Inderdaad een topplaat zoals dat hier al menig maal is verwoord. Voor mij springen Song Within A Song, met dat bloedstollend mooie tweede gedeelte, en de klassieker Lunar Sea eruit. Another Night is naar mijn mening een wat mindere broeder, gezien het feit dat de eigenlijk maar niet op gang. Bij vlagen stoort het me zelfs wat.

Desalniettemin levert Camel hier over de hele linie een consistente topplaat af. Toch heb ik het gevoel wanneer ik deze plaat heb geluisterd dat 'ie ietsje minder is dan bijvoorbeeld The Snow Goose. Op bepaalde vlakken mist Moonmadness een beetje pit heb ik het idee, daar waar The Snow Goose meteen weet te overtuigen met haar superbe arrangementen. Dat Moonmadness dus door sommigen als 'zweverig' wordt beschreven kan ik me wel in vinden, waarbij dat voor mij soms een beetje té is. Dat is eigenlijk de reden die mij ervan weerhoudt Moonmadness niet de volledige score te geven.

Ondanks dat alles is een score van 4.5* meer dan terecht voor deze progressieve rockklassieker. Niks op af te dingen.

The Snow Goose: Een ode aan het Friese landschap

Vandaag trok ik dan eindelijk ten strijde om me voor te bereiden op de Slachtemarathon, een vierjaarlijks wandelevenement over de historisch beladen Slachtedijk in Friesland. Onder het genot van perfecte weers- en wandelomstandigheden heb ik zeventien kilometer gewandeld, waarvan ik het grootste deel heb kunnen genieten van één van de mooiste en meest unieke natuurgebieden die de provincie rijk is; it Noarderleech.

De schoonheid van het Noarderleech laat zich moeilijk omschrijven. Het buitendijkse gebied is ruim 4200 hectare groot en strekt zich uit van de pier van Holwert tot aan Swarte Harne. Onderweg kom je van alles voorbij; weidse graslanden en zomerpolders die in de winter onder water komen te staan, een veelvoud aan dobben, slikvelden en bovendien herbergt dit prachtige gebied 240 verschillende vogelsoorten. Toen ik mezelf eenmaal achter de zeedijk in deze oase van rust en natuurschoon had ondergedompeld, bedacht ik me geen moment om mijn favoriete symfonische album aller tijden de begeleiding te laten zijn van mijn wandeltocht door de geweldige omgeving die zich nog geen kilometer van mijn huis bevindt.

Dit legendarische album van Camel reken ik al een hele poos tot mijn absolute favorieten, maar vandaag ben ik toch wederom in extase geraakt van de verbluffende schoonheid die The Snow Goose met zich meebrengt. Ik heb ontroerd en tot tranen toe zitten luisteren, de overweldigende schoonheid van de omgeving al wandelend in me opnemende onder luid en vrolijk geblaat van de schapen en hun lammetjes en het kwetteren en zingen van talloze vogels. De thematiek van het album, de natuurgeluiden die als achtergrond fungeren en de manier waarop Camel instrumentaal zulk een enorme verbeeldingskracht weet op te wekken; alle prachtige ingrediënten van The Snow Goose kwamen voor mij samen en dat correspondeerde precies met de overweldigende situatie van het natuurschoon waar ik me in bevond.

Met een gevoel van voldoening en 'wurrige fuotten' na het wandelen hoop ik in ieder geval dat ik een glimp van het gevoel heb kunnen beschrijven over hoe het is om echt 'getroffen' te worden door een muziekstuk, waardoor het in zijn puurste en onvervalste vorm tot uiting komt en het echt een impact weet te maken. Vandaag heb ik dat hoofdstuk in ieder geval toe mogen voegen aan mijn toch al zeer innige relatie met The Snow Goose van Camel. Mijn dag kan niet meer stuk.

Vanochtend, nu midden in mijn metalperiode, deze plaat maar weer eens een kansje gegeven. Het is toch wel een mooi eclectisch geheel, waarbij Griffiths laat horen een heel diverse gitarist te zijn. De keuze om voor gastvocalen heeft echt geniaal uitgepakt. Naast het enorm diverse palet aan invloeden, ik heb ze al een keer genoemd, zorgt deze keuze ervoor dat ook op het gebied van zang een enorme verscheidenheid aan bod komt. Stuk voor stuk zijn het goede zangers die Tiktaalika van enorm sterke en pakkende zanglijnen voorzien. Dat geeft de plaat, in combinatie met het fabuleuze riffwerk van Griffiths, dan ook een bepaalde schwung en charme mee die ik zeer kan waarderen.

Natuurlijk staat Griffiths' gitaarwerk centraal. Man wat kan deze gozer spelen zeg, niet normaal. Wat een energie en intensiteit legt de gitarist in zijn riffs, waarbij het allemaal zo logisch en 'kloppend' overkomt. Heel knap. Wat niet vergeten mag worden is de prestatie van zijn medemuzikanten. Met name de drummer valt hierin positief op: moeiteloos wisselend tussen thrash, progmetal en jazzy intermezzo's. Er zijn maar weinig drummers die ik heb gehoord die dat zo goed en soepeltjes weten te doen als deze man. Petje af daarvoor. Jordan Rudess neemt de toetsenhonneurs waar en doet dat zoals gewoonlijk weer met verve. Ik ben enorm blij dat hij niet de show steelt met zijn toetsenriedels, zoals hij dat bij Dream Theater wel doet (en mag, en moet...). Deze plaat draait om Charlie, dus we zitten niet te wachten op een Rudess-show. Gelukkig is dat dan ook niet gebeurd, aangezien Rudess volledig in dienst speelt van de composities en Charlie z'n gitaarwerk.

Ik had nog willen opmerken de brug naar King Crimson niet te snappen. In de promo voor dit album gaf Charlie aan een brug te willen slaan tussen thrash uit de jaren '80, King Diamond-esque metal en King Crimsoniaanse progrock. Dat wordt wel duidelijk wanneer we In Alluvium tot ons nemen. De gebroken ritmes, de tempowisselingen, de opbouwende compositie. Ik begrijp de connectie. Ook op andere songs, bijvoorbeeld de titelsong, zijn de duidelijke knipogen naar King Crimson een lust voor het oor. In relatie tot het nummer In Alluvium wil ik nog opmerken dat de zanger, Vladimir Lalić, ook veel zang voor zijn rekening neemt op de platen van David Maxim Micic. Hij laat ook op deze plaat horen over een enorm groot bereik te bezitten en een heel karakteristieke zangstem te hebben. Ik heb nog nooit een zanger gehoord die zo klinkt zoals hij klinkt namelijk. Weer wat geleerd vandaag in ieder geval.

Ik verhoog 'm in ieder geval naar 4*, maar een hogere score in de toekomst sluit ik zeker niet uit. Tiktaalika heeft laten zien één van de weinige hedendaagse progmetalplaten te zijn die fris, relevant, en gewoon leuk klinkt. Progmetal vervalt tegenwoordig al snel in hopeloos gepriegel, typische zanglijnen en afgezaagde compositiestructuren. Niks daarvan op Tiktaalika. Deze plaat klinkt verfrissend, 'leuk' (je hoort gewoon dat iedereen hier met ontzettend veel plezier aan heeft gewerkt), contemporain en zeer smaakvol. Hopelijk maakt Charlie in de toekomst nog een keer een soloplaat. Dit werk smaakt in ieder geval absoluut naar meer.

Nu twee keer geprobeerd, maar ik vrees dat dit niet een plaat voor mij is. Compositioneel biedt deze plaat me wat te weinig. Ik vind de nummers niet spannend genoeg qua structuur, en ook muzikaal blijft het mijns inziens oppervlakkig.

Bovendien is de productie ontzettend kaal. Het klopt dat black metal producties lekker gruizig en rommelig moeten zijn (luister bijvoorbeeld naar Anthems to the Welkin at Dusk van Emperor - heerlijk!), maar in dit geval stoort de a-dynamische productie me. Het dikt de naar mijn bevindingen toch al wat zwakke en kale muzikale aspecten van deze plaat alleen maar verder aan.

We moeten elkaar vooral blijven tippen, maar het kan (en zo hoort het natuurlijk ook) niet altijd raak zijn. Na het herlezen van mijn stukje merk ik overigens dat ik wel heel negatief uit de hoek kom. Laat ik dat enigszins nuanceren: met Earth Will Shed Its Skin valt deze band nergens enorm door de mand, maar me meenemen en raken lukt ze niet. Derhalve lijkt een 3,5* beoordeling me mee dan toepasselijk.

Fijn plaatje hoor. Die ijle, atmosferische gitaartonen doen me bij wijlen aan Meshuggah denken. Het verdere referentiekader zoals geschetst door ProGNerD klopt als een bus, alhoewel ik één belangrijke naam mis: Isis. Zowel in het stemgeluid als in compositionele opbouw en klankkleur hoor ik veel weg van die legendarische progmetalformatie.

En het mooie is; deze plaat klinkt nergens als een copycat of een geforceerde samensmelting van verschillende aspecten van andere bands. Het is knap om in een genre als progmetal met een nieuw geluid te komen, en dat dit dan meteen op het debuut wordt gepresteerd is een applaus waardig mijns inziens. Een prima debuut dus, en dit smaakt in de toekomst zeker naar meer.

4*

Fijne ontdekking, dit Converge. De sound van de band voelt voor mij aan als een afgeleide van The Dillinger Escape Plan, hetgeen zeker als compliment dient te worden opgevat. Energiek, bruut, oncompromisloos, maar toch uitermate doordacht en verfijnt. Het zijn enkele termen die me zo te binnen schieten.

Converge mist wat mij betreft wel de genialiteit, het muzikale lef en de experimenteerdrang van een band als The Dillinger Escape Plan om me echt helemaal omver te blazen, maar dat neemt niet weg dat een dergelijke portie opgefokte en energieke hardcore zo op zijn tijd een enorm lekker tussendoortje is.

Het wordt maar eens tijd dat ik me eens een weg ga banen door de discografie van deze controversiële - tenminste, zo mag de band wel benoemd worden als het gaat om de uiteenlopende meningen van mensen binnen de metalcommunity - Britse occultelingen. Op haar debuut laat Cradle of Filth in ieder geval onmiddellijk horen wat ze in haar mars heeft: sfeervolle en afwisselende black metal met een maniakaal krijsende zanger, vergezeld van beeldende, poëtische teksten en gehuld in een duistere en sinistere Gotische atmosfeer.

The Principle of Evil Made Flesh bevat een aantal mooie hoogtepunten en het album vloeit mooi dynamisch van begin tot eind. Niet al het materiaal is dan weer even sterk, maar dat is de band vergeven voor een eerste plaat. Naar mijn mening wordt dat euvel op de opvolger met verve vermeden. Prijsbeest en blikvanger van de plaat is het langste nummer, Of Mist and Midnight Skies, dat wat mij betreft kwalitatief gezien weinig onderdoet voor het materiaal dat op het meesterlijke Dusk And Her Embrace is te vinden.

Na door ProGNerD getipt te zijn om opvolger Gotta Light te beluisteren, dacht ik er verstandig aan te doen om eerst dit werkje uit 2018 eens te beluisteren.

Dat is in ieder geval zeker geen straf gebleken, want dit is een heel gave mix geworden van intens riffwerk en breekbare gitaarintermezzo's (die inderdaad wat bluesy aandoen). De partijen van de leadgitaar spreken me hierbij vooral aan (geen idee hoe je dit in het Nederlands zegt, maar in het Engels noemen ze dat een soaring guitar, partijen die eigenlijk de hele song op sleeptouw nemen. Ik vind dat echt geweldig). De fijnste riff is mijns inziens de riff op H (She's Not Dead, She Is a Ghost) vanaf 0:43; simpel, maar oh zo effectief en lekker om naar te luisteren!

Minpuntje voor mij is de zang, waar ik geen fan van ben. Naast het zeurderige karakter van de stem, wat ik opzich wel kan hebben, spreekt het stemgeluid me niet aan. Ik vind echter die stukjes spoken word-achtige stemmen (zoals bijvoorbeeld vanaf 0:45 in The Perfect Army, maar ook op 1:10 in The Ptilonist) een erg gave toevoeging. Het geeft wat meer dynamiek aan de songs, en het zorgt ervoor dat het interessant blijft om naar te luisteren.

Nu rest me nog één opgave: de score. Ik begin met 4*, maar hier komen zeker nog wat luisterbeurten achteraan. Wellicht verhoog ik 'm later, wie weet...

A long time ago in a galaxy far, far away....

Heel af en toe komen er toevallig van die platen op je pad, waarvan je denkt "hoe kan ik dit gemist hebben?", en die nadien een verpletterende uitwerking blijken te hebben. Zo werd ik ergens eerder deze maand door een vriend van me getipt om Sidereal Light, Vol. Two eens te luisteren. En in korte tijd heeft die plaat een onuitwisbare indruk op mij achtergelaten. We hebben hier te maken met ontzettend expressieve, kleurrijke en melodische blackmetal met een puntgave en vlijmscherpe productie. Een beetje hoe Emperor gevoelsmatig in 2024 zou klinken, vermoed ik zo.

Crow Black Sky is in 2009 opgericht in Kaapstad, Zuid-Afrika. Spoedig volgde in 2010 de debuutplaat van de band, Pantheion, waarna het acht jaar wachten was op een tweede album. Later zou de band beweren Pantheion meer als een demo te zien dan als een volwaardig eerste album. Aangezien in deze bespreking Sidereal Light, Vol. Two centraal staat, mag het niet verbazen dat de tweede plaat van de band uit 2018 de naam Sidereal Light, Vol. One draagt. Op die plaat zijn al heel goed dezelfde stilistische kenmerken te horen die Vol. Two, zoals betoogd zal worden, zo enorm goed maken, ware het niet dat de ietwat blikkerige doffere productie het klankenpalet van de band niet volledig tot wasdom laat komen.

Het laatste deel van het tweeluik Sidereal Light heeft zeker geen last van het productionele euvel en schiet zijn voorganger op meerdere fronten voorbij. Het meest briljante aan deze plaat is in mijn optiek de sequencing en de speelduur. Dat komt misschien vreemd over, maar ik ga het uitleggen. De blackmetal die Crow Black Sky de luisteraar voorschotelt is ontzettend overrompelend en heftig; alles is ontzettend in-your-face en zit boordevol details. Het is simpelweg een ontzettend zware brok aan muziek om te verteren. Het getuigt dan ook van een enorm muzikaal inzicht om niet een plaat van een uur te maken, maar om de speelduur relatief beknopt te houden. Dat zorgt ervoor dat de inhoud van de plaat veel meer zeggenschap krijgt en veel beter blijft hangen, in tegenstelling tot wanneer de plaat twee keer zo lang zou zijn geweest.

De sequencing - dus de manier waarop de nummers zich tot elkaar verhouden, in elkaar overlopen, verband houden met elkaar, etc. - is dus echt van een torenhoog niveau. Zo is de overgang van The Blinding Might of Creation naar With Starlight in Our Eyes vlekkeloos en zeer uitgekiend gekozen. Door daar heel even gas terug te nemen, krijgt de luisteraar de kans kort op adem te komen. Dit trucje past de band ook op andere momenten toe en zorgt ervoor dat de aandacht continue vast wordt gehouden. De opbouw van track twee is ontzettend fraai en doet me denken aan het meest recente album van Wilderun. De orkestrale arrangementen zijn namelijk zo subtiel en zo ontzettend goed verweven met de traditionele bandbezetting, dat het aanvoelt als een versmelting met de traditionele bandbezetting. Het is zeker niet de enige keer dat de naam Wilderun op komt doemen bij het luisteren van dit album.

The Sapien Shadow vangt aan met dezelfde uitstervende gitaarlijn die een einde maakt aan With Starlight in Our Eyes. Een meeslepende, wat tragere passage, gevuld met grootste en bombastische orkestrale arrangementen en met een piano in de hoofdrol, volgt. Tempotechnisch gezien gaat het zelfs bijna de kant van doom-metal op, maar dat weet de band net te voorkomen. Knap hoe in deze compositie de tijd wordt genomen de muziek uit te bouwen en volledig tot bloei te laten komen. Vanaf dan is het weer knallen geblazen met wervelende blackmetalriffs, smaakvolle synthesizerpartijen op de achtergrond en ontzettend slimme strijkersarrangementen, afgewisseld met passages die bijna progressief aandoen in zowel hun akkoorden- als hun ritmekeuzes.

Op Bandcamp is het volgende te lezen over dit album: "The band unveils their third album, Sidereal Light, Vol. Two - a deep dive into the chaotic origin of the universe, the saga of the stars, and the foreboding future of civilizations". Ik vind het persoonlijk belangrijk dat wanneer bands met dergelijke beschrijvingen aankomen, zij hetzelfde gevoel en idee op mij over weten te brengen zoals ze dat zelf voor ogen hebben. Crow Black Sky slaagt daar met verve in. De muziek is zo ontzettend krachtig, expressief, kleurrijk, ethereaal en veelzeggend, dat ik de boodschap bij het beluisteren onmiddellijk binnen voel komen.

Bovendien doet het expressieve karakter van de muziek het ontzettend goed bij een beelddenker zoals ik; flarden en flitsen van een onbekend, onbeschrijvelijk, eindeloos en fascinerend heelal in zijn volle glorie schieten door mijn hoofd. De schitterende hoes spreekt in dezen ook boekdelen. Een oogverblindende en kristalheldere onbeschrijflijke kracht die al het bekende en onbekende met elkaar verbindt en in het gareel houdt; rust, orde en harmonie houdende. Deze plaat is de ultieme soundtrack van het ontstaan van alles in den beginne en het onvermijdelijke verdwijnen van alles aan den eynde.

Een verbluffend meesterwerk.

5*

Dan rest enkel nog de schaamteloze reclame in de vorm van een tag voor de users die deze plaat als de wiedeweerga tot zich zouden moeten gaan nemen: ProGNerD, legian, AOVV, Dieter, Kondoro0614, namsaap, Don Cappuccino (mits hij ooit wederkeert), Bonk, Johnny Marr, Apollo en, last but not least, EvilDrSmith.

Dank voor de reminder: ik heb 'm net voor het eerst beluisterd. Er is bij mij echt sprake van een overkill aan aanbod wat betreft nieuwe releases. Het is simpelweg niet bij te houden.

Dit debuut klinkt zeer schappelijk, maar doet mij niet vanuit mijn zetel opveren uit enthousiasme. Er zitten best wat gave passages tussen, maar ik bij heel veel momenten denk ik 'dit heb ik reeds eerder gehoord, maar dan anders en/of beter' (dat laatste denk ik dan - uiteraard - in het Fries ).

3,5*