Ik wil toch ook van de gelegenheid gebruik maken om te vermelden dat ik me, net zoals JuulB1998, ook (opnieuw) aan Eefje heb gewaagd. Naar aanleiding daarvan moet ik zeggen behoorlijk onder de indruk te raken (tot dusverre een onvoltooid proces) van haar muzikale kunsten en de bredere artistieke visie die ze nastreeft.

De afgelopen week is er door enkele users ontzettend veel gediscussieerd en geouwehoerd in het Top 2000 topic. Hier kwam meermaals de naam van Eefje de Visser voorbij. Sommige users, waarvan Gretz de meest stellige, luidruchtige en bezielde was, spraken schande van het feit dat Eefje niet in de Top 2000 was vertegenwoordigd. Het enthousiasme waarmee deze user(s) over haar spraken vond ik dusdanig aanstekelijk, dat ik het toch niet kon laten haar werk eens op te zetten. Normaliter zou ik namelijk nooit naar Eefje hebben geluisterd, aangezien ze niet het type muziek maakt waar ik in de regel warm voor loop. Toch besloot ik haar een kans te geven.

En ik ben zeer aangenaam verrast!

Een diepe buiging is op zijn plaats voor de geraffineerde composities met dito instrumentatie, de tekstuele diepgang en de weelderige en dromerige melodie- en zanglijnen waar Eefje haar platen mee doorspekt. Haar albums, die deze week allen meerdere malen de revue zijn gepasseerd, nodigen absoluut uit tot meerdere en diepzinnigere luisterbeurten. De wijze waarop verhalen en denkbeelden tot leven worden gebracht aan de hand van myserieuze, meanderende en unieke melodielijnen enerzijds en de manier van componeren anderzijds, intrigeren me enorm. Het doet me inzien dat dit genre me misschien wel veel meer te brengen en te bieden heeft dan dat ik geneigd ben om toe te geven.

Van origine ben ik namelijk een rasechte metal- en rockhead, die - ondanks aardig op de hoogte te zijn van de historische ontwikkeling van de muzikale popgeschiedenis - weinig met andere genres te maken wilde hebben. Toch merk ik langzaam maar zeker ook steeds meer te kunnen genieten van platen die meer de richting van de pop op gaan, hetgeen ik enkele jaren geleden absoluut niet voor mogelijk had gehouden. Dat begon eigenlijk toen in 2022 het kwartje viel bij Revolver van The Beatles, waarna ik de legendarische band uit Liverpool zelfs een plaatsje in mijn top tien heb toebedeeld. In de tweede helft van het vorige jaar heb ik zelfs mijn eerste stapjes in de wijde wereld van de jazzmuziek gezet, iets wat ik nooit en te nimmer van mezelf had gedacht. Het laat zien dat muzikale smaak altijd in ontwikkeling is, zolang je nieuwe muziek met een open en onbevoordeelde blik blijft benaderen.

In dat opzicht lijkt Eefje de Visser met haar eigenzinnige Nederlandstalige popmuziek een nieuw hoofdstuk toe te voegen aan mijn persoonlijke waarderingsproces van de popmuziek, die ik hierboven in een notendop heb beschreven. Haar vermogen om popmuziek relevant en interessant te laten klinken getuigd van een enorm talent waar menig artiest aloers op mag zijn. We mogen als Nederland dan ook ontzettend trots zijn een dergelijke artieste voortgebracht te hebben. In de toekomst gaan we nog heel veel lol beleven aan de artistieke uitspattingen van Eefje en ik denk dan ook dat ze een zeer belangrijke (voortrekkers)rol zal gaan spelen in het voortstuwen de Nederlandse popmuziek naar nieuwe territoria. Ik houd me in ieder geval aanbevolen!

Een welkome tip Don Cappuccino, één van de vele welkome tips die je me de afgelopen weken hebt gegeven. Deze draait veelvuldig zijn rondjes in mijn installatie en verveeld zeker nog niet. Ik hoor een heerlijke eb en flow (incluis een flinke bank groove) aan muzikale lagen en constateer dat het gitaarwerk qua klankkleur sterk leunt op de stonerrock, iets waar ik zeker niet over kan klagen. Op een post-rock-achtige manier worden de composities zorgvuldig laagje voor laagje opgebouwd, een kwaliteit die maar weinig bands is gegeven. Vooral het langste nummer op deze plaat, Merged In Dreams, valt hierbij in positieve zin op.

De zang doet me denken aan King Buffalo, maar waar ik de zang bij laatstgenoemde band bij vlagen storend vind moet ik zeggen dat de stem van de zanger van deze band genoeg persoonlijkheid en body heeft om deze nummers te kunnen dragen. Verder ben ik van mening dat de toevoeging van synthesizers aan het totaalgeluid is overigens een zeer goede keuze geweest en echt een genot voor het oor. Vaak verdwijnt zo'n synthesizer in de brei aan geluid die een band creëert op een album en heeft de synth weinig toegevoegde waarde. Maar Elder weet hier de synthesizer te laten spreken, en tegelijkertijd de melodieën en harmonieën op zo'n manier te verweven met de rest van het geluid dat het echt iets toevoegt. Iets dat mijns inziens onderscheidend werkt voor dit album en het geluid van de band.

Al met al een plaat waar ik, sinds ik ben getipt, veel plezier aan heb beleefd. Ik durf eigenlijk wel direct hoog in te zetten met 4,5*, aangezien ik enorm fan ben van het geluid en het compositionele vernuft van de band en omdat deze plaat simpelweg bulkt van de kwaliteit. En ik ben nog lang niet uitgeluisterd op dit mooie werkje, want ik ontdek continue nog nieuwe laagjes van schoonheid die me eerder niet waren opgevallen. Het langzaam uitpluizen van een album op een dergelijke manier is echt één van de leukste bezigheden die je als muziekliefhebber kan hebben.

Dat er nog meer tips van jou zullen volgen Don, want ik beleef er erg veel plezier aan.

Sodeju ik sla mezelf toch wel even voor m'n kop hoor. Ik had hier 3,5* staan en dit album afgeschreven als 'wel goed, maar niet bijzonder'. Nu na enkele nieuwe luisterbeurten ben ik 180 graden gedraaid, en de nieuwste luisterbeurt van deze middag bevestigd dit definitief. Wat een energie, wat een afwisseling, wat een composities en wat een avontuur heeft dit album toch te bieden zeg. Ik hoor de diversiteit en het vakmanschap van Opeth, het avontuurlijke van een band als Between The Buried And Me (hoewel BTBAM daarin ongeëvenaard is), het type productie van Rivers of Nihil en compositioneel doet het me aan de moderne progtoppers denken.

Eerst de structuur van het album, want die is namelijk vrij bijzonder. Nummers variërend in lengte van 5 minuten tot een dikke 8 minuten worden afgewisseld met korte intermezzootjes van telkens een halve minuut tot een minuut. De eerste paar luisterbeurten was ik hier totaal niet van gediend: het klonk fragmentarisch, te losstaand en simpelweg een beetje knutselachtig aan. Nu, na deze plaat dieper te hebben doorgrond, kan ik gelukkig vaststellen dat het gebruik van deze korte intermezzo's best een briljante zet is geweest. Het zorgt namelijk voor een geweldige flow die door het hele album heen gaat, waarbij de individuele losse tracks mooi met elkaar worden verbonden. Daarnaast zorgen de intermezzo's ook voor een kleine adempauze na al het muzikale geweld dat in de gewone songs ten gehore wordt gebracht. Petje af voor deze slimme keuze.

Maar het grootste genot voor mij is, naast de reeds genoemde diversiteit en de avontuurlijkheid, de manier waarop de band kneiterharde stukken ontzettend jazzy en groovend weet te laten klinken. Luister bijvoorbeeld eens naar de tracks Journey en Cycles, maar ook in een korte song zoals bijvoorbeeld Compulsive Apprehension of Modern Consciousness weet de band deze stijl moeiteloos ten gehore te brengen. Dit groovy / jazzy laten klinken van bikkelharde muziek doet me specifiek aan de grondleggers van de dode metaal, Death, denken, en dan specifiek het album Human. Oh, en dat wil wat zeggen trouwens, want een positieve Death-vergelijking is een zeer groot compliment.

Terug naar Transmogrify, want ik ben nog niet klaar met de loftrompet steken over wat deze Belgen hier tentoon spreiden. Memorabele solo's passeren de revue, dynamische drumtapijten vol afwisseling worden op de luisteraar afgevuurd, her en der komt men nog een verdwaald keyboard tegen dat perfect in het totaalgeluid wordt geïntegreerd, om plotseling opgeschud te worden door een gevoelig stukje clean gitaarwerk mét basswerk à la Dan Briggs (Viridian is het 'go-to'-nummer!) om je vingers bij af te likken. Zo voelt dit album echt aan als een ware trip, waarbij kunde en techniek in dienst staan van de composities en de composities in dienst staan van het album. Entheogen weet kortom op alle mogelijke manieren te overtuigen, en dat is anno 2022 in de metalwereld een hele kunst om voor elkaar te krijgen.

Een 3,5*, wat een schandalige score van mijn kant. Ik vraag me hardop af hoe ik daar toentertijd op ben gekomen. Nouja, al met al ben ik gelukkig tot nader inzicht gekomen: een vol punt omhoog. Ik ga denk ik niet overdrijven als ik ga zeggen dat dit album bij menig metalliefhebber in de jaarlijst beland. Zelf doe ik niet aan jaarlijstjes, aangezien ik luister naar wat het moment me brengt, maar ik weet wel dat ik dit album zal gaan herinneren als één van de beteren die in 2022 is uitgekomen, zeker op metalgebied. Kunnen we onze Zuiderburen toch nog ergens dankbaar voor zijn!

P.S.: toprecensie van jouw kant Ayreonfreak! Ik heb 'm vanochtend gelezen en ik deel je enthousiasme (nu gelukkig wel...) volledig. Ga vooral door met het recenseren van dergelijke onbekende obscure pareltjes zoals deze!

Vandaag kwam ik het nummer First Breath After Coma tegen in De Grote 00's K.O. Ik raakte overwelmd en besloot meteen het gehele album een kans te geven. Na een eerste volledige luisterbeurt klap ik er meteen op met de maximale score. Het enige album dat dat bij mij heeft weten te presteren na één keer luisteren is The Lioness van Songs: Ohia, die ik na een poosje rijpen later met een half puntje heb verlaagd. Maar fijn, laat me eens kort uitleggen waarom dit album me in één keer zo ontzettend diep raakt.

Dit album geeft me zo'n apart gevoel mee, dat lastig te omschrijven valt. Het is een soort continue onderbuikkriebel waardoor ik me blij en gelukkig voel, bijna alsof je verliefd bent. Het voelt alsof er naar je om wordt gekeken, alsof je gehoord wordt, alsof je er mag zijn. Dat je bijzonder en uniek bent, en dat je het waard bent om op de wereld rond te mogen lopen om er wat van te maken in het leven. Ik heb tijden gekend waarbij ik niet het gevoel had er te mogen zijn. Of in ieder geval; dat ik minder waard was dan anderen en geen toegevoegde waarde had. Gelukkig liggen die perioden ver achter me, maar deze muziek maakt juist een enorme impact op me omdat het me doet beseffen dat ik juist goed genoeg ben zoals ik ben.

De muzikale aankleding die deze positieve oergevoelens oproept, laat zich eveneens moeilijk beschrijven. De tonen zijn etherisch, zacht, helend en balsemend. De composities organisch, fluweel, teder en strelend, een dynamische eb-en-vloedwerking tussen knusse liefkozing en emotionele euforie. Het voelt alsof deze muziek puur en alleen voor mij gemaakt is, en voor niemand anders. De muzikale uitspattingen doen je hart sneller kloppen en geven een gevoel van extase, inclusie, inspiratie en erkenning.

Erkenning, ik denk dat dat het kernwoord is van het album. Tijdens en na het beluisteren van dit album voelt het alsof je diepste bestaan wordt erkend: je positieve en negatieve kanten, je kennis, kunde en kwaliteiten je alledaagse doen en laten, je rare gewoonten en eigenzinnigheden, je goede én slechte eigenschappen en je betekenis voor anderen. Dit album doet beseffen dat eenieder de erkenning behoort te krijgen die hij of zij verdient.

Magistrale muziek en een toekomstige top tien kandidaat.

5*