floyd, Sigur Rós, Kyuss, Queens of the Stone Age, Motorpsycho, en een enkele grunge-grootheid als Pearl Jam passeren aan de lopende band de revue bij het beluisteren van deze plaat. Dat alles wordt (kennelijk) in een conceptueel narratief gegoten dat door de zanger gepassioneerd en expressief voor wordt gedragen in zijn moedertaal, het immer mysterieuze en tot de verbeelding sprekende IJslands.

Wat mij betreft is het zinloos om nummers apart van elkaar te bespreken, wanneer op een plaat zoveel verschillende stijlelementen worden samengesmeed tot één geheel. Daar houd ik me dan ook verre van. Ik noteer hier slechts mijn bevindingen over wat ik in de muziek allemaal voorbij hoor komen aan referentiepunten. Svartir Sandar is een enorm intrigerende plaat die met name in de smaak zal vallen bij hen die het experiment niet schuwen en openstaan voor een verscheidenheid aan muzikale stijlen. Daarom denk ik ook dat binaire analogie van de snijdende Scandinavische poolkou enerzijds en de kurkdroge Amerikaanse Palm Desert-woestijn anderzijds volledig terecht is en de spijker op zijn kop slaat. Twee ogenschijnlijk onmogelijke werelden komen bij elkaar op dit album en wonder boven wonder werkt het ook nog.

Geïntrigeerd, aangenaam verrast en verwonderd, zo blijf ik achter na het beluisteren van Svartir Sandar. Deze plaat zal me nog lang bijblijven en gaat ongetwijfeld nog aan een fiks aantal luisterbeurten worden onderworpen.

Ik sluit me volledig aan bij bovenstaande bericht van ProGNerD. Regelmatig doet deze band me, hoewel het geluid niet te vergelijken is, aan Ghost denken. Maar ook doemen Mastodon, The Ocean (de zanglijnen lijken verdorie sprekend op wat Loïc Rossetti doet bij zijn band), Leprous en Haken bij me op wanneer dit album de revue passeert. In de wat meer quirky-passages van dit album denk ik wel eens aan de onconventionele, creatieve uitspattingen van System Of A Down.

Progressieve metal die niet erg zwaar op de maag licht en lekker weg luistert. Verfrissend en aanstekelijk dus, dit schijfje, niets meer niets minder, overigens mede mogelijk gemaakt door de vrij gelikte productie (die hier goed op zijn plaats is) en het veelvuldig gebruik van synthesizers. Verder vind ik dit niet zó goed, revolutionair en baanbrekend om echt een hoge score toe te kennen, maar afgezien van dat is dit toch een dik halfuurtje aan muziek waar ik me prima mee weet te vermaken. En ach, misschien weet Scales and Details me uiteindelijk toch in een dusdanige hoedanigheid te boeien dat ik toch overga op een hogere score. Wie weet.

Misschien is dit plaatje iets voor legian en Ayreonfreak?

Vanochtend kreeg ik de tip om deze plaat eens van een luisterbeurt te voorzien. Ik ben nu bijna bij het einde ben aanbeland en ik wil hem jullie niet onthouden, legian en ProGNerD (en ook denk ik dat Juul1998B hier zeker iets mee kan!).

De volgende beschrijving van het album op Bandcamp vind ik eigenlijk wel heel treffend en veelzeggend. Dat scheelt mij weer een hoop schrijf- en nadenkwerk.

Toegegeven, hier moet je absoluut voor in de stemming zijn. Dit type punk vind ik echter gevarieerd en interessant genoeg om echt van te kunnen genieten. Wat me met name opvalt zijn de heerlijke baslijnen die de boel aan elkaar knopen. Vaak niet heel moeilijk, maar wel ontzettend smaakvol en behoorlijk effectief.

Bovendien vind ik de zangeres lekker expressief enigszins theatraal zingen. Dat stoort me echter geen moment, aangezien ik zelfs denk dat de zangwijze zeer goed uit de verf komt in combinatie met de persoonlijke lyrics en de stuwende punk-ritmes. Tel daar een aantal eigenwijze composities, een goede sequencing en een sterke productie bij op, en je hebt een uitstekende punkplaat te pakken.

Zet 'm eens onbevoordeeld op zou ik zeggen, ik vind het in ieder geval een zeer fijne plaat die zeker nog een aantal keer voorbij gaat komen. Dan is hiermee voor mij het muziekjaar van 2024 officieel afgetrapt en is eerste ontdekking een feit!

Ik vraag me ook hardop af of namsaap, Johnny Marr, AOVV en EvilDrSmith te porren zouden zijn voor dit plaatje. Geen idee eigenlijk, maar ik tag jullie toch maar even onder het motto 'wie niet waagt, die niet wint'.

De raaf en ik hebben een bijzondere band waaraan ik zeer fijne en warme (paradoxaal genoeg...) herinneringen heb.

In de tijd dat ik nog geen gratis studenten-OV had en nog niet in het bezit was van een rijbewijs fietste ik altijd met m'n schooltas op de rug met overnachtingsitems naar mijn vriendin toe, een slordige 12 kilometer door het platte Friese landschap. Wanneer de herfst en de winter hun intrede deden en het 's avonds weer snel donker werd, moest ik door de vieze kou ('smoarge kjeld' in het Fries), de angstvallige donkere atmosfeer en de stilte van het platteland mijn weg naar huis vinden.
Ik zette altijd Wilsons The Raven op, aangezien de thematiek van de spookverhalen over dood, berouw en schuld, de prachtig meeslepende songs en de algehele 'unsettling beauty' rondom de plaat perfect aansloten bij mijn gemoedstoestand tijdens de vele fietstochten en bij het algehele decor van de verschillende lichtpuntjes van huizen, boerderijen en dorpen die je binnen een straal van enkele kilometers kan zien als je in het donker door het Friese platteland heen fietst.

De raaf heeft een diepe en blijvende indruk op mij achtergelaten, dus zou ik het tekort doen met iets anders dan de volle mep. 5* en een welverdiende plaats in mijn top 10.

Stormhaven: ik had nog nooit van deze band gehoord. Gelukkig houden we elkaar hier op deze website goed op de hoogte van de meest recente metalreleases van allerhande genres. Dit keer staat prog/death op het programma!

Blindsight dus, een album waar ik tot dusverre erg veel plezier aan heb beleefd. De composities steken vernuftig in elkaar en er gebeurt ontzettend veel. Daarbij is de productie tiptop in orde; Blindsight klinkt als een klok. Wat me opvalt is het grote aandeel aan relaxte progstukken: akoestische gitaar, sterke cleane zanglijnen en heerlijke toetsentapijten met mooie melodieën gecombineerd met gitaarriffs geworteld in de thrash / death metal. Bewonderenswaardig hoe de band die elementen combineert en samensmeedt tot een meeslepend geheel.

Blindsight nodigt uit tot enkele hernieuwde luisterbeurten. Ik kan wel wat met deze death-thrash gecombineerd met prog-elementen van een band als Pink Floyd. Laat ik legian hier overigens ook meteen maar van een tag voorzien. Ik denk dat dit plaatje wel wat voor hem zou kunnen zijn.

Tot twee keer toe ben ik getipt door een vinylverkoper van de Platenbeurs om deze plaat als de wiedeweerga aan te schaffen. De eerste keer dat ik hem tegenkwam, nu ongeveer anderhalve maand geleden, plukte hij deze plaat uit één van de bakken, en vertelde me het volgende: 'Deze plaat mag niet missen in een vinylcollectie, deze moét je hebben! Ik vond dit zo vreselijk goed toen ik dit voor het eerst hoorde, het was een type muziek waar ik me toen totaal niet mee bezighield, maar die maar bleef intrigeren. En het begon allemaal bij de hoes, die ik er wel leuk uit vond zien.' Zoiets heeft hij tegen me gezegd, ik hoor 't 'm nu nog zeggen. Deels zal dat natuurlijk verkooppraat zijn geweest, maar hij was echt laaiend enthousiast over deze plaat, die hij in z'n jeugd had gedraaid (weliswaar was dat in de jaren '80, maar goed). Vorige week, op de Plaatbeurs in Groningen, kwam ik hem weer tegen, en vond ik deze plaat zelf in één van de bakken. 'Daar is 'ie weer!', zei ik lachend tegen hem. 'Ik koop hem van je'. Zodoende ligt er een mooi authentiek vinylexemplaar op mijn bed, die zojuist voor de tweede keer aan een luisterbeurt onderworpen is.

Ik wil niet meteen zeggen dat dit een life-changing plaat is, zoals de verkoper wel beweerde (maar goed, iedereen heeft dergelijke platen, en voor hem is dat nu eenmaal deze), maar dit is toch wel echt een heel bijzondere en überfijne plaat om naar te luisteren. Normaal ben ik niet zo van de hippie-flippie toestanden en de psychedelische muziek die daaraan gelinkt wordt, maar deze mengelmoes van progrock, jazz, improv en psychedelica kan ik echt prima pruimen. Twee nummers waarop lustig op los wordt gespeeld, gesoleerd en afgetast. Deze plaat staat bol van de spelplezier, dynamiek en energie die tussen de muzikanten te voelen is. Het gevoel dat de muzikanten moeten hebben gehad bij het inspelen en opnemen van deze plaat komt zeer oprecht over hier in mijn donker wordende slaapkamertje in Friesland.

Just a poke is eigenlijk de ultieme anti-recensieplaat. Analyseren heeft mijns inziens weinig zin en doet de plaat geen recht aan. Want dit is een plaat die je moet luisteren, moet beleven en moet voelen, en waar zeker niet teveel woorden aan vuil moeten worden gemaakt. Dus; platenspeler aan, volume omhoog en gaan met die banaan!