Ééntje uit de categorie ‘perfecte popsongs’. Het is trouwens moeilijk om uit te leggen waarom dit nummer nu precies zo goed is. Misschien wel omwille van het mystieke karakter van dit nummer. Of misschien wel omwille van mijn geringe recensie-skills, dat kan ook. (ArthurDZ)

Op het moment van schrijven is nog niet bekend op welke plaats dit nummer van het album Songs of Faith and Devotion gaat eindigen. De kans is wel zeer groot dat dit te laag zal zijn. Want wat een fantastisch lied is dit. Prachtig georkestreerd en zwaarmoedig van geest. De tijd van (met extreem veel respect) lullige synthpopdeuntjes ligt lichtjaren hier vandaan. De band was volwassen en zat hier samen met het voorafgaande Violator op de piek in hun lange carriere. (vigil)

Stevie Wonder op zijn meest funky toer, dan mag ik hem wel. Vooral de outro is heerlijk swingen. Elke keer wanneer ik dit hoor ga ik op zijn minst vanzelf meetrappen met mijn voeten. (Teunnis)

The Cardigans, nog nooit van gehoord dus wist niet waar ik aan toe was. Na zo'n 5 seconden weet je dat wel. Want alleen al aan die riff kan je horen waar je hier mee te maken heeft. Die riff kan je makkelijk een klassieker binnen de gitaarriffs noemen. Hoewel bij deze gitaarriffs rauw heel mooi is ( Denk aan 7 Nations Army) is hier gekozen voor een totaal niet rauw geluid. Dat vind ik juist bij dit nummer erg passen. De riff is namelijk vrij relaxed en daar past een niet rauw geluid bij. Ook de zangeres, die een fantastische stem heeft vraagt om een goed geproduceerd geluid. Ook hierdoor wordt het nummer niet springerig en dat is alleen maar goed. (Snoeperd)

Smashing Pumpkins zaten op hun top met het album Siamese Dream. Dit lange nummer vergt meerdere luisterbeurten maar het is wel fascinerend nummer met geweldige drums en dynamische afwisseling van rustige, dromerige en heftige stukken. (LucM)

Met Nee Joh heeft Eefje een nummer afgeleverd dat zijn euforische effect dat het bij mij tevoorschijn tovert niet eens te danken heeft aan een specifieke vrolijke partij, noot of tekstelement - het is eerder gewoon die perfecte muzikale "kloppendheid", die radicale harmonie binnen dit nummer die mij zo gelukkig maakt. Die kloppendheid wordt al naar voren gebracht in de volmaakte subtiliteit van dit liedje: de bezwerende synthesizers worden nergens té bezwerend, de diepe bassen nergens té diep en de vrij ingewikkelde zanglijnen nergens té ingewikkeld. Zo'n uitgebreid gebruik van middenwegen loopt vaak het risico te resulteren in vlees-noch-vis-producten, maar juist die - ik zeg het nog maar een keertje - subtiliteit brengt de harmonische perfectie van Nee Joh zo goed naar voren. Denk maar aan of luister maar naar dat laatste refrein, waar alle gebruikte melodielijnen in het nummer nog één keer tegelijkertijd terugkomen (alsof de luisteraar het niet meteen nog een keer op gaat zetten), zodat meteen duidelijk wordt dat mevrouw De Visser, met haar ongelooflijk lieve, loepzuivere stem, wel echt een grenzeloos talent heeft voor het neerzetten van prachtige melodieën. (hoi123)

Nog een singer-songwriter uit de tijd dat ze niet in waren. Hij blijkt over een groot stembereik te beschikken en het is dan ook nog een uitstekende, gevoelige compositie. (LucM)

De muziek van Jeff Buckley is in de ladder niet heel goed vertegenwoordigd, wat toch wel raar is gezien zijn nummer 5-positie in de album top 250 en vooral gewoon de kwaliteit van de nummers. Last Goodbye is naast heel mooi gezongen, want dat kan Jeff als de beste, ook een knappe compositie waar een best rauw geluid wordt gegoten in een mooi popliedje. Vooral het refrein is erg mooi. (Snoeperd)

Kendrick slaagt erin om twaalf minuten lang een hip-hop(!) track interessant te houden. De minimalistische, maar prachtige producties in combinatie met de diepe, persoonlijke teksten over het leven in Compton zorgen voor het zoveelste hoogtepunt van good kid, m.A.A.d. city. (jordidj1)

Johan doet weer waar ze het vorige nummer ook al mee bezig waren, prachtige popmuziek maken. Dit nummer heeft voor mij vooral een schitterend refrein. Elke keer als ik dit hoor zing ik weer even goed mee. Oceans is een melodieus popnummer zoals men hem graag horen wil. Johan heeft met hun 4 albums laten horen hoe pop(rock) moet klinken en heeft daarbij een belangrijke stempel gedrukt op de nederpop, al willen velen daar niets van weten. (Snoeperd)

()

Dit nummer doet mij denken aan aan het einde van slagveld waarna alles tot rust komt. Heel mooie tekst en begeleiding, zijn zang heeft duidelijk invloed gehad op Tom Waits. (LucM)

()

Als Guns N' Roses de beste nummers uit Use Your Illusion I en II op één album hadden uitgebracht hadden zij alsnog een meesterwerk uitgebracht. Dit is één van die betere songs, meeslepend met geweldig gitaargeluid en zelfs de zang van Axl Rose is hier goed te pruimen. (LucM)

Zo moeilijk is het niet om hier een cijfer voor toe te kennen, maar het beschrijven waarom valt me zwaarder; wat me zo grijpt aan dit nummer en ook het album waar het vandaan komt, is de magnifieke herfstige sfeer en vooral de somberheid die er omheen hangt. En het gebeurt niet zo vaak, maar ik kan ook met geen mogelijkheid zeggen waar het van afhangt, aangezien Drake’s stem eigenlijk zo troostend als het maar kan is en de instrumentatie bijna hoopvol klinkt. Vooruit, de geweldige tekst is nogal zwartgallig, maar alleen dat doet het hem nooit bij mij. Ergens, tussen de prachtig in het nummer verweven strijkers en het - ik verval weer in superlatieven - verbluffend mooie gitaarloopje, schuilt een zwarte toon die me keer op keer weer een brok in mijn keel bezorgt. Prachtig, prachtig en nog eens prachtig. (hoi123)

Je zou dit het titelnummer kunnen noemen van het 5e album van Boudewijn de Groot ""Hoe Sterk is de Eenzame Fietser"", aangezien dat de openingszin is van dit nummer. Het nummer is overigens niet geschreven door Lennart Nijgh, maar door Ruud Englander en is opgedragen aan de zoon van Boudewijn: Jimmy.
Het is een lekker bijtend nummer, met de heerlijke hippie-zin: ""Maar liever dat nog, dan het bord voor z'n kop van de zakenman, want daar wordt-ie alleen maar slechter van"". Overigens wilde Boudewijn hier dat zijn zoon liever voetballer werd dan zakenman. Of hij dat in de huidige voetbaltijden nog steeds wil (voetballers zijn tegenwoordig meer en meer geldcashers), betwijfel ik. (Kees-Jan)

Soul van Marvin Gaye. Dit is een van zijn zwoelste nummers, het staat dat ook niet voor niets op het album van de liefde Let's Get It On. De wat gladdere Marvin Gaye ligt mij over het algemeen iets minder. Maar dit wordt terecht gezien als een zijn betere nummers. Marvin Gaye laat je zweven over een prachtige instrumentatiebeat en weet vaak genoeg de gevoelige snaar te raken met zijn wonderlijke vocalen. Als je het begin hoort hoef ik eigenlijk al niets meer te zeggen. Dat zegt al genoeg. (Snoeperd)

()

Of het was gewoon heel erg koud in huize Hoi, of Bill Withers heeft daadwerkelijk de kracht om kippenvel bij hem op te roepen; geweldig hoe geduldig het nummer couplet voor couplet wordt opgebouwd, om in de laatste minuut echt op een festijn van strijkers en blazers uit te komen. Hese zang van Withers maakt het nummer compleet en tot nu toe tevens het eerste soulnummer dat me vanaf luisterbeurt één weet te raken. Ik moet het toegeven: dit is gewoon klasse die me echt blij maakt. (hoi123)

Yoann Lemoine kwam onlangs niet meer bij toen zijn pro-gay nummer Run Boy Run werd gebruikt als strijdlied tegen het openstellen van het huwelijk door La Manif Pour Tous Italia die daar fel op tegen zijn en het zelfs als bedreiging zien, ook van adoptie door paren van gelijk geslacht gruwen ze.
Toen hij dat kenbaar maakte wisten ze dan ook niet hoe snel ze de filmpjes van het internet moesten wijzigen. Woodkid valt op!
Deze bebaarde Fransman timmert goed aan de weg als video-maker en valt daar enorm mee op, ook voor wat betreft zijn eigen videoclips. Niet vies van de nodige bombast heeft de muziek van Woodkid wel wat strijdbaars in zich. Veel grote gebaren, maar daartegenover staan wel degelijk klein gehouden nummers met folk-inslag. Dat is dit nummer niet, maar het is wel bombast van de betere soort. (aERodynamIC)

Veegt de vloer aan met ieder slap powerballadje dat slappe pogingen doet om ook zo populair en emotioneel over te komen. Krachtig, gedurfd, zwaar deprimerend maar toch heeft het een bepaalde verwrongen catchyness die het nummer eigenlijk nog ongemakkelijker om naar te luisteren maakt. Staat ook mijlenver boven het aardige, maar nogal puberale niveau van Nevermind, dit pijnlijke, donkere en ook gewoon prachtige stukje uitzichtloosheid. (hoi123)

Een Italiaanse hit die ik na een tijd wist te waarderen. Prima zang, refrein en synthesizerklanken, dit nummer blijft overeind. (LucM)

Storytelling in R&B-vorm met referenties naar Mobb Deep en Dizzee: kortom, flawless. Het is trouwens altijd genieten geblazen als een uitstekende zangeres precies weet wanneer ze moet uithalen en dat niet het hele nummer door doet. Als Jorja - blauwe zwaailichten op haar tronie of niet - op me afkomt, ren ik in ieder geval niet weg. (Ploppesteksel)

Vampire Weekend kan ik al jeugdsentiment gaan noemen. Het is enerzijds nog maar 3 jaar geleden dat ik volledig hooked was aan die 4 sympathieke kerels uit Brooklyn, anderzijds is de muzikale evolutie die ik heb doorlopen in die 3 jaar wel erg lang. Vampire Weekend zal bij mij altijd op een voetstuk blijven staan, ik draai hun 2 eerste platen nog geregeld en kan niet wachten tot die nieuwe eraan komt. Het hele nummer lang wordt de vrolijkheid naar je gezicht gesmeten. Voor nummers te vinden die nog opgewekter en fleuriger zijn dan de doorsnee song op het debuut van Vampire Weekend heb je een straffe lantaarn nodig. (arcade monkeys)

NELLY IN DE LADDER BITCHEZZ! Na al die jaren is het eindelijk gelukt om door de barrière van mainstreampophatend Musicmetervolk door te breken en alle goede dingen zijn nu dus eigenlijk pas net begonnen.

De arcadische evergreen werd geschreven in The Hit Factory in Miami, samen met Chris Martin die ze daar tegenkwam tijdens de MTV Music Awards. Martin was enthousiast toen Furtado hem vertelde dat ze samen met Timbaland een album maakte en vroeg daarna of hij op bezoek mocht. Naast schrijven verzorgde Martin ook nog keyboards en backing vocals tijdens de harmonieën. Heel even leek het een duet te gaan worden maar daar was de platenmaatschappij van Martin minder voor te porren. Ik weet ook niet of het dan net zo prachtig was geworden als het nu is.

All Good Things is vooral een heel lief liedje tussen al die stoere songs op Loose, maar wel één met een bitterzoet thema. Al het goede is eindig, of je nu wilt of niet. Zowel van tekst als instrumentatie druipt de melancholie af. Ook eindelijk eens een voorbeeld van een mooi uitgevoerde fadeout, ben er normaal geen fan van maar in dit geval werkt het uitermate effectief. Zo’n sterke albumafsluiter als deze mag wat mij betreft voor eeuwig doorgaan. Daarnaast is ‘flames to dust’ bij mij inmiddels een gevleugelde uitspraak geworden als iets in de soep loopt. Gebruiken jullie al Nellyslang in het dagelijks leven? #stemnellygh (123poetertjes)

Rond je tienerjaren creëer je herinneringen, zet je momenten neer die je in je leven nooit meer vergeet. Onbezorgdheid, geen stress en genieten van de vrijheid. Voetballen in het park, de veel te dikke boeken kaften en de eerste prille schoolliefdes. Langzamerhand bouw je af naar een serieuzer leven, komen verslavende middelen in het spel en wordt de druk van presteren groter. Je gaat van school, jij en je vriendengroep gaat zich opsplitsen over het (buiten)land en plots staat een carrière voor de deur.

"Schooltijd is de beste tijd van je leven!" hoor ik ouders pretentieus roepen. Hoe cliché dat ook klinkt, er zit wel een harde kern van waarheid in. Ik zie voormalig klasgenoten een heuse loopbaan opbouwen, trouwen of een enorme puinhoop van hun leven maken. Ik mag dan "maar" een een mbo-diploma op zak hebben, ik heb tenminste wel een duidelijk doel voor ogen. Op korte termijn zoveel mogelijk kennis en ervaring verzamelen op het gebied van horeca, om daarna op lange termijn in "mijn" Friesland zo veel mogelijk zaken te beheren. Al dan niet voorzien van een verstopt methlab, het moet natuurlijk wel lucratief blijven...

Nu ik erg gefocust en gepassioneerd vooruitkijk op mijn toekomst, is het nooit verkeerd om met een beetje weemoed terug te kijken naar mijn jeugd. Geen artiest kan die reflectie beter vertalen naar het muzikale scherm, dan mijn geliefde Nelly Furtado. Als dan zelfs de stoere Timbaland een idyllische, nostalgische en voor zijn doen a-typische productie eronder legt, kijkt niemand je raar aan. #stemnellygh (jordidj1)

Ik hoorde m net in de frituur en ik wist: dit is een teken. #stemnellygh (Johnny Marr)

Klein liedje van The Boss, zo vol van onderhuidse spanning dat een explosie op het einde eigenlijk niet misstaan had. Dat de uitbarsting er uiteindelijk niet komt maakt dit nummer langs de andere kant misschien wel extra speciaal. (ArthurDZ)

Wat doe je als kunstenaar als je het ergste overkomt wat je zo ongeveer kan overkomen? Je maakt kunst. Om jezelf overeind te houden. I Need You is een van de pijnlijkste nummers die ik in jaren hoorde. Niet iets om al te vaak te beluisteren want het gaat echt door merg en been. Vooral dat "just breathe" tegen het einde. Verlies zo groot dat je jezelf moet zeggen vooral door te ademen. (starbright boy)

Dit is gewoon New Wave op zijn allerduisterst. Zwartgallig tot op het bot, maar wel heel mooi. (ArthurDZ)

Niet het bekendste nummer van Pearl Jam en ook het album Yield is niet in ieders geheugen blijven hangen. Toch is deze track vanaf de release in de jaren 90 tot mijn favorieten gaan behoren. Het nummer begint kalm, maar zwelt aan om in het refrein tot uitbarsting te komen. Vedder op zijn best. (mauricedegier)