Mooie recensie van chevy93 hierboven, maar als ik dat bericht een "hartje" geef komt dat terecht bij Casartelli, dus dan maar even zó. En nee, chevy, je bent niet de enige die delen 6 t/m 9 even mooi als (zo niet mooier dan) hun veel beroemdere eerste vijf broertjes vindt.

33
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Supper's Ready [22:58]



Foxtrot | 1972 | Verenigd Koninkrijk

2021: 32
2018: 46
2017: 44
2016: 26
2015: 22

Genomineerd door: ranboy

Het kan toch niet zo zijn dat er niemand iets schrijft bij dit monument in de historie van Genesis? Afwisselend, critici zouden kunnen zeggen fragmentarisch. Het maakt in ieder geval dat het nooit saai wordt. Mooi hoe het nummer onder leiding van een bezeten Tony Banks naar een climax leidt (666 is not longer alone), om daarna in intensiteit te dalen en prachtig majestueus af te sluiten en thuis te komen in New Jerusalem. Plakwerk, fragmentarisch? Het zal wel! (Jester)

Eens! Vooral ook inderdaad het einde met het prachtige toetsenwerk van Wright dat langzaam wegebt.

32
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Camel - Lady Fantasy: Encounter / Smiles For You / Lady Fantasy [12:43]



Mirage | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2021: 29
2018: 14
2017: 9
2016: 9
2015: 12

Genomineerd door: Brunniepoo

Lady Fantasy is een pareltje afkomstig van het album Mirage. De openingsklanken van het orgel worden verstevigt door het gitaarspel van Andrew. Een kleine minuut in het nummer en de pure schoonheid komt binnenwandelen. De combinatie van gitaren, minimoog en mellotron maken het begin tot een waar genot. Als de Lady Fantasy eenmaal passeert ben je verkocht en overwint de liefde al snel. Peter Bardens is verantwoordelijk voor de klankenlaag van de mellotron. Andrew warmt met zijn warme stem de boel op voor een onvergetelijke rit. De bassriff en het snelle gitaarspel ondersteunen de gitaarsolo die steeds heviger wordt. Zodra de wonderschone melodie zijn weg terugvindt stapt het nummer over naar rustiger vaarwater. Vanaf daar bouwt het nummer op naar de ultieme climax. Krijsende gitaren drijven de liefde naar hogere sferen, totdat in het einde de droomwereld terugkeert. (HugovdBos)

31
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Gazpacho - Tick Tock [22:24]



Tick Tock | 2009 | Noorwegen

2021: 33
2018: 27
2017: 23
2016: 20
2015: 37

Genomineerd door: Casartelli

Ergens 'bij geweest zijn' wil nog wel eens een meerwaarde zijn. De eerste keer dat ik Gazpacho's album Tick Tock hoorde, was toen ze het, rond de release, live speelden in de Zoetermeerse Boerderij. En dat maakte indruk. Dat Gazpacho op cd vaak wat tam geproduceerd klinkt en dat een en ander live een stuk levendiger is, helpt daarbij mee. Het contrast tussen het atmosferische Night, wat de progwereld een paar jaar daarvoor behoorlijk op zijn grondvesten had doen schudden en het meer rockende Tick Tock deed de rest om laatstgenoemde voor mij het predicaat moderne klassieker te geven. Het titelnummer draaide toen overigens kennelijk al een tijdje proef op concerten - er kwamen stukken bij en er gingen stukken af... maar op een gegeven moment is 't klaar. (Casartelli)

30
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - Red Sector 'A' [5:09]



Grace Under Pressure | 1984 | Canada

2021: 56
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Intermezzo '21

De grootste klassieker van Grace Under Pressure en eigenlijk überhaupt wel een van de grootste bandklassiekers. Hier schrijven we 1984 en dat is te horen. Tekstueel waren ze zelden zo direct als hier. Dat mag wat veel van het goede lijken, maar aangezien een en ander rechtstreeks afkomstig is van Geddy Lee's grootmoeder die een concentratiekamp overleverde ("de rest van de wereld moet wel uitgestorven zijn, dat hier niks tegen gebeurt"), is dat Neil Peart vergeven.

Ook muzikaal is deze concertklassieker weer Sturm und Drang wat de klok slaat. En als je dan Lifesons zo kenmerkende gitaarsound zo effectief ingezet hoort worden, vraag je je onwillekeurig toch af waar 's mans treurnis over zijn rol in de band in dit decennium nou precies op gebaseerd was. (Casartelli)

29
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Yes - The Gates of Delirium [21:54]



Relayer | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2021: 93
2018: 36
2017: 84
2016: 93
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Een van de beste nummers van Yes. Alle dingen uit de prog in een nummer gedaan. Van ruig tot betoverend mooi.
Allemaal in dit nummer. Soon is zo ontzettend mooi. Prachtige melodie ook. Al met al een van de beste Yes songs.
Luister ook eens op You tube de versie met orkest, 2001 Amsterdam o.a.
De prachtige steel gitaar van Steve Howe. Smullen. (Papartis)

28
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
King Crimson - Epitaph [8:52]



In the Court of the Crimson King | 1969 | Verenigd Koninkrijk

2021: 96
2018: 139
2017: 77
2016: 87
2015: 146

Genomineerd door: chevy93

Je zweeft op Ian McDonalds mellotron, met af en toe een duwtje van Robert Fripps tokkelende riffs. De indringende zang van Greg Lake maakt het geheel wisselend melancholiek en dramatisch. I feel tomorrow I'll be crying, nu nog niet dan? De krachtige symfonische finale laat je uitgeput achter, en dan ben je pas halverwege een album met grote tegenstellingen. Want natuurlijk luister je dit nummer niet los, maar hoor je het in de context van het snoeiharde openingsnummer 21st Century Schizoid Man en ingebed tussen de volstrekt tegenovergestelde romantische tracks I Talk to the Wind en Moonchild. (Orbilin)

27
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pink Floyd - Sheep [10:20]



Animals | 1977 | Verenigd Koninkrijk

2021: 13
2018: 10
2017: 16
2016: 16
2015: 18

Genomineerd door: uffing

Het begint de eerste minuten met een wat 'mellow' toetsenwerk en dan hoor je nog wat rustig geflierefluit op de achtergrond en af en toe wat geblèt (schrijf je dat zo?) in de verte. Het is absoluut geen goede opmaat voor wat de rest van het nummer is, want rust en 'mellow' kenmerken dit nummer zeer zeker niet. Dat blijkt als de drums invallen en dan ook de zang er werkelijk doorheen komt knallen. De rust is dan definitief gedaan en je wordt meegetrokken in voor mij één van de meest heftige en toch ook wel agressieve nummers van Pink Floyd. Er wordt langgerekt gezongen, en de tekst wordt je grotendeels bijna toegebeten, maar toch blijft het zingen.

De verrassing, de dynamiek en afwisseling waar ik bij Dogs ook al over repte, is hier ook ten volle aanwezig. Maar dit nummer herbergt eigenlijk nog meer spanning en energie in zich. Mocht u zich, net als mij ook afvragen wat eigenlijk die vervormde stem op de achtergrond zegt zo rond minuut 7; dat blijkt een parodie op psalm 23 te zijn.

Waar de muziek van Pink Floyd zich ook nog wel eens kan lenen voor de achtergrond, is dat hier zeker niet het geval. De bliksem slaat geregeld in, lijkt het. Zelden zo’n bijtend en venijnig nummer van Pink Floyd gehoord (daar doen de aan het einde terugkerende fluitende vogels en blètende schapen niets meer aan af), maar ik vind het heerlijk! (Bonk)

26
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Entangled [6:28]



A Trick of the Tail | 1976 | Verenigd Koninkrijk

2021: 63
2018: 53
2017: 105
2016: 167
2015: 78

Genomineerd door: Jester

Als je het over etherisch hebt, heb je het over dit nummer. Ik luister het nu net na Shadow of the Hierophant, en dan is het opvallend hoe vergelijkbaar het geluid van beide nummers is. Geen toeval waarschijnlijk, omdat Tony Banks het samen met Steve Hackett schreef. Phil die op zijn gevoeligst zingt, aanvankelijk alleen begeleid door de akoestische gitaar. Zo denk je dat het nummer lekker door kabbelt, maar dan moet Tony nog komen met het slotstuk uit de mellotron, om, zoals hij het zelf omschrijft, tot een kathedraal-achtig einde te komen. (Jester)

25
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - Xanadu [11:08]



A Farewell to Kings | 1977 | Canada

2021: 21
2018: 26
2017: 41
2016: 18
2015: 13

Genomineerd door: uffing

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: wat mij betreft is Xanadu het beste nummer aller tijden. Het is een fantastische symbiose van fenomenale instrumentenbeheersing, kracht, melodie, gevoel en verrassingen. De mysterieuze, op het gedicht 'Kubla Khan' van Samuel Taylor Coleridge gebaseerde tekst doet de rest. Op A Farewell to Kings slaagt Rush er voor het eerst echt in om harde rock te combineren met symfonische elementen en dit zorgt voor een dijk van een album. Iedere luisterbeurt van met name Xanadu zorgt nog steeds voor meters kippenvel op mijn hele lichaam en ik slaag er nooit in om mijn enthousiasme dan te temperen; ik moet meedrummen of meebassen! Niet alleen de ultieme progsong, maar sowieso de ultieme song voor mij! (uffing)

24
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - The Cinema Show [11:06]



Selling England by the Pound | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2021: 25
2018: 47
2017: 26
2016: 54
2015: 20

Genomineerd door: divart

The godfathers of prog staan uiteraard ook meerdere malen in deze lijst. The Cinema Show is natuurlijk een oudje maar dan wel een goudje van oudje. Een briljante track waarom constant iets spannends voorbij komt zonder dat het een drukte van jewelste wordt. Ooit stond de plaat waarop dit staat hoog in album top zoveel, de plaat is in de loop der jaren wel iets weggezakt maar dit nummer blijft als een progpaal boven symfowater staan.Can she be late for her cinema progshow? (vigil)

23
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pink Floyd - Dogs [17:08]



Animals | 1977 | Verenigd Koninkrijk

2021: 39
2018: 42
2017: 35
2016: 55
2015: 21

Genomineerd door: MunzW

Van het beestachtig (sorry, soms zijn zelfs slechte woordgrappen te voor de hand liggend om niet te maken) sterke album komt deze hondsdolle (oké, ik zal nu ophouden ) track.
Dit album geniet een stuk minder algemene bekendheid dan albums als The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here en the Wall. Wellicht ook wel verklaarbaar, aangezien de muziek toch over het algemeen ook wel wat minder gemakkelijk in het gehoor ligt en wat complexer klinkt dan de meeste muziek op de genoemde albums.

Dogs is zo'’n track waar de '‘gemiddelde'’ muziekliefhebber vaak niet van gehoord zal hebben, maar stiekem één van de beste tracks is van Pink Floyd. Hopelijk staat het muzikale vakmanschap van deze band en de betekenis die ze gehad hebben voor de ontwikkeling van de (prog)muziek nergens ter discussie. Ze zijn ook grootmeesters in het neerzetten van sfeer en het aanbrengen van geweldige opbouw in hun nummers. Echter is de mate waarin hun muziek ook dynamisch, afwisselend en verrassend te noemen is, op zijn minst gezegd wisselend.

Echter zijn deze factoren in deze track allemaal ten volle aanwezig. Wellicht komt het ook doordat het volgens de credits een co-productie is van Waters en Gilmour, waarmee weer eens duidelijk wordt, dat als de heren hun muzikale genialiteit weten te combineren, er fantastische dingen gebeuren. Tijdens de volle 17 minuten wordt je getrakteerd op fantastische muziek, die volledig weet te boeien en nooit inzakt. Voor mij is dit een track waar Pink Floyd al zijn klasse in weet te proppen. Zo heb ik David Gilmour zelden beter horen zingen en vind ik het gitaarspel en het toetsenwerk van zeer hoog niveau, zelfs voor Pink Floyd haar doen. Een hoogtepunt in het toch al niet misselijke oeuvre van deze band!

Een fantastische beretrack dus! (Ik zei toch dat ik op zou houden met de slechte woordgrappen ) (Bonk)

Mooie notering voor The cinema show ! Ongeveer 23 plaatsen te laag, maar: mooi!

22
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
King Crimson - Starless [12:18]



Red | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2021: 31
2018: 105
2017: 30
2016: 30
2015: 35

Genomineerd door: Yann Samsa

King Crimson is, as always, more a way of doing things. When there is nothing to be done, nothing is done: Crimson disappears. When there is music to be played, Crimson reappears. If all of life were this simple, aldus de immer bescheiden Robert Fripp. Dat het album Red, met die o zo iconische afsluiter Starless, het slot was van een zeer productieve periode (zeven studioalbums in vijf jaar) en het begin van een stilte van zeven jaar, geeft de uitspraak alleen maar meer gewicht. Een in eerste instantie afgekeurd rijmelarijtje van John Wetton (en jawel, over het eindresultaat zijn genoeg diepte-analyses op het wereldwijde web te vinden) kon voor de opvolger van Starless and Bible Black gekoppeld worden aan een lange, dreigende instrumentale opbouw naar wat wellicht de moeder aller climaxen uit de klassieke prog is. Ruim veertig jaar oud en nog geen seconde gedateerd. (Casartelli)

En tot slot het nummer dat toch een beetje een abonnement op de plek net buiten de finale heeft.

21
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Anesthetize [17:42]



Fear of a Blank Planet | 2007 | Verenigd Koninkrijk

2021: 19
2018: 21
2017: 11
2016: 21
2015: 25

Genomineerd door: MunzW

Episch nummer , 17 minuten en vroeger toen wij nog jong waren duurde een plaatkant zolang.
Ach er zit genoeg in om door te gaan voor een boel liedjes die normaal een plaatkant vullen.
In het eerste stuk zit vooral dromerige zang van Wilson en fraai trommelwerk van meesterdrummer Gavin Harrison.
Na zo’n 4 minuten is daar opeens held Alex Lifeson met een fraaie gitaarsolo en dan gebeurt er opeens van alles stevige riffs, soundscapes en dreiging komen voorbij om weer dromerig te eindigen, je zweeft met de band het nummer uit. (Rudi S)

De finale. Daar beginnen we dus ijs en weder dienende morgenavond mee. Tot die tijd nog even een overzichtje van het laatste deel ervoor:

50 (117) Supertramp - Crime of the Century
49 (30) Steven Wilson - Routine
48 (43) Rush - The Weapon
47 (42) Porcupine Tree - Even Less
46 (28) Peter Gabriel - San Jacinto
45 (68) Porcupine Tree - Fear Of A Blank Planet
44 (16) Marillion - The Great Escape
43 (18) Fish - Vigil in a Wilderness of Mirrors
42 (27) Marillion - Seasons End
41 (22) Rush - Tom Sawyer
40 (259) Jethro Tull - Thick as a Brick (Part 1)
39 (139) Dream Theater - Octavarium
38 (49) Marillion - Chelsea Monday
37 (72) IQ - The Seventh House
36 (14) Marillion - Ocean Cloud
35 (105) King Crimson - The Court of the Crimson King
34 (76) Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond (Parts VI-IX)
33 (32) Genesis - Supper's Ready
32 (29) Camel - Lady Fantasy: Encounter / Smiles For You / Lady Fantasy
31 (33) Gazpacho - Tick Tock
30 (56) Rush - Red Sector 'A'
29 (93) Yes - The Gates of Delirium
28 (96) King Crimson - Epitaph
27 (13) Pink Floyd - Sheep
26 (63) Genesis - Entangled
25 (21) Rush - Xanadu
24 (25) Genesis - The Cinema Show
23 (39) Pink Floyd - Dogs
22 (31) King Crimson - Starless
21 (19) Porcupine Tree - Anesthetize

20
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Yes - Awaken [15:26]



Going for the One | 1977 | Verenigd Koninkrijk

2021: 36
2018: 70
2017: 95
2016: 255
2015: 137

Genomineerd door: ranboy

Ik hoop dat ik goed geteld heb... van het achtste album en de zesde bezetting van Yes... nee, dat is flauw, want op Going for the One waren we terug bij de Tales from Topographic Oceans-bezetting (Anderson, Howe, Squire, Wakeman, White), dus eigenlijk pas de vierde. Hoe dan ook, die bezetting van de topografische oceanen (watte?) kwam terug met een album met aanmerkelijk kortere nummers, waar ook in de grootste Anderson/Howe-dromerigheid nog een vleugje puntigheid zat... en Awaken dus, voor de meeste mensen het laatste grootse Yes-epic (al heeft het uit de jaren '90 stammende Endless Dream ook de lijst gehaald, dus misschien valt dat ook wel wat mee). Awaken heeft in elk geval de kenmerkende pretentie, wijdlopendheid en klassieke opbouw... en vijf jaar na Close to the Edge andermaal een hoofdrol voor de babi pangang etende Rick Wakeman. Dat kerkorgel behoefde geen gewenning, maar voor de rest heeft het mij wat luistersessies gekost alvorens ik Awaken in het hart kon sluiten. Dat is inmiddels overtuigend gelukt: Awaken is een van Yes' mooiste. (Casartelli)

19
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Opeth - Deliverance [13:36]



Deliverance | 2002 | Zweden

2021: 163
2018: 112
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

De ingrediënten van de beste Opeth-nummers: stevige muzikale hard-zachtcontrasten, Mikael Åkerfeldt die soepel schakelt tussen reguliere en koekiemonsterzang en een uitgesponnen instrumentale outro. Op het titelstuk van hun zesde album zijn het vooral die laatste vier minuten die in eerste instantie de aandacht trekken. Herhaalde luisterbeurten leggen op den duur bloot dat dat brute geweld misschien toch niet zo heel gevarieerd is en dat de ware genialiteit van het nummer in de eerste negen minuten zit. Per saldo heb je dan toch wel een heel fraaie compositie. Waarvan akte. (Casartelli)

18
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pink Floyd - Echoes [23:27]



Meddle | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2021: 46
2018: 52
2017: 22
2016: 22
2015: 14

Genomineerd door: Dieter

Echoes is een nummer dat zich opbouwt vanuit complete stilte, om zich langzaam aan te ontwikkelen tot het meest complexe muziekstuk. Het echoënde begin wordt al snel verruilt voor orgels, gitaren en de meest bizarre soundeffecten. Vanaf zeven minuten slaat de sfeer om naar een funky middenstuk. De klanken van David Gilmour zijn gitaar brullen om zich heen, terwijl Wright snel over de orgeltoetsen heen wrijft. Het buitenaardse bestaan doet zijn herintrede vanaf elf minuten. Gevaar ligt op de loer als de duistere muziek de spanning opzweept. De vervreemde klanken van krijsende meeuwen zijn het begin van het eind. De gitaren worden op scherp gezet en komen samen met de drums en het orgel opzetten. De teksten lijken de muzikale complexiteit te ondersteunen, maar zijn vooral gericht op de mensen en hun onderlinge relatie. Het onheilspellende van het buitenaardse en de vragen van ons bestaan sijpelen naarmate het nummer vordert steeds verder je gedachten binnen. Vragen die je ver uit de kosmos werpen om je als stofje door een ver bestaan heen te laten zweven. Het einde van het nummer laat je machteloos achter in verwarring.

Het kwartet creëerde voor het nummer experimentele effecten door het gebruik van voetpedalen, echo machines en de feedback van muziek. Ruim drieëntwintig minuten blijf je vastzitten tijdens een bizarre tocht door de werelden die we om ons heen creëren. Pink Floyd mag terecht tot één van de meesters uit de muziekgeschiedenis worden gerekend. (HugovdBos)

Mooie bespreking van HugovdBos!

Maar hier las ik iets te snel overheen: ik las: 'Het echoënde begin wordt al snel vervuild voor orgels etc...'

17
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Gazpacho - The Walk [13:41]



Tick Tock | 2009 | Noorwegen

2021: 57
2018: 119
2017: 39
2016: 27
2015: ---

Genomineerd door: Finidi

Here's the map of the land
Pour it through your old hand
Give me more sand, more sand

Deze lyrics, waar het nummer mee begint, slagen er altijd direct in om mij de woestijn te laten voorstellen waar de hoofdpersoon van het album door heen loopt. Misschien komt het doordat ik voor m'n studie ook vrij vaak naar kaarten zit te kijken, of zelf te maken, maar het idee dat elke zandkorrel een kaart van het woestijnlandschap is, vind ik mooi gevonden. Het geeft ook de hopeloosheid van de situatie weer: gecrasht midden in de woestijn, en eigenlijk is het enige visuele aanknopingspunt het gecrashte vliegtuig... maar juist die moet je achterlaten.

De muziek zelf is zoals altijd erg mooi bij Gazpacho, dit keer verrijkt met wat Arabische invloeden. Vooral het eerste deel heeft een schitterende melodie. Het nummer is misschien ietwat repetitiefs, maar ook dat symboliseert de eindeloze, hopeloze tocht door de woestijn waar weinig verandering in plaatsvindt. Halverwege het nummer is er een rustmomentje: de nacht doet zijn intrede. In het tweede deel gaan we op dezelfde voet verder: stap voor stap zonder doel door de woestijn, de zang varierend tussen hoopvol, hopeloos en hallicunerend. Maar hier bouwen we naar een schitterende laatste minuut toe, afsluitend met een zin die je of mooi vind, of quasi filosofisch pretentieus geneuzel: Doesn't everyone have their own walk to walk? (Finidi)

16
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - The Road of Bones [8:32]



The Road of Bones | 2014 | Verenigd Koninkrijk

2021: 12
2018: 41
2017: 40
2016: 75
2015: ---

Genomineerd door: Jester

Ik heb het vertrek van Martin Orford bij IQ altijd betreurd. Voor mij was hij samen met Mike Holmes de muzikale motor van IQ. In de post-Orford periode is de melodie minder belangrijk geworden, ten gunste van het ritme. Maar zo af en toe komt er ook in deze periode een pareltje voorbij, zoals The Road of Bones. Meer dan de helft van het nummer wordt besteed aan de sfeervolle opbouw, maar het dan los gaat, gaat het ook goed los! En dan blijkt ook deze IQ me op momenten te kunnen betoveren. Maar het blijft jammer dat Martin er niet meer bij is. (Jester)

15
https://i.imgur.com/KF9qEp8.jpg
Marillion - Fugazi [8:02]



Fugazi | 1984 | Verenigd Koninkrijk

2021: 15
2018: 22
2017: 33
2016: 12
2015: 16

Genomineerd door: laxus11

Fugazi (Fucked Up, Got Ambushed, Zipped In) wat mij betreft nog steeds HET meesterstuk van Marillion.
De kreet Fugazi vindt zijn oorsprong in de Vietnam oorlog, maar staat in dit lied ook voor de dingen die mis zijn in onze wereld.
Hoewel ik in 1984 compleet in de new wave / postpunk flow zat werd ook ik compleet overhoop gespeeld door dit album en vooral het titelnummer.
Na een mooi piano intro met zachte rustige zang gaat dit nummer over in de rockmodus.
Fish toont zijn verschillende stemmen (soms lijkt hij wel een acteur zoals Gabriel in zijn beste jaren) en met name in de agressieve delen maakt hij indruk.
Vanaf minuut 4.30 is er indrukwekkende dreiging in zowel de muziek als de zang, dit is huiveringwekkend.
Radioactive perfumes, for the fashionably, for the terminally insane, insane
Do you realise? Do you realise?
Do you realise, this world is totally fugazi (Rudi S)

14
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Steven Wilson - The Raven That Refused To Sing [7:57]



The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) | 2013 | Verenigd Koninkrijk

2021: 41
2018: 6
2017: 8
2016: 13
2015: 27

Genomineerd door: dynamo d

Natuurlijk moet het vooral over de muziek gaan in de Prog Top 300. Maar hoewel dit nummer ook als het alleen uit je speakers komt, al genoeg moois te bieden heeft en het mooi emotioneel gedragen gezongen wordt door de heer Wilson, wil ik het deze keer toch vooral hebben over de prachtige clip.
Want Steven Wilson begrijpt als geen ander dat door gebruik te maken van ander media, het de muziek een diepere laag kan geven. In dit geval voegt het beeld echt nog heel wat toe aan het nummer. Het weet me echt te raken; de beelden van de oude man, het dreigende zwart, het beschermende meisje, de bijzondere band met de raaf, de eenzaamheid. Het is adembenemend in beeld gebracht in een prachtige tekenstijl .
Zonder de clip is het een mooi nummer. Als je de muziek hoort en de beelden erbij ziet, is het hartverscheurend mooi! (Bonk)

13
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Blind Curve [9:29]



Misplaced Childhood | 1985 | Verenigd Koninkrijk

2021: 17
2018: 32
2017: 27
2016: 39
2015: 8

Genomineerd door: chevy93

Elders heb ik al beschreven door welk nummer ik wat aan de progmuziek ben gaan snuffelen (om er geen onnodige speurtocht van te maken: Driving the Last Spike van Genesis), al had ik dat besef toen nog niet zo goed. Het album wat gemaakt heeft dat ik dat de progmuziek ingesleurd ben, is Misplaced Childhood. Sindsdien ben ik alleen maar verder de progmuziek ingezogen en hoop inmiddels er nooit meer uit los te komen.

Begin jaren '90 was één van mijn eerste albums (na wat werk van Queen, R.E.M en Pearl Jam) die ik kocht Misplaced Childhood, omdat ik Kayleigh uit de top 100 Allertijden zo'n mooi nummer vond. Toen ik dat album in zijn geheel beluisterde ging er voor mijn gevoel een hele deur naar nieuwe muziek open. Ik had nog nooit een conceptalbum gehoord en wist niet dat muziek ook zo veel diepgang kon hebben. Inmiddels flink wat muziekervaring verder, maar om die reden zal Misplaced Childhood altijd een ongelofelijk belangrijk album blijven in mijn 'muziekgeschiedenis'.

Op dat album werd me al heel gauw duidelijk dat er nog veel mooiere muziek gemaakt was door deze band, dan Kayleigh. Blind Curve geldt eigenlijk als een soort sleuteltrack voor mij op dit album. In dat nummer werd me het meest duidelijk hoeveel variatie, sfeer, emotie en afwisseling er in één nummer gestopt kon worden. Fish geeft een masterclass weg hoe je intens moet zingen, de rest van de band laat horen hoe je verschillende lijnen kunt spelen en het toch als een geheel kunt laten klinken. En hoewel ik eigenlijk vind dat Misplaced Childhood eigenlijk alleen in zijn geheel gespeeld moet worden, blijft Blind Curve tot op de dag van vandaag een track die ik hemeltergend sterk vind, maar ook wel enige emotionele waarde voor me herbergt, vanwege het feit dat deze track misschien wel symbool staat voor mijn ontdekking van hoe geweldig mooi en intens progmuziek kan zijn. (Bonk)

12
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Neverland [12:10]



Marbles | 2004 | Verenigd Koninkrijk

2021: 5
2018: 8
2017: 10
2016: 7
2015: 10

Genomineerd door: chevy93

Nadat ik ooit een keer, toen mijn muzikale reis pas net begonnen was (ik luisterde tot op dat moment voornamelijk Limp Bizkit, Linkin Park, The Prodigy en meer van dat soort pubermuziek), op de gok Clutching At Straws had gekocht en dit album voor mijn gevoel steeds beter begon te klinken, raakte ik geïnteresseerd in Marillion! Nu moest ikzelf nog rijpen om deze muziek meer te gaan waarderen, dus het heeft een tijdje geduurd. Maar mijn zusje had op een gegeven moment voor haar verjaardag Marbles live gekregen, en dat wilde ik toch ook wel graag op mijn mp3speler hebben want Marillion kende ik al.

Oh, ze hebben hier een hele andere zanger? Nou, ik weet niet of ik dat nou wel zo geslaagd vind. Dat is wat ik toen dacht bij het eerste nummer (The Invisible Man), maar nog binnen dat nummer was ik ook om voor wat ik later zou leren de beste zanger in het proggenre op dit moment. Wat legt deze man vreselijk veel emotie in de muziek van Marillion! En toen ik bij Neverland aankwam wist ik het zeker: dit was dé band waar het mij om te doen was! Wat een emotionele trip is dit nummer iedere keer weer, ik kan er geen genoeg van krijgen. Inmiddels loop ik samen met mijn zusje alle concerten af en moeten we ook echt een keer bij een Marillionweekend zijn als de agenda's en het budget dat toelaten. Maar de doorbraak in mijn beleving begon allemaal bij Marbles live en dan met name deze: Neverneverneverlahand! (El Stepperiño)

11
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Dancing with the Moonlit Knight [8:02]



Selling England by the Pound | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2021: 8
2018: 12
2017: 14
2016: 11
2015: 7

Genomineerd door: ArthurDZ

De iconische opener van mijn favoriete album allertijden en met gemak het sterkste intro dat ik ken. De uitverkoop van Engeland waar de albumtitel naar verwijst, is nergens op het album meer voelbaar dan in Dancing with the Moonlit Knight, waar de invloed van het globalisme, de oliecrisis en eigenlijk zelfs (de nasleep van) de ontmanteling van het ooit zo grote Britse rijk in mythologische en sprookjesachtige metaforen worden verpakt. Interessant voer voor de doorgewinterde tekstvorser, maar gelukkig voor de luiere zielen is dit allemaal al eens gedaan. (Brunniepoo)

10
https://i.imgur.com/KF9qEp8.jpg
Marillion - Script for a Jester's Tear [8:39]



Script for a Jester's Tear | 1983 | Verenigd Koninkrijk

2021: 10
2018: 13
2017: 24
2016: 38
2015: 11

Genomineerd door: Fathead

Onder het motto “So Here i am Once More” is hier weer een lied van Marillion in de Top 300. Dit is het eerste nummer van hun eerste album. In een tijd dat symfo/prog niet meer kon deed de band waar ze zelf zin hadden en konden de grafdelvers hun spaden pakken want de symfo kreeg een tweede leven. Een viertal brave Engelse jongens plus een Schotse rauwdouwer deden de symfonische harten weer veel sneller kloppen en voerden hun taak als aanvoerders van de tweede generatie symfonische bands subliem uit (vigil)

9
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Supertramp - Fool's Overture [10:52]



Even in the Quietest Moments… | 1977 | Verenigd Koninkrijk

2021: 11
2018: 7
2017: 7
2016: 29
2015: 5

Genomineerd door: chevy93

Dan nu de concertagenda… Voor de ouderen onder ons (laten we even zeggen iedereen boven de 35) is dit de herkenningsmelodie van de concertagenda van Veronica. Dan heb ik uiteraard over het instrumentale gedeelte van het nummer. Het nummer klokt in totaal meer dan tien minuten dus dat specifieke gedeelte is dan wel het bekendste stukje maar dat is toch niet alles wat deze track tot een legendarische maakt. De zang, de spanningsboog en het rustige gedeelte welke overloopt in de eruptie aan het eind het klopt gewoon. Een perfecte epic? Het zou zo maar kunnen. (vigil)