De stem, een piano en een bugel. En met een apocalyptische tekst die Neil schreef na het lezen van een filmscenario. Als soundtrack voor een nooit gemaakte film. Maar wat een prachtnummer, alsof hij dromend achter de piano zijn droom zingt. Een klassieker die je in elke Top X Allertijden zult terugzien. (Telamon)

Net als Chevy kan ik eigenlijk niet ontkennen dat ik hier heel erg stil van word. De somberheid, de grauwe depressie die in Molina’s hoofd speelt (of tenminste, zo lijkt het) is zo duidelijk hoorbaar en zo snijdend dat ik me slecht kan voorstellen hoe een mens hier niet door geraakt kan worden. Met bijna alleen maar zijn akoestische gitaar, zijn indrukwekkende eigen- en een onvoorstelbaar mooie vrouwenstem weet hij het nummer toch zo krachtig op te bouwen, dat riillingen wederom inbegrepen zijn. (hoi123)

En dan krijgen we eindelijk weer eens een topper. ABBA is ook zo’n constante band, alleen dan vooral kijkend naar de singles. Eagle vind ik veruit hun beste nummer en is ook het enige nummer dat in mijn top 250 staat. Prachtige muziek en als een warme deken sluit hun muziek zich om je heen. Heerlijk! (chevy93)

Violater vind ik een ijzersterk album en dit vind ik ook één ban de betere nummers van Depeche Mode. Niet dat ik zo'n verstokte fan van heb ben maar ze hebben toch een aantal prima synthipopsongs achter hun naam. (LucM)

Dit nummer is inderdaad korter en ook wat bombastischer dan de nummers uit hun vorige albums maar de kenmerkende stijl en de magie blijven intact. Met name die pianoriedel vind ik mooi. (LucM)

Gorki, en met name door dit nummer, heeft een cultstatus in mijn vriendengroep. Dat is ooit begonnen toen ik tijdens een nachtbraaksessie in mijn vroege studententijd op het idee kwam om een ‘Ooit Was Ik Een Soldaat-Hyve’ op te richten (voor de tieners en Belgen onder ons: Hyves was een soort Nederlandse Facebook, van voordat iedereen op Facebook zat). De pagina besloeg niet meer dan de lyrics van dit nummer en een plaatje van een nerd in een soldatenkostuum, maar binnen no-time waren er honderden volgers, wat leidde tot bizarre situaties waar halve kennissen mij ondervraagden over wat nou de ware betekenis van de Hyve was.

De cultstatus daargelaten, maakte Gorki ook gewoon hele mooie muziek. Met afstand het beste van wat ooit in de Nederlandse taal is geschreven. Ooit Was Ik Een Soldaat is hun beste nummer, met de fraaie teksten en het mooie melancholische gitaarspel. Luc de Vos, gij held, rust in vrede! (Titmeister)

Duran Duran was al bijna dood en begraven toen opeens uit het niets deze comeback single kwam. Duran Duran kwam, zag en overwon. LeBon zingt krachtiger dan ooit en muzikaal gezien klonk de band nooit eerder zo volwassen. Dat daarna de band weer een beetje wegzakte in de anonimiteit doet nu even niet ter zake. Het gaat om deze ijzersterke single en die nemen ze ons ook niet meer af. (vigil)

Dat Jim Morrison een entertainer was, is een understatement.
The Doors hadden goed naar het werk van Weil en Brecht geluisterd.
Het menselijk rariteitencabinet zit meteen al in de titel van People Are Strange.
De song knipoogt ook muzikaal naar het cabaret. Met de toetsenist in een glansrol. (dazzler)

Ik heb de stem van Morrison al eerder bedolven met complimenten bij Break On Through (On the Other Side) (als hij tenminste lager staat op de lijst dan dit nummer, is dat niet het geval dan geef ik alvast een spoiler weg voor een opvolgende recensie), maar The Doors verbazen mij keer op keer. Niet alleen de stem van Morrison lijkt in elk nummer tot zijn recht te komen, de bandleden zijn zo veelzijdig dat zij in staat zijn om ieder genre perfect te beheersen. Waar Break On Through richting de rock ’n roll ging, heeft dit weer veel weg van psychedelische rock. De absolute man achter The Doors was echter niet Jim, maar toetsenist Ray Manzarak bepaalde de sfeer en het tempo. Door zijn lessen in klassiek piano is hij in staat om bijna ieder genre tot zijn eigen te maken en dat is een kwaliteit die niet veel musici is gegeven. (nclo)

Het zit al een beetje in de titel, maar ik vind dit echt zo'n kampvuurlied. Heerlijk meeblèrren met dit uitstekende nummer van meneer Cash onder leiding van sterke instrumentatie. (Snoeperd)

Dark Side of the Moon moet je inderdaad als een geheel zien, dit nummer is eigenlijk een onderdeel van het concept maar los daarvan is het briljant in elkaar gestoken: de intro met de klokken gevolgd door een onheilspellend stuk met tikkende drums waar de zang ineens wordt ingezet gevolgd door een geweldige gitaarsolo. Ook tekstueel is het erg sterk. (LucM)

De jaren '80 zijn weliswaar wat teveel vertegenwoordigd t.o.v. de andere decennia maar interessante muziek werd er degelijk gebracht. Zo ook door Simple Minds, uit de periode toen ze nog een cultband waren. Een erg swingend en tevens eigenzinnig nummer dat tussen new wave en dance ligt. (LucM)

Na Oasis was er niet meer zo’n grote Engelse hype ontstaan. Met wat kan je nog op de proppen komen na zo’n overweldigend debuut? Nou, met Brianstorm dus. Een nummer wat in één klap zowat alle nummers van het debuut doet vergeten en je direct in de flow brengt van Turner. Een flow waar je pas uit geraakt zodra 505 afgelopen is.

Geschreven over een fan die z’n weg in de kleedkamer van de Poolaapjes wist te praten. Vandaar ook o.a. There's not a net you couldn't slip through (chevy93)

Als een middeleeuwse, meerstemmige wake knalt de opener van The Courage of Others erin. Orenschijnlijk lieflijk, gaat er een onmetelijke kracht uit van dit nummer. Dat komt voornamelijk door de zang, want ik ken zeer weinig nummers met zulke prachtige, pastorale zanglijnen. De instrumentele brug versterkt het effect van het nummer, dat sfeerbeelden oproept van een verlaten midwestern dorp anno 1891. Oh nee wacht, dat was het album daarvoor… (Titmeister)

Mag ik Julia Holter met Joanna Newsom vergelijken? Geen zorgen hoor, haar stem is niet zó hemels en de arrangementen ook weer niet zó weelderig, maar die ongelooflijke melodische intelligentie is iets waar bijna niemand van zelfs mijn favoriete artiesten van kan dromen. Hoewel het nummer gebouwd lijkt te zijn rond dat simpele uit drie noten bestaande zangmotiefje, zitten er zó veel spannende wendingen en akkoordwisselingen in het nummer dat je het gevoel hebt naar een klassieke componist aan het luisteren bent. Nog knapper is dat het geheel tegelijkertijd bizar toegankelijk klinkt - die violen in het refrein (?) geven het nummer zelfs een Skyradio-achtig laagje mee, en dat bedoel ik op de beste manier mogelijk. Feel You zou op conservatoria een voorbeeld moeten zijn van hoe je een écht interessant popnummer schrijft. (hoi123)

Hun eerste single, aanstekelijke en dansbare synthipop zoals ik graag mag horen. In deze destijds populaire stroming zeker een topsong. (LucM)

Alleen al hoe die song begint is geweldig. Lekker rauw gezongen begin, met een onheilspellend geluid op de achtergrond, daar hou ik wel van.
De opbouw is mooi gedaan. Een rustig begin van een aantal minuten om op het laatst tot een kleine uitbarsting te komen.
(Snoeperd)

Het ultieme 'Goth anthem'? Misschien wel. In elk geval nog steeds een uiterst dansbaar nummer voor alle vleermuizen onder ons.
Op de 1992 versie doet de Israëlische zangeres Ofra Haza mee die het nummer een net iets andere twist mee geeft. Voor sommigen too much en die preferen de andere versie voor anderen een aanwinst die het nummer kleur geeft.
Persoonlijk heb ik geen voorkeur. Dit nummer is zo ijzersterk dat het onverwoestbaar is en blijft in welke versie ook. (aERodynamIC)

Siouxsie and the Banshees staat al jaren in mijn subtop - 100. Ik vind het mooie muziek, maar weinige nummers dringen zo goed tot mij door dat ik het echt 3 maal per dag moet luisteren. Nummers die dat wel doen zijn nummers waar weinig voor nodig is om die eeuwige Siouxsie and the Banshees sfeer te creëren. Zoals City in Dust en natuurlijk Spellbound. De clip is alleen al het bekijken waard omdat aan mevrouw Siouxs (of Susan Janet Ballio zoals ze echt heet) af te lezen is dat zij haar muziek als een kunststroming beschouwt en de manier van dansen die zij daar toepast geweldig bij het nummer past. Onheilspellend, maar daarom geniaal. Chapeau! (nclo)

Kwam vorig jaar de Top 2000 binnen en stond dit jaar nota bene bij de beste 200. Ook hier doet Run het enorm goed. Het dateert al van pré-Eyes Open en werd derhalve in 2010 opnieuw uitgebracht als single in o.a. België en Nederland. Engeland had het nummer in 2004 al massaal opgepikt. Terecht, want waarom is deze muziek mij destijds ontschoten? Retestrak geproduceerd met heerlijk gitaarwerk. Misschien nog wel beter dan Chasing Cars. (chevy93)

Ik stel me Roxanne graag voor als een tenger meisje dat wat minder geluk had
met haar looks. Hunkerend naar liefde en gedreven door de wanhoop besluit ze zichzelf
te geven aan de eerste de beste man. Tot de zanger haar op het matje roept. Welk puberend meisje
kon aan die lokroep weerstaan? De schaduw van Lolita hing altijd over Stings werk bij The Police. (dazzler)

Bijna bewierookt door de wavers hier. In dit geval wil ik best mee gaan. Show wordt, zoals wel vaker, gestolen door Tina (bas) en Chris (drums). De ritmesectie van Talking Heads zorgt ervoor dat de nummers lekker opzwepend klinken. Onmogelijk om bij dit soort nummers niet de neiging te krijgen door de kamer te dansen. (chevy93)

The Stone Roses is een volgens mij breed gewaardeerde band hier. Ik heb het album een keer opgezet, maar het kon me toen nog niet zo boeien. Maar eigenlijk heb ik het geen eerlijke kans gegeven. Het is vooral op basis van I Wanna Be Adored, wat ik wel een goed nummer vind maar de klassiekerstatus snap ik niet helemaal. Dit nummer is namelijk een stuk beter vind ik. Het gedeelte met de zang werd ik even betoverd, dat is erg mooi. Het instrumentale gedeelte is meer een tripje. Een geweldige trip welteverstaan. (Snoeperd)

The Antlers, een indie rock band uit Brooklyn, New York die met 'Hospice' doorbraken in 2009.
Een heel aangrijpend nummer dat me zowel tekstueel als gevoelsmatig raakt.
Kettering gaat over de relatie tussen een patiënte die aan botkanker lijdt en een verpleegkundige.
Het zou autobiografisch zijn en handelen over Peter Silberman (de frontman) en zijn vriendin ... (curufin)

Oorspronkelijk van Gloria Jones, door Soft Cell in een synthipopjasje gestoken. Vooral ritmisch vind ik het erg geslaagd. (LucM)

De zoveelste klassieke Stonessingle, en hun terugkeer naar de bron na hun psychedelische periode. De gouden gitaarriff en de energieke zang van Mick Jagger maken dit nummer tot een waar feest! (ArthurDZ)

Via Björk kwam ik op Ólafur Arnalds (handen omhoog wie zich de IJslandse discussie nog herinnerd!). Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010) was mijn eye-opener. Toen kwam king_pin met de geniale ingeving mij dit album te tippen. Het hoogtepunt van 2011 was het ontdekken van Wintermusik dit jaar. Met verve sloop deze mijn top 10, steeds hoger. Ambre heeft mijn top 250 allang gevonden, Tristana binnenkort ook. Klonk een piano ooit zo mooi? Ja, maar toch wel bijzonder weinig! (chevy93)

20 jaar na Revolution Will Be Televised (die vorig jaar het nummer voor Can I Kick It was). Is het hele genre geëvolueerd? Ja, toch wel; ondanks zijn minimale beat houdt deze formatie zijn muziek constant spannend, er wordt vaak geëxperimenteerd met ritmes en de blazers die soms om de hoek komen kijken zijn lekkerder dan ooit. Ook leuk zijn de verwijzingen naar zichzelf (Here we go y’all, we don’t stop wordt ook gebruikt in Jazz (We’ve Got)) en de eigenlijk altijd goede flow van de rapperts. Buitengewoon lekkere old-school, die de eer van fantastisch tussenstation, want gelukkig is het genre vrolijk doorgegaan met ontwikkelen, met plezier toebedeeld krijgt. Iets minder leuk van de bijna pijnlijk foute 90’s-clip, dat wel. (hoi123)

Het begin van alle hiphop-pop-combo’s waar de top 40 de afgelopen jaar vol mee staan? Geen idee, maar voor mij was het wel de eerste. De zoete stem van Dido’s Thank You passen perfect tussen de steeds gepassioneerder wordende coupletten van Stan. Ik hou van verhalende nummers en daarmee zit ik bij Stan dus gebeiteld. (chevy93)

I Wanna Go to Marz kon nog weinig bekendheid genieten voordat het genomineerd werd, het nummer was niet al te lang uit. Misschien heeft dit nummer meegelift op het succes van Midlake in de ladder. Midlake is hier namelijk de band die de instrumentatie verzorgd. Het pianoloopje is zo mooi dat menig huisvrouw het meteen op een huilen zet. Gelukkig ben ik daar te stoer voor, maar ik kan zeker niet ontkennen dat ik niet geraakt wordt door dit nummer. Midlake's instrumentatie zet een kippevelgevende melodie neer, dat is al bijna niet meer te verpesten. John Grant heeft een fijne stem en zingt vooral het refrein met veel kracht en passie. Sowieso een van de beste nummers uit 2010. (Snoeperd)