Zojuist voor het eerst beluisterd, en tegen de verwachtingen in ben ik toch behoorlijk onder de indruk. Enkele uitzonderingen daargelaten ben ik niet echt fan van het 'pure' blackmetal-geluid van de jaren '90. Dit album biedt echter meer dan die pure blackmetal. De composities hier zijn ongelooflijk krachtig en zitten boordevol variaties, waarbij de woeste metalen stukken en de rustigere cleane passages elkaar perfect aanvullen en nergens geforceerd klinken. Grootste pluspunt voor mij zijn de leadgitaren, die echt een ijzingwekkend gevoel op weten te wekken. Ergens doet het me heel erg aan de partijen van Chuck Schuldiner van Death denken, maar ook de naam van Metallica doemt bij me op. Daarentegen doet de toon en de klank van het gitaargeluid me denken aan Vildhjarta, een band die zeker de moeite waard is een keer te beluisteren. Ten slotte is de sfeer, wat ook wel een beetje aansluit op het verhaal van de leadgitaren, werkelijk magistraal: de kille, koude, gure winterdagen in het immer koude Scandinavië worden perfect vertolkt door zowel de hoes, de teksten, als het totaalgeluid en de composities op deze schijf. Een briljante samensmelting van alle componenten tot één totaalwerkje dus.

Bij een ander blackmetal-album, het meest recente album van Fluisteraars, merkte ik op dat ik blackmetal 'met een twist' prima te pruimen vind. Hier vallen mij voornamelijk die krankzinnig goede leads op, alsmede een (voor de 'pure' blackmetal) heldere productie en zeer verrassende en vernuftige composities. Daarnaast bevalt het me dat de drummer met voldoende variatie speelt en dat de karakteristieke blackmetal-screams goed te verstaan zijn en fijn in het gehoor liggen.

Met andere woorden: At the Heart of Winter is een blackmetal-album dat op mijn 'goedgekeurd'-lijstje kan worden toegevoegd. Ik zal nog geen cijfer verbinden aan dit album, maar met de score moet het vast goedkomen. Vanavond nog maar een keer luisteren, wanneer het zonlicht plaats heeft gemaakt voor de nacht...

Scherp opgemerkt, die invloeden die je noemt. Ergens in een interview met de band zag ik al voorbij komen dat de uitdaging hem deze keer zat in het maken van een wat gestroomlijndere en puntigere plaat dan de voorgangers. Dat is in ieder geval zeker gelukt. En wat mij betreft siert het de band dat ze zo openlijk hun muzikale invloeden citeren, dat is zeker met opzet gedaan!

Verrassingen van de plaat vind ik wel de pure adrenalinestoot NewYorkCity met zinderende hardcore- en noiseinvloeden. Kort maar krachtig, en het breekt de plaat op een briljante manier. Geschift natuurlijk om dat staaltje op te volgen met een ouderwetse sigarettenreclame die zo uit de jaren vijftig komt wandelen. Geschift op een briljante manier, dat dan weer wel.

Het absolute hoogtepunt voor mij komt al vrij vroeg, want dat is Gomorrah Nouveaux. De intro met polyritmerende handklapjes zet je totaal op het verkeerde been, het riffwerk is belachelijk goed en het refrein zorgt keer op keer weer voor kippenvel. Maar eigenlijk is alles goed aan deze plaat. Er zit een geweldige naadloze flow in het album, waarbij de nummers als puzzelstukjes in elkaar vallen. Misschien is dat wel het grootste verdienste van de band met deze plaat, dat ze een werkstuk hebben weten af te leveren waarbij elke noot op zijn accuraat en op zijn plaats is zonder ergens tijd en ruimte te verspillen. Voor mij was dat in ieder geval the missing link met de band, maar met Goldstar ben ik helemaal om.

Jaarlijstmateriaal, en misschien wel eindigend op de hoogste trede. Wie weet.

Ik ben er nu pas aan toegekomen om deze plaat van een eerste luisterbeurt te voorzien en god, daar heb ik eigenlijk wel spijt van. Dit is namelijk een ontdekking die precies in mijn straatje past: avontuurlijke deathmetal met de nodige progressieve elementen in de vorm van een divers palet aan instrumenten en vele verschillende zangtechnieken die allemaal uitmuntend worden toegepast.

De onbegrense avontuurlijkheid van dit collectief uit Noorwegen wordt vervolgens samengebald in een negental sterk gecomponeerde en meeslepende nummers die je ogenschijnlijk moeiteloos van het ene hoogtepunt naar het andere hoogtepunt brengen. Bovenstaande beschrijving van ProGNerD biedt slechts een glimp van de spierballentaal die de band op compositorisch vlak op Solemn uitspreekt.

Typisch zo'n plaat die gebaat is bij meerdere luisterbeurten, maar mijn eerste bevindingen stemmen mij dusdanig positief dat ik hier meteen wel 4* aan kwijt kan. Daarbij ook meteen de kanttekening plaatsende dat ik dit bijzondere schijfje aan relatief fleurige deathmetal - hetgeen te wijten is aan de sterk melodische inslag die wordt gehanteerd - in de toekomst wel 4,5* wil toebedelen. Wellicht volgt in de toekomst een uitgebreidere recensie die niet zozeer is gestoeld op een feitenrelaas als deze. Solemn leent zich daar in ieder geval wel uitstekend voor, maar eerst is het zaak 'geschiedenis' met deze collectie aan nummers op te bouwen.

Topontdekking die ik zeker niet had willen missen, dus bij deze: hartelijk dank voor de tip, Apollo.

Your wish is my command : Wederom een fijne tip ProGNerD, bedankt! Gevoelsmatig krijg ik het gevoel naar een hardcore / deathcore plaat te luisteren met een blackgaze sausje er overheen. Wel een leuke en verrassende combinatie die je niet zo vaak tegenkomt.

Enkele observaties over deze plaat: de synthesizers die her en der in de mix zijn weggemoffeld vind ik een smaakvolle toevoeging aan het totaalgeluid. Bovendien valt de variëteit van de zanger me op: hij bedient zich met name vrij high-pitch screams en heel af en toe vrij diepe grunts. Het liefst had ik gehoord dat 'ie dat wat vaker deed. Dat had denk ik de afwisseling en dynamiek van de plaat ten goede gekomen. Sterk vind ik overigens ook de verschillende rustpunten die op deze plaatworden gecreëerd, zoals bijvoorbeeld Found Hand en de intro's van Amaranthine, With Shadow en Kindling. Dat zorgt ervoor dat ik als het ware echt de plaat in word getrokken en dat mijn aandacht continue wordt vastgehouden. Daarnaast vind ik de deathcore / metalcore-achtige breakdowns echt smerig uitgevoerd in de positieve zin van het woord. Dan is de band wel echt op zijn sterkst en energiekst.

Het is, moet ik eerlijk zeggen, wel even switchen om naar een plaat te luisteren met uitsluitend kortere, punterige nummers. Ergens is dat wel een verademing, aangezien op de meeste platen die binnen onze smaak vallen en die wij elkaar tippen, veelal (erg) lange composities staan. Wat wel enorm opvalt, is dat deze plaat heel duidelijk in twee delen uiteen valt. Het eerste deel van de plaat beslaat met name nummers die kort, hoekig en puntig zijn en die zo van een (progressieve) hardcore-plaat lijken te komen. Het tweede deel van de plaat is progressiever en diverser en legt - binnen het hard- / deathcore geluid vermengd met blackmetal - de nadruk op iets complexere songstructuren. Het is knap dat de plaat, ondanks deze zeer duidelijke scheidslijn, toch voelt als één geheel.

Ik ben in ieder geval zeer positief te spreken over deze plaat; echt een verhelderende en verrassende release die ik zelf zo één, twee, drie niet zou draaien. Als je dus nog meer van dit soort platen tegenkomt, schroom dan niet om mij te taggen!

Die podcast heb ik overigens al geruime tijd opgeslagen in mijn bibliotheek, maar het zit gewoonweg niet in mijn systeem om ernaar te luisteren. Misschien moet het er toch eens van komen...

Veil vind ik overigens een geweldig nummer om eens te nomineren bij het ons allen geliefde Maak Kennis met Metal Anno 2024-topic, wat jij?

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik dit zo op het eerste gehoor eigenlijk niet een erg bijzondere plaat vind. Ik heb het gevoel te luisteren naar een goedkopere B-versie van met name Periphery, de invloed van die band ligt er echt ontzettend dik op. Bovendien vind ik de plaat productioneel ontzettend pover; er zit totaal geen stootkracht in de muziek, terwijl dat juist hét kenmerk van dergelijke riff-georiënteerde en laaggestemde gitaarplaten zou moeten zijn. Het geheel komt op mij veel te fragiel en breekbaar over om me te overtuigen. Ook de sporen van de andere bands - die hierboven reeds zijn gememoreerd - hoor ik veelvuldig terug. Ik mis echter Ions die een eigen smoel geeft aan die invloeden en ben dan ook zeer benieuwd hoe jullie die 'eigen invloed' van de band dan wel horen.

Op dat laatste ga ik nog iets dieper in, want het is een veelvoorkomend euvel bij nieuwe progressieve rock- en metalbands. Mijn redenering is - dat zeg ik op voorhand - enigszins flauw en zelfbeschermend, maar geeft wel aan hoe ik in deze wedstrijd sta. Voor mij zijn de twee met elkaar samenhangende vragen 'is deze muziek nou daadwerkelijk origineel of meer een kopie van andere bands?' en 'hoe hoor ik "de hand van de band" terug in deze plaat?' echt gevoelenskwesties. Ik neem als voorbeeld deze fantastische plaat van 2023, ook omdat legian daar onbedoeld dit vraagstuk aansnijdt. In tegenstelling tot Ions vind ik die plaat van Witch Ripper veel origineler en heb ik daar het gevoel veel meer 'Witch Ripper' te horen, dan dat ik hier 'Ions' hoor. Waar dat door komt, weet ik eigenlijk niet. Maar als me meteen al het gevoel bekruipt 'naar een B-versie van die en die band te luisteren', dan weet ik wel hoe laat het is. Bij Witch Ripper had ik dat gevoel - hoewel Mastodon daar absoluut niet te ontkennen is - totaal niet. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe jullie dergelijke vraagstukken ervaren in jullie muzikale ontdekkings- en luisterproces.

Is er dan niks positiefs te melden? Zeker wel! De zanglijnen vind ik echt een groot pluspunt en daar geniet ik onmiddellijk van. Die zitten namelijk verrassend inventief en complex in elkaar, terwijl er toch meer dan genoeg aanknopingspunten worden gegeven om meteen al mee te neuriën. Er zijn niet veel bands die meteen die balans goed voor elkaar hebben. Een ander pluspunt vind ik de ondersteunende keyboards en synthesizers. Meermaals heb ik elders op deze website geventileerd een groot liefhebber te zijn van smaakvol gearrengeerde toetsen die een nuttige bijdrage leveren aan het geheel. Ions heeft dit advies kennelijk (hoe kan het ook anders) ter harte genomen, want de toetsen doen hier precies wat ze moeten doen; namelijk de hoofdcompartimenten van de composities van ondersteuning voorzien en op de juiste momenten heerlijk op de voorgrond treden, en dat allemaal op een smaakvolle en genietbare wijze.

Wat Ions al met al op dit debuut neerzet, is zeker niet slecht te noemen. Integendeel: de kritiekpunten die ik heb genoemd zijn niet onvermijdelijk, maar juist veelvoorkomend, en dus te verhelpen. Een debuut kan in dat kader ook als een soort nulmeting worden gezien van waaruit naar de toekomst enkel verdere groei mogelijk is, hoewel die vlag overigens niet altijd opgaat. Ik heb uiteindelijk wel 3,5* over voor deze plaat, al was het alleen maar omdat ik door deze plaat weer eens kritisch heb kunnen nadenken over mijn eigen positie ten aanzien van het 'originaliteits'-vraagstuk.