Als de zomerse klanken weerklinken wordt je gelijk blij. Om van daar uit vrijwel direct weer triest te worden als de zanger met zijn eerste tonen begint. Nog een stukje daarna krijg ik bijna kippevel van het schitterende zinnetje: Never to go en de bijbehorende blazers. Die blazers weten perfect sfeer te crëeren zoals maar een paar bands dat kunnen. Hier wordt een sfeertje gecrëeerd waar het lijkt alsof je in de Renaissance bent. Dat heb ik altijd tenminste. Alleen een aantal echt 'grote' bands kunnen dat, zoals Fleet Foxes en Midlake (middeleeuwen) en bijvoorbeeld de Kift met z'n vooroorlogse sfeer. (Snoeperd)

Jayda G is een Canadese DJ die tegenwoordig in Berlijn woont. Een heerlijke house-banger met een eigenzinnig pianoloopje en fijne kreuntjes van Jayda G. Op het eind vindt een kleine vertraging plaats, waarna Jayda G keihard terugkomt. Een verslavende luistertrip en wat mij betreft een van de beste nummers van 2020. Een vrij donkere periode - door corona - werd een stuk lichter door deze “party for one”. (AstroStart)

All Apologies is het slotnummer van het laatste Nirvana album In Utero. Het wordt vaak geïnterpreteerd als een zelfmoordbrief van Kurt Cobain. Een ongelukkig huwelijk (I'm married - buried) en een zwaarmoedig karakter (I wish I was like you - easily amused), hij kan er alleen zijn verontschuldigingen tegenover stellen. De definitieve versie is de akoestische op het MTV Unplugged album, waar de gebroken stem van Cobain zijn lijden tastbaar maakt, verscheurend prachtig! (nico1616)

Gisteren heb ik de film Léon gezien. Toen ik de hoofdpersoon tegen het einde This is from... hoorde mompelen ging er pas een lichtje branden. Matilda gaat over deze film. Eigenlijk wist ik het wel, maar tijdens de hele film had ik het me niet gerealiseerd. Als dan uiteindelijk een aarzelend Mathilda uit Léons mond komt moet ik toch even slikken. Wat een schitterend einde van een schitterende film.

Eigenlijk begon ik een beetje uitgekeken te raken op Matilda (voor zover dat mogelijk is met zulke goede muziek), maar dit werpt toch weer een nieuw licht op het nummer. Plotseling is dit tóch weer een van de mooiste nummers van het album. (stoepkrijt)

Spinvis weet met dit nummer op een prachtige manier beelden op te roepen van een melancholieke treinreis. De regel “Tussen liefde aan de linker kant en rechts de eeuwigheid” vind ik echt een van de mooiste Nederlandstalige regels ooit. Dit nummer zit vol van die prachtige zinnen. Hoe dit nummer opbouwt is trouwens ook prachtig.  (MRDammann)

Meestal wel een leuke bezigheid: afvragen of je een nummer nu ook zo goed had gevonden zonder de herinneringen die je eraan hebt. Want eerlijk is eerlijk: ondanks zijn pittig harde refreintje mist deze catchy rockert wel een deel van de ballen die Jack White met z'n andere project heeft. Toch stoor ik me daar totaal niet aan, mede vanwege het fantastische refrein, de samenzang, de geweldige percussie en ja, de herinneringen. Heel erg fijn nummer. (hoi123)

()

Als groot discoliefhebber misschien niet heel verrassend dat juist dit nummer heel hoog scoort in mijn lijst. Wat een feest en een mijlpaal is dit nummer; van de langzaam opgebouwde instrumentatie tot aan de mengeling aan genres die samen moeiteloos in elkaar steken. Typisch zo`n nummer waar je gemakkelijk 10 andere nummers uit had kunnen filteren. Kan mij niet onttrekken aan de indruk dat o.a. LL Cool J goed naar dit nummer heeft geluisterd voor zijn Phenomenon of N.E.R.D. bij hun Don`t Do It. (Dance Lover)

Vergeleken met eerder werk van PJ Harvey klinkt de single Good fortune van het prachtige album Stories from the city, stories from the sea (2000) behoorlijk opgewekt. Op het nummer klinkt nadrukkelijk de invloed van Patti Smith door (met name Dancing barefoot). In de tijd dat ze dit nummer schreef, woonde PJ Harvey in New York, de stad waarnaar ze op het album veelvuldig verwijst. (Choconas)

Ik heb een hele grote zwak voor Steely Dan. Het is ontzettend gladde muziek, waar ik normaal echt een afkeer van heb, maar de muziek van Steely Dan vind ik echt fantastisch. Toen ik voor de eerste keer naar 3 Feet High and Rising van De La Soul was ik dan ook vrij verrast dat er ineens een sample van de Steely Dan-track Peg langs kwam. Samplen is geen lui jatwerk bij De La Soul, van veel verschillende elementen van tracks (onder andere Otis Redding, Sly & the Family Stone) zetten ze weer een fantastische instrumental neer. Dat er dan ook nog eens heerlijk laid back over heen gerapt wordt is helemaal een plus. Een echte zomertrack om de Daisy Age terug te brengen. (Don Cappuccino)

De ambient van Air is vrij poppy, maar het laat horen hoe mooi dit genre wel niet is. Sexy Boy is naast All I Need de klassieker van Air. Die beats in dit nummer zijn hypnotiserend en betoverend, zeer mooi. Daarnaast is dat zangeresje ook goed in vorm. Wat zingt ze hier toch lieflijk. En dat refrein is natuurlijk ijzersterk en catchy. (Snoeperd)

Hoewel The Veils slechts een drietal albums hebben gemaakt, hebben zij talloze schitterende nummers gemaakt. The Leavers Dance behoort tot de categorie “breekbare en gevoelige nummers”. Het is vooral zanger Finn Andrews die met zijn meeslepende zang dit nummer gedenkwaardig weet te maken. Werkelijk schitterend. (Co Jackso)

Eén van de invloedrijkste groepen in de elektronische muziek moet wel Kraftwerk zijn. Deze Duitse groep experimenteerde er veel mee, en heeft veel muziek beïnvloed. Op het album Trans-Europe Express is vervoer, en om precies te zijn de treinen. Dat is duidelijk op het titelnummer te horen, want het begint al meteen met een ritme dat klinkt als een rijdende stroomtrein. Daaroverheen de verbeten zang met vervormde Duitse stemmen. Er heerst een geheimzinnig sfeertje in het nummer, en dat juist door de electronica. Ook leuk is de verwijzing naar David Bowie en Iggy Pop. Een meeslepend nummer dat me altijd weer weet te boeien. Het leuke aan Kraftwerk vind ik ook dat er vaak een overkoepelend thema is, zoals radio, en in dat geval dus de trein. (Arrie)

De koude oorlog is hoorbaar in Russians.
Laat de nakomelingen leven in een vreedzame wereld.
Jammer dat Rusland hier zo negatief wordt neergezet.
Dreiging kwam wel degelijk ook vanuit de Amerikaanse kant.
Waar een licht dementerende b-acteur verkozen was tot volksvertegenwoordiger.
Ik heb nog de beelden van de satire Spitting Image voor me.
Angst heerste in Oost en West.
Moskou wordt hier wel perfect verwoord in muziek. (deric raven)

Als je in van die kutdisco’s met kutmuziek staat wil er nog wel eens één leuk nummer voorbij komen: The Next Episode. Het hele sfeertje eromheen, de nonchalante maar heerlijke verses, de geweldige beat en natuurlijk de afsluiting van Nate Dogg (“hold up” ). Gewoon dusdanig lekker dat hij hier absoluut thuishoort. (niels94)

Shoegaze staat bekend om grootse en golvende gitaarmuren, maar dat is natuurlijk niet genoeg. Je hebt een sterke melodie genoeg of een goede riff. Ik vind het leuk om songs die vol met effecten zitten weer terug naar de basis te brengen, zo kun je horen of het een sterke song is. Dit heb ik ook met When You Sleep gedaan en: ja hoor, dit is een hele sterke popsong, zelfs al zonder het fenomenale gitaarwerk van Kevin Shields waarbij de hoofdmelodie echt gruwelijk lang in je hoofd blijft zitten. Het klinkt als een roes met zwoele vocalen waar je na het beluisteren elementen van onthoudt. Dat is echt de kracht van My Bloody Valentine, de basis is uitstekend, dus de atmosfeer die ze creëren zal de song alleen nog maar naar grotere hoogtes stuwen. (Don Cappuccino)

Een betere verhalenverteller dan Regina Spektor ben ik nog niet tegengekomen. Ditmaal interpreteert ze op haar eigen manier het Hebreeuwse Bijbelverhaal over Samson en Delilah. Delilah wordt in de Bijbel neergezet als verschrikkelijke vrouw die haar geliefde Samson verraden heeft om er zelf geld mee te verdienen. Regina Spektor heeft er een heel andere kijk op. De liefde was oprecht en nadat zijn haar was afgeknipt - het verraad - vertelde hij haar "...that I'd done alright and kissed me till the mornin' light". Een zeer typisch nummer voor Regina Spektor, al ontbreekt hier wel de "quirkiness" waar ik groot liefhebber van ben. (Teunnis)

Ik kon de muziek van Alanis Morissette, van het succesvolle debuutwerk Jagged Little Pill, al prima waarderen. Songs met flink wat pit, met een rauw randje.
Uninvited, net als Iris van de Goo Goo Dolls afkomstig van de soundtrack van de film City of Angels, laat een hele andere kant zien van de Canadese zangers. Ingetogen gezongen, af en toe met gevoel voor dramatiek. De muzikale begeleiding met strijkers maakt het een prachtig geheel. Vanaf de eerste keer dat ik de track hoorde, in het vroege voorjaar van 1998, was ik overdonderd. En nog steeds behoort de plaat, die niet als single uit kwam maar het van wat airplay moest hebben, tot de absolute favorieten. (mauricedegier)

Vergeet Boxer, vergeet High Violet. Oké, het zijn prima albums.. af en toe draaien kan nog wel. Realiseer je echter altijd dat Trouble Will Find Me hun beste album is en waarschijnlijk nog lang zal zijn.

'I couldn't find quiet
I went out in the rain
I was just soakin' my head to unrattle my brain'

Eigenlijk zou ik al ‘I rest my case' kunnen zeggen.. nee, dat is te makkelijk. Pink Rabbits heeft een weergaloze flow die zelfs naar The National-maatstaf ongekend is. Erg rustig en bedeesd, maar ieder woord zorgvuldig gekozen. Geen woord te veel.

Het perfecte popnummer in 4,5 minuut gegoten. Het resultaat is Pink Rabbits. (chevy93)

Wat in dit nummer wordt bedoeld met de constant herhalende tekst weet ik niet precies, en eigenlijk kan mij dat ook niet boeien. De herhalende woorden werken in ieder geval zeer aanstekelijk en de opbouw is geniaal. (Co Jackso)

The Call maakte een beetje wavelight rock met hier en daar wat grote gebaren. Sowieso een fijn bandje dat The Call (wel te onbekend!) maar dit nummer steekt daar nog net iets bovenuit. Zeer functionele synths in een rocksong kom daar maar eens mee. Het is The Call in ieder geval meer dan gelukt! (vigil)

Een zanger die niet direct in een lijst met groten genoemd wordt, maar daar zomaar eens in kan thuis horen. Helemaal luisterend naar het album The Show Must Go On, waar dit nummer ook vanaf komt.
Een heerlijk sfeervol nummer van de eerste noot. Onderwerp is snel duidelijk, de groove zit er meteen lekker in en de warme stem van Sam Dees doet je genieten. Productioneel en qua arrangement zit er ook altijd genoeg spanning. Een hele sterk soulsong. (Reijersen)

Ik vind het erg leuk om Weezer zo hoog te zien staan. The Blue Album is een fijn albumpje om af en toe eens op te zetten. Dit nummer is niet het beste (dat is toch echt Say It Ain't So), maar wel veruit het meest catchy. Op een vrij stevig rocklaagje worden de meest lekker melodietjes gespeeld en de meest fijne en meezingbare zanglijntjes. Ik hoor het nummer graag en deze hoge positie is meer dan terecht. (Snoeperd)

Deze ode aan een onvolprezen genie is een meesterwerk van nog geen drie minuten. Die outro… veel mooier wordt muziek niet meer. (yeahyeahyeah)

Dear Prudence is voor mij misschien wel hét hoogtepunt van het album. Prachtig liedje, prachtig gezongen. Mooi begeleid door het gitaarspel van George, maar John steelt hier vooral de show. Hij weet de melancholie van het liedje perfect over te brengen. Het heeft ook iets meeslepends. Erg, erg mooi! (Arrie)

Dissident was begin 1994 de tweede single van het tweede studioalbum 'Vs.' dat in oktober 1993 was verschenen. De single was destijds in drie verschillende versies te verkrijgen en de live-nummers op de singles vormden samen de opname van een concert in Atlanta. Mede hierdoor werd Dissident de grootste Top 40 hit van de band in ons land en de enige top 10 notering ooit voor ze. Dissident gaat over een vrouw die een vluchteling in huis neemt, maar de verantwoordelijkheid niet aan durft en hem aangeeft. Vervolgens gaat ze stuk aan de schuldgevoelens die ze heeft omdat ze niet voor hem kon zorgen en hem heeft verraden. (Simon77)

Altijd een zwak gehad voor Hooverphonic en dan vooral voor de stem van Geike Arnaert. Zij trekt dit nummer naar grote hoogte. Prachtig gearrangeerd ook. Kort nummer met een geweldige inhoud.
Dit nummer is ook te horen in de film I Still Know What You Did Last Summer. (DjFrankie)

Het leuke aan muziek is toch om iets te ontdekken en te merken dat de band erachter een enorme vlucht maakt. Bros, in de oude en mij meest geliefde versie, is het eerste wat ik leerde kennen van Wolf Alice via Pinguin Radio. Op hun debuutalbum My Love Is Cool (2015) is dit reeds oude nummer opgepimpt naar een nieuwere versie van Bros, wat niet onaardig is, maar het niet haalt bij het origineel. De band met frontvrouw Ellie Rowsell maakt prima rockmuziek met haar ietwat ijle stem erboven. Meerdere singles waren uitgebracht voordat hun debuut werd gelanceerd. Diverse leuke singles die deden verwachten dat de rest van het debuut alleen maar kon tegenvallen, maar ze maakte juist diepe indruk daarmee op mij zonder dat er ook maar één nummer echt bovenuit steekt. Het vervolg van afgelopen jaar is van dezelfde kwaliteit en een mooie toekomst is voor hen weggelegd verwacht ik.

Bros gaat over de friendschap tussen Ellie en Sadie, die nog deel uitmaakte van Wolf Alice ver voor het grote succes, toen ze nog folkliedjes als Tassel Man maakten. Al het andere oude materiaal is helaas reeds verwijderd van youtube. (Sunderland)

Eén van de grootste klassiekers uit de Nederlandse popgeschiedenis mocht van mij niet ontbreken in deze lijst. Het verhaal achter Venus is wel mooi en laat zien dat het snel kan gaan in een mensenleven: in 1968 verving zangeres Mariska Veres de oorspronkelijke zanger toen deze in militaire dienst moest, een jaar later had ze een wereldhit op haar conto. Een Amerikaanse platenbons pikte Venus op, wat uiteindelijk de eerste Nederlandse #1-hit in de Billboard-charts opleverde. En vanuit de VS ging ook een groot deel van de rest van de wereld voor de bijl. Het liedje zelf speelt duidelijk leentjebuur bij een aantal oudere, onbekendere, hits, maar als het zo'n onverwoestbare meezinger oplevert hoor je daar mij niet over klagen. (herman)