57
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - Common Ground [7:00]



Nomzamo | 1987 | Verenigd Koninkrijk

2021: 53
2018: 62
2017: 83
2016: 209
2015: ---

Genomineerd door: meesterdch

Voor Nederlanders een reality check: de grote oorlog, dat was in de ons omringende landen toch echt de Eerste Wereldoorlog. De Britse prog uit de jaren '80 schonk ons rond dit thema al Sequences (Twelfth Night) en Les Morts Dansant (Magnum) en IQ (tijdelijk met Paul Menel achter de microfoon) verlegt de al vrij hoog liggende lat nog eens met Common Ground. Tekstueel laat het nummer weinig aan de verbeelding over, om daarna nog even hun vakmanschap in het instrumentale sfeer schetsen te bewijzen. (Casartelli)

56
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - The Camera Eye [10:58]



Moving Pictures | 1981 | Canada

2021: 38
2018: 84
2017: 81
2016: 72
2015: 51

Genomineerd door: Dieter

Een van de vele kwaliteiten van Moving Pictures is de puntigheid van de liedjes. Het elf minuten durende The Camera Eye is daar dan weer de uitzondering op ('t is ook meteen Rush' laatste nummer met een tijdsduur in de dubbele cijfers). Er mag eventueel zwakjes geprotesteerd worden tegen het feit dat de twee delen (het ene behandelt New York, het andere Londen) muzikaal wat gelijkluidend zijn of dat het überhaupt allemaal wat opgerekt is, maar ik heb mijn protesten uiteindelijk opgegeven. Fantastisch toetsenwerk van de bassist/zanger voor wie de keyboards op de derde plek in de hiërarchie kwamen en om het af te maken nog een heerlijke gitaarsolo van Alex Lifeson ook. (Casartelli)

55
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - Frequency [8:29]



Frequency | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2021: 70
2018: 23
2017: 36
2016: 34
2015: 40

Genomineerd door: chevy93

Met dit album kreeg ik echt interesse in IQ. Ik had al twee albums gekocht: Subterranea en Dark Matter, maar beide konden me niet onmiddellijk overtuigen. Het eerste album was iets te langdradig en had teveel nummers waar ik met moeite naar luisterde. Het tweede album had zijn goede momenten, maar ik vond het nu ook weer niet zo goed dat de volgende worp van IQ blind aangeschaft werd. Het is pas door een paar positieve recensies en dan vooral de heel positieve reacties op het forum van Progwereld dat ik het album Frequency toch een kans gaf.

Het rare begin met al die bliepjes deed me nog eerst verschrikt naar de muziekinstallatie staren, maar dat veranderde al snel als de 'echte' instrumenten invallen. Die kracht die uitgaat van de bas en drum, de keyboard die dat wat tempert met daar bovenop dan een gitaarsolo die een extra dimensie brengt. Net op het moment dat je je afvraagt waar dit naartoe gaat, verandert het in een heel zacht riedeltje met de mooie zang (wat in mijn ogen al een hele verbetering was in vergelijking met de andere cd's die ik had gehoord). Daarna komt er een langzame opbouw naar de volgende uitbarsting. Om dan weer wat rustiger te worden ... En in het achterhoofd de gedachte "is dit dezelfde band als die andere cd's?"

Mijn aandacht was toen getrokken en bleef dat gedurende de hele cd. Dit was ook de aanzet om naar de rest van het oeuvre van de band met andere oren te luisteren. Niet dat ik nu alles van IQ goed vind (of in mijn bezit heb), maar mijn waardering voor pakweg Subterranea is flink gegroeid. (buso)

54
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Deadwing [9:46]



Deadwing | 2005 | Verenigd Koninkrijk

2021: 55
2018: 39
2017: 66
2016: 33
2015: 23

Genomineerd door: dynamo d

Afkomstig van het gelijknamige album dat lang het favoriete album van mijn broer was. Een album dat hij door mij heeft leren kennen en dat vooral bekend is door Lazarus en Arriving Somewhere… maar deze openingstrack doet daar niet voor onder. Sterker nog: elke keer dat ik hem hoor lijkt hij beter te worden. Ik ben enorm fan van de drumpartijen en de manier waarop de band het nummer tijdens het intro en halverwege het nummer ‘binnenvalt’. (freitzen)

53
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Easter [5:58]



Seasons End | 1989 | Verenigd Koninkrijk

2021: 51
2018: 38
2017: 60
2016: 59
2015: 44

Genomineerd door: Jester

Easter verscheen in 1990 op single en was op zich het beste uithangbord voor wat het album Seasons End voorstelde. Het idee komt letterlijk uit de koffer van Hogarth. Hij had in de eerste weken bij Marillion altijd wat mappen bij zich met ideeen voor liedjes vanuit het verleden. Op een gegeven moment liep de band wat vast en vroeg Mark Kelly of hij eens in die mappen mocht kijken en daar kwam toen Easter uit. Weliswaar was de versie nog lang niet af (2 coupletten en een idee voor een refrein) maar daar kon de band wel wat mee. Het eindresultaat is op dit moment natuurlijk al jaren bekend maar daarom niet minder mooi. Het blijft een prachtig liedje met sublieme gitaarsolo. (vigil)

Toen ik Frequency nomineerde (wat ik op zichzelf alweer vergeten was) had ik niet verwacht dat deze zo populair zou zijn. Blijkbaar al jaren bijzonder hoog te vinden.

IQ is zo'n band die ik niet bepaald met regelmaat (pun not intended) beluister, maar waarvan ik me iedere keer afvraag waarom eigenlijk niet. Geweldig nummer, dat Frequency.

Frequency gooide een paar jaar geleden in de Greatest Hits of IQ ook hoge ogen, dus we zijn consequent. Sterker nog, ik geloof dat hij toen nog wel 1 of 2 nummers achter zich liet die nu nog komen.

52
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Riverside - Second Life Syndrome [15:40]



Second Life Syndrome | 2005 | Polen

2021: 24
2018: 74
2017: 31
2016: 49
2015: 65

Genomineerd door: uffing

Van Riverside heb ik doorgaans niet echt een hoge pet op. De invloed van Anathema, Opeth en in het bijzonder Pink Floyd en Porcupine Tree ligt er meestal dik bovenop, maar het eigen smoel is vaak bleek en aan de uitvoering rammelt ook nogal eens het een en ander. Het titelnummer van hun nog altijd populairste album is een van de uitzonderingen op de regel. Akkoord, het middenstuk met zijn "oempetoemp" en de snaarsynthesizer (zo gezellig retro) waren even wennen, maar al met al een zeer net epic, met een schitterende instrumentale finale. Wellicht het beste nummer dat Anathema nooit geschreven heeft. (Casartelli)

Ik ben geen fan van IQ maar dit nummer is geweldig. Het is mijn fave van de band voor The Province en Magical Roundabout. IQ opzetten doe ik zelf vrijwel nooit daarvoor heb ik teveel minnen tegenover de plussen staan zeg maar.

51
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Peter Gabriel - Wallflower [6:30]



Peter Gabriel [4] | 1982 | Verenigd Koninkrijk

2021: 45
2018: 34
2017: 49
2016: 48
2015: 30

Genomineerd door: Svendra

Muziek kan je soms zo diep raken, dat je het zelfs in je botten denkt te voelen. Dit is zo’n nummer. Nu zit er alleen al iets in de stem van Peter Gabriel (wat mij betreft één van de mooisten uit de muziek) die maakt dat dat je snel geraakt wordt zijn muziek. Maar dit is zo’n nummer wat je echt diep weet te raken, zodat je, hoewel je nog nooit eerder je botten hebt gevoeld (ik heb nog nooit iets gebroken), erachter komt dat je wel degelijk iets in je botten kan voelen.

Dat dat met dit nummer bij mij gebeurt, heeft ook te maken met de achtergrond van het nummer. Soms blijft het bij de nummers van Peter Gabriel toch wat gissen waar het eigenlijk over gaat. Maar hij heeft natuurlijk ook een aantal politiek bewogen nummers. Dit is er één van. Hij probeert de mensen die in Zuid-Amerika vanwege hun overtuigingen gemarteld worden een hart onder de riem te steken, maar benoemt ook de uitzichtloosheid van hun situatie : ‘Let your spirit stay unbroken, may you not be deterred. Hold on’, maar ook ‘Though you may dissapear, you’re not forgotten here’. De hele tekst is ongelofelijk sterk en de thematiek, die helaas tot op de dag van vandaag actueel is, hooguit voor andere locaties, is één van de factoren dat het nummer zo onder je huid kruipt.

Maar dat is natuurlijk niet de enige factor. Want muzikaal moet er toch ook wel iets zijn wat maakt dat het nog veel dieper je lijf ingaat. De instrumentale begeleiding is eigenlijk maar sober en relatief eenvoudig, maar o zo doeltreffend. Geen noot te weinig en eigenlijk nog veel knapper, geen noot te veel. De geweldige, diepe en warme stem van Peter Gabriel krijgt alle ruimte om de boodschap op je over te brengen. Wat legt die man toch een empathie en emotie in zijn zang.

Langzaam wordt je hele lijf gevuld door de muziek en voel je het overal. Het kippenvel is niet tegen te houden en als je niet uitkijkt krijg je tranen in je ogen. Ach, wat maakt het ook uit. Laat maar komen. (Bonk)

En voordat we verdergaan met de Top 50 is het weer tijd voor een overzichtje:

75 (102) Genesis - Duke's Travels
74 (86) Gazpacho - Upside Down
73 (35) Genesis - Driving the Last Spike
72 (74) Soup - The Boy and the Snow
71 (125) Genesis - Calling All Stations
70 (82) Marillion - White Russian
69 (141) Supertramp - Hide in Your Shell
68 (37) Genesis - One for the Vine
67 (112) Queensrÿche - Suite Sister Mary
66 (81) Tool - Schism
65 (64) Opeth - The Drapery Falls
64 (97) Supertramp - School
63 (54) Gazpacho - Dream Of Stone
62 (-----) Porcupine Tree - Trains
61 (23) Rush - La Villa Strangiato
60 (44) Soup - Sleepers
59 (89) Genesis - Ripples
58 (47) Porcupine Tree - Russia on Ice
57 (53) IQ - Common Ground
56 (38) Rush - The Camera Eye
55 (70) IQ - Frequency
54 (55) Porcupine Tree - Deadwing
53 (51) Marillion - Easter
52 (24) Riverside - Second Life Syndrome
51 (45) Peter Gabriel - Wallflower

50
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Supertramp - Crime of the Century [5:32]



Crime of the Century | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2021: 117
2018: 63
2017: 32
2016: 136
2015: 46

Genomineerd door: chevy93

Mijn vader was altijd enorm fan van School: elke keer dat dit nummer op Arrow werd gedraaid zong hij mee en langzaam begon ik het te waarderen. Toen ik merkte dat dit bijzondere nummer eveneens van Supertramp afkomstig was steeg mijn waardering langzaam en later besloot ik om eens ‘Crime of the Century’ bij Google in te tikken. Een van de eerste resultaten bleek Musicmeter.nl en dit was het begin van veel moois. Het nummer zelf beluister ik nog slechts weinig, maar elke keer vallen de prachtige pianopartijen weer op in het (relatief gezien wellicht veel te lange) outro. (freitzen)

49
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steven Wilson - Routine [8:58]



Hand. Cannot. Erase. | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2021: 30
2018: 11
2017: 12
2016: 4
2015: ---

Genomineerd door: uffing

Na zijn sfeervolle derde soloalbum The Raven That Refused to Sing laat Steven Wilson zich op het album Hand. Cannot. Erase. onderdompelen in het gevoel van isolatie en de invloeden van de moderne wereld op de mens. Voor de vrouwelijke hoofdpersoon die centraal staat op het album liet hij zich inspireren door de documentairefilm Dreams of a Life, waar het verhaal van de succesvolle jonge vrouw Joyce Carol Vincent op centraal staat. Joyce was een vrouw met een grote vriendenkring en familie, maar werd ruim twee jaar na haar tragische dood ontdekt in haar appartement. Dit verhaal vertaalt zich naar de afzondering in de grote stad Londen van de hoofdpersoon op het album, zij het dat ook onderwerpen als de invloed van social media, vervreemding en jeugdtrauma’s voorbij komen.

Op het fraai uitgewerkte Routine is een belangrijke rol voor de Israëlische zangeres Ninet Tayeb weggelegd. De pianoklanken voeren het ritme aan, terwijl de vrouwelijke hoofdpersoon krantenknipsels verzamelt van andere vrouwen die zich ontwrichten uit de samenleving. De routine die de persoon uitvoert ontwikkelt zich in de aangrijpende samenzang en van Wilson en Tayeb. De verloren familie laat haar de dagelijkse bezigheden tot in het einde toe herhalen, totdat ze via de fraai opgezette klanken van het hammond orgel en de gitaren volledig ontspoort. De indringende klanken van de piano krijgen halverwege steun van de elektrische gitaar. Terwijl de duisternis tegemoet treedt neemt het volume toe en slaat de zang van Tayeb in, zowel op emotioneel gebied als in haar krachtige stemgeluid. Een muzikaal spektakel dat van begin tot eind ontroert in het samenzijn van melodielijnen en klankvolle solo’s. (HugovdBos)

48
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - The Weapon [6:23]



Signals | 1982 | Canada

2021: 43
2018: 61
2017: 75
2016: 77
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

We've got nothing to fear
but fear itself

Deel 2 van de Fear-trilogie die in omgekeerde volgorde over de albums Moving Pictures, Signals en Grace Under Pressure afgespeeld wordt en naar mijn bescheiden mening, ondanks straffe concurrentie, de beste. Zo'n omgekeerde trilogie is natuurlijk wel een tikkeltje nerderig, maar de drie nummers op rij vormen tekstueel een staalkaart van Neil Pearts libertaire gedachtegoed en zijn, ruim dertig jaar na dato, nog immer actueel. Allemaal leuk en aardig (of eigenlijk niet zo leuk), maar het draait nog altijd om de muziek en die is fantastisch bevonden, vanaf het eerste moment dat het pulserende ritme uit mijn (toen nog) computerboxjes schalde. En hoewel Rush anno 1982 vrijwel alle progexcessen achter zich gelaten had, was de performance van met name Peart en Lifeson in de instrumentale break van dit nummer voldoende om legendarisch te zijn, zelfs als Rush alleen dit nummer gemaakt had. (Casartelli)

47
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Even Less [7:11]



Stupid Dream | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2021: 42
2018: 31
2017: 37
2016: 45
2015: 32

Genomineerd door: chevy93

Van veel favoriete bands weet ik nog wel hoe of waarom ik er ooit mee begonnen ben, maar bij Porcupine Tree kom ik niet verder dan dat er ineens wat liedjes (vooral) van Stupid Dream op mijn harddisk stonden en dat op zeker moment het hele album volgde. Dankzij de ontdekkingsbonus is Stupid Dream tot op heden mijn favoriete Porcupine Tree-album, al draai ik hem niet echt vaak meer en is de Top 10-positie die hij lang gehad heeft inmiddels ook gesneuveld. Doordat mijn smaak indertijd nog wat meer rechttoe-rechtaan en op hardrock gericht was, viel het album wel snel in goede aarde, voornamelijk dankzij de uitbarstingen van Tinto Brass en deze Even Less. (Casartelli)

46
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Peter Gabriel - San Jacinto [6:21]



Peter Gabriel [4] | 1982 | Verenigd Koninkrijk

2021: 28
2018: 30
2017: 48
2016: 60
2015: 38

Genomineerd door: vigil

Hoewel enkele andere van zijn titelloze albums inmiddels aardig langszij komen, is de vierde degene die ik het meest in het hart gesloten heb... het was althans vaak de fascinerendste plaat om weer naar terug te keren, al was het maar in de hoop dat het kwartje bij de diverse minder interessante nummers die in de niet bijster toegankelijke collectie zaten nog eens zou vallen. Voorlopig wacht ik nog. Dit geldt dan weer niet voor San Jacinto, dat met zijn opdringerige ritme en overdonderende climax vanaf de eerste luisterbeurt de aandacht trok. (Casartelli)

45
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Fear Of A Blank Planet [7:28]



Fear of a Blank Planet | 2007 | Verenigd Koninkrijk

2021: 68
2018: 24
2017: 51
2016: 31
2015: 39

Genomineerd door: dynamo d

Dit is het openingsnummer van het gelijknamige conceptalbum van Porcupine Tree. Je wordt niet rustig het verhaal ingetrokken (hoewel dat eerst nog even wel zo lijkt), maar als het ware het verhaal ingeblazen. Want muzikaal is dit ook een steengoed nummer (zoals het gehele album), waarbij het drumwerk en de geweldige productie een speciale vermelding verdienen, wat mij betreft.

Maar dit is ook muziek waar het concept iets belangrijks toevoegt aan de beleving. Ik neem aan dat het hier algemeen bekend is, maar het album is losjes gebaseerd op het boek "Lunar Park" van schrijver Bret Easton Ellis. Het verhaalt over de veranderende maatschappij waarbij jeugd opgroeit met een overdaad aan prikkels, zoals tv, internet en dergelijke en hoe daardoor de manier waarop we kunst en de wereld tot ons nemen ernstig veranderd is en welke risico’s (zie de titel) dat met zich mee brengt. Letterlijk en figuurlijk geen lichte thematiek. Het is natuurlijk ook gewoon een duister album.

Dit is echter een thematiek die mij zeer aanspreekt. Nu slaat hij ook nog eens een brug naar het psychisch functioneren van mensen en laat ik nu werkzaam zijn in de kinder- en jeugdpsychiatrie. Ik kan zeggen dat dit album ook geleid heeft tot nog verder nadenken over hoe technologische ontwikkelingen het gedrag van kinderen beïnvloeden. Het gaat te ver om te zeggen dat het mijn visie bepaald heeft, maar op zich vind ik het al heel bijzonder dat een album het verder verdiepen van die visie kan bewerkstelligen. Een mooi voorbeeld voor mij dus, hoe een concept veel kan toevoegen aan de muziek.

In school I don't concentrate
And sex is kinda fun
But just another one
Of all the empty ways
Of using up a day
How can I be sure I'm here?
The pills that I've been taking confuse me
I need to know that someone sees that
There's nothing left I simply am not here (Bonk)

44
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - The Great Escape [6:30]



Brave | 1994 | Verenigd Koninkrijk

2021: 16
2018: 16
2017: 13
2016: 25
2015: 19

Genomineerd door: vigil

Brave is zo’n beetje wel mijn favoriete Marillion plaat en The Great Escape zo’n beetje wel mijn favoriete liedje daarvan. Een prachtig epos in maar een paar minuten. Vol met spanning en sensatie, zo hoor ik mijn favoriete bandje het liefst. De opbouw, het repeterende en de onderhuidse spanning maken dit nummer tot de best of the best. Normaal gesproken is het altijd lastig om een los nummer uit een concept album te halen. The Great Escape is dan waarschijnlijk de uitzondering op die regel. (vigil)

Ik vind de posities de vorige jaren beter...

Ik vrees dat dat voor deze ook geldt.

43
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Fish - Vigil in a Wilderness of Mirrors [8:43]



Vigil in a Wilderness of Mirrors | 1990 | Verenigd Koninkrijk

2021: 18
2018: 19
2017: 19
2016: 14
2015: 15

Genomineerd door: Jester

Het eerste nummer van de debuutplaat van het oermens uit Schotland. Dat is nog eens binnenkomen met wat Fish hier samen met muzikaal leider Mickey Simmonds ons voorschotelt. Net geen negen minuten symfo van de bovenste plank. Hoge school prog van een op dat moment gefrustreerde oud-Marillion frontman. De negen minuten zoeven voorbij met het beste van het beste wat Fish in zich had (heeft). Prachtige melodieen en krachtig gezongen lyrics maken dit werkje tot een kunststukje. Hij heeft dit extreme hoge niveau helaas nooit meer gehaald (al komt hij weer in de buurt mijn zijn laatste plaat) maar dat geeft op zich niet want eigenlijk heeft vrijwel niemand dit niveau ooit gehaald. (vigil)

42
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Seasons End [8:10]



Seasons End | 1989 | Verenigd Koninkrijk

2021: 27
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Outlaw104

Marillions eerste nummer met een dreigende ondertoon over de opwarming van de aarde.

So watch the old world melt away
A loss regrets could never mend
You never miss it till it's gone
So say goodbye, say goodbye

Afkomstig van het gelijknamige album, welke ook de eerste was met "nieuwe zanger" Steve Hogarth, die Fish kwam vervangen. Eén van de meest besproken bezettingswisselingen in het prog genre.
Seasons End is in de loop der jaren uitgegroeid (en dan spreek ik op persoonlijke titel) tot een magistraal hoogtepunt in hun veelomvattende en indrukwekkende oeuvre.
Prachtige opbouw vol dramatiek, gave solo van Rothery en een majestueuze finale met percussie, hypnotiserende keyboards, een ruimtelijke gitaarsound en Hogarth die daar vocaal overheen zweeft. (Outlaw104)

41
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - Tom Sawyer [4:33]



Moving Pictures | 1981 | Canada

2021: 22
2018: 51
2017: 72
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Porcupine Head

Eerlijk gezegd duurde het wel even voor het 'Rush' kwartje bij me viel. Toch vreemd, want ik vind het nu een geweldige band. Maar bij eerste beluisteringen in de zoektocht naar goede progmuziek deze band toch eens weggeschoven als 'niet mijn smaak', in mijn herinnering toch vooral op basis van de zang. Het is natuurlijk ook een uniek en bijzondere stem van Geddy Lee. En eigenlijk jarenlang in het verdomhoekje gelegen. Tot ik het weer eens een kans gaf met dit nummer. En gek genoeg trok ik die stem nu prima en vond ik het juist wat hebben. En als je dan goed gaat luisteren... Wat een drumwerk, wat een toetsenwerk, gitaren... Lekker hoor! Moving Pictures maar gauw aangeschaft. Laten we het er maar op houden dat de wijsheid met de jaren komt.

Overigens stiekem nog wel gegniffeld om de Southpark aankondiging in deze live versie (Bonk)

40
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Jethro Tull - Thick as a Brick (Part 1) [22:45]



Thick as a Brick | 1972 | Verenigd Koninkrijk

2021: 259
2018: 253
2017: 82
2016: 76
2015: 123

Genomineerd door: Status Seeker

Van de bluesrock maakte de Britse band Jethro Tull een succesvolle sprong naar een combinatie van prog, folk en hard rock. De eerste naam die naar voren komt bij het noemen van de band is de energieke zanger, fluitist en bandleider Ian Anderson. Stand Up bracht de blues en folk voort, op Aqualung werd het al wat ruwer en harder, maar met Thick as a Brick bereikte ze het ultieme hoogtepunt. Eén conceptueel nummer beslaat de hele plaat, waarin humor, muzikale passages en een fascinerende tour door het Britse landschap een meesterwerkje vormen. Van de uitbundige gitaarsolo’s van Martin Barre, de folkse fluitdeuntjes van Andersen, het bluesy hammondspel van John Evan en het tegendraadse drumspel van Barriemore Barlow. Een kleine 23 minuten brengen je in vervoering. (HugovdBos)

39
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Dream Theater - Octavarium [24:00]



Octavarium | 2005 | Verenigde Staten

2021: 139
2018: 246
2017: 281
2016: 226
2015: ---

Genomineerd door: 50tracks

Toen ik echt muziek begon te luisteren, heb ik vooral de muziekbibliotheken van twee van m'n broers geraadpleegd. De ene luisterde vooral punk/new wave, maar de andere luisterde naar alternative rock en progressive rock. Dat laatste bleek toch meer bepalend, waardoor Muse en Dream Theater in het begin mijn meest geluisterde bands waren. Met Dream Theater begon het voor mij bij het album Octavarium, waarvan deze de epic-afsluiter is. Verrassend is het niet naar Dream Theater maatstaven: we werken over het hele nummer naar een climax toe, en onderweg wordt er ruimte geboden voor het muzikale talent van alle leden van de band. Maar lekker is het wel. Na de climax krijgen we nog een uiterst zoete outro, in welke sfeer ze helaas op volgende albums in blijven hangen.

Ik luisterde eigenlijk bijna nooit meer naar Dream Theater, maar door dit spel en nummers als deze ben ik in gaan zien dat dat misschien een vergissing is. (Finidi)

38
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Chelsea Monday [8:16]



Script for a Jester's Tear | 1983 | Verenigd Koninkrijk

2021: 49
2018: 28
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bravejester

Een van de kwaliteiten van Marillions elpeedebuut is het feit dat er eigenlijk geen moment van verzwakking in zit (voor Garden Party knijpen we een half oogje toe). Chelsea Monday is neoprog op zijn allerklassiekst: broeierig vanaf het begin, met als blikvanger een slepende gitaarsolo van Steve Rothery die hier zijn goddelijke status nog moest krijgen en, op een korte (maar erg fijne) break na, eigenlijk weinig muzikale ontwikkeling. Het is kennelijk precies goed zo (al voelt het wat onaf als het nummer, zo los, niet door Forgotten Sons gevolgd wordt). (Casartelli)

37
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - The Seventh House [14:23]



The Seventh House | 2000 | Verenigd Koninkrijk

2021: 72
2018: 50
2017: 76
2016: 116
2015: 82

Genomineerd door: Jester

Ik ben niet altijd onder de indruk van de muziekstukken van IQ , met name de dramatische klanken van zanger Peter Nicholls staan mij soms wel tegen, dit nummer vind ik dan weer heel mooi gedaan.
The Seventh House vertelt het huiveringwekkende verhaal van de enige overlevende van een veldslag uit WO 1

Fourteen hundred hours, won't forget that day
Coal-black sky, the earth a hundred shades of grey
In the aftermath, as silent as the grave
I alone remained, no other soul was saved
Faces turning over
Limbs that shake without a conscious kind of movement now
For all their tomorrows we gave our last day today

Mooi intro en eerste stukje wordt als een ballad gezongen, in het vervolg speelt IQ veel met de dynamiek (iets wat zij wel vaker doen) rustige passages worden afgewisseld met fellere en zoals altijd bij IQ ontaard dit nooit in onnodige instrumentale krachtpatserij.
In het laatste deel weet zelfs Nicholls mij dan te overtuigen met een prachtig einde van wat ik dus een van de mooiste van IQ vind. (Rudi S)

36
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Ocean Cloud [17:58]



Marbles | 2004 | Verenigd Koninkrijk

2021: 14
2018: 15
2017: 21
2016: 15
2015: 49

Genomineerd door: Dieter

Er zit, vind ik zoals al eerder gezegd, altijd een risico aan het beschrijven wat je nou zo prachtig vindt aan het beste nummer van één van je favoriete bands. Je loopt het risico het kapot te analyseren, omdat je onder woorden moet brengen wat je nou zo ongelooflijk mooi aan een nummer vindt. Dat gaat me eigenlijk gemakkelijker af met de nummers, die ik 'gewoon' prachtig vind. Want dit nummer overstijgt echt 'gewoon prachtig' en hoort in mijn top 5 thuis. Het staat dus ook wel wat te laag in deze lijst in mijn optiek.

Ik kan het hebben over de geweldige instrumentale stukken, de prachtige intense zang van Steve Hogarth, de mooie opbouw en afwisseling, maar wees nou eerlijk: dat klinkt toch een beetje als holle retoriek, want het is nog vele malen mooier dan dat. Voor mij is dit zo'n ongrijpbaar mooi nummer, wat je moet ondergaan en elke keer als ik het hoor, word ik weer geraakt. Eén van de weinige nummers waar ik meerdere malen kippenvel van gekregen heb, ook meerdere malen tijdens het nummer. Het zegt wel wat dat dit nummer er voor me uitspringt op mijn favoriete Marillion-album, want het is natuurlijk niet het enige pareltje wat erop staat.

Ach, wat twijfel ik over deze recensie, uit angst om het nummer geen recht te doen. Ik zeg alweer te veel, of juist te weinig... Toch nog even ook nog aandacht voor de prachtige tekst, die het nummer nog meer lading meegeeft:

You can take all the boys and the girls in the world
I wouldn't trade them this morning for my sweet Ocean Cloud
I've seen too much of life
So the sea is my wife and a sweet Ocean Cloud is a mistress I'm allowed
I've seen too much of life
So the sea is my wife
And the sweet ocean clouds will look down on my bones tonight.. (Bonk)

Iets met 'veel te laag'

35
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
King Crimson - The Court of the Crimson King [9:20]



In the Court of the Crimson King | 1969 | Verenigd Koninkrijk

2021: 105
2018: 72
2017: 71
2016: 41
2015: 59

Genomineerd door: divart

Bij een goede King Crimson vertegenwoordiging kan het titelstuk van het debuut bezwaarlijk ontbreken. Dat doet het dan ook niet. Wellicht het toegankelijkste nummer van het album en van de band tout court (de laatste minuten kunnen desgewenst uitgezet worden). En die Greg Lake, dat was toch ook wel een fijne zangert... (Casartelli)

34
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond (Parts VI-IX) [12:29]



Wish You Were Here | 1975 | Verenigd Koninkrijk

2021: 76
2018: 259
2017: 266
2016: 205
2015: 64

Genomineerd door: ArthurDZ

Toen ik het nummer voor het eerst hoorde, was dat de verknipte 17-minuten versie die op de verzamelaar Echoes staat. Toen ik het nummer voor het eerst ging waarderen, betrof het de eerste vijf partituren. Toen ik het album ging waarderen, kwam dat door de volledige 26 minuten die de negen delen lang zijn. Inmiddels, en dat is wellicht blasfemie, vind ik het slotstuk van Wish You Were Here misschien wel het mooiste wat de progressieve muziekgeschiedenis te bieden heeft. Daar waar de opener nog altijd weinig aan kracht heeft ingeboet, is de subtiliteit van deel zes tot en met negen mij steeds beter beginnen smaken. Hoe de gillende gitaren steeds meer gaan gillen, hoe de zoektocht naar Syd langzaam wordt opgegeven en de berusting in het slot.

Ja, dat slot. Een welhaast funky compositie waarin alle bandleden de kans krijgen om, op geheel pinkfloydiaanse wijze, hun virtuositeit te tonen. Maar het mooiste, het allermooiste, is toch wel het zoet afkalvende geluid uit de toetsen van Richard Wright. De kunst van het weglaten verheven tot muzikale wereldgeschiedenis, zo zuiver, zo zorgvuldig. Van een unieke schoonheid, zoals alleen een diamant kan stralen.

Come on you miner for truth and delusion, and shine! (chevy93)