84
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pink Floyd - Us And Them [7:49]



The Dark Side of the Moon | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2021: 85
2018: 168
2017: 106
2016: 119
2015: 41

Genomineerd door: ArthurDZ

Pink Floyd wist hun muzikale stijl beetje bij beetje op te bouwen, waar de progressieve elementen van hun muziek in voorganger Meddle al duidelijk aanwezig waren. De complexiteit van opvolger The Dark Side of the Moon ligt zowel op productioneel, muzikaal als tekstueel gebied. Technicus Alan Parsons is verantwoordelijk voor de meest verfijnde opnametechnieken die er begin jaren zeventig voor handen waren. De thema’s van het album voeren zich door het menselijk leven vol conflicten, mentale problemen, de dood en het samenzijn.

Het meeslepende Us and Them weet de kracht van depressies en isolatie te benadrukken. De progressieve elementen en de jazz fuseren in de ontspoorde wereld waar het nummer doorheen voert. (HugovdBos)

83
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Time Flies [11:40]



The Incident | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2021: 95
2018: 83
2017: 65
2016: 57
2015: 57

Genomineerd door: dynamo d

Rond het verschijnen van The Incident begon het in bepaalde kringen behoorlijk salonfähig te worden om Porcupine Tree / Steven Wilson moe te zijn. Dat is ergens een beetje merkwaardig, want het was nog niet zo dat je er in het winkelcentrum mee doodgegooid werd en concertbezoek en cd-beluistering zijn over het algemeen nog gewoon vrijwillig. Toch herkende en herken ik wel wat in dat sentiment en The Incident is tot op de dag van vandaag een van mijn minder gewaardeerde Porcupine Tree albums. Time Flies is daar dan weer een gunstige uitzondering op. Hoe zuur ik soms ook op (vermeend) plagiaat mag reageren, dit Pink Floyd-eerbetoon (het is bijna een dubbelcover van Dogs en Sheep) gaat erin als koek. Waarom Wilson die gunfactor bij mij dan wel weer had, daarvoor moet ik nog eens een sessie bij de psycholoog houden. (Casartelli)

82
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - Without Walls [19:15]



The Road of Bones | 2014 | Verenigd Koninkrijk

2021: 83
2018: 68
2017: 42
2016: 85
2015: ---

Genomineerd door: uffing

Als een band al meer dan 30 jaar muziek maakt, verwacht je ergens dat het heilige vuur er een beetje uit zal zijn. En dat zal geen fan je verwijten. Dan is het extra knap als je in die fase van je carrière nog een nieuw hoogtepunt weet te bereiken. En wat mij betreft is 'The Road of Bones' en het daarvan afkomstige 'Without Walls' een enorm hoogtepunt. Vanaf het minimalistische begin, met alleen de stem van Peter Nicholls en een computerritme, via de heerlijke mellotron koren tegen het einde tot de gitaarsolo van Mike Holmes die het nummer naar het einde begeleidt..... Pure klasse. Ik ga ze dan ook in december weer eens live aanschouwen, want dat zijn ze nog steeds waard. (meesterdch)

81
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Blackest Eyes [4:23]



In Absentia | 2002 | Verenigd Koninkrijk

2021: 131
2018: 78
2017: 87
2016: 42
2015: 50

Genomineerd door: Svendra

Het is 2002. Steven Wilson heeft zijn eerste samenwerking achter de rug met de progressieve death metalband Opeth, en Gavin Harrison heeft de plaats ingenomen van Chris Maitland als drummer. Het album In Absentia is inmiddels uit, en hiermee wordt duidelijk dat Porcupine Tree zich van zijn ruigere kant zal laten zien (rarara, hoe zou dat toch komen?).

Blackest Eyes is een voor progbegrippen vrij kort nummer, maar dat is voor mij totaal geen probleem. Als je de begintonen hoort, denk je: ""Dit is nog vrij rustig."" Maar al gauw voel je dat het gaspedaal waarschijnlijk harder zal worden ingedrukt. En dat gebeurt ook. De gitaar en de drums vallen als een bom binnen. Na het vrij harde intro van ongeveer 40 seconden, wordt het een stuk melodieuzer en wordt het tempo wat verlaagd. Er ontvouwt zich een prachtig muzikaal tapijt, met vrij duistere kleuren. Nadat het tweede refrein heeft plaatsgevonden, wordt het gaspedaal weer ingedrukt. Bij het volgende en laatste rustpunt krijgt Richard Barbieri de kans om een kale, maar fantastische sfeer neer te planten. Nog één keer hoor je de stem van de heer Wilson, en dan naderen we de finishlijn. Een laatste keer gassen, en dan is het klaar, over, uit.

Heerlijk om te horen hoe een nummer hard, maar ook sfeervol kan zijn. PT laat met Blackest Eyes zien hoe dat moet. (Porcupine Head)

80
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Dream Theater - The Count of Tuscany [19:16]



Black Clouds & Silver Linings | 2009 | Verenigde Staten

2021: 268
2018: 293
2017: 173
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Grafmat

Klassiek Dream Theater-werk met alle ingrediënten keurig op hun plek: zware gitaarriffs van John Petrucci, functioneel ondersteunend werk van Jordan Rudess, korte knikjes naar zowel Rush als Zappa, een couplet waarvan de eerste drie regels in 9/8 lijken te worden gespeeld, een pakkend refrein in vierkwartsmaat, en een uitstekend op dreef zijnde James LaBrie die sowieso vaak op z'n best is wanneer hij een personage tot leven mag brengen (zoals hier). De dreigende Poe-achtige sfeer slaat halverwege echter volledig om wanneer Petrucci het podium krijgt voor ijle aanzwellende gitaarlijnen, en dan gaat het nummer over in een verrassend traditionele ¾-maat waarin de opluchting van de verteller voelbaar is, met Portnoy die alles sober houdt en Petrucci die met zware gitaarakkoorden de hele band opstuwt . En als de laatste de zaak dan ook nog eens afrondt met de perfecte solo heb je zo eigenlijk een exemplarisch DT-epos met al hun kwaliteiten in de etalage, en dat alles ruimschoots binnen de 20 minuten. What's not to like? (BoyOnHeavenHill)

79
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Riverside - The Same River [12:02]



Out of Myself | 2003 | Polen

2021: 111
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Rogyros

Wat Riverside mijns inziens zo bijzonder maakt is hun vermogen om je, zonder dat je het eigenlijk in de gaten hebt, volledig mee te zuigen in de door hen gecreëerde sonische belevingswereld. Hoe ik dat vaak ervaar is dat ik een nummer opzet, ik vervolgens er heerlijk in wegmijmer en mezelf er lekker in laat onderdompelen, om vervolgens bij de finale / het begin van het volgende nummer plots 'wakker' te worden. Dat wegmijmeren is niet uit verveling, maar voor mij is het gewoon een puur genietmoment; de diepste connectie die ik kan maken tussen enerzijds mezelf en anderzijds de muziek in kwestie.

Ik weet bijvoorbeeld nog goed hoe ik me voelde toen ik The Same River voor het eerst beluisterde; met de koptelefoon op m'n oude kamer, in het pikdonker met een bureaulampje op. Ik was compleet van de kaart geveegd. Gelukkig mag ik na een nieuwe luisterbeurt vermelden dat dat nummer, en eigenlijk het hele album, niks aan kracht heeft ingeboet door de jaren dat ik Riverside niet heb beluisterd. (ABDrums)

78
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Yes - And You and I [10:13]



Close to the Edge | 1972 | Verenigd Koninkrijk

2021: 297
2018: 161
2017: 104
2016: 64
2015: 112

Genomineerd door: wibro

Yes en ik zijn nooit echte vrienden geworden. Ik heb het meerdere malen geprobeerd, diverse LP's van hen gekocht, maar het werd geen succes.
And You and I is de uitzondering op deze regel. Het lieflijke begin, opbouwend naar het gedragen hoogtepunt, Yes we can! (Jester)

77
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - The Darkest Hour [10:52]



Ever | 1993 | Verenigd Koninkrijk

2021: 115
2018: 55
2017: ---
2016: ---
2015: 96

Genomineerd door: musicborst

Wederom een nummer van het comeback-album van Peter Nicholls. Maar ik vraag hier speciale aandacht voor John Jowitt, die ook voor het eerst in de line-up van IQ te horen is, en nadrukkelijk aanwezig is met zijn ronkende baslijnen. Voor het overige een band die als geheel overtuigt, met voldoende ruimte voor de individuele leden. Wat me bij herbeluistering opviel is hoe lang het nummer is, ruim 10 minuten, het voelt veel korter! Laten we dat maar als een goed teken opvatten. (Jester)

76
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Dream Theater - A Change of Seasons [23:09]



A Change of Seasons | 1995 | Verenigde Staten

2021: 234
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: 247

Genomineerd door: marsupilami

Dit is hoe ik het me herinner. Nu weten we allemaal dankzij onze minister-president dat je niet altijd even veel waarde moet hechten aan herinneringen, maar toch.

Ik was 15 jaar, nog volop bezig in mijn muzikale ontdekkingstocht (nog steeds niet klaar bij 41 jaar, maar was toen echt nog maar net onderweg). Ik had al wel kennis gemaakt met Dream Theater, hoe en wat weet ik niet meer precies, maar wel dat het nog in de tijd was dat ik dan cd's leende uit de bibliotheek om ze dan op bandje te zetten. Inmiddels begon mijn eigen cd-collectie ook al te groeien, maar wel in rustig tempo. Cd's waren duur en ik was 15. Dat ik Dream Theater erg goed vond, wist ik door Awake en Images and Words.

En toen zag ik tijdens een bezoek aan de lokale platenboer in Drachten dat ze een nieuw album uit hadden. Nou ja, album, EP en dat betekende dat die een stuk goedkoper dan de gewoonlijke 40-45 gulden was. Een koopje. Aangeschaft dus maar en ik waande me de koning te rijk. Er stond maar één nieuw nummer op wist ik, maar ik kon al zien dat die 'slechts' 23 minuten duurder. En doordat het aangevuld was met covers, had ik voor een prikkie voor mijn gevoel een volwaardig album op de kop weten te tikken.
Dat eerste nieuwe nummer (waar het hier natuurlijk vooral om gaat), maakte het de aanschaf al waard. Wat een muzikaal vakmanschap en opnieuw was ik zwaar onder de indruk van vooral de instrumentale capriolen die Dream Theater wist uit te halen. 23 minuten lang één nummer weten te maken wat wist te blijven boeien, als één geheel aanvoelde en verre van typisch was, maar o zo goed in elkaar zat.

Ik had al wel door dat dit geen typische metal was, maar verder dan dat Dream Theater onder de metal viel kwam ik toen nog niet. Van het algehele begrip prog had ik volgens mij echt nog geen weet.
Door de covers werd voor het eerst voor mij duidelijk dat er linken waren naar de symfonische muziek (dat begrip kende ik wel) van Pink Floyd en Genesis. Dat er connecties waren naar de rock van Queen, Deep Purple en Led Zeppelin vond ik minder verrassend. Maar wat een cover van Elton John nu daar tussen deed, snapte ik helemaal niets van. Dat was voor mij aanleiding om me eens verder te gaan verdiepen hoe het nu zat met genres, wie door wie beïnvloed was, en of Elton John blijkbaar ook nog meer muziek gemaakt had dan die zoetsappige nummers als Nikita en die nummers uit de Lion King.

Wat dat betreft heeft A Change of Seasons dus indirect een belangrijke rol in mijn muzikale vorming gespeeld. Los daarvan is het een geweldig nummer! (Bonk)

Hoog tijd voor een overzichtje:

100 (66) Pure Reason Revolution - Ghosts & Typhoons
99 (258) Yes - Roundabout
98 (124) Ayreon - Isis and Osiris
97 (247) Camel - Nimrodel / The Procession / The White Rider
96 (60) Rush - Territories
95 (100) Genesis - The Carpet Crawlers
94 (132) The Pineapple Thief - The Final Thing on My Mind
93 (195) Haken - Crystallised
92 (-----) Mike Oldfield - Tubular Bells (Part 1)
91 (186) Gazpacho - I've Been Walking Part 2
90 (34) Archive - Again
89 (78) Marillion - Afraid of Sunlight
88 (75) Peter Gabriel - Solsbury Hill
87 (119) Queensrÿche - Silent Lucidity
86 (121) UK - Rendezvous 6:02
85 (143) Camel - Rajaz
84 (85) Pink Floyd - Us And Them
83 (95) Porcupine Tree - Time Flies
82 (83) IQ - Without Walls
81 (131) Porcupine Tree - Blackest Eyes
80 (268) Dream Theater - The Count of Tuscany
79 (111) Riverside - The Same River
78 (297) Yes - And You and I
77 (115) IQ - The Darkest Hour
76 (234) Dream Theater - A Change of Seasons

75
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Duke's Travels [8:41]



Duke | 1980 | Verenigd Koninkrijk

2021: 102
2018: 79
2017: 61
2016: 217
2015: 149

Genomineerd door: ranboy

Het is lastig om te beschrijven waarom ik dit nummer zo ongelofelijk goed vind. Op de één of andere manier associeer ik me met de persoon die daar op de albumhoes van Duke alleen en eenzaam voor het raam staat. Zonder het verhaal achter het album goed te (willen) kennen stel ik me voor dat hij op reis gaat of wil gaan en dat het eerst helemaal nergens op lijkt: dat hij zeer enthousiast is maar dat zijn ontdekkingen goed beschouwd weinig voorstellen. Tegelijkertijd stel ik de eerste minuten van het nummer voor als een soundtrack voor een goedkope jaren 90-racegame. Kitsch to the max maar o zo lekker. Langzaam ontdekt de Duke echter zijn weg: Collins verzet zich tot wat ingewikkelder drumpartijen en Tony Banks speelt een paar fraaie loopjes op de synthesizer die ik in gedachten altijd na probeer te spelen zonder dat het me ooit lukt. Ome Phil besluit zowaar weer te gaan zingen en de teksten die op het album bij Guide’s Vocal op het album nog wat weifelend eruit kwamen krijgen nu hun volle kracht. Ongelofelijk dat de beste man zich niet veel later zich met hart en ziel zich zou toeleggen op de welbekende SkyRadio-meuk. De gedachte hieraan in combinatie met het feit dat veel mensen de oude Genesis-muziek niet kennen kan me soms tot tranen roeren. Wat was hij hier toch goed. Voor de complete luisterervaring moet Duke’s End er natuurlijk direct achteraan en dan krijg je het absolute Genesis-hoogtepunt van de jaren 80. (freitzen)

74
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Gazpacho - Upside Down [9:41]



Night | 2007 | Noorwegen

2021: 86
2018: 153
2017: 91
2016: 52
2015: ---

Genomineerd door: Manfield

Voor mij is dé progrevelatie van de 21e eeuw niet Steven Wilson, Marillion of Riverside, maar Gazpacho. Een uniek Noors ensemble dat de ene na de andere meest topplaat uit hun brein laten ontspruiten. Met Night als magnum opus. Alleen al de teksten zijn pareltjes (hoezo Nobelprijs voor Dylan?!). Wellicht dat Upside Down een wat archetypische quasi-intellectuele progtekst heeft, maar het is vooral de manier waarop frontman Jan Henrik Ohme het nummer tot je brengt dat het zo episch maakt. Soms schieten woorden te kort om een album te beschrijven en soms heb je te over voor hetgeen je wilt beschrijven. Gazpacho is zo’n band waar ik intens van geniet, maar waarover ik niet uitgepraat raak, maar tegelijkertijd niet de juiste woorden kan vinden om hun pracht te vatten.

Oh, het nummer is inmiddels alweer doorgelopen in Valerie’s Friend. Hoorden jullie ook die magistrale overgang? (chevy93)

73
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Driving the Last Spike [10:08]



We Can't Dance | 1991 | Verenigd Koninkrijk

2021: 35
2018: 75
2017: 53
2016: 107
2015: 136

Genomineerd door: vigil

Eigenlijk is dit nummer waarschijnlijk mijn eerste echte ervaring met progmuziek, al wist ik dat toen nog niet. Dat kwam pas later met de aanschaf van ‘Misplaced Childhood’, maar dat is een ander verhaal.

Ik was een jongetje van een jaar of dertien en was bezig met mijn eerste verkenningen op muzikaal gebied. Ik was onder de indruk geraakt van (het overigens nog steeds fenomenale) No Son of Mine en omdat ik Jesus He Knows Me en I Can’t Dance wel leuke nummers vond (ik weet het, maar ik was nog jong toen), was één van de eerste cd’s die ik kocht (waar ik toen nog lang voor moest sparen) We Can’t Dance. Toen had ik nog geen idee dat Genesis ooit ook eens wel eens hele andere muziek gemaakt had.
Bij het beluisteren van het album werd ik eigenlijk direct gepakt door dat gekke derde nummer op het album. Ik weet nog dat ik het gek vond dat dat nummer zo lang duurde en van die rare ritmes had, maar toch werd ik er echt door gegrepen. Ook omdat het nummer zo mooi het verhaal vertelde van de werkers aan het Engelse spoor in de 19e eeuw. Dat was ook al weer zo’n openbaring voor me, dat je met muziek zo’n verhaal kon vertellen.
Zacht gezegd werd ik dus nogal geïntrigeerd door het nummer. Het werd al gauw mijn favoriet van het album en ik draaide het opnieuw en opnieuw. Ook een voorspeller van mijn huidige muziekvoorkeur, zou later blijken.

Uiteraard heb ik later geleerd dat Genesis nog wel mooiere nummers gemaakt heeft, maar door deze achtergrond is het voor mij wel het Genesis-nummer geworden met de grootste emotionele waarde, maar muzikaal gezien staat het ook nog steeds als een huis. (Bonk)

Herkenbaar verhaal, Bonk! Voor mij was 'No Son of Mine' ook mijn eerste bewuste kennismaking met Genesis. Ik kende Phil Collins al wel, en realiseerde me weer dat hij blijkbaar ook een bandje had.
Ik kende door mijn oudere broer 'Mama' al wel; hij had een rock verzamelaar op LP: Rock Album. Ik als manneke van 10 of 11 was door de muziek op die plaat gegrepen, en herkende dezelfde stem bij een band met de naam Genesis en bij Phil Collins. Dat intrigeerde me toen wel, maar pas bij het verschijnen van 'No Son of Mine' landde dat eigenlijk pas.
Ik kocht een cassette singeltje van NSoM, waar op de B-kant 'Living Forever' stond, wat ik ook een heel gave track vond: zeker die instrumentale reis in het tweede deel. Wat was dit voor fijne muziek??
Toen verscheen 'Jesus He knows Me', en ik was om. Dus inderdaad, ik toog naar de plaatselijke bibliotheek om de cd te lenen en op een bandje te zetten! Omdat het bandje niet vol was, heb ik de tweede helft van kant B aangevuld met de eerste vier tracks van 'Abacab'
'We Can't Dance' was MIJN plaat, ik draaide hem stuk. (Die 4 tracks van 'Abacab' voelden anders, maar zeker niet slecht.) 'Driving the Last Spike' vond ik mooi, maar vooral afsluiter 'Fading Lights' kon me enorm bekoren. Ik wilde er nog wel eens mee in slaap vallen: in bed kruipen 's avonds, walkman op, ogen dicht en wegdromen. (Wanneer de eerste noten van 'Abacab' plots in mijn oren dreunden schrok ik weer wakker, koptelefoon af, en lekker verder slapen )

Ik wilde meer, dus kocht een jaar (?) later 'Invisible Touch' op cd (wat een uitgave! Qua prijs dan; cd's waren duur...) Hier ook een paar toffe: Domino was favoriet.
Daarna zakte de interesse wat weg: de grunge-tijd brak aan: Pearl Jam, Nirvana, een nieuwe persoonlijke ontdekking in muziek van Led Zeppelin. Genesis was plots niet meer 'hip'.
Wel ontstond er enige tijd later een belangstelling voor prog: Dream Theater, Fates Warning, Tool, vroege Marillion. Maar gek genoeg schaarde ik Genesis helemaal niet onder prog.

Tot een paar jaar later: ik raakte aan de praat met een collega van me, en hadden het over muziek. Hij kwam met 'Nursery Crime' aan; die moest ik echt luisteren! Die stem van Peter Gabriel was helemaal te gek. Peter Gabriel? Huh? Ik kende Genesis alleen maar met Phil. Nou ja, toch maar proberen uit beleefdheid. Kon niet veel zijn.
Maar nondepi, gelijk bij de eerste tonen van de intro van The Musical Box gebeurde er iets. Wat was DIT? Wat een dynamiek! Wat een melodiën! Een combinatie tussen een soort sprookjesachtige liefleijkheid en met rauwe emotie en rare kronkels! Het was me gelijk duidelijk waar de door mij zo geliefde bands als Fates en DT op gestoeld waren. Een wereld ging voor me open.

Het zou nog jaren duren voordat ik de volledige catalogus van Genesis van haver tot gort zou kennen, maar ik kan met overtuiging zeggen dat het mijn bandje is. Hoewel mijn oorspronkelijke waardering voor 'We Can't Dance' wel behoorlijk is ingekakt. Behalve 'Fading Lights', die mogen ze op mijn begrafenis draaien.

72
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Soup - The Boy and the Snow [11:32]



Remedies | 2017 | Noorwegen

2021: 74
2018: 67
2017: 278
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bonk

Soms moet je een recensie niet te ingewikkeld maken als iemand 22 jaar voor dato al eens het nummer prachtig samengevat heeft

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/71RQtpUOFAL._SL1274_.jpg (Bonk)

71
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Calling All Stations [5:46]



Calling All Stations | 1997 | Verenigd Koninkrijk

2021: 125
2018: 254
2017: 177
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: divart

Een klein progmeesterwerkje kan je Calling All Stations toch wel noemen. Peter, Steve en Phil hadden hun biezen al (lang) gepakt en daarvoor in de plaats kwam Stiltskin zanger Ray Wilson. Een echte kans heeft hij nooit gekregen en dat is jammer. Na 1 plaat en 1 tour was het al weer voorbij besloten Genesis roergangers Tony en Mike. Een gemiste kans al zeg ik het zelf want Wilson is een fantastische zanger en het werk op het Calling All Stations album zijn van een zeer behoorlijk niveau. Dan heb ik het al helemaal over het titelnummer welke in deze mooie Proglijst terecht is gekomen. Een prachtig melodieus werkje met mooie ietwat donkere muziek en dat door de stem van Wilson ook nog het rafelige randje mee krijgt. (vigil)

Mooie stijging van And You and I.

En opvallend veel uit de 'back catalogue' van Genesis dat zo hoog komt.

70
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - White Russian [6:27]



Clutching at Straws | 1987 | Verenigd Koninkrijk

2021: 82
2018: 56
2017: 52
2016: 84
2015: 131

Genomineerd door: ArthurDZ

"Prog muziek zijn veeeels te lange nummers!" Een cliché waar de progscene niet van af komt en laten we eerlijk zijn, clichés ontstaan niet uit het niets. Toch hoeft dat niet altijd zo te zijn. Op het beste Marillion album klokt het langste nummer 'slechts' 6:27. Er gebeurt dan ook wel heel veel in een rap tempo. Het begint met een moedeloze Fish, opgejut door een stuwende bas, sprankelende bekkens en een huilende gitaar waarmee ik gelijk meteen enkele belangrijke kenmerken van het hele album genoemd heb. Ondersteund door het opzwepende toetsenwerk komt Fish los en na een aantal tempowisselingen halverwege komt daar een gitaarsolo overheen die door merg en been gaat. Niet lang maar zo intens en meteen daarna geen rustmoment, nee... Fish is nu echt pissed off en dat laat hij horen:



Geïnspireerd door een bezoek aan Auswitch. Er is voor mij geen couplet te bedenken waar ik Fish krachtiger, scherper heb horen zingen. Met mijn hele ziel aan flarden gescheurd heb ik altijd even nodig om weer op adem te komen en daar is gelukkig aan gedacht om het nummer even een rustpunt te geven. Vervolgens word op passende wijze toegewerkt naar een fraai afsluiting waar alles nog even samen komt.

White Russian heeft alles waaraan een progklassieker moet voldoen, en dat in 'slechts' 6:27 minuten.....

Ingrediënten: 5cl wodka, 2cl koffielikeur, room
Bereidingswijze: Schenk de wodka en koffielikeur in een tumbler met ijsblokjes. Voeg naar smaak room toe. Mix de ingrediënten geleidelijk door elkaar. (musicborst)

69
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Supertramp - Hide in Your Shell [6:49]



Crime of the Century | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2021: 141
2018: 59
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: 50tracks

Na twee niet echt overtuigende eerste Supertrampalbums moest het met derdeling Crime of the Century dan echt gebeuren. En zoals we inmiddels weten: dat is dubbel en dwars gelukt.

Achteraf is dat wel begrijpelijk: het album is een en al focus, waar de band zich voorheen nog wel eens verloor in enerzijds al te lullige rock & roll deuntjes en anderzijds wel heel vrijblijvend gefröbel. De tandem Hodgson-Davies kwam tot volle wasdom, juist door elkaar de ruimte te geven. Het perfect om-en-om plaatsen van de compisities van beide heren oogt wat geforceerd, maar het levert muzikaal precies de balans op die het album nodig heeft.

Hide in Your Shell is als compositie een archetypisch Hodgson-nummer. De delivery is dan weer archetypisch Supertramp: een in de basis vrij lichtvoetig nummer wordt met de nodige instrumentale virtuositeit gebracht, zonder dat dit de luisterervaring ook maar een moment in de weg zit. De thematiek is vertrouwd genoeg (proberen het vertrouwen te winnen van de aangesprokene die, beschadigd door het leven, zich in haar schelp verbergt), maar de band blaast het vertrouwde tot epische proporties op. (Casartelli)

68
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - One for the Vine [9:56]



Wind and Wuthering | 1976 | Verenigd Koninkrijk

2021: 37
2018: 29
2017: 46
2016: 61
2015: 34

Genomineerd door: Fathead

Ome Phil heeft in zijn loopbaan een hoop shit over zich heen gehad. Of dat terecht is lijkt me een andere discussie maar het ging eigenlijk nooit over zijn kwaliteiten als drummer. Dat lijkt me dan wel weer helemaal terecht en geen discussie waard. Mocht er iemand nog twijfelen zet dan gewoon One for the Vine van het zeer prettige Genesis album Wind & Wuthering eens op. Wat een ritme en wat een beheersing. De percussie is van een extreem hoog niveau. Phil mag zich uitleven en dat doet hij met verve. Mocht er nu nog iemand twijfelen aan mans drumkwaliteiten, dan is een bezoekje aan de oorarts wellicht een goede optie. (vigil)

67
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Queensrÿche - Suite Sister Mary [10:41]



Operation: Mindcrime | 1988 | Verenigde Staten

2021: 112
2018: 180
2017: 125
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Grafmat

Fijn dat we, naast het Top 2000-fähige Silent Lucidity, nu ook het centrale stuk uit het centrale album van deze 'thinking man's Iron Maiden' in de Prog Top 300 mogen verwelkomen. Operation: Mindcrime is de standaard waar rockopera's, in het bijzonder prog-/metalopera's sindsdien tegen afgerekend worden. De moordopdracht is gegeven en de muzikale achtbaan gaat van start. Chris DeGarmo geeft een paar fijne uitbarstingen op de gitaar ten beste, maar drummer Scott Rockenfield is de ultieme showman hier. Met de bekende disclaimers over hoe moeilijk het is om een nummer van een conceptalbum los te beschouwen... topnummer. (Casartelli)

66
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Tool - Schism [6:47]



Lateralus | 2001 | Verenigde Staten

2021: 81
2018: ---
2017: 136
2016: 150
2015: 294

Genomineerd door: Finidi

Tool is natuurlijk niet ieders 'cup of tea'. Maar ik kan er geen genoeg van krijgen (hoewel er best wel weer eens wat nieuwe 'thee' op de markt mag komen, maar dat terzijde).

Eigenlijk is Tool een band die allemaal dingen deed die nieuw voor me waren. De cd's zagen er qua vormgeving echt prachtig uit, op een manier die ik nog niet eerder gezien had. De clips waren bevreemdend en origineel. En ik heb het geluk mogen hebben om ze live te zien, wat nog steeds niet te vergelijken valt met de vele andere concerten, die ik heb mogen aanschouwen. Een ongelooflijk originele band dus.

En dit is voor mij nog steeds het beste nummer van die geweldige band. Het is moeilijk beschrijven wat dit nummer zo goed maakt. Het ritme, de intense zang, de geweldige gitaren, het feit dat je nauwelijks op adem kan komen door de algehele intensiteit van het nummer? Ik weet het niet.

Soms moet je muziek gewoon ondergaan en gewoon accepteren dat iets je steeds weer bij de keel grijpt op een hele prettige manier. (Bonk)

65
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Opeth - The Drapery Falls [10:53]



Blackwater Park | 2001 | Zweden

2021: 64
2018: 96
2017: 80
2016: 78
2015: 67

Genomineerd door: Protonos

De ingrediënten van de beste Opeth-nummers: stevige muzikale hard-zachtcontrasten, Mikael Åkerfeldt die soepel schakelt tussen reguliere en koekiemonsterzang en een uitgesponnen instrumentale outro. The Drapery Falls scoort op dat laatste punt iets minder, maar krijgt van mij wel een ontdekkingsbonus... in de Symfo Top 40 van Kees Baars godbetert. De liefde is overigens nog lang bij dit ene nummer blijven steken, maar uiteindelijk kwam het tussen mij en Opeth helemaal goed. (Casartelli)

64
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Supertramp - School [5:35]



Crime of the Century | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2021: 97
2018: 37
2017: 208
2016: 133
2015: 47

Genomineerd door: chevy93

Weer een klassieker, dit keer van Supertramp. Prachtig nummer met een hoofdrol voor (uiteraard) Roger Hodgson. Een andere hoofdrol is er voor de mondharmonica in het intro en het prachtige toetsenspel aan het einde van het liedje. Ik heb het nummer al vaak voorbij horen komen maar vervelen doet het nooit. (vigil)

63
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Gazpacho - Dream Of Stone [17:00]



Night | 2007 | Noorwegen

2021: 54
2018: 33
2017: 45
2016: 23
2015: 58

Genomineerd door: chevy93

Sfeer.

Eigenlijk zou ik het daar bij moeten laten. De gevarieerde, dromerige zang en de gestage, dromerige instrumentatie die af en toe naar uitspattingen toe werkt, resulteren gezamenlijk in een ongelofelijk fijne, magische sfeer die nergens anders (van wat ik ken in ieder geval) geëvenaard is. Het nummer, en het album, werken het beste in de nachtelijke uurtjes. Dan wordt het concept van het album het beste beleeft: de overgang tussen dromen en realiteit, wat geen scherpe overgang is. Sommige zullen de lengte van het nummer en dat het ietwat repetitief is een probleem vinden, maar het werkt wat mij betreft uitstekend voor het concept: het werkt hypnotiserend, en ik verveel me nooit een moment tijdens het nummer. Het moment waarop de viool een prominente rol krijgt is schitterend, en daarna krijgen we nog een wat harder stukje instrumentatie als afsluiter, wat naadloos overloopt in het volgende nummer. (Finidi)

62
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Porcupine Tree - Trains [5:56]



In Absentia | 2002 | Verenigd Koninkrijk

2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Gebruiker43757

Eén van de meer breekbare nummers uit het intense en nog steeds groeiende oeuvre van Steven Wilson, uit de periode waarin hij opschoof in de richting van compactere en meer gestructureerde composities. Maar omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan bleven de insteek en de bijbehorende sfeer ongrijpbaar als altijd, zodat Trains tegelijkertijd een romantische invalshoek heeft (I'm dying of love, it's OK), een nostalgische (Always the summers are slipping away / Find me a way for making it stay) en een surrealistische en bijna magische, want welke 60 ton angel falls to the sky?

De muziek telt niet minder facetten, want terwijl het nummer begint met een melancholische akoestische gitaar valt na een minuut een hele band in, maar het geluid van de akkoorden van de elektrische gitaar ligt zodanig bovenop de textuur van het nummer dat de atmosfeer even bedwelmend blijft, en het gebruik van een mellotron en een solo van een akoestische gitaar versterken de indruk van zomerse landelijkheid nog. Dan verandert het nummer halverwege opeens radicaal van spanning, met een banjo en handclaps in een onverwachte driekwartsmaat, even later aangevuld met een elektrische gitaar waarvan het getokkel zó voorzichtig is dat het wel lijkt alsof hij het broze evenwicht niet wil verstoren. Latere zware akkoorden dreigen het nummer over te nemen, maar op de achtergrond glippen de zomers de zanger nog steeds uit handen, en uiteindelijk blijven alleen de eenzame handclaps over.

Zoals wel meer van Wilsons muziek roept dit nummer parallelle geaardheden op – de onbestemde melancholie van een kind dat niet weet waar zijn droefheid vandaan komt, en het gevoel van verbondenheid van de volwassen luisteraar die zich verheugt omdat er ergens op de wereld iemand is die zulke gevoelens kan omzetten in zulke mooie muziek. Maar is die volwassen luisteraar niet nog altijd dat kind? (BoyOnHeavenHill)

61
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - La Villa Strangiato [9:34]



Hemispheres | 1978 | Canada

2021: 23
2018: 158
2017: 57
2016: 68
2015: 29

Genomineerd door: kabouter76

Het nummer heeft als ondertitel: An Exercise in Self-Indulgence. Tja, wat moet je daar nog aan toevoegen? Nou, dat het wat mij betreft het beste instrumentale nummer aller tijden is. Hier maak je een potje muzikaal vakmanschap mee, wat zijn weerga niet kent. Zonder overigens de compositie uit het oog te verliezen. Dat hier geen studio kunstjes aan te pas zijn gekomen, bewijzen de drie heren hier, waar het nummer vlekkeloos wordt uitgevoerd. Niets minder dan weergaloos dit. (uffing)

60
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Soup - Sleepers [13:35]



Remedies | 2017 | Noorwegen

2021: 44
2018: 48
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

Nu mopper ook ik wel eens wat over het behoudende en weinig vernieuwende karakter van onze toplijst, zeker in de hogere regionen (sorry nog daarvoor).
Toch is het Soup wel degelijk gelukt om als nieuwkomer hoog te eindigen! Hoewel ze al vanaf 2008 muziek maken, lukte het pas in 2017 met het wonderschone, zowel qua muziek als vormgeving (wat een juweeltje van een hoes ) Remedies een wat groter publiek te bereiken. Voor progbegrippen dan, want zo heel groot is het publiek natuurlijk nog steeds niet. Maar gelukkig inmiddels behoren wij als progladderaars inmiddels bij dat publiek.
Want wat een klasse zit er in dit nummer, qua opbouw, sfeer en spanning. Ook mooi hoe het ze lukt om op sommige momenten hard 'door elkaar te spelen' en het toch ontzettend muzikaal te houden. Puntje-op-je-stoel-muziek is dit voor mij! (Bonk)

59
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Ripples [8:03]



A Trick of the Tail | 1976 | Verenigd Koninkrijk

2021: 89
2018: 185
2017: 228
2016: 159
2015: 157

Genomineerd door: wibro

Het is inmiddels bekend, na The Lamb stapte Gabriel op om aan een succesvolle solocarrière te beginnen.
Na wat wikken en wegen werd besloten om met Phil Collins (die eerder al de dromerige ballad More Fool Me voor Selling England by the Pound inzong) als leadzanger verder te gaan.
A Trick Of The Tail werd het eerste album voor dit viertal en Ripples een van de eerste parels van Genesis nieuwe stijl.
Ripples (Rutherford, Banks) is ook weer een dromerige ballad waar die zwevende stem van Collins goed in gedijt, hoewel het nummer aan de lange kant is wordt dat toch prima opgevangen door fraai getokkel van Hackett op zijn 12-snarige gitaar en vooral toch door die hemelse melodieën die Banks weer uit zijn toetsen weet te toveren.

Grappig weetje was dat Genesis voor het eerst (promo)videoclips had gemaakt voor liedjes van dit album, waaronder Ripples. (Rudi S)

58
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Russia on Ice [13:03]



Lightbulb Sun | 2000 | Verenigd Koninkrijk

2021: 47
2018: 25
2017: 15
2016: 17
2015: 31

Genomineerd door: Brunniepoo

Rond Lightbulb Sun leek elk Porcupine Tree-album zijn voorganger weer in populariteit te kunnen overtreffen. De top was nog niet bereikt, maar het epische Russia on Ice is wel een op zichzelf staande klassieker gebleken, waar hun andere albums het nog wel eens wat meer van het totaalplaatje en minder van de individuele hoogtepunten moesten hebben. Russia on Ice begint rustig om daarna te culmineren in een lange zinderende ambient finale. Het nummer is een feest van textuurvariatie en onderhuidse spanning. (Casartelli)