Song in snelvaarttempo met een set geniale lyrics die niks met elkaar te maken hebben. Dit nummer opende album Bringing It All Back Home, de film Dont Look Back, folkrock en nog zoveel meer. Zeker zijn invloedrijkste nummer, samen met Blowing In The Wind en Like A Rolling Stone. (ArthurDZ)

Varúð is gewoon schitterend. Het moment waarop ze het 'refrein' zingen verandert er iets aan de muziek, het is alsof ze alle wind die er op dat moment is wegblazen een soort van verademing zeg maar. De herhaling van de titel door het koortje zorgt voor een Untitled 8 effect, en de climax die daarop volgt is fantastisch. Nee geen moeilijke ritme's, maar gewoon een opzwellend drumgeluid die je wegblaast. (kobe bryant fan)

Yoann Lemoine kwam onlangs niet meer bij toen zijn pro-gay nummer Run Boy Run werd gebruikt als strijdlied tegen het openstellen van het huwelijk door La Manif Pour Tous Italia die daar fel op tegen zijn en het zelfs als bedreiging zien, ook van adoptie door paren van gelijk geslacht gruwen ze.
Toen hij dat kenbaar maakte wisten ze dan ook niet hoe snel ze de filmpjes van het internet moesten wijzigen. Woodkid valt op!
Deze bebaarde Fransman timmert goed aan de weg als video-maker en valt daar enorm mee op, ook voor wat betreft zijn eigen videoclips. Niet vies van de nodige bombast heeft de muziek van Woodkid wel wat strijdbaars in zich. Veel grote gebaren, maar daartegenover staan wel degelijk klein gehouden nummers met folk-inslag. Dat is dit nummer niet, maar het is wel bombast van de betere soort. (aERodynamIC)

Onlangs heb ik een box aangeschaft met 5 (haar beste) albums van Patti.
Ook dit nummer staat er op. Onmiskenbaar Patti, stem is herkenbaar uit duizenden. Dit typisch jaren 70 nummer creert een sound waar de latere Blondie dankbaar gebruik van heeft gemaakt. Goed voorbeeld doet volgen... (DjFrankie)

Het nummer The Battle of Evermore werd geschreven door Jimmy Page, terwijl hij met de mandoline van John Paul Jones experimenteerde. Hoewel Page nog nooit een mandoline bespeeld had, schreef hij, samen met Robert Plant, het nummer ter plaatse in de studio. De tekst van The Battle of Evermore refereert op veel punten aan het boek The Lord of the Rings van schrijver J.R.R. Tolkien, waar zowel Page als Plant grote fan van waren. Het is overigens niet het enige nummer dat naar Tolkiens boeken verwijst, ook Ramble On en Misty Mountain Hop bevatten referenties.

Robert Plant wilde een ander soort stem in het nummer brengen om “het verhaal” te vertellen. Daarom werd voor de opname van het nummer de bevriende folkzangeres Sandy Denny gevraagd, die voorheen deel uitmaakte van de Britse folkband Fairport Convention. Zo werd het nummer een duet met Plant als “verhalenverteller” en Denny als “stadsomroeper”. The Battle of Evermore is het enige nummer van Led Zeppelin ooit dat is opgenomen met een gastzanger(es) en ergens is dat wellicht jammer, want op The Battle of Evermore pakt het geweldig uit. (Choconas)

Californication beschouw ik als het beste Peppers-album en de titelsong één van hun beste nummers. Erg pakkend nummer, Antony Kiedis zingt beter dan ooit tevoren met veel gevoel en de bas van Flea en gitaarsound van John Frusciante zijn buitenaards. (LucM)

Natuurlijk komt dit ronduit prachtige nummer van het grootste meesterwerk van de afgelopen jaren Hand.Cannot.Erase. (punt)
Maar toch wil het verder even niet over de muziek hebben. Steven Wilson is een man die erg gelooft dat je muziek het beste beleeft als het een multimediale ervaring is. Dus besteed hij ook aandacht aan het verhaal, kleedt dat ook verder aan (in de deluxe editie) met geschreven briefjes etc., zodat het verhaal nog meer lading krijgt.
Echter heeft hij voor dit nummer een clip gemaakt (laten maken) die verder los staat van het verdere verhaal van Hand.Cannot.Erase. En wat voor clip. Ik kreeg die clip voor het eerst te zien tijdens een concert van Steven Wilson, waardoor het wellicht nog heftiger binnenkomt door de live muziek en de bijbehorende beelden, maar terwijl ik daar stond kreeg ik tranen in mijn ogen. En dat is me nog nooit gebeurd door een clip. Het nummer an sich was al intens en bloedstollend (mooi) genoeg. Gecombineerd met de aangrijpende clip, werd het me te veel. Toch mooi dat muziek dat op kan roepen.

(NB Voor degenen die de clip niet kennen, je kan hem hier zien, maar wees gewaarschuwd; geen voer voor tere zieltjes) (Bonk)

Ik heb The Black Crowes in mijn iTuens gestaan. Maar ik heb ze nog niet geluisterd. Dit nummer is dus de eerste kennismaking. Wat ik hoor is een erg fijn rocknummer met een goede drive. Ook hebben de zanger en zangeres goede zangcapaciteit wat het nummer erg aangenaam maakt. Het barst niet van de originaliteit, maar heeft mij wel benieuwd gemaakt naar het album, omdat ik altijd wel in ben voor een portie van zulke rock. (Snoeperd)

Voor mij dé comeback van 2017. Ik sta daar meestal nogal sceptisch tegenover. Vooral van groepen die me nauw aan het hart liggen en in dit geval zeker omdat het al meer dan 20 jaar geleden was dat ze nog iets afgeleverd hadden. Volgens mij overstijgen ze zelfs hun gloriedagen met deze plaat. Shoegaze van de hoogste plank!
Het geweldige aan dit nummer vind ik de samenzang tussen Halstead en Goswell (waar ik trouwens vroeger een fameus boontje voor had ) en ook het samenspel tussen de bass en gitaar vind ik hier heel mooi. (curufin)

Prince had goud in handen in 1994/1995. Hij “zat” op zijn beste album sinds Lovesexy en, als ik eerlijk tegen mezelf ben, zijn laatste écht geweldige plaat. Maar hij was verwikkeld in zijn strijd met Warner Brothers en dus bleef het album voorlopig een troef in de onderhandelingen, in plaats van in de gretige handjes van de fans te belanden. Hij speelde de nummers echter wel live in zijn Glam Slam clubs en ook op zijn Europese tour in maart 1995. “Gold” was iedere avond de afsluiter en ook het onbetwiste hoogtepunt, confettibommen inbegrepen! Dat we hier met een instant-klassieker te maken hadden, werd alleen maar bevestigd toen “The Gold Experience” eind september eindelijk in de winkels lag. (Marty McFly)

Van hun doorbraak cd The seldom seen kid klinkt dit nummer net iets steviger dan de rest. Grounds for divorce geeft eigenlijk al vroeg zijn geheimen prijs, 1 luisterbeurt lijkt voldoende om dit nummer te doorgronden. Lijkt, want bij een nadere bestudering blijkt Grounds for divorce een muzikale en bittere ondertoon te hebben, waarbij er een belangrijke rol is weggelegd voor de stem van zanger.
De seldom seen kid keert zeer regelmatig terug in dit nummer. Deze seldom seen kid schijnt een vriend van de band te zijn, Bryan Glancy. Deze Bryan is overleden en zijn bijnaam was The seldom seen kid. Het zou kunnen, later op deze cd staat ook een nummer wat gaat over een overleden vriend.
Waar of niet, het geeft het nummer toch extra diepgang en behoort tot 1 van mijn hoogtepunten van de pracht-cd ""The seldom seen kid"" en terecht beloond met een plek in de MuMeladder (cosmic kid)

Als je je afvraagt hoe de soul in Californië klinkt, zo dus. Ik weet niet of er ook nog iets aparts aan de Californische soul is, geslaagd is het in ieder geval wel. De mooie aankleding heeft daar vooral invloed op. Die viool is de stuwende kracht achter dit nummer. De zang is ook wel goed, maar voor mij doet vooral de viool het. (Snoeperd)

In The Ghetto kan gezien worden als dé comeback hit van Elvis Presley. Nadat hij zich jaren had toegelegd op acteren, alleen muziek opnam voor de soundtracks horende bij zijn films en niet live optrad zette de televisie-uitzending ‘Elvis - the ’68 comeback special’ hem weer in de spotlights als zanger en entertainer. Zijn daaropvolgende studioalbum ‘From Elvis in Memphis’ en bijbehorende eerste single In The Ghetto markeerden de definitieve comeback van de artiest Elvis Presley.

In The Ghetto vertelt het verhaal van een jongen geboren in de achterbuurten van een koud en grauw Chicago in een gezin dat (als een vicieuze cirkel) al decennia in armoede leeft. En wat hij ook zal proberen, zijn eigen toekomstig lot zal hetzelfde zijn - een cyclus van armoede en geweld.

Then one night in desperation
the young man breaks away
He buys a gun, steals a car,
tries to run, but he don't get far

Voor mij weet Elvis met dit nummer op een simpele, grimmige doch bijzonder treffende manier een sociaal-maatschappelijk probleem te schetsen dat vijfenveertig jaar later misschien nog wel net zo actueel is als het toentertijd al was. (Edgar18)

Het liedje dat Bruce terug hoog in de Amerikaanse hitlijsten bracht, vijf jaar na Born To Run. Sterker nog, het werd zijn eerste top 10-hit in de States.

Hungry Heart is dan ook een supercatchy nummer. Niet alleen zit het refrein zo in je kop, bepaalde zinnen uit de strofes hebben ook de gewoonte om dagenlang door mijn hoofd te spoken. “Like a river that don't know where it’s flowing/I took a wrong turn and I just kept going” of “Don't make no difference what nobody says/Ain't nobody like to be alone”, bijvoorbeeld. Gewoon door de manier waarop ie ze zingt.

En dat te bedenken dat Hungry Heart bijna in de categorie van Fire en Because The Night was beland, want de Boss schreef dit nummer eigenlijk voor niemand minder dan The Ramones. Ging ook wel cool geweest zijn, Bruce die The Ramones plots hoog in de hitlijsten brengt, maar met zijn eigen versie ben ik ook al meer dan blij genoeg.

Al vrij snel na uitgave ontstond de traditie om tijdens concerten het publiek de eerste strofe en het refrein alleen te laten zingen, zoals in het bijgevoegde filmpje te zien is.

Een ander leuk weetje is dat twee leden van The Turtles de backing vocals verzorgen, en dat John Lennon dit op de dag van zijn dood nog een ‘geweldig nummer’ noemde in een interview. (ArthurDZ)

Toen ik twaalf was, had ik een verzamel-cd genaamd België/Nederland, samengesteld door de Belgische radiozender Radio Donna (inmiddels omgedoopt tot MNM). De helft was bagger, de andere helft waren fijne nummers. Deze klassieker van Het Goede Doel behoorde tot die tweede groep. Een mooi popnummer, met een originele, rake tekst. Ik ben doorgaans niet zo te vinden voor Nederlandstalige muziek, maar dit nummer is wel een pareltje. (Arno)

Een echt prijsnummer die de kracht van Bob Dylan in één nummer samenvat. Het orgel(?) op de achtergrond, de karakteristieke zang (zowel qua tonatie als tempo) en het simpele maar krachtige gitaarwerk. Dit zijn vaak de typische elementen in een goede Dylan-song. Voeg daar nog wat andere instrumenten aan toe en hij flikt ‘t ‘m! Ik weet niet hoe en heb ook geen zin om het succes te ontleden, want sommige muziek is op aarde gebracht om gewoon van te genieten! (chevy93)

Over sommige nummers zou je een boek kunnen schrijven. J.M. Barrie deed dat met vooruitziende blik al in het begin van de 20e eeuw toen hij Peter Pan aan het papier toevertrouwde. Marillion maakte er in 2004 opnieuw een sprookje van, toen “Neverland” het zinderende slotstuk van “Marbles” werd. Een lied over de liefde die de eenzaamheid verdrijft en je vleugels geeft. En misschien ook wel over kinderlijke verwondering en de weigering die op te geven. Steeds als ik “Neverland” hoor zie ik Steve Hogarth met uitgespreide armen op het podium staan, klaar om het luchtruim te kiezen. Als je goed luistert hoor je aan het einde van deze 12 minuten durende slijtageslag Tinkerbell wegvliegen. (Marty McFly)

Eind 2012 dook ineens London Grammar op in de blogosphere. Het nummer, Hey Now, was niet eens zo subliem, maar de stem des te meer. Hannah Reid heet de zangeres en in 2013 zou ze me nog een paar keer van mijn sokken blazen. Dit vind ik hun beste nummer, door de herkenbare tekst (al liggen mijn young years wellicht al achter me). in de 20+ jaar dat ik muziek luister heb ik eigenlijk zelden gehad dat alleen een stem me zo wist te roeren, maar deze zangeres krijgt het voor elkaar. Als ik haar hoor zingen, staat de rest van de wereld even stil. (herman)

Eurosonic 2001: Muziekschool Groningen. Ik stond er samen op de eerste echte date met mijn nieuwe vriendin. Joost Zweegers stond er met een drummer en gitarist in een piepklein zaaltje en ze speelden ze de sterren van de hemel! Inmiddels zijn we getrouwd, en Novastar gaat al 17 jaar met ons mee, al is het jammer dat zijn laatste album echt nergens het niveau van met name de eerste 2 albums haalde...
Wrong - zoals zoveel van Novastar's beste nummers - nodigt uit om mee te zingen, en ik denk dat ik altijd zal blijven doen. Tijdloze melodie. (Grafmat)

Eefje is uniek. Er is geen artiest die zoals haar de woorden aan elkaar verbindt. De Bedoeling is een van de leukste nummers van haar tweede album. De broeierige sfeer, de leuke tekst (die je als luisteraar naar een paar keer meezingt) en de dartelende melodielijn. “Het is de kunst van de kunst. Het is de kunst.”
Eefje is uniek. Er is geen artiest die zoals haar de woorden aan elkaar verbindt. De Bedoeling is een van de leukste nummers van haar tweede album. De broeierige sfeer, de leuke tekst (die je als luisteraar naar een paar keer meezingt) en de dartelende melodielijn. “Het is de kunst van de kunst. Het is de kunst.”
(AstroStart)

Het beste nummer van het rijtje komt van The Strokes, maar dit wist ik van te voren al. Om Hard to Explain te overtreffen moet je met iets heel goeds komen, of met een ander nummer van The Strokes. This Is It houdt de nummer 3 positie in mijn top 10, ik bejubel het constante buitenaardse niveau van het album. The Strokes hebben met This Is It een verslavend album gemaakt. Dit nummer, Hard to Explain, leunt op een fantastisch riffje, lekker licht en lekker melodisch. Het nummer is erg afwisselend met veel tempowisselingen, de ene keer poppy en de andere keer weer lekker rauw. Julian Casablancas weet wel raad met de geniale riffjes van de band, hij zingt zich nonchalant door het nummer heen. Maar o, wat is het toch een fantastische zanger, juist ook door die nonchalanche in zijn stem. (Snoeperd)

Ah, Pixies. Als ze het goed deden, dan deden ze het meteen héél goed. Zoals hier dus. Hun typische ‘rustig in de coupletten, losgaan in het refrein’-aanpak faalt ook hier niet. Zeker niet omdat Kim Deal het nummer inzingt. Eigenlijk klinkt ze mooier dan ze eruit ziet. Dat is voor een serieuze muzikant overigens veel beter dan omgekeerd. (ArthurDZ)

Ice Ice Baby... Het baslooje van Under Pressure kende in 1990 een tweede leven in de wereldhit van de blanke rapper Vanilla Ice. Ik vermoed dat David Bowie anno 1981 zijn handtekening onder zijn overstap van RCA naar EMI kwam plaatsen toen hij op Freddie Mercury tegen de behaarde borst liep. Of de twee megasterren zin hadden in een samenwerking? De heren van Queen zaten al een tijdje mee te luisteren naar de grooves van Chic en de eerste hiphoppers. Een aanstekelijk basis voor een non-album single met een maatschappijkritische ondertoon. Een single die pas in tweede instantie aan het gelijktijdig verschenen Greatest Hits album van Queen zou worden toegevoegd. (dazzler)

Elvis Costello, een man die me nog niet had kunnen overtuigen. Maar I Want You kende ik al en dat is een geweldig nummer. Het nummer heeft een fantastische opbouw. Het begint op zijn allerloomst, en daarna wordt het steeds een versnelling omhoog geschakeld. En dat alles onder leiding van een hemels refreintje, dat het hele nummer wordt gehaald. Met zijn 'I Want You' verleidt de zanger de luisteraar, en ik kan zeggen dat ik val voor dit nummer. Wat prachtig! (Snoeperd)

De muziek van The Clash bezit vrijwel altijd een soort ‘flair’ die de nummers iets magisch geeft, of iets dat de meeste andere bands niet hebben. Zo ook hier, met dank aan het opzwepend ritme en het ultravrolijke refrein met Spaanse onzintekst. (ArthurDZ)

De strofes en het refrein lijken haaks op elkaar te staan maar uiteindelijk vormt het nummer een zeer sterk geheel met een psychedelisch tintje. Over de verwijzing naar LSD is al veel geschreven maar het klinkt toch wel druggy. (LucM)

Als het gaat om muziek van de laatste jaren, dan merk ik dat de vermoeidheid rond (pop)rock en (post)punkbandjes bij mij nog wel eens toe begint te slaan. Vaak klinken ze toch vooral een herhalingsoefening, als een sterke hang naar het verleden. Als ik kijk naar de laatste jaren, dan beginnen hiphop en hybrides tussen dance en pop steeds meer te overheersen. Dat brengt me ook wel eens bij zeer gekende artiesten waar ik me eerder eigenlijk nooit in heb verdiept. Op Röyksopp-gebied kwam ik tot voor kort bijvoorbeeld niet veel verder dan het leuke instrumentaaltje Eple. Deze single uit 2012 is dan weer hele andere koek. Gejaagder, meer inspelend op een trance-gevoel. Maar vooral mét zangeres. Zo eentje uit Scandinavië, waar je al verliefd op wordt voor je haar überhaupt in beeld hebt gezien. (Lukas)

Ik leerde het kennen door de MuMe Ladder en gelijk verliefd. Matt Johnson heeft altijd al gepassioneerd gezongen, maar nergens doet hij dat beter dan op dit nummer. Los van de tekst (die op zichzelf al een bespreking waard is!) is het nummer ook bijzonder melodieus. Zoals Talk Talk dat in diezelfde periode ook kon. Met veel poespas, maar nergens druk en chaotisch.
Met recht een nummer die de titel Art Pop draagt. (chevy93)

Everything Now is de leadsingle van de iets minder goed ontvangen (gelijknamige) laatste plaat van onze geliefde Canadezen. Het heeft een opvallend ABBA-esque intro en laat zich verder kenmerken door de panfluit die het gehele nummer te horen is. Voor de totstandkoming werkte de band samen met Thomas Bangalter (Daft Punk) en Steve Mackay (Pulp), die allebei een deel van de productie van Everything Now op zich namen. Het nummer is voor Arcade Fire-begrippen enorm dansbaar en klinkt tevens poppier dan we ooit gehoord hebben van onze MuMe-darling. Het groeide in de zomer van 2017 - mede door een legendarisch optreden op Best Kept Secret - zelfs uit tot hét festivalanthem van het jaar. (Gretz)

Gorki, en met name door dit nummer, heeft een cultstatus in mijn vriendengroep. Dat is ooit begonnen toen ik tijdens een nachtbraaksessie in mijn vroege studententijd op het idee kwam om een ‘Ooit Was Ik Een Soldaat-Hyve’ op te richten (voor de tieners en Belgen onder ons: Hyves was een soort Nederlandse Facebook, van voordat iedereen op Facebook zat). De pagina besloeg niet meer dan de lyrics van dit nummer en een plaatje van een nerd in een soldatenkostuum, maar binnen no-time waren er honderden volgers, wat leidde tot bizarre situaties waar halve kennissen mij ondervraagden over wat nou de ware betekenis van de Hyve was.

De cultstatus daargelaten, maakte Gorki ook gewoon hele mooie muziek. Met afstand het beste van wat ooit in de Nederlandse taal is geschreven. Ooit Was Ik Een Soldaat is hun beste nummer, met de fraaie teksten en het mooie melancholische gitaarspel. Luc de Vos, gij held, rust in vrede! (Titmeister)