Waar een aantal nummers van The Stone Roses op het gelijknamige album uit 1989 een wat vrolijke ondertoon hebben, is dat absoluut niet het geval voor I Wanna Be Adored. De kracht van dit nummer is niet alleen de sfeer die vanaf het begin uitstekend wordt neergezet door die geniale baslijn, maar ook de kwetsbare tekst die met veel gevoel gezongen wordt door Ian Brown. Wat mij betreft gaat het nummer over onzekerheid en de zoektocht naar erkenning, daarmee is I Wanne Be Adored tot op zeker hoogte voor iedereen herkenbaar. Wellicht klinkt dit iets te bedachtzaam, niettemin neem ik mijn petje af voor deze fenomenale albumopener. (Co Jackso)

Pinkpop 1994: met een gehuurd busje en een grote vriendengroep op weg naar Landgraaf om daar bands als The Smashing Pumpkins, Rage Against the Machine, Levellers, Björk, Urban Dance Squad, Morphine en Crowded House te gaan zien. Voor Levellers waren we net iets te laat binnen en waarom ik Morphine gemist heb? Geen idee. Misschien was het ietwat te gezellig op de weide?!

De rit naar Landgraaf was al een hoogtepunt op zich. Ik had wat cassettebandjes opgenomen met een heerlijke verzameling muziek waar we allemaal gek op waren.

Toen kwam daar ineens She Sells Sanctuary van The Cult voorbij. Al bij de eerste klanken ging het volume flink omhoog, en toen na 20 seconden de beuk erin ging werden we helemaal gek. Headbangend in het busje... het moet een grappig gezicht zijn geweest voor het andere verkeer.

Ook in de uitgaansjaren in die tijd waar ik het eerder over had werd dit nummer vaak gedraaid, en dat was steevast feest. Voor mij is dit dan ook een ultiem feestnummer. Hoor ik She Sells Sancturary dan denk ik aan Pinkpop 1994 en alle geweldige uitgaansavonden in die tijd.

Een onverwoestbare klassieker, en dat is het. (aERodynamIC)

Als zestienjarige puber was ik helemaal in de ban van Robert Smith, The Cure en de bevreemdende videoclip en lyrics van Lullaby. "The spiderman is having you for dinner tonight", zingt Smith. Muzikaal een van de toppers van Disintegration. Live komen de snoeiharde wavedrums nog beter uit de verf. (Arno)

You, I thought you knew me

R.E.M. leerde ik zoals ergens eerder vermeld kennen via het meezingen van liedjes tijdens muziekles in de brugklas. Ik was 12 jaren oud. Lied van dienst was Losing My Religion. En daar gingen we hoor met z'n allen. De jonge en gouden keeltjes open en That's me in the corner... Ik vond het een fijn lied om te zingen, weet ik nog. Het ging vrij vanzelf, ha toen was de vanzelfsong blijkbaar al geboren Het gaf me ook wel een mystieke ervaring. Ik weet niet of ik de hele tekst al goed begreep op die leeftijd, waarschijnlijk niet helemaal. Vervolgens zag ik de videoclip ook op de muziekzenders, mooie clip wel en ook Shiny Happy People. Die vond ik als clip wel leuk, maar als liedje iets te corny. Maar dat is later helemaal goed gekomen.

Ik was toen net nog te jong om cds enzo te gaan kopen. Dat kwam even later op mijn 14e. Toen hoorde ik op een zonnige lentedag voor het eerst Everybody Hurts op mijn radio op mijn kamer. Ik weet dat moment nog heel goed. Alsof het licht openbrak door de wolken heen, een bijzonder moment en wat een song ook Nog eens extra bevestigd door de videoclip die ik niet veel later zag op MTV, de bandleden die over de auto's liepen, een verheffende ervaring. Even later waren we met het gezin bij winkelcentrum Leidschenhage in Leidschendam aan het winkelen, wat we wel eens deden daar. En toen zag ik in een rek buiten bij de Dixons het album Automatic for the People liggen van de band. Ik kocht 'm voor 25 gulden weet ik nog. Dan moet ik 'm haast wel minimaal een paar maanden na het verschijnen gekocht hebben, anders was ie nog wel 40 gulden geweest.

Ik was blij met mijn bezit, mijn eerste R.E.M. album. Maandenlang onafgebroken beluisterd, nog nooit zoiets moois gehoord tot dat moment. Ik had meerdere favorieten weet ik nog, zoals Drive, Try Not To Breathe, Everybody Hurts en Nightswimming. The Sidewinder duurde bij mij even, die vond ik iets te jolig en ook Find the River moest voor mij nog het perfecte nagenietnummer worden. Wat moet je kiezen van R.E.M. voor je lijst, zeg het maar. That said, wat moet je kiezen van Automatic alleen al. Find the River stond in mijn top 200 net wat hoger op dat moment. Maar dagkoersen heten niet voor niets dagkoersen Ik denk dat stiekum Nightswimming mij nog iets meer raakt, vanwege het licht verdrietige en nog iets meer melancholische karakter dan Find the River. Then again die 2 songs zijn ook echt wel een twee-eenheid voor mij nu.

De muziek is natuurlijk niet minder dan schitterend te noemen. Hoe mooi ook in al zijn eenvoud, het is geen ingewikkelde song. Gewoon een pianoloop, maar wat voor een zeg, wat een melodie, wat een melancholie. De muziek is hier heel mooi, maar het is Stipey die hier echt de show steelt voor mij. Met hoeveel emotie hij zijn lyrics brengt, elke keer kippenvel. Hij is dan net een melancholy man, net als ik ook ben eigenlijk Alsof hij herinneringen bezingt uit het verleden. Een foto bekijkt van vervlogen tijden waar hij waarschijnlijk dierbare herinneringen aan heeft. In dit geval een avond/nacht in Augustus waarin hij ging zwemmen met vrienden ongetwijfeld.

Zo melancholisch kan ik ook wel zijn als ik bijvoorbeeld denk aan die 7 weken in paradise op Guadeloupe, waar we weer eens een weekend weg waren op scooters en sliepen in verlaten landhuizen en de avond doorbrachten met vuren op het strand van Grande Anse met zijn zwarte zand en rond middernacht gingen zwemmen en surfen op de golven die als muren op je afkwamen, zo hoog. De kameraadschap, de broederschap, dat waren tijden Oh melancholy . En Stipey? Hij zingt eigenlijk met de piano mee, ook in een soort loop. Dat geeft zo'n sterk effect, maakt de song alleen maar mooier en nog grootser. Hij neemt ook geen pauze, het bouwt alleen maar verder en verder, hoe schitterend. De lyrics worden steeds meer emotioneel en de zang ook. Als er even een pauze is komt er een prachtige hobo opduiken die later ook nog ruimte krijgt voor een prachtig lieflijke melodie in de coda, samen met het prachtige van die zachte strijkers. Een song die me elke keer blijft ontroeren (luigifort)

Een nummer dat ik al een hele poos kende voor ik hier op MusicMeter verscheen, omdat mijn vader het eens als zijn favoriete nummer ooit bestempelde. Om daar later weer op terug te komen, overigens, maar dat terzijde. Een terechte klassieker dit, die toch nog altijd bij mijn persoonlijke favorieten hoort. Geweldige opbouw (dat fluitje ) en mooi gezongen. Komt toch wel wat kippenvel bij kijken. (niels94)

Als jullie een blik zullen werpen op mijn top 10, zullen jullie zien dat ik toch Joy Division prefereer boven New Order. Toch hebben deze mannen een paar ijzersterke nummers gemaakt en wisten zij ook na de dood van Curtis hun steentje bij te dragen aan de geschiedenis van de popmuziek. De muziek is toegankelijker en het hele epische sfeertje die de jaren '80 zo mooi wist te brengen is hier ook volop aanwezig. Nog steeds luister ik liever naar Joy Division, maar New Order hoor ik zeker niet knarsetandend aan. (nclo)

Kort, maar krachtig. Een puntige rocker gecombineerd met een fijn gestructureerd popnummer. Dat is eigenlijk een beschrijving die voor een groot gedeelte van het oeuvre van de Pixies opgaat, maar met Monkey Gone to Heaven geven ze daar met afstand de beste uitvoer van. Het stukje ‘If man is 5…' is simpelweg erfgoed in de popmuziek. (Titmeister)

The Cure is in korte tijd uitgegroeid tot een favoriet bandje van me. Vorig jaar stond er één enkel nummer van ze in mijn top 250 (ik maak ieder jaar een top 250, maar heb voor deze de beste 100 genomen en 1 nummer per album gehanteerd), dit jaar staan ze er al met 7 nummers in, waarvan 3 in deze top 100. Just Like Heaven is een van die uitstekende liefdesliedjes die Robert Smith kon schreven, het is ook niet gek dat ik juist echt fan werd van de band toen ik best ernstig verliefd was. The Cure heeft daarentegen natuurlijk ook z'n donkere kant maar Disintegration staat in mijn top 10 albums dus die kan ik ook waarderen.

Just Like Heaven vind ik een heel zweverig nummer, echt zo'n nummertje waar je spontaan gelukkig van wordt. En het refreintje is echt 24-karaats goud, zo'n refreintje die je alleen in perfecte popnummers hoort. (Snoeperd)

Het absolute hoogtepunt uit de Madchester-scene. De 12"-versie klinkt als een psychedelische rockband dat een danceplaat speelt. Met de heerlijke funky drums en de psychedelische gitaarklanken heb je eigenlijk een soort van acid house, maar dan in een format van een rockband. Tien minuten lang genieten! (Teunnis)

2015 is voor mij het jaar van Kendrick Lamar. Met To Pimp a Butterfly heeft hij een wereldalbum uitgebracht, een album dat inmiddels in mijn persoonlijke top 10 te vinden is. The Blacker the Berry was het allereerste nummer wat we van die plaat te horen kregen, en wat voor een nummer. Je hoort gewoon dat Kendrick al zijn frustratie in het nummer gooit. Frustratie die hij heeft gekregen door de slechte positie van de zwarte mens in Amerika en de vele onschuldige en ongewapende zwarten die door de politie zijn vermoord. Hij richt al zijn agressie op de mensen die hier verantwoordelijk voor zijn: You hate me don't you? You hate my people, your plan is to terminate my culture. You're fuckin' evil. Door deze agressieve teksten plus de harde beat ga je je er zelfs een beetje verantwoordelijk voor voelen. Maar wat blijkt aan het einde van het nummer: dit is niet de enige reden waarom hij gefrustreerd is, hij is ook gefrustreerd door zijn eigen hypocrisie. In de laatste paar regels stelt hij zichzelf namelijk de vraag waarom hij zich hier in hemelsnaam over uitspreekt, terwijl hij zelf iemand heeft vermoord die zwarter is dan hij. Hierbij spreekt hij niet alleen zichzelf aan, maar ook de gehele zwarte gemeenschap. 'We kunnen allemaal wel boos zijn op de politie, maar door onze eigen strijd tussen criminele bendes komen ook tientallen onschuldige mensen om.' (7744leon)

Er zijn maar weinig momenten waarin zang mij zo erg weten raken als het moment dat Sam Cooke dit nummer begint. De subtiliteit in zijn stem raakt mij meer dan veel van z'n genregenoten. Prachtige arrangement met en ook nog steeds een van de mooiste teksten ooit geschreven en dat komt naar mijn idee nog altijd het best naar voren in deze versie van het nummer. (Dwejkk_)

musicfriek schreef:
Even weer een hele grote pluim voor onze Gretz!

Reijersen schreef:
Tijd dat deze eens de finale haalt.

Er zijn veel goede zangers (Robert Plant, Freddie Mercury en Dio om er maar een paar bij te halen), maar Ian Gillian laat zien dat hij de onbetwiste nummer 1 is. De opbouw van het nummer is geweldig en bevat de mooiste gitaarsolo allertijden. Ruig wanneer het nummer er om smeekt en het waait mee met de muziek. De helaas overleden Jon Lord is zoals altijd wel de grote man hier en gaf ons de mooiste intro allertijden. Eigenlijk begrijp ik nog steeds niet dat ik welgeteld één lijst ben tegengekomen waar dit pareltje bovenaan staat. Ik bid nog stilletjes voor die dag dat het nummer ‘'Paranoid Android'' hier van zijn troon afstoot en in de Top 2000 van Radio 2 de ondertussen vrij irritante ‘'Bohemian Rhapsody'' stuurt naar waar hij hoort: onder Child in Time. (nclo)

Gretz schreef:

In 2015 voor het laatst. Het is Sam in 2011 ook gelukt.

In 1980 sluit de kameleon een tijdperk af met Ashes to Ashes.
Hij verbrandt als het ware zijn zoveelste incarnatie om als een feniks uit de as te herrijzen
in de jaren 80. Dat decennium zal hem grote hits opleveren, maar is artistiek weinig vernieuwend.
In Ashes to Ashes neemt Bowie afscheid van Major Tom en start hij als Pierrot de new romantic scene. (dazzler)

Svefn-G-Englar was het eerste nummer van deze band die mijn oren mocht verrijken. Het was een sensatie die ik lange tijd niet had meegemaakt. Dit was nieuw, werkte vervreemdend en wat was het sprookjesachtig mooi. Als je later dan ook nog eens de videoclip erbij ziet weet je dat dit een band is waar je van moet gaan houden en dat altijd blijven doen.
Een band die in een taal zingt die je niet begrijpt maar waar dat totaal niet uitmaakt: ze weten je te pakken en slingeren je in een ruime baan om de aarde om je daar later ergens te doen landen wetende dat je een trip hebt gemaakt waar je er nog vele van kunt maken.
Ágætis Byrjun staat vol met dit soort schitterende nummers en telkens als ik de eerste klanken van Svefn-G-Englar weer hoor voelt dat als een soort thuiskomen. Veilig, vertrouwd en toch nog steeds bewondering opbrengend. Alleen heel grote artiesten kunnen dat voor elkaar krijgen. Sigur rós is zo'n band. (aERodynamIC)

Dit nummer gaat over de invloed van oorlog op jonge knapen die verplicht zijn hun land te dienen ... vooral doelend op WO II
Where have they been? ... Hij vraagt zich af wat er met die jonge kerels in zo'n oorlog is gebeurd ... sommigen gesneuveld, anderen te getraumatiseerd om terug hun plaats te vinden in de gewone wereld. Hun leven voorgoed veranderd door oorlog.
En laten we het dan even hebben over het muzikale gedeelte. Let op die synthesizer! Die wordt van een achtergrondriedeltje meer en meer omgevormd tot een heel aanwezig, bedreigend geluid dat dan weer volledig past bij de heel aparte grafstem van Ian Curtis.
Enkel Joy Division kon/kan dit. Tijdloos zeg ik U! (curufin)

Nick Drake raakte mij vanaf de eerste luisterbeurt heel diep. Er zijn weinig liedjes die zo goed de weemoed kunnen vertolken. De tekst is heel mooi en de muziek is heel stemmig. Vooral als de viool er in komt schieten de tranen in mijn ogen. Het gitaarspel van Nick Drake is zeer bepalend voor dit nummer, het is een hele trieste stemming. Een van de mooiste nummers van deze man in zijn meesterlijke oeuvre. (Don Cappuccino)

Er zijn weinig nummers die zo op mijn lijf geschreven zijn als Pictures of You van The Cure. Dit gaat wel degelijk over het strandden van mijn eerste liefde. 22 maanden waren we samen, van april 1988 tot februari 1990. Het tijdperk van Disintegration. In februari 1990 vernietigde ik al haar brieven en foto's. Maar de foto's die in je hoofd zitten, geraak je nooit meer kwijt. Zoveel jaren later, getrouwd met vier kinderen, mijmer ik nog wel eens terug met de vraag. Hoe zouden de kaarten gelegen hebben als ik toen wist, wat het leven me vandaag geleerd heeft? If only I'd thought of the right words / I could have held on to your heart / If only I'd thought of the right words / I wouldn't be breaking apart all my pictures of you ... Kom hier met die zakdoek! Ik blijf erbij dat op Disintegration een paar logge, langdradige nummers staan die me minder kunnen bekoren. Maar de vier singles zijn stuk voor stuk juweeltjes. Geef mij maar de extended versies van Lullaby, Lovesong en Fascination Street en de albumversie van Pictures of You. (dazzler)

Vergeet Space Oddity, vergeet Life On Mars, het album Ziggy Stardust en Heroes hebben we het ook niet over. Station To Station is het sterkste David Bowie nummer. Dat begint al bij het intro als de gitaren langzaam aanzwellen en het geluid van een aanstormende trein nabootsen. Aan alles voel je dat hier iets bijzonders staat te gebeuren en dat Bowie de muzikale lat hoger dan ooit tevoren legt. In het begin van Station To Station worden we nog omgeven door muzikale duisternis en maakt The Thin White Duke zijn intrede. Het tweede deel van Station To Station trapt Bowie het gaspedaal in en is uptempo. Het is juist de combi van het zware, donkere, eerste deel en het snellere, nog steeds donkere tweede deel die Station To Station zo fascinerend maken.

Bowie heeft de periode 1974-1977 beschreven als de zwaarste periode uit zijn leven door zijn astronomische cocaïnegebruik die onder andere leidden tot zware, mentale problemen en fascinatie voor nazisymbolen. Dit hoor je terug in Station To Station wat tekstueel vol religieuze en occulte verwijzingen zit en een terugkeer lijkt verwijzen naar de Europese cultuur of een terugwinning van de Europese identiteit. Bowie weet als geen ander rookgordijnen op te trekken over de precieze betekenis van Station To Station. Afgaande op zijn latere woorden is het ook voor hem gissen. Het heeft ons wel een majestueuze song opgeleverd. (cosmic kid)

Cloudbusting vind ik nog net iets sterker dan Running up that Hill. Meesterlijke clip ... vader uitvinder geeft kennis door aan dochter elf. Je hoort in de muziek als het ware dat wolkenkanon tot leven komen. Het is in de muziek dat sprookjesfiguren uit de kinderdroom hun eeuwige leven nog onbekommerd kunnen leiden. Waar mythe en werkelijkheid hand in hand gaan. Toen de dieren nog spraken en de wereld nog een wonder heette. De magie van het woord. Het wonder van een verhaal. De kracht van een lied. And I don't know when But just saying it could even make it happen. (dazzler)

Al jaren volgens het best scorende dancenummer uit de lijst. Dit nummer is dan ook doorgaans vooral erg populair bij de niet-danceliefhebbers. De liefhebbers prefereren vaak ander werk van Underworld boven Born Slippy. Bij mij is het andersom: het andere werk van Underworld vind ik wel aardig, maar deze vind ik echt geweldig. Het magistrale intro, hoe er van trance over wordt gegaan op techno: een waar anthem! (Titmeister)

Normaliter heb ik niet zo veel met de Beach Boys. Surfin Pop was niet aan mij besteed. Ik was dan ook blij verrast toen ik Pet Sounds ontdekte waar hun muziek veel volwassener oogden. Mijn favorieten bleven altijd Sloop John B. en God Only Knows en bij het laatste nummer kan ik heerlijk wegdromen. Prachtige muziek, gecomponeerd door muziekgenie Brian Wilson. Van origine zou het nummer heel anders gaan. De broertjes Wilson hadden ieder een andere mening en (gelukkig) won Brian deze discussie. Wij zullen nooit weten hoe de versie van broer Dennis geklonken zou hebben en dat is maar goed ook, want ik kan niet geloven dat die versie aan deze zou kunnen tippen. (nclo)

Tijdens de opnames van Rumours ging de relatie tussen gitarist Lindsey Buckingham en zangeres Stevie Nicks naar de haaien, en de twee konden elkaars bloed wel drinken. Go Your Own Way is de wondermooie stempel op die stukgelopen romance. "Loving you / isn't the right thing to do." Hoe schoon kan haat zijn. (Arno)