Ongetwijfeld een van de mooiste nummers van 2013. Dit kruipt volledig onder mijn huid dankzij de schitterende, doorleefde mannenstem die op een ontroerende manier zingt over het virus dat liefde heet. Op een vreemde manier zelfs romantisch om te horen hoe iemand helemaal bevangen is door de liefde. Net zoals deze relatie, ondanks al zijn nadelen, niet voorbij lijkt te gaan, weet dit nummer zich verzekerd van een schitterend consistente, gezapige melodie. Mèt enkele scherpe uithalen, die zorgen voor maximaal effect en aankomen als mokerslagen! (Dance Lover)

Na de eerste twee albums vol psychedelische rock met hier en daar wat elektronische invloeden, was Tame Impala toch inmiddels aardig populair geworden. De eerste nieuwe single van derde album Currents was deze Let It Happen. Vanaf de eerste keer dat ik deze hoorde wist ik al dat dit een klassieker zou worden. Een bijna acht minuten durende dansbare psychedelische knaller. Bijna acht minuten zit je een euforische trip waarin alles mooi en vrolijk is met een climax en drop als hoogtepunt waar confetti je om de oren vliegt.  (VladTheImpaler)

Nog ver voordat ik van MusicMeter of Curtis Mayfield had gehoord, zag ik de cultfilm Superfly op televisie. Hoewel ik het geen geweldige film vond, heeft de film wel degelijk indruk op mij gemaakt. Dit kwam vooral door de sfeer in de film, die mede veroorzaakt werd door de geweldig swingende soundtrack van Curtis Mayfield. Normaal gesproken is deze muziek niet echt iets voor mij, maar zowel het nummer als het gelijknamige album zijn wat dat betreft funky uitzonderingen op deze regel. (Co Jackso)

Een nummer dat stijf staat van de energie, teen spirit en geldingsdrang. Een ronduit indrukwekkende song dat als een pletwals over je heen komt. Adrenaline als liedje. Een moderne klassieker. (ArthurDZ)

Het bekendste nummer van Joy Division is het nummer Love will tear us apart. Hoe goed dat nummer ook is, het is niet helemaal de beste weergave van de band. She's lost control wordt gespeeld alsof het hen totaal niets kan spelen en tegelijk straalt het een enorme energie uit. Als punk een woede uitschreeuwt, was Joy Division de verpersoonlijking van de onverschilligheid. Wat ook een kunst is natuurlijk. De schijnbaar simpele monotone muziek brengt je in een trance wat mooi past bij het onderwerp van dit lied: epilepsie. (Film Pegasus)

Een geduldig opgebouwd nummer, waar langzaamaan alle registers open worden getrokken. Het begint met een prachtige melodie van Hammondorgel en synth die net zo goed tien minuten door had mogen gaan. Vervolgens dropt er een hele vette triphopbeat in. Het mondt allemaal uit in een bombastische mix van Massive Attack, Pink Floyd en Radiohead. En dan is er nog dat akoestisch bruggetje, waar de zanger een zeer gevoelige snaar bij me raakt. In your arms, 'cause I'm scared of their controlling crowds. Keep me calm, 'cause I'm scared of their controlling crowds. Here they come. (Teunnis)

Een onvergetelijke herinnering. Frankrijk, jaar of 5 geleden. Het was snikheet en via een alternatieve radiozender kwam deze hit op. Ik was gelijk verkocht. De power, de strakke drums van Dave Grohl, maar vooral dat in combinatie met de kwetsbare zang van Cobain wat hij net zo makkelijk weet om te toveren tot de geniale vocalen die uiteenspatten in het refrein. Kurt kon zichzelf een verschrikkelijke zanger vinden, wij weten wel beter. Sindsdien gaat er geen dag voorbij of dit nummer galmt door het huis via mijn boxen. Fantastisch! (nclo)

Diep respect wat Fela ondanks alle politieke tegenwerking voor elkaar heeft gekregen. Verder een controversieel figuur, op James Brown-achtige wijze. De eerste helft van zijn discografie is lekker doorploegen met al die platen van onder een half uur met twee nummers die als in een trance voorbijkomen. Zombie is één van die parels, heel politiek maar ook heel toegankelijk, zomers en feestelijk. (itchy)

Een prachtig nummer met de ene na de andere geniale tekstflard. Mijn favoriet:

'And one day we will die
and our ashes will fly
from the aeroplane over the sea
But for now we are young
let us lay in the sun
and count every beautiful thing we can see
love to be in the arms of all I'm keeping here with me'

Grappig is dat de op zijn zachtst gezegd onzuivere stem van zanger Magnum dit nummer alleen maar sterker maakt. Het past erg goed bij de tekst: een beetje knullig, maar wel enorm raak.. (ArthurDZ)

De slechtst meezingbare meezinger. Want dat refrein rolt er natuurlijk bij iedereen moeiteloos uit. De coupletten zijn echter geen doen. Het laat inderdaad zien wat een goed gevoel voor timing Eddie Vedder heeft. Verder gewoon één van de lekkerste grungenummers die ik ken. 'Lekker' is sowieso het beste woord voor dit nummer, dat overigens schijnt te gaan over iemand die ontdekt dat zijn vader niet zijn echte vader is. (niels94)

In de tweede helft van de jaren '50 schreef Ewan MacColl (jawel, de vader van Kirsty) een liedje voor zijn geliefde Peggy Seeger (jawel, de halfzus van Pete). Eigenlijk slechts een best simpel folkliedje. Peggy nam het op en het werd een onderdeel van hun repertoire tijdens hun optredens, maar begon pas bekendheid te krijgen toen The Kingston Trio een versie uitbrachten en werd nadien al snel meerdere keren gecoverd, bijvoorbeeld. door Peter, Paul & Mary.

In 1969 nam Roberta Flack het op voor haar debuutalbum. Roberta Flack was al vroeg ontdekt als een bijzonder muzikaal talent, in eerste instantie door haar pianospel. Al op zeer jonge leeftijd kwam ze dan ook al op de universiteit terecht, waar ze een muzikale studie deed, in eerste instantie gericht op de piano (waar ze uitzonderlijk goed in was), maar op een gegeven moment ging ze over op zang, en hield zich bijvoorbeeld bezig met het universiteitskoor. Al op negentienjarige leeftijd studeerde ze af, en ze wilde verder studeren, maar het noodlot sloeg toe: haar vader overleed. Daardoor werd ze gedwongen een slecht betaalde docentenbaan te nemen. In de avonden en weekenden begeleidde ze nog weleens operazangers op piano, waarbij ze in de pauzes zelf nog weleens zong, en zo werd ze uiteindelijk ontdekt (ten tijde van haar debuutalbum was ze al 30!).

Deze mooie voorgeschiedenis wilde ik jullie niet onthouden. Niet zomaar een zangeres dus, ze is absoluut een muzikaal talent. Hoe dan ook; op haar debuutalbum bracht ze een prachtige langzame maar zeer emotionele balladversie van The First Time Ever I Saw Your Face. Toch duurde het nog een paar jaar voor ze doorbrak, wat wel te danken was aan dat nummer. Ze had daarvoor slechts wat zeer bescheiden succesjes, maar men viel massaal voor haar toen het nummer in Play Misty for Me werd gebruikt, de eerste film die Clint Eastwood regisseerde. Het werd een megasucces, en de rest is geschiedenis.

Terecht wat mij betreft, want als je van een oorspronkelijk wat simpel folkliedje zo'n intense emotionele soulballad kan maken, dan ben je wat mij betreft een grote. Niet alleen zingt ze het technisch perfect, ook is in elke noot de emotie te horen, en brengt ze het lied zo perfect over. De schaarse instrumentatie zorgen ervoor dat haar prachtige stem perfect naar voren komt. Prachtig! De rest van het album overigens ook, dikke aanrader! (Arrie)

Misschien wel het ultieme bewijs dat muzikanten helemaal niet goed hoeven te zijn of snelle noten te kunnen spelen, maar als ze er maar hun ziel in leggen. En dat is wat bij Maggot Brain gebeurd. Een 10-minuten trip door een plekje ergens in het heelal. Maggot Brain neemt je even weg van alles om je heen. Dat ik dit nummer eigenlijk uit het oog verloren was (chevy93)

Haar indrukwekkendste prestatie in mijn ogen. Hoe ze zingt en wat ze zingt, plus de spaarzame, jazzy begeleiding en die uitbarsting aan het einde. Ja, voor mij is dit zeker haar beste nummer! (ArthurDZ)

Het heeft lang geduurd voor het Portisheadkwartje viel, want de eerste keren dat ik het album Dummy hoorde, vond ik het maar eentonige muziek met een enorm zeurende zangeres. Nu kan ik het me ook niet meer voorstellen, maar wellicht was ik er gewoon nog niet aan toe (ik was een jaar of zestien, denk ik). Gelukkig brachten ze Third uit, want een nummer als Machine Gun heeft m'n aandacht toxh weer naar de groep getrokken, en langzamerhand ging ik de muziek meer waarderen. Maar wat was die Beth Gibbons toch een aansteller, zeg... Maar toch is het kwartje op een dag helemaal gevallen, en uiteindelijk heb ik ze vorig jaar ook nog live gezien, wat ronduit briljant is. Ik ben dus helemaal om, en wat denk je? Ik vind Roads één van de mooist gezongen nummers aller tijden? Aansteller? Welnee! Beth Gibbons zingt op het nummer juist met waanzinnig veel emotie, zoiets hoor je zelden... De muzikale omlijsting is vrij kaal, wat de prachtige zang perfect ondersteund, en bouwt bovendien prachtig op. Geweldig bijvoorbeeld hoe dat gitaartje invalt. Maar het allermooiste is toch wel hoe Beth 'how can it feel this wrong' zingt. (Arrie)

Detail: Als de hele strijkersdoos wordt opengemaakt vanaf 2:12.
Van alle nummers in mijn gehele top-100 vind ik de mooiheid van River Man het moeilijkst te benoemen: de pijnlijk mooie strijkers over het grandioze gitaarspel van Drake, zijn eeuwig melancholische gemompel (fantastisch hoe zijn zanglijnen niet eindigen bij de m, n of w; hij sluit zijn zinnen gewoon neuriënd af) en zijn natuurlijk perfecte teksten zijn natuurlijk al een goede reden om te verklaren waarom dit mijn toplijst bijna aanvoert, maar er is nog iets. Er is iets tussen al die factoren, iets herfstigs, iets glimlachend naargeestigs, dat het hem doet. Ik weet niet waar, ik weet niet hoe en ik weet niet wanneer, maar dat ene iets ergens zorgt ervoor dat ik volledig word weggevoerd en betoverd. Wist ik maar waar het zat. (hoi123)

Het is toch de piano die dit nummer kenmerkt. Dat is hetgeen waar ik aan denk als ik dit nummer ergens zie. En ja, uiteraard doet Jonsí z'n ding prima en ja, de strijkers zijn weer prachtig. Maar net zoals bij bv. Viðrar Vel Til Loftárása gaat het om die timing. Het moment wanneer bepaalde instrumenten inzetten, dat is de kracht van dit nummer. (chevy93)

Wakker worden met een citroen in je bakkes. Daar zou je wel eens een zuur gezicht van kunnen krijgen. Een emotionele expressie waar Thom Yorke redelijk bekend mee is. Maar naast onheilspellend en nogal mysterieus straalt deze albumopener ook een vreemd soort van rust uit. 'Kid A' komt ter aarde, en 'everything is in its right place'. Een fijn uitgangspunt. Kid A moest eens weten wat hem nog te wachten zou staan. (mol)

Illmatic, dat in 2014 alweer zijn twintigste verjaardag vierde, staat nog steeds te boek als één van de beste hiphopalbums allertijden. Wat Illmatic wat mij betreft zo goed maakt, is dat op het album de op dat moment meest urgente rapper en de beste producers uit de scene samenkomen. Nas rapt alsof zijn leven er vanaf hangt en de DJ's Large Professor, Pete Rock, Q-Tip en DJ Premier leveren stuk voor stuk beats van grote klasse af. Het tweede nummer N.Y State Of Mind zet al meteen de toon voor de rest van het album, wanneer Nas aftrapt met: Straight out the dungeons of rap / Where fake niggas don't make it back. Begeleid door de indringende beats van DJ Premier, verhaalt Nas over het duistere leven in het New York waar hij opgroeide, vol drugs, straatgeweld, berovingen en andere criminaliteit: I think of crime when I'm in a New York state of mind. In de stad die nooit slaapt, moet je daarbij altijd op je hoede zijn voor (andere) criminelen, verraders en smerissen: I never sleep, cause sleep is the cousin of death. (Choconas)

Fela Kuti was waarschijnlijk de bekendste en zeker weten de meest spraakmakende protegé van de Afrikaanse muziek. Hij leidde een commune in Nigeria, alwaar hij regelmatig werd bestookt door het Nigeriaanse leger, niet in de laatste plaats vanwege zijn zeer kritische houding jegens de overheid. Muzikaal was hij de absolute voorganger van het afrobeat-genre, en een van de eerste Afrikaanse muzikanten die daarmee ook de westerse markten veroverde.
Uit zijn omvangrijke oeuvre is Water No Get Enemy – in mijn bescheiden mening – het allerbeste nummer. De titel verwijst naar een traditioneel Yoruba-gezegde dat zoveel betekent als dat de natuur ieders vriend is. Kuti gebruikt het echter als een impliciete verwijzing dat de Nigeriaanse overheid zelfs zo ver zou gaan om de natuur in te zetten in hun onderdrukking van het Nigeriaanse volk. Muzikaal is dit nummer zo ontzettend rijk. De lang uitgesponnen blazers-intro is om je vingers bij af te likken en het kenmerkende gitaargeluid van Kuti stuwt het nummer voort. De echte ster van het nummer is mijns inziens echter drummer Tony Allen. De soepele ritmes die hij vanaf zijn drumstel de wereld injaagt zijn een schoolvoorbeeld van hoe een drummer in dienst van de muziek kan spelen en tegelijkertijd toch kan uitblinken. Al met al een heerlijk luisterfeest, dat van mij ook prima 3x zo lang had mogen duren. (Titmeister)

Vrolijke pop gewikkeld in een warme gitaardeken. Muziek die je onmogelijk kunt haten en zou anno 2012 zo een hit kunnen worden. Tijdloze muziek zoals ik het graag hoor. Niet gebonden door tijd en omgeving en dat geeft vaak wel kwaliteit aan. Leuke ontdekking. (chevy93)

Het album New Gold Dream (81-82-83-84) wordt over het algemeen beschouwd als het beste album van de Simple Minds. Een hoopvolle heldere ster aan de hemel in een new wave tijdperk, dat werd bepaald door voornamelijk sombere bands. Simple Minds maakte daar eerst ook deel van uit, maar sloeg met dit nummer en album alvast een brug tussen hun (donkere) wave en hun latere jaren '80 en '90 pop.
Ondanks dat het openingsnummer en 3e single van dit album in de charts destijds geen potten kon breken, is er geen ontkennen aan: Someone Somewhere in Summertime blijft één van de meest geliefde songs voor vele fans. Zelfs de wat lichte productie kan dat niet voorkomen. SSiS heeft een groot aantal sterke punten - de dromerige sfeer, glorieuze melodie, en een heerlijke warme, lichte gitaarriff, de haak van de kapstok waarop het gehele nummer werd opgehangen. (Outlaw104)

Hier laat Bruce zich van een kwetsbare kant zien, althans zo is zijn stem wel. Het pianodeuntje doet het goed bij mij en de gitaar op de achtergrond is een goede toevoeging. De instrumentatie op zich is al interessant op zich. Bruce leidt je door het nummer heen en sommige zinnen raken mij oprecht. De bridge is schitterend met die blazers, wat een fantastische toevoeging!
Dit is anders dan we tot nu toe van deze man gehoord hebben. En Bruce Springsteen op experimentele tour bevalt mij tot nu toe het meeste van allemaal. Veel beter dan The River. (Snoeperd)

Dit nummer heb ik leren kennen dankzij mijn alltime favoriete film: Donnie Darko - met een soundtrack die bulkt van de 80's-toppers. The Church hoort zeker in dat rijtje thuis. Mooie tekst, fantastische eighties-stem en bij het doedelzakstuk krijg ik iedere keer weer kippenvel van kop tot teen. (Arno)

Ik hou van de rockkant van Prince en dat blijkt wel gezien de nummers die nu voorbij komen. Dit nummer was misschien wel het nummer dat me overtuigde in 1984 om een groot fan van de man te worden. Na When Doves Cry en Purple Rain wist ik genoeg. Ik moest het hele album hebben!

De extended version geniet nog veel meer mijn voorkeur, dat is echt puur genieten.

Ook in Paradiso 2013 speelde hij het nummer onder de naam Let's Go Crazy Reloaded. Deze opname is van de tweede show (gezien de kleding die hij draagt) en daar was ik niet bij, wel de eerste. (aERodynamIC)

Ik heb nooit geweten dat Elliott Smith zulke hooggewaardeerde albums had. Misschien moet ik hier maar eens achter na gaan. Maar eerst gaan we kijken of dit bevalt. Het nummer draagt de titel eer aan. Het is inderdaad een heerlijk walsend nummer. De piano klinkt heel erg goed, hij komt er steeds af en toe doorheen en dat vind ik erg fraai klinken. Instrumentaal is dit een dijk van een nummer. En de zang mag er in al zijn dromerigklinkendheid ook zijn. (Snoeperd)

The Sophtware Slumb is van begin tot einde een pareltje, maar als ik dan toch een nummer moet kiezen, dan neem ik de opener van het album. He's Simple, He's Dump duurt bijna 9 minuten en verveelt geen enkel moment. Alles, écht alles aan dit lied is van ongekend niveau. Het nummer begint met een rustig gitaarrifje en ingetogen gezang, waarna je ''Are you ready?'' - 'yep!' te horen krijgt en het lied openbreekt. De zang wordt robot-achtiger – wat de rode draad vormt doorheen het album - en emotioneler. Na de helft wordt de hele sfeer heel donker en mistroostig, alsof zanger Jason Lytle zich naar de luisteraar zélf wil richten en hem/haar een onheilspellende, retorische vraag wil stellen. Je voelt de eenzaamheid, de weemoed, de angst en het verdriet. Het einde, waar een groot aantal keer de vraag "Are you giving in 2000 man?" wordt gesteld, waarna wordt geëindigd met "Don't give in 2000 man", is geniaal. Negen minuten het beste van het beste. Wat een nummer, wat een album! (Pepino)

Deze kende ik al langer. Van de cover van Anouk. Niet gek vond ik dat het beste Anouk-nummer. Het origineel van R.E.M. is wel absoluut koning. De stem van de zanger van R.E.M. is een stuk gevoeliger. Hij tilt het nummer naar een hoger niveau. De compositie is ook onweerstaanbaar mooi. Drive is mijn favoriet van deze band, maar Losing My Religion komt daar verdacht veel bij in de buurt. (Snoeperd)

Tori Amos heeft niet veel tegenstanders denk ik, op een aantal types als Onweerwolf na. Typisch muziek die iedereen wel prima vind, het is niet echt uitgesproken muziek en Tori Amos heeft niet zo'n uitgesproken stem. Haar stem is wel belachelijk mooi. Met een mooie stem ben er echter nog niet, ik ken genoeg voorbeelden, maar gelukkig weet Tori Amos ook nog tal van superstere composities maken. Dit is er zeker een van, zeer mooi bijna klassiek pianospel en een prachtig refrein. (Snoeperd)

dumb_helicopter schreef:
Worden de laatste 18 songs voor de top-100 vandaag nog in Beatsense afgespeeld, Geert?