Broadcast and the Focus Group Investigate Witch Cults of the Radio Age heet het album dat ik nu op heb staan. Alhoewel, album? Het klinkt eerder alsof ik een speeldoos geopend heb waar wonderbaarlijke tovergeluiden uit omhoog stijgen, maar die speeldoos blijkt een transistorradio te zijn die een kernoorlog heeft overleefd en die sublimale boodschappen uit een andere wereld verzendt in de vorm van surrealistische hoorspelen, en het volgende moment zijn toverdoos en transistorradio verdwenen en luister ik naar een dode moeder die haar kind in slaap zingt en opeens barst een kermis vol verminkte goden los in een euforische kakafonie, sta ik naakt in een verlaten bos en verdwijn dan in een lege kamer die de magische doos blijkt te zijn die ik zelf geopend heb. Wel, zo klinkt het dus, maar het is toch echt een album. Gemaakt door twee bands, waarvan een geheel nieuw voor mij is en de ander juist zeer vertrouwd. Broadcast is die fijne intieme tripband met mooie meisjeszang die drie zeer indringende meesterwerken heeft gemaakt en haar vierde al jaren uitstelt. Dat vierde album schijnt er nu volgend jaar toch echt te komen, maar eerst is er dus dit project met The Focus Group. En The Focus Group blijkt - na enig speurwerk - een experimenteel kunstenaarscollectief te zijn dat verbonden is met het zogeheten 'Hauntology-genre', omschreven op Wikipedia als: ''a type of music, influenced by the BBC Radiophonic Workshop and the "vague sense of cold war dread'' present in public information films from the 1980s, along with an acknowledged debt in both sound and sleeve design from library music''. Wel, het zal wel. Maar mocht nu de indruk zijn ontstaan dat deze muziek wel heel heftig avant-gardistisch zal zijn, moet gezegd worden dat het juist prettig sfeervol klinkt. Geluidscollages en kleine liedjes wisselen elkaar op schijnbaar vanzelfsprekende wijze af en zorgen voor een trip die je steeds weer opnieuw wilt beleven. Deze magische speeldoos is een van de bijzonderste platen van het jaar!

Bron: http://kasblog.punt.nl/

In hoeverre dit een hot take is weet ik niet, maar ik geloof dat ik dit het sterkste album vind waar Mercer aan gewerkt heeft sinds de heilige eerste drie Shins-platen. Over de latere twee Shins-platen ben ik met de jaren wat minder negatief geworden, er staan zeker toffe nummers op, al blijf ik erbij dat hij na het ontslaan van z'n trouwe bandleden (die toch bepalender waren voor de sound dan hij wellicht toen dacht) die platen onder z'n eigen naam had moeten uitbrengen. De eerste twee Broken Bells-platen vind ik fijn, fris en op momenten fantastisch, maar ook wat onevenwichtig. Hier klopt voor mij alles van begin tot eind. En een paar jaar geleden dacht ik dat ik wel een beetje op de Danger Mouse-sound was uitgeluisterd, maar dit jaar slaat hij zowaar twee keer achter elkaar een voltreffer. Deze plaat klinkt als een klok en per luisterbeurt raak je dieper in de vele lagen, die combinatie van fris en diep, strak en weelderig, doet me ook wel een beetje aan zijn werk met Kiwanuka denken. Opvallend soulvol is Broken Bells hier op momenten ook wel. En die typische Mercer-melodieën blijven hoogst aangenaam de hele dag door je kop heen dartelen, in de stortvloed aan mooie releases van de laatste tijd blijf ik dan steeds zin houden deze op te zetten en, omdat-ie zo lekker kort is, meteen nog een keertje dan maar. Verslavend werkt dat dan zo.

The Boss is Hot!

U leest het goed, Bruce Springsteen mag weer. Mag weer? Nee, moet zelfs! Jonge hippe bandjes zoals Arcade Fire en The Hold Steady roemen The Boss als hun belangrijkste muzikale invloed. En dan is de huidige president van de Verenigde Staten ook nog eens bevriend met hem en schijnt hem bovendien zelfs consequent als 'The Boss' aan te spreken. Dat betekent dus dat Springsteen Obama's meerdere is en op z'n minst tussen hem en God instaat.

Ik moet bekennen dat ik nooit een groot kenner van Springsteen's oeuvre ben geweest en zelfs een tijd lang iets tegen de beste man had. Dat zal wel komen doordat mijn ouders altijd Born In The USA tijdens autotochten draaiden toen ik op een leeftijd was dat ik de esthetiek van dat soort power-muziek nog absoluut niet kon waarderen. Het pompeuze jaren tachtig-geluid van dat album (die beukende drums!) riep zelfs altijd een bepaalde misselijkheid in mij op, evenals die 'coole' foto op de voorkant. Maar ja, ik probeerde toen al mijn tijd op mijn kamertje door te brengen met het ontstoffen van de vele LP's die mijn ouders eind jaren zestig en begin jaren zeventig hadden aangeschaft. Het geluid en de sfeer van die platen en hun hoezen was voor mij de absolute definitie van schoonheid in de popmuziek. Springsteen vond ik maar lelijk.

Toch is het later alsnog behoorlijk goed gekomen tussen The Boss en mij. Zijn akoestische plaat Nebraska bleek het perfecte glijmiddel, want daar klinkt hij precies als Bob Dylan en zingt bovendien intrigerende verhalen vol moord, doodslag en onvervulde verlangens. Zijn andere bekende platen - The River, Darkness on the Edge of Town, Born To Run en uiteindelijk óók Born In The USA - begon ik steeds meer te waarderen. Echt een fan ben ik nooit geworden; ik heb nooit de genialiteit in zijn muziek kunnen ontdekken die ik bij bijvoorbeeld een Bob Dylan, Tom Waits of Neil Young hoorde. Maar zijn songs zijn voor mij een klasse apart omdat er zoveel oprechte levenslust, romantiek en hoop uitspreekt. Cynische songschrijvers zijn er genoeg. Springsteen omarmt het leven: de mooie en de lelijke, de onschuldige en de wrede dingen.

Springsteen brengt nog steeds bijna elk jaar een nieuw album uit en ze worden altijd lovend ontvangen, evenals de meer-dan-drie-uur-durende concerten die hij met de tienkoppige E Street Band voor uitverkochte stadions blijft geven. Met het recente werk van Springsteen ben ik echter nagenoeg onbekend. Tot ik een paar dagen geleden uit nieuwsgierigheid zijn nieuwste album Working On A Dream downloadde en sindsdien geen enkele andere muziek meer heb opgezet. Natuurlijk verwachtte ik wel iets van degelijke kwaliteit, het ís immers The Boss. Maar zó'n verslavende collectie vol urgentie gezongen prachtliedereen, vol melodieuze inventiviteit en met zó'n hemelbestormend MAJESTUEUS geluid.... Vergeef me mijn lelijke taalgebruik, maar zoiets had ik dus niet verwacht en wellicht ook niet kunnen verwachten.

Het begint al met het openingsnummer van de plaat, Outlaw Pete. Zoals de titel al aangeeft een cowboysong. Maar niet zomaar een cowboysong. Nee, een rollercoaster van een cowboysong! Acht minuten lang duurt-ie en trapt zwanger van spanning af met marcherende strijkers. Terwijl het orkest aanzwelt, kerkklokken beieren en gitaren oosterse motiefjes spelen, zingt Springsteen over Schuld en Boete. Dan horen we een eenzame mondharmonica die zo uit Ennio Morricone's soundtrack voor 'Once Upon A Time In The West' lijkt te zijn weggestapt. Ook komen er nog een smerig orgeltje en een catchy achtergrondkoortje voorbij. En wanneer de violen vol barok melodrama tot de allergrootste hoogten openbloeien horen we dat The Boss net zoveel van de Arcade Fire houdt als de Arcade Fire van hem. (Van Kiss zal hij trouwens ook wel houden, want de melodie van het nummer doet in de verte wel aan hun I Was Made for Lovin' You denken.) Outlaw Pete is al met al een openingssalvo om U tegen te zeggen. Eigenlijk kan alles daarna alleen nog maar tegenvallen.

Maar dat doet het allerminst. In de drie kwartier die volgen horen we onnoemlijk veel - vaak typisch Amerikaanse - stijlen langskomen, zoals country, blues, folk en westcoast-pop. Elk nummer zit perfect in elkaar en overal spreekt een enorme bravoure en een enorme puurheid uit. oms ook prachtig melancholisch, zoals het nummer The Wrestler dat hij oorspronkelijk schreef voor de gelijknamige speelfilm met Mickey Rourke en daar een Golden Globe mee won. Het meest schaamteloos romantisch is hij toch wel in de song Queen Of The Supermarket. 'Als een man van bijna zestig jaar oud met zulk een pure bezieling de schoonheid van een ordinair kassameisje bezingen kan, moet die hele schepping van mij toch wel ergens op geslagen hebben', zal de Heer wellicht gedacht hebben na het horen van dit lied.

Verslaafd aan Springsteen. Had me dat een jaar of tien geleden maar proberen wijs te maken in de auto van m'n ouders. Maar ja, een neger in het witte huis had ik toen ook niet kunnen bedenken.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Als devoot Big Thief-fan wilde ik altijd heel graag Meek's solowerken ook briljant vinden, maar op een nummertje hier en daar na vond ik het nooit meer dan 'gewoon fijn' klinken. In de schaduw van zijn band kon het niet staan en in de schaduw van het solowerk van bandgenote en ex-geliefde Adrienne Lenker evenmin. Maar de singles op weg naar deze plaat gaven me het gevoel dat het ditmaal anders zou zijn, en inderdaad is deze plaat méér dan fijn. Veel meer. Prachtige teksten vol bezieling gebracht met nummers die doorgaans zeer traditioneel klinken maar heel erg hun eigen originele weg volgen, bij vlagen behoorlijk Dylanesque (Meek speelde natuurlijk ook mee in diens Shadow Kingdom-film, een erg vergezochte vergelijking is dit dus ook niet) maar met een lekkere indiefolky productie waardoor het nooit te retro wordt maar fris blijft klinken. Volgende week treedt hij op in Tolhuistuin, met zijn Nederlandse geliefde Germaine Dunes (bracht eerder dit jaar een intrigerend hypnotiserend plaatje uit) in het voorprogramma. Denk dat ik daar toch meer heen ga.