Eerst alleen een ijzige gitaarriff, dan de kale en afstandelijke drums erbij en dan pas volgen de andere instrumenten. Zelfs het intro heeft al een sterke opbouw, om over het volledige nummer nog maar te zwijgen. Snoeihard rockgeweld en een ingetogen ballade gaan moeiteloos in elkaar over.
Citizen Erased is inmiddels alweer twaalf jaar oud en dat is te horen. Ten tijde van Origin of Symmetry waren de leden van Muse nog jonge honden. De zaten vol vuur, ze klonken venijniger dan ooit en Matthew Bellamy stelde zijn stembanden nog flink op de proef. Zijn stem piept en kraakt en zijn uithalen zitten vol emotie. Dit nummer is niet voor niets een grote publieksfavoriet. (stoepkrijt)

Maar wat is Autechre, wat is eigenlijk bijna alles vergeleken hiermee? Ik kan dit soort muziek moeilijk beschrijven, maar wel kan ik zeggen dat dit zó puur is, zo regelrecht uit het hart komt en zo godsgruwelijk ontroerend is.. De gitaar klinkt wat verlossend en meneer Vernon, eerder op het album nog bijna wolfachtig huilend, heeft alle wanhoop verruild voor een berusting die ik zelden mooier heb gehoord. De tekst is één en al pracht, maar zo ook het buitenaards mooie refrein, de gitaar - ja ik weet het, ik val in herhaling - en natuurlijk de sfeer. De ondanks de ingetogenheid van het nummer zelf allesomvattende sfeer (doet me wat denken aan ene S. Beam) is, ja u raadt het natuurlijk al, maar bij dit soort nummers kan ik niet anders dan in suffe superlatieven vervallen, gewoon hartverscheurend mooi. Liefde, melancholiek, pijn, haat, wanhoop, berusting, in een kleine 7 minuten gegoten. Doe dat maar eens na. (hoi123)

Het album waar dit vanaf komt staat hier al zeker 10 jaar in de kast, maar het kwartje bij dit nummer viel pas echt toen ik het voorbij hoorde komen in de film Flashbacks of a Fool. Dat is geen meesterwerk an sich, maar de scenes waarin muziek van Roxy Music wordt gedraaid zijn geweldig. Zo glorieert ook If There Is Something daar en sindsdien ben ik helemaal om. Het is bijna alsof ze het eerste stuk bewust een beetje nonchalant hebben willen laten klinken, om het hartverscheurende stuk dat na 1:40 komt nog beter uit de verf te laten komen. Want vanaf dat moment is het echt op en top genieten. Ik geloof niet dat ik een popnummer ken waar de mellotron en saxofoon zo mooi samenspelen. (herman)

Sommige albums verruimen de muzikale perceptie, en zo’n album is Inheritors van James Holden. Nadat de Brit midden jaren ’00 al de bakens van de minimal techno had verzet, tart hij met zijn laatste album elke luisterconventie, met zijn analoog opgenomen madness. Prijsnummer is The Caterpillar’s Intervention, wat eigenlijk gewoon een 21e-eeuwse take op free jazz is. Simpelweg geniaal gewoon hoe het ritme voortmarcheert, begeleid door de intens schurende trompetten, om met elke klap er nog harder overheen te gaan. (Titmeister)

Onlosmakelijk verbonden met de geweldige film Trainspotting, waarin het de soundtrack is van een bizarre en buitengewoon zenuwslopende cold turkey. Ook zonder filmcontext valt dit nummer trouwens perfect te beluisteren. Dan is het ‘gewoon’ een broeierig, perfect opbouwend brokje 90’s-electronica, dat tot op de dag van vandaag verre van gedateerd klinkt. (ArthurDZ)

Een riffje zo simpel, maar je moet er een keer opkomen. En dat is Ritchie Blackmore dus gelukt. 'Smoke on the Water' mag verder als titel lichtelijk mystiek aandoen, de achtergrond van een brand in het casino van Montreux (aan het Meer van Genève) tijdens een optreden van Frank Zappa is volkomen prozaïsch.

Verder is het eigenlijk ook niet zo'n heel bijzonder nummer. Maar één riffje maakt alsnog een rockklassieker van formaat. (Casartelli)

Sonic Youth, die zullen nog wel een stuk vaker langskomen. Ze hebben een oeuvre opgebouwd waar je u tegen zegt, en zijn een zeer grote naam in de alternatieve rock. Ik ken nog niet heel veel van ze, ook omdat ik nog steeds niet helemaal overtuigd van de band ben. Dit klinkt echter zeer fijn. Erg fijn gitaarspel, klinkt ook allemaal heel helder geproduceerd, en toch rauw. De zang wordt een beetje overstemd door de instrumenten, en erg is dat niet, want de zang klinkt toch niet geweldig. Het rockt echter wel heerlijk weg, en instrumentaal gezien zit het erg goed in elkaar. Sterk nummer! (Arrie)

Laika is mijn favoriete Arcade Fire-nummer en vat de kracht van deze band perfect samen. Arcade Fire trekt voor deze song zijn hele instrumentarium open. De combinatie van stevige gitaren met opzwepende percussie en anderzijds de geweldige violen klinkt fantastisch. Lyricaal is het ook behoorlijk interessant, over iemand die in 1992 alles achterlaat en de wildernis intrekt, waar kennen we dat van? Ja, Into The Wild. En ook al is de soundtrack van Eddie Vedder bij deze film een van de mooiste die er is, Laika zou ook niet misstaan als soundtrack bij deze mooie natuurfilm. (Snoeperd)

Nooit serieus genomen door de muziekpers maar hij is toch een uitmuntende zanger en songschrijver. Met veel emotie gezongen en behoorlijk wat diepgang, dit had een John Lennon-song kunnen zijn. (LucM)

Low klinkt direct lekker "low", een trage, lage gitaar en een heze vrouwenstem. Enorm minimalistisch en donker. Dromerig en dreigend, veroorzaakt door het contrast tussen de stem van Mimi Parker en de typische post-punk gitaarklanken (laag en venijnig). Het barst uit in een geweldige jam waar vooral de gitarist zich helemaal verliest in de muziek. (Teunnis)

Ook hier herinneringen, hier echter bar weinig minpunten die ik kan opsommen. Het hele album is al stukken gegroeid bij me en onderhand is dit echt niet meer het enige nummer dat zo geniaal en prachtig klinkt. Toch zal dit altijd wel een favoriet blijven; de dwarsfluitsolo is geniaal (en niet alleen omdat het een dwarsfluitsolo is), de tekst hoewel redelijk onbegrijpelijk bij vlagen erg mooi en de ietwat valse zang van De Jong al helemaal. Bevalt het best wanneer heel hard meegeschreeuwd. (hoi123)

Eén van de weinige ballads van INXS, ze zijn meer thuis in dansbare rocksongs. Toch een sterk nummer met aanstekelijke violen. (LucM)

Ik benoemde al eerder de scheiding van Thom Yorke en zijn partner. Daydreaming is een nummer waar dit heel erg in terugkomt. Aan het eind hoor je de woorden 'half of my life' afgespeeld, en laten hij nou de helft van zijn leven met Rachel Owens samen geweest zijn. Een emotioneel geladen nummer dus. De band weet deze emotionele lading in hun muziek te uiten. De muziek klinkt ietwat vervreemdend, met een droevige sfeer. The King of Limbs, het voorlaatste album van Radiohead, werd relatief wat minder goed ontvangen, maar het lijkt erop dat ze zich met A Moon Shaped Pool helemaal hebben herpakt en gewoon weer de lievelingetjes van de alternatieve muziekwereld zijn, resulterend in vijf noteringen in de Eindafrekening! (Arrie)

it zal ongetwijfeld een love/hate plaat zijn. Wat volgens mij vrijwel alle metalachtige stukken muziek het geval is. Maar hier is het ook de stem. Die is zo rauw als maar zijn kan. Ace of Spades is een heerlijk energievretend snelheidsmonster. Toch is het ook nog best melodieus. En hoe Lemmi de titel uitspreekt is gewoon buitenaards: Hij lijkt de zin er helemaal uit te moeten persen. Er komt in ieder geval een geweldig geluid uit. (Snoeperd)

Meestal leveren duetten zoetsappige nummers maar dit is hier niet het geval. Dit klinkt zwaarmoedig maar hoopgevend en de dromerige stem van Kate Bush past er goed in. (LucM)

Een stoere rocker van Australische bodem. Dit nummer blijft gewoon leuk, hoe vaak je het ook hoort. Zoals het hoort! Met een kleine toevoeging van Snoeperd: Ook het onderwerp is zeer mooi, dit nummer vroeg aandacht voor de oorspronkelijke bewoners van Austrialië, namelijk de aboriginals. (ArthurDZ)

Ben ik gek als dit me heel erg aan de Pixies doet denken? Dezelfde oergroove in het nummer, dezelfde enigszins geflipte zanger en vooral dezelfde melodieën die niet vragen, maar gewoon bevelen om maniakaal meegeschreeuwd te worden. Oké, het gitaargeluid is wat folkier en volgens mij zijn elektronische invloeden ook niet zo typerend voor die band , maar vooral de coupletten getuigen van zo’n intense frisheid dat ik dit in plezier in het rijtje ‘drie minuutjes euforie’ zet. (hoi123)

En dan nu eindelijk weer deze band, de band die in de hele springerige Britrockrevolutie van vijf jaar geleden verreweg het best eruitkwam met hun geniale houding, teksten, sfeer, emoties, alles. A Certain Romance is een voor Arctic Monkeys’ doen lang nummer, dat niet zo springerig is als andere nummers van hun debuut. Het heeft een soort euforische sfeer, die het gehele nummer aanhoudt, tijdens de knetterharde en verschrikkelijk lekkere intro, maar ook nog tijdens het skarockcoupletje met zijn geweldige tekst en natuurlijk de fantastische opbouw naar die climax. Ja, die climax. Ik overdrijf denk ik niet als ik zeg dat het één van de beteren in heel muziekland is. Luid, allesverwoestend bijna, maar toch zo godsgruwelijk blij dat m’n hele lijf aan niets anders denkt dan schreeuwen, springen, houden van en wat die heerlijke euforie die de Arctic Monkeys zo goed kunnen oproepen je dan wel niet laat willen. Ongelooflijk. (hoi123)

Het titelnummer van een van de sleutelalbums van de britpop eist een terechte plek op in onze top 2000. Mijn favoriete Blur-song komt van dit album, dat is namelijk To the End.
Maar heel Parklife is zeer genietbaar en vol fijne en vrolijke liedjes. Parklife is deels spoken word waarbij er steeds tussendoor parklife geroepen wordt. Het refreintje is briljant en zit tegen het To the End-niveau. And They all go hand in hand: schitterend gezongen zinnetje door muzikaal genie Damon Albarn. (Snoeperd)

'Het perfecte popliedje' is wellicht iets te kort voor een recensie, maar heel veel valt er ook niet over te zeggen. Death Cab for Cutie heb ik altijd een dertien in een dozijn-bandje gevonden totdat ik dit nummer voor het eerst hoorde rond haar release. Het nummer pakte mij meteen. Daarna ben ik de band blijven volgen en vanwege de goede albums die volgden behoren ze nu tot mijn favorieten. Soul Meets Body is een heerlijk nummer om op te heupwiegen en mee te hummen. Mooi meerstemmig, lieflijk, en met een fijn tempo. (Sunderland)

Deze single is van ruim voor de grote doorbraak en dat ligt niet aan de kwaliteit van dit nummer. Goedbeschouwd is het een archetypisch Pulpnummer met een prachtige melodie en scherpe teksten. Een vroege Britpopklassieker. (titan)

Voor mij een perfecte folkpopnummer, heerlijk die stemmen en melodie en sfeer, het doet mij daadwerkelijk denken aan een winterlandschap. (LucM)

Natuurlijk is de MuMe Ladder een puur muzikale aangelegenheid maar een bespreking van The raven that refused to sing kan niet zonder de schitterende clip te benoemen. Zelden een clip en een lied elkaar zo zien en horen versterken. Beiden beschrijven het verlies van het zusje van de hoofdpersoon. De manier waarop dit gebeurt is zo vol ingehouden verdriet dat de oppervlakkige luisteraar al snel geneigd is te denken dat er niet zoveel gebeurt in dit nummer.

Schijn bedriegt, onder die oppervlakte zit een diepte aan subtiliteiten en emotie waarbij ik de tergend langzame opbouw in dit nummer werkelijk schitterend vind. Zo aan het eind komt het heel even tot een kleine doorbraak, een bevrijding bijna, maar deze is van korte duur. Het lied kent vervolgens een schitterende fade-out.
In mijn eigen top 100 van 2013 kreeg dit nummer een mooie bronzen plak. Steven Wilson is een vakman eerste klas die, naar mijn bescheiden mening, op dit moment aan de top van de progrock/symfonische rock pyramide staat en zo onder andere de erfenis van Pink Floyd hoog houdt. Dát kan een reden zijn voor velen om dit helemaal niets te vinden, prog/symfonische rock ligt inderdaad niet in ieders straatje. (cosmic kid)

Marc Almond had met maatje Dave Ball groot succes begin jaren '80 met hun cover van Tainted Love. Dat deden ze zo goed dat veel mensen denken dat het een eigen nummer is.
In 1982 maakte dit duo het nummer Torch dat opviel door de trompetpartij die in dit nummer zit. Het werd net geen nummer 1 hit maar was daardoor wel een groot succes.
Torch is nooit officieel op een album verschenen waarschijnlijk omdat het een buitenbeentje was tussen de andere meer dansbare nummers van dat moment. (aERodynamIC)

Een titel die past bij de man, zeker in die tijd. Controversieel was ie zeker: gekleed in jarretels als voorprogramma bij de Rolling Stones is lef hebben en incasseren.
Controversy laat heel duidelijk horen wat voor lange tijd het geluid van Prince zou worden. Een geluid dat de titel Minneapolis sound meekreeg (blazers die vervangen werden door synths).
Black or white, straight or gay... hij stelt de vragen in dit nummer en niemand die ooit echt te weten zal komen wie Prince nu echt is. Een muzikale kluizenaar pur sang. Controversy mag gerust een Prince klassieker genoemd worden. (aERodynamIC)

Het verhaal van de Amerikaanse folkzanger Rodriguez blijft fascinerend. In de jaren '70 bracht hij twee ijzersterke albums uit, die nagenoeg onopgemerkt bleven in zijn thuisland en de rest van de wereld. Met uitzondering dan van Australië, waar hij nog korte tijd getourd heeft, en Zuid-Afrika, waar hij als door toeval razendpopulair werd en uitgroeide tot een cultheld. Pas sinds de met een Oscar bekroonde documentaire over hem, Searching for Sugar Man, uitkwam in 2012, heeft Rodriguez wereldwijd naam gemaakt. Het nummer waar de docu naar vernoemd is, Sugar Man, is zijn bekendste en is een goede weerspiegeling van de schitterende folkliedjes die hij verder nog gemaakt heeft. (Choconas)

Op L.A. Woman is de Doors sound toch anders dan op de eerste albums. Voorlopig hou ik nog meer van de sound van de eerste albums. Love Her Madly bevat wel heel veel kwaliteit. Vooral na 1 minuut is het echt genieten geblazen. Dan word ik altijd helemaal vrolijk. De zang is zoals gewoonlijk erg goed. Maar de instrumentatie ook om flink van te genieten. (Snoeperd)

Dit is het enige nummer dat ik van Berlin ken (naast The Kids). Het is een veel depressievere plaat dan dat ik van Lou Reed solo ken. Het is het meest treurige nummer op muziekgebied van wat ik van Lou ken. De hele sfeer is triest, erg mooi gedaan. En Lou Reed kan heel mooi zingen. Elke keer als hij met Caroline Says begint is het weer kippevel. Ik moet Berlin heel snel gaan luisteren. (Snoeperd)

Moeilijk om te zeggen wat er nou precies zo goed aan Sister Morphine is, toch vooral die onderhuidse spanning. Een (klein) meesterwerk dat tot diep onder de huid kruipt. (chevy93)

Mijn eerste kennismaking met Lou Reed en ook dit nummer heeft geloof ik in mijn top 250 gestaan. Cool zoals alleen Lou Reed dat kan zijn. Ik weet nog dat ik Shaved her legs and then he was a she maar een rare zin vond. Vooral de saxofoon spreekt mij aan, maar sowieso is dit de Lou die ik het liefste hoor. (chevy93)