Van Autobahn moet je natuurlijk de versie van twintig minuten hebben. Minder kan ook, maar dan mis je de echte trip waar Kraftwerk je in meevoert.
Autobahn is naast experimenteel ook nog eens bijzonder pakkend. Dit is misschien ook wel de reden dat het zo populair is geworden. Voor het mainstream en wat alternatievere publiek is het erg toegankelijk. Het mainstream publiek wordt bediend met fijne deuntjes en een leuk refrein. Wanneer je de 22-minuten versie luistert hoor je echter veel details en prachtige spanningsopbouwen. Prachtig nummer, is voor mij toch wel het hoogtepunt van deze band. (Snoeperd)

History Eraser is het eerst wat ik van Courtney Barnett hoorde eind 2012 en ook nu nog altijd mijn favoriet van haar. Dat heb ik wel vaker met nummers waarmee je een artiest ontdekt; dan is er nog geen sprake van een verwachting. Maar buiten dat hou ik erg van haar stem en haar laidback attitude. History Eraser wordt wat zeurderig, verveeld gezongen met een dito koortje en het rammelende gitaartje eronder maken het tot een fijn geheel. Dankzij Courtney weet ik nu wat slacker rock is. I like! (Sunderland)

Dit vind ik duidelijk het beste Doves-nummer die ik tot nu toe in deze ladder ben tegengekomen, de melancholieke sfeer komt hier beter naar voren. Het is overigens door dat nummer dat ik Doves leerde kennen. (LucM)

Al bij de eerste klanken van Untitled zie ik mezelf in de laatst overgebleven Sommer door het Deense landschap rijden. Ik suis langs naamloze beekjes, anonieme heuvels en oogverblindende vrouwen met ontblote bovenlichamen (excuses, zo zie ik het voor me), die zonder naam door het leven zwerven. Dak open. Zon naar binnen. Hand uit het raam. En de vijf heren uit Nyborg uit alle speakers. Ik volg geen borden, ik volg alleen het ritme. Langzaam rij ik steeds harder, over de gitaarriffen van Sandstrom, raas ik plots als een zandstorm langs Deense dorpjes. De namen vergeten. Na een minuut of tien stop ik bij een bankje, met een onvergetelijk uitzicht en lees een pagina of twee uit een titelloos boek. Langzaam kleurt het zwart. En helemaal bovenin, zover je kijken kunt, beginnen vijf sterren te fonkelen.
Mocht Untitled een naam hebben, zou het een naam zijn ontstaan uit aan elkaar geplakte superlatieven, die niet op de hoes passen zou. (Nicolage Rico)

Money for Nothing is afkomstig van het meesterlijke album 'Brothers in Arms' uit 1985. Het nummer kenmerkt zich door de, voor die tijd, controversiële tekst en de vooruitstrevende videoclip, de eerste die gemaakt werd met gebruik van computeranimatie. Mark Knopfler zat er aanvankelijk niet om te springen, maar kon worden overtuigd door muziekzender MTV. Hij schreef Money for Nothing samen met Sting die 'I want my MTV' zingt aan het begin en verder ook de hoge stemmen voor zijn rekening neemt. (Simon77)

Slepend stukje herrie dat me voor de verandering eens echt weet te raken in plaats van me even laat opkijken. Nu is de herrie ook wel het enige echte pluspunt, want de zang en eigenlijk de eerste twee minuten zijn niet zo heel erg speciaal, maar ik laat m’n stemming niet verpesten; de tweede helft van het nummer is zo allesvernietigend dat ik deze voor de verandering waarschijnlijk echt ga onthouden. Beste nummer van Ride tot nu toe. (hoi123)

Vrolijk folkdeuntje met weemoedige ondertoon. Zéér moeilijk om uit je hoofd te krijgen eens het nummer zich er genesteld heeft. Voor mij zeker één van hun beste nummers! (ArthurDZ)

In de jaren '60 leek soms alle jonge muziek uit de Angelsaksische landen te komen. In België had je enkele one-hit groepen die meesurfden op het succes van The Beatles, The Rolling Stones, The Doors, Jimi Hendrix, Pink Floyd, The Animals en zoveel anderen. Frankrijk had een eigen antwoord hierop met misschien wel de voorlopers van de hipsters. Jonge muziek met een sneufje jazz zodat het heel stijlvol klonk. Serge Gainsbourg bvb. Maar vooral de geweldige Françoise Hardy. Speelse tijdloze muziek. Ligt wat in de lijn van de eveneens Franse Alain Romans die ik op nr 98 heb staan. Ook hier neemt Hardy mij sneller mee naar een tijd waar ik bij wou zijn. Vergeet Bardot, dit is het echte symbool van de Franse jaren '60 voor mij! (Film Pegasus)

Vorige week zei ik al dat Michael Kiwanuka op de vooravond stond van zijn eerste Wittetruifinale. Kon ik toen weten dat hij pas in de laatste twee ladders in actie zou komen. Antwoord is eigenlijk ja: de loting stond donderdagavond al online, maar ook weer nee: ik had dat stukje toen namelijk al geschreven. Maar goed, inmiddels zijn we een weekje verder en Cold Little Hard staat steady bovenaan met een behoorlijke voorsprong. Zijn nieuwe album, dat hem dichterbij zijn Oegandese wortels wil brengen, komt die populariteit zeker ten goede en na Piano Joint, dat wel een paar plekken zakt in ijn tweede week, is nu ook Hero binnen. Weer een typisch lichtvoetig geproduceerd Dangermouseproduct waar Kiwanuka zijn snerpende elektrische gitaar en zijn soulvolle stem gebruikt om het platje zijn eigen inzicht in te kleuren. En een lekker oldskool videoclip om het af te maken. Begin deze maand mocht hij al een intieme versie spelen bij DWDD waarmee hij zich ook bij het grote publiek wederom op de kaart zette. Deze man komt er wel. Of sterker nog: hij ís er al. 26 november in AFAS Live, uitverkocht. Michael Kiwanuka verdient het om als held te sterven. (123poetertjes)

Van oorsprong zijn het dichters, de jongens van Fontaines D.C. uit Dublin. De vijf Ieren met typische namen als O'Connell, Conor en Grian ontmoetten elkaar tijdens hun muziekstudie in Dublin en deelden een gemeenschappelijke liefde voor poëzie. Voordat ze met hun debuutplaat Dogrel op de proppen kwamen, hebben ze eerst twee poëziebundels uitgebracht. De bundel Vroom is geïnspireerd door de Beat-dichters (Jack Kerouac, Allen Ginsberg) en de andere, Winding, is geïnspireerd door Ierse dichters (Patrick Kavanagh, James Joyce, W. B. Yeats). De titel van hun eerste muzikale uiting, de postpunkplaat Dogrel, is een eerbetoon aan Doggerel, de naam voor Ierse poëzie van en voor de arbeidersklasse. Too Real is een furieus rocklied, dat de menselijke neiging hekelt om geld te verkiezen boven normen en waarden: None can pull the passion loose from youth's ungrateful hands / As it stands, I'm about to make a lot of money / Gold harps in the pan / None can revolution lead with selfish needs aside / As I cried, I'm about to make a lot of money / Gold harps on the side. Mooi ook de verwijzing naar de gouden harp, één van de belangrijkste cultuurhistorische elementen in Ierland, die ook vereeuwigd is op de Ierse euromunten. (Choconas)

De impala is een van de snelste landdieren op aarde. In hoeverre hebben deze outbackers het beestje getemd dat ze de traagste schildpadden nog met moeite bij kan benen? De loomheid spat ervan af bij deze track. Maar een partij fijn dat het klinkt! (mol)

Simple Minds vind ik sinds kort een erg goede band. Someone Somewhere In Summertime is uitgegroeid tot een van mijn favoriete nummers. Er staat nog veel meer leuks op New Gold Dream, waaronder deze. De instrumentatie is altijd dik in orde bij Simple Minds, er worden geniale deuntjes uitgeperst. Daarnaast is de wat theatrale zang ook leuk om naar te luisteren. (Snoeperd)

Machtige debuutsingle van Devoto en Co. En een van de beste debuutsingles tout court eigenlijk wel. Wat een dadendrang, voelt letterlijk alsof je van twee kanten wordt neergemaaid door die overheerlijk stuwende gitaarpartijen. Genieten.
En het beste bewaren we voor het laatst, zegt Luigi. De sleazy postpunk van Magazine. Hoorde laatst dat early U2 er ook door beïvloed was. Songs als I Will Follow enzo. Bijtende en knagende zang. Soaring McGeoch gitaar en de rest van de muziek jakkert lekker door als een vuig modderkleed, zalig. (johan de witt / luigifort)

Heerlijk sfeervol nummer, dat hierdoor ook de perfecte opener voor het album Graceland is. Dat accordeonmotiefje, de pompende drums, de blazers: dit nummer ademt gewoon Afrika. Met een mooie tekst als bonus! (ArthurDZ)

Een nummer met ballen (of zei ik dat al eerder?). Een compleet rocknummer dat ik altijd al één van zijn beste heb gevonden (chevy93)

Toch wel het ultieme hart-onder-de-riem-nummer, dit. Meestal gaat het bij dit type songs hopeloos fout omdat de zanger(es) in kwestie blijft steken in banale goed raad en veel ‘had je maars’ en ‘het is simpel doe gewoon net als ik’. Zo niet hier. Hier komt Damon Albarn gewoon naast je meehuilen, want hij heeft het ook niet makkelijk, zijn meisje is namelijk net bij hem weg. Het komt tot filosoferen. “Tender is the touch of someone that you love to much”, mijmert Damon op een bepaald moment en jij knikt. Soms heb je alleen maar nood aan een luisterend oor. Het gospelkoor doet de rest wel. (ArthurDZ)

Zonde en gebed lopen hand in hand door elk liedje van 16 Horsepower, daar zorgt de karakteristieke stem van David Eugene Edwards wel voor. Hij zingt met de gekwelde intensiteit van een priester die zich schuldig voelt omdat hij maar niet van de miswijn en de vrouwen af kan blijven. Clogger, prijsnummer van derde album Secret South, is ook nog eens muzikaal zo broeierig als de tropenlucht vlak voor een razend onweer. Kortom, heerlijk nummer dat niet anders kan dan een goede indruk achterlaten. (ArthurDZ)

Een ietwat atypisch want vrij rustig Talking Heads-nummer, maar toch ook weer niet: want hoewel het ‘springerige’ en opgewekte ontbreken, is er van een bepaalde onderhuidse spanning zeker wel sprake, doorsnee wordt het nooit bij de groep van David Byrne. Afkomstig van ‘Remain in light’, hun bij de fans meest geapprecieerde album, en meteen ook het laatste album van de band dat door Brian Eno geproduceerd werd. En laat ‘Listening wind’ misschien net het nummer zijn waarin de atmosferische inbreng van Eno het best tot uiting komt, een mooi orgelpunt dus van de samenwerking tussen de band en de producer. (Silent_shout)

De geest van de Super-Tip-Topper zweeft nog altijd als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd maar gelukkig heb ik Angels Burn Your Fire For No Witness al wel verslagen. Het was een erg fijne plaat. Nu de stijl die ze daar aanhield inmiddels wordt geclaimd door Julia Jacklin is het aan Angel om genretechnisch wat uit te bouwen. True Blue, samen met Mark Ronson, ging al iets meer richting dreampop maar op de Ronsonmanier. Maar nu, bij All Mirrors, is er echt een nieuwe Angel Olsen opgestaan. Een synthpopnummer maar wel ééntje van het wat creepy soort met dito clip. Verwacht violen, synthesizers en een climax van Wowzerstein. Haar stem met hoge zeurgehalte is nog altijd onveranderd fascinerend en ook perfect geschikt om het ongemak van het nummer te schetsen. Meesterlijke comeback van zij die in niks lijkt op Agnes Obel (waarom worden die twee toch altijd met elkaar vergeleken?). (123poetertjes)

Wat mij betreft is dit absoluut het magnum opus van de Shins. Dit nummer is helemaal perfect. Voor wie van de la's in The Boxer van Simon & Garfunkel houdt, dit is ook zo'n nummer met ongekend mooie la la la's. Kippevel (Snoeperd)

Nav een tipspel bekend geworden met deze wereldband (dank, Micha ) en Red Army Blues was het nummer dat mij al vanaf de eerste luisterbeurt in haar macht hield. Zo ijzingwekkend sterk, tekstueel van de bovenste plank (All because Comrade Stalin was scared that we'd become too westernized!), maar vooral zo griezielig goed geproduceerd. Het hypnotiserende drumwerk, de trompet die doet denken aan Taps en zo kan ik ieder instrument langsgaan. Ook nog even een momentje voor het gestoorde outro, met name het wat hardere stukje waar je op de achtergrond iemand, ik neem aan Mike Scott, hoort schreeuwen. Doet me denken aan dezelfde overtuiging waar Fish van Marillion mee kan/kon zingen. (chevy93)

Het is dat Adrian Borland een herkenbaar stemgeluid heeft, want verder is dit nummer op geen enkele manier te linken aan het eerdere werk van The Sound. Monument is een rustig en ingetogen liedje over de liefde. Niet over oorlog, massavernietigingswapens, de dood of welk ander onheil dan ook, maar over de liefde. Ook over dit onderwerp kan Borland blijkbaar prachtige teksten schrijven. De muziek geeft het nummer bovendien een meeslepend karakter en een extra dot emotie mee. Zo kan The Sound toch weer een prachtig nummer op hun conto bijschrijven. (stoepkrijt)

In 2003 en 2004 moest Interpol zijn eerste album proberen te evenaren. Een onmogelijke opgave, als je bedenkt hoe goed dat album was. Toch kwamen ze met een album dat weliswaar niet even goed was, maar toch een zeer degelijk album. Het hele album heeft een mooi constant niveau en uitschieters naar boven. Zoals deze. Not Even Jail heet het nummer, het sleept je mee. De zanger weet tot je ziel te dringen door zijn prachtige indringende stem. Not Even Jail is een fantastisch nummer, voor mij misschien wel het hoogtepunt van het tweede album. (Snoeperd)

Voor de soul van Otis Redding ben ik ook steeds gewonnen. Heeft een aangenaam funky ritme met gepaste blazers en zijn zang is volstrekt uniek. (LucM)

Dit jaar mocht ik het nummer met de volle mep belonen in ronde 1. De eerste keer dat ik kennis maakte met Miss You was geloof tijdens één van de Favoriete KO’s. Dat zal ergens in 2010 geweest zijn. Toen stelde ik de vraag of de rest van het album vergelijkbaar was met Miss You. Het antwoord daarop was nee en daarom is het nog niet eens zo lang geleden dat ik het album pas voor het eerst volledig gehoord heb. Destijds zo opgegaan in het album dat ik van de 77-minuten durende Album Mix op Spotify pas na 10 minuten erachter kwam dat ik het album nog een keer aan het beluisteren. Nogmaals 10 minuten later had ik er genoeg van. Miss You is gewoon een schitterend nummer!  (chevy93)

En nog een nummer uit de hemelse 100, volgens Johan. Een juweel van een nummer, prachtige productie en schitterende tekst ook. Paddy’s finest hour, eh 3 minutes? Zou zomaar kunnen! Ja, wat moet je daaraan toevoegen. Popperfectie, zeker een van Paddy's beste songs! (johan de witt/luigifort)

Deze nominatie van eigen hand geeft nog steeds kippenvel, vooral in combinatie met de fantastische clip. Afstandelijk, ijzig, kil, bevreemdend en dan toch weer alsof ze alles in je oor fluistert - op het eigenzinnige middenstuk na, waar deze mevrouw ongeveer in je hoofd zit. De spastische drums in combinatie met de verfijnde violen die soms langskomen en natuurlijk het fantastische stemgeluid en accent van Björk maakt ook dit nummer voor mij tot één van de beteren ooit. (hoi123)

Toch een band waar ik me eens moet wagen aan een volledig album. Net zoals bij The Band snap ik de ophef niet zo, maar er zitten zeker goede nummers tussen. Vooral live een erg sterke band, geloof ik. The Refugee is een uitstekende ‘eerste’ kennismaking. Heerlijke rock en die Tom Petty heeft een stem van goud. Jaja, gitaar, kom er maar in! (chevy93)

Mag ik Julia Holter met Joanna Newsom vergelijken? Geen zorgen hoor, haar stem is niet zó hemels en de arrangementen ook weer niet zó weelderig, maar die ongelooflijke melodische intelligentie is iets waar bijna niemand van zelfs mijn favoriete artiesten van kan dromen. Hoewel het nummer gebouwd lijkt te zijn rond dat simpele uit drie noten bestaande zangmotiefje, zitten er zó veel spannende wendingen en akkoordwisselingen in het nummer dat je het gevoel hebt naar een klassieke componist aan het luisteren bent. Nog knapper is dat het geheel tegelijkertijd bizar toegankelijk klinkt - die violen in het refrein (?) geven het nummer zelfs een Skyradio-achtig laagje mee, en dat bedoel ik op de beste manier mogelijk. Feel You zou op conservatoria een voorbeeld moeten zijn van hoe je een écht interessant popnummer schrijft. (hoi123)

Zo'n band die zelden in Nederland komt, en de vraag is gaat dat nog ooit gebeuren? Nu Jimi Goodwin een solo plaat uit heeft en Jez en Andy Williams Black Rivers hebben opgericht.
Dit nummer, heerlijke indierock uit de UK. Dit kun je gewoon niet slecht vinden. (DjFrankie)