Like Eating Glass, het openingsnummer van Bloc Party's debuutalbum, en ook altijd al één van mijn favoriete nummers van datzelfde debuutalbum. Luister alleen al naar die geweldige intro, met die neurotische hyperactieve drums en dat gitaarlijntje dat telkens weer wegsterft en er opnieuw inkomt. Als we bij het refrein komen, hebben we al twee coupletten gehad... en dan komt er zo'n supercatchy refrein in, heerlijk om mee te zingen. Net wat het nummer op dat moment nodig heeft. Verder wordt het continu geweldig voortgestuwd door de drums en de gitaar. Werkelijk een fantastisch nummer, jammer dat de rest van het album niet van dat niveau was. (Arrie)

Te vinden op Strangeways, Here We Come. Mijn favoriete album van The Smiths. Het bleek de laatste single van dit gezelschap te worden voordat ze uit elkaar gingen. Morrissey stort een hoop ellende op ons af maar doet dat op elegante, stijlvolle wijze. Een nummer waar hij oprecht overkomt, iets wat ik soms wat dubieus vind bij de man die er om bekend staat niet vies te zijn van wat snerend werk richting wie dan ook. (aERodynamIC)

XTC's Dear God moet nog komen. Dat is het nummer waardoor ik deze band ging waarderen. Making Plans For Nigel ontdekt ik al snel na Dear God en stelt niet teleur. Via de 'Top 2000 a Go Go erachter gekomen dat de tekst ook nog eens fraai is. Het gaat over ouders die alle plannen maken voor hun zoon Nigel, die daardoor amper zelf vrijheid heeft, hoe goed de ouders het ook bedoelen. De helft van het nummer bestaat uit refrein, en dat vind ik zeker niet erg omdat het fantastisch klinkt. XTC maakt erg aanstekelijke pop en ik ben dan ook van plan nog meer op te zoeken van ze. (Snoeperd)

Van het sterk geproduceerde werk van dEUS naar de rauwe productie van Wire. Een wereld van verschil, maar de beleving is eigenlijk minstens zo intens. Vooral het opzwepende drumwerk valt me op. De ronkende gitaar is natuurlijk een mooie bijkomst, maar het is vooral de ritmesectie die hier de show steelt. En de zang? Ik zou bijna zeggen dat het nummer zonder even goed zou zijn. Misschien wel beter! (chevy93)

Als kind leek het mij fantastisch om een ruimtereis te maken, maar door Elton Johns Rocket Man is mijn perspectief op het heelal toch wel veranderd. Ooit wel eens een streetview door het internationale ruimtestation gedaan? Je wordt er spontaan claustrofobisch van. Elton John zingt over de ruimte alsof het een lege, eenzame plaats is, wat in werkelijkheid natuurlijk ook zo is. We leven wat dat betreft op een klein blauw puntje van leven. Toch zou je het liedje ook kunnen interpreteren als iemand met - voor de buitenwereld - een topbaan, die tegen een burn-out aan zit. De buitenwereld denkt dat het fantastisch is om wereldster, piloot of ingenieur te zijn, maar zelf zie je dat anders. “It’s just my job five days a week.” Je moet uitkijken dat je niet volledig wordt opgeslokt door je werk, anders gaat het mis. “I'm not the man they think I am at home.” Schitterende ballad met weergaloos refrein. Classic Elton John. (AstroStart)

'Het perfecte popliedje' is wellicht iets te kort voor een recensie, maar heel veel valt er ook niet over te zeggen. Death Cab for Cutie heb ik altijd een dertien in een dozijn-bandje gevonden totdat ik dit nummer voor het eerst hoorde rond haar release. Het nummer pakte mij meteen. Daarna ben ik de band blijven volgen en vanwege de goede albums die volgden behoren ze nu tot mijn favorieten. Soul Meets Body is een heerlijk nummer om op te heupwiegen en mee te hummen. Mooi meerstemmig, lieflijk, en met een fijn tempo. (Sunderland)

Waarschijnlijk is dit het meest herkenbare nummer ooit. Een kleine 10 jaar geleden kreeg het haar eerste bekendheid als tune van het tv-programma The Trip. Vervolgens werd het een monsterhit en tegenwoordig zingt iedereen, van huisvrouwen tot complete voetbalstadions, de uit duizend herkenbare riff mee: tu tu-tu-tu tu-tu tu; of in een van de miljoenen varianten die er inmiddels op gemaakt zijn. Zeer goed mogelijk dat het nummer je inmiddels de keel uit komt, maar ik durf te wedden dat dit over honderd jaar nog steeds gescandeerd wordt. Hoed af voor Jack White! (Titmeister)

En ook dit valt in de categorie topsongs, zelf één van de mooiste duetten ooit. Die stemmen passen goed bij elkaar en dan is er nog de heerlijke (romantische) sfeer mede dankzij de begeleiding. (LucM)

Ik heb dit altijd een beetje de Life On Mars van de 80’s gevonden. Ook dit is een gevoelig pianonummer dat op het einde volledig losbarst, met alle kippenvel van dien. Persoonlijk vind ik dit Joe’s beste song. (ArthurDZ)

Gisteren heb ik de film Léon gezien. Toen ik de hoofdpersoon tegen het einde This is from... hoorde mompelen ging er pas een lichtje branden. Matilda gaat over deze film. Eigenlijk wist ik het wel, maar tijdens de hele film had ik het me niet gerealiseerd. Als dan uiteindelijk een aarzelend Mathilda uit Léons mond komt moet ik toch even slikken. Wat een schitterend einde van een schitterende film.

Eigenlijk begon ik een beetje uitgekeken te raken op Matilda (voor zover dat mogelijk is met zulke goede muziek), maar dit werpt toch weer een nieuw licht op het nummer. Plotseling is dit tóch weer een van de mooiste nummers van het album. (stoepkrijt)

Via Björk kwam ik op Ólafur Arnalds (handen omhoog wie zich de IJslandse discussie nog herinnerd!). Ólafur Arnalds - ...and They Have Escaped the Weight of Darkness (2010) was mijn eye-opener. Toen kwam king_pin met de geniale ingeving mij dit album te tippen. Het hoogtepunt van 2011 was het ontdekken van Wintermusik dit jaar. Met verve sloop deze mijn top 10, steeds hoger. Ambre heeft mijn top 250 allang gevonden, Tristana binnenkort ook. Klonk een piano ooit zo mooi? Ja, maar toch wel bijzonder weinig! (chevy93)

Het kost wat tijd bij Astral Weeks om de nummers te doorgronden. Ik ken nog niet ieder nummer. Maar de door mij veel gedraaide Astral Weeks en Madame George zijn prachtige nummers. Hij heeft een kippevel stem, sommige stukken zijn schitterend. Het blijft 9 minuten lang boeien. De violen die een grote rol spelen op dit nummer produceren de meest prachtige geluiden. Voor je het weet is dit topnummer al weer voorbij. (Snoeperd)

Een terechte klassieker of alledaagse kitsch? De meningen over November Rain zijn heel erg verdeeld onder de stemmers van de MuMeLadder. Waar andere toppers uit de klassieke Top2000 op meer steun kunnen rekenen geldt dat wat minder voor mijn inziens één van de meesterwerken van deze iconische rockband. November Rain, die met zijn lengte van bijna 9 minuten geen seconde te lang duurt, kent een perfecte opbouw waarbij de ingetogen Axl Rose uitblinkt als zanger. Een andere hoofdrol is er voor Slash die met zijn optreden in de geldverslindende clip zichzelf als rocker voor altijd heeft vereeuwigd.

Zoetsappig en kapot gedraaid zijn termen die in eerste instantie bij mij opkomen wanneer ik denk aan November Rain, maar als ik dit nummer dan hoor tijdens die eindejaarslijstjes, dan gaan mijn herinneringen terug naar de tijd dat ik met een rode zakdoek op mijn hoofd dit nummer naspeelde op keyboard. Als zevenjarige kwam ik er toen al achter dat ik niet bepaald muzikaal ben aangelegd, maar niettemin zijn de herinneringen aan die momenten onuitwisbaar. Hoewel mijn muzikale smaak zich blijft ontwikkelen en ik veel nummers uit het verleden inmiddels vind klinken als niemendalletjes, blijft November Rain voor mij een nummer om te koesteren. (Co Jackso)

De eerste keer dat ik Elliott Smith live zag, sloot hij hij hiermee af. Het was de perfecte afsluiter van een schitterend akoestische solo-optreden in de Melkweg, 5 april 2000. Dat was sowieso een perfecte avond vanwege persoonlijke omstandigheden en het leek wel alsof Elliott net zo gelukkig was. Hij praatte vrolijk met het publiek en speelde dus het ene na het andere pareltje. Het was een heel contrast met zijn optreden een paar maanden later op Werchter, waar hij met band hard en ongeïnteresseerd speelde. We schrokken toen ook wel een beetje van zijn uiterlijk, maar wellicht had hij gewoon een slechte dag. Angeles is hoe dan ook een fenomenaal liedje en ook eentje waar godzijdank nog wat joie-de-vivre in zit. Hopelijk heeft hij zijn rust gevonden. (herman)

Geschreven voor het einde van het concert? No het gaat over het stoppen met een verslaving. Maar het past ook daar perfect. Goeie beat Molko op dreef en My Oh My, it's a song to say goodbye. (DjFrankie)

In mijn optiek een van de belangrijkste popgroepen uit de muziekgeschiedenis, aangezien zij de brug wisten te slaan tussen de donkere en blanke muziek uit de jaren '60 en daar bij het sociaal engagement hoog in het vaandel hadden staan. Voor mij is dit typisch zo'n liedje waaraan alles klopt en dat in nog geen tweeënhalve minuut.
Onweerstaanbaar gewoon. (herman)

Aretha Franklin maakt met dit nummer een geweldige liefdesverklaring. Als een man dit te horen zou krijgen dan kan de relatie niet meer stuk. Ze brengt het met de genoemde passie en haar goed gevulde stem. Het refrein is prachtig (Snoeperd)

Ik heb wel van de naam gehoord, maar ik dacht dat het zo'n oudje was, jaren 70, 80 ofzo. Dat is niet zo. Hij maakte zijn beste albums in de jaren '00. Dit nummer is echt ongelooflijk mooi. Het nummer is prachtig aangekleed met piano en violen. Na 1.08 is er een prachtig stuk met dat getik tussen door. Een detail, heel mooi. Dan heb ik het stemgeluid nog niet besproken. Dat is namelijk loepzuiver. Dat kan ook negatief zijn. Maar in het geval van Rufus Wainwright niet. Ook al zingt hij alles perfect zuiver weet hij toch emotie op te wekken. (Snoeperd)

Openingsplaatje dit. Goeiegod zeg, wat heeft ze hier toch een modderfokking anthem neergezet. De laatste tijd heb ik Dancing On My Own best vaak op openbare plekken opgezet en ik was eigenlijk verbaasd hoeveel mensen dit nummer kennen en omarmen. Echt een hit is het namelijk nooit geweest en als ik de cijfers mag geloven is de versie van Calum Scott, tevens gewoon een rechtstreekse cover van een akoestische versie van Robyn herself, de populairste versie. Ikke nie begrijpen, het origineel werkt namelijk altijd weer. Een tragisch doch herkenbaar partynummer waarin je met lede ogen aanziet dat de liefde van je leven er op een fissa haar muiltje krijgt van een dude die haar daarna achterop z’n witte paard meeneemt naar de horizon (of neukhol, kan ook), waarna je met pijn in het hart je zegeningen telt en probeert de knop om te zetten om toch nog iets van je avond te maken. Dat werkt nooit, weten we allemaal. Des te vetter is het dat juist een nummer als dit zoveel mensen samenbrengt waardoor je dus helemaal niet op je eentje hoeft te dansen. De beelden van een metrorave waarin een heel perron compleet uit zijn plaat gaat op Dancing on My Own zeggen genoeg, het geeft mij gewoon vertrouwen in de mensheid. Kots, wat een uitspraak maar ik trek hem niet terug hoor. Wat mij betreft is dit zelfs het absolute anthem van de tenties. Alles wat ik boven dit nummer heb gerankt is maar snobbistisch gedrag. Voila, hier heb je de kern van mijn lijst al te pakken. Stop er maar mee. Het is mooi geweest. Ga maar lekker dansen. (123poetertjes)

Volgens mij heb ik na Sad-Eyed Lady.. beloofd een album te (her)beluisteren. Ze staan klaar, maar ik wil er wel goed voor gaan zitten. Net zoals ik goed ben gaan zitten voor dit nummer, want Desolation Row is voor zover ik ze ken, zijn beste. Prachtige tekst, heerlijk gepingel op de gitaar en eigenlijk heb je daar de genialiteit van dit nummer wel mee benoemd. Ruim 12 minuten geweldig (chevy93)

Edgar18 schreef:
Gretz, er gaat iets niet goed. Hoe graag ik Visa Från Utanmyra ook terug zou zien in de lijst, hij heeft dit jaar niet meegedaan.

cosmic kid schreef:
ALVAST EEN SAVE THE DATE: ZONDAG 13 DECEMBER START HET NOMINATIETOPIC 2021 OM 12.00 OF 13.00 UUR. ER IS RUIMTE VOOR 83 LIJSTJES EN 6 LIEDJES PER LIJSTJE. NADERE DETAILS VOLGEN DE KOMENDE WEKEN

Gretz schreef:

Thanks voor het opmerken, hier moet een nummer van The Smiths staan. Ik denk dat ik per ongeluk het rangcijfer in de verkeerde cel heb ingevuld. Passen we zo snel mogelijk aan.

Ééntje uit de categorie ‘perfecte popsongs’. Het is trouwens moeilijk om uit te leggen waarom dit nummer nu precies zo goed is. Misschien wel omwille van het mystieke karakter van dit nummer. Of misschien wel omwille van mijn geringe recensie-skills, dat kan ook. (ArthurDZ)

Het nummer I’ve Been Loving You Too Long (To Stop Now) werd in 1965 opgenomen voor het album Otis Blue: Otis Redding Sings Soul. Het werd een hit, en er zouden nog meer hits volgen, maar pas toen Otis Redding in 1967 mocht optreden op het Monterey Pop Festival wist hij een groter publiek aan te spreken. Daar stal hij de show met I’ve Been Loving You Too Long (To Stop Now) als baken van rust in een voor de rest energiek optreden. Daaropvolgend zou de soulzanger – ondanks een poliep op de stembanden – een reeks aan optredens aangaan. Echter zou hij die reeks niet afmaken omdat een vliegtuigcrash hem het leven kostte. Hij was slechts 26 jaar oud (Mb.)

Het moest eventjes duren maar inmiddels kan ik de heren van IDLES zeer waarderen en ik vraag me af waarom dat in godsnaam zo lang heeft geduurd (THE BEST WAY TO SCARE A TORY IS TO READ AND GET RICH). Hun nieuwe singles komen dan ook exact op het juiste moment. Verwacht met Danny Nedelko niet veel nieuws onder de zon, maar de hyperaanstekelijke punky edge en de lekker scherpe teksten doen het nog altijd even goed. (123poetertjes)

Krijgen jullie hier ook een vakantiegevoel van? Ik alvast wel! Je krijgt het al warmer door gewoon naar dit nummer te luisteren! (ArthurDZ)

Ik heb een hele grote zwak voor Steely Dan. Het is ontzettend gladde muziek, waar ik normaal echt een afkeer van heb, maar de muziek van Steely Dan vind ik echt fantastisch. Toen ik voor de eerste keer naar 3 Feet High and Rising van De La Soul was ik dan ook vrij verrast dat er ineens een sample van de Steely Dan-track Peg langs kwam. Samplen is geen lui jatwerk bij De La Soul, van veel verschillende elementen van tracks (onder andere Otis Redding, Sly & the Family Stone) zetten ze weer een fantastische instrumental neer. Dat er dan ook nog eens heerlijk laid back over heen gerapt wordt is helemaal een plus. Een echte zomertrack om de Daisy Age terug te brengen. (Don Cappuccino)