246
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Airbag - Machines and Men [10:48]



A Day at the Beach | 2020 | Noorwegen

2023: 295
2022: 250
2021: 285
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: musicborst

245
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Soup - Clandestine Eyes [8:14]



The Beauty of Our Youth | 2013 | Noorwegen

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Outlaw104

244
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Antimatter - Black Eyed Man [6:24]



The Judas Table | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2023: 144
2022: 254
2021: 88
2018: 137
2017: 128
2016: 70
2015: ---
Genomineerd door: Papartis

De Britse muzikant Mick Moss heeft sinds het vertrek van Duncan Patterson de muziek van de band Antimatter naar een hoger niveau getild. The Judas Table is de kalmere broer van het drie jaar geleden verschenen Fear Of A Unique Identity en gaat verder in op de persoonlijke teleurstellingen van Moss. Zijn ervaring met mensen om hem heen bracht hem in diepe depressies en komt tot volle uiting op het album. Hij wordt op het in zijn eigen studio opgenomen muziekstuk ondersteund door verschillende sessiemuzikanten, maar speelt zelf nog altijd de hoofdrol.

In Black Eyed Man ontvouwt de leugen van de mens zich in een beangstigende setting om ons heen. De donkere kant van het bestaan wordt bij vlagen overgenomen door de schoonheid van het akoestische gitaarspel. Rachel Brewster is opnieuw verantwoordelijk voor de treurnis van het vioolspel. De klanken van de vocoders gaan over in de meeslepende gitaarsolo’s en laten de gewetenloze kwesties tot diep in het innerlijke van de mens treden. (HugovdBos)

243
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Pineapple Thief - White Mist [11:05]



Dissolution | 2018 | Verenigd Koninkrijk

2023: 292
2022: 259
2021: 142
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Bravejester

242
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
IQ - Nostalgia / Falling Apart at the Seams [10:09]



Are You Sitting Comfortably? | 1989 | Verenigd Koninkrijk

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: meesterdch

Een nummer van IQ uit hun poppy tachtiger jaren met Paul Menel als zanger..... Ik zag ze voor het eerst in Vredenburg in het voorprogramma van Mike & The Mechanics tijdens hun Living Years tour. Hoe eighties wil je het hebben?

Ik herinner me dat ik het voorprogramma voor een keer echt goed vond. En dat ik eenmaal terug in Tilburg op zoek ging in de lokale cd-winkels naar deze band. Uiteindelijk vond ik hem denk ik eerst in de bieb, om te lenen. Het plaatje op de voorkant intrigeerde, Een robot in een stoel. Of hij comfortabel zat? In een tijd dat ik dacht dat elke symfo plaat een tekening of schilderij op de cover moest hebben (Marillion, Pendragon etc.) vond ik het een gewaagde en moderne look. Eenmaal thuis luisterend, vond ik het een aardige plaat, maar sommige nummers waren me iets te poppy en verveelden snel. Maar Wurensh en dit duo-nummer maakten veel goed. Hoewel het technisch gezoen denk ik twee nummers zijn, sluiten ze zo naadloos op elkaar aan dat ik ze altijd als twee delen van een korte epic heb beschouwd. Van de gedragen orgelklanken van het begin tot het pompende ritme en de gitaarsolo van het einde, het paste gewoon. En de orgelmelodie van Nostalgia komt ook nog even terug op het einde. Ook is Menel een prima zanger. En was het refrein ook nog wel poppy genoeg om hard mee te blèren....(sorry buren, ik was inderdaad geen prima zanger). Helaas zijn de teksten na al die jaren niet echt verouderd....:

Haven't you heard it's illegal to smoke in a restaurant
But it's OK (it's OK!) if you carry a gun
Terrorific news on four from the Lebanon
All those stupid little bastards where in hell did they come from?

En dan die geweldige gitaarsolo van Mike Holmes, die inmiddels in mijn top 10 van all time favoriete gitaristen staat, boven bijvoorbeeld Steve Rothery. Het feit dat hij er uit ziet als een boekhouder of ict-nerd maakt zijn spel alleen maar bijzonderder. Zelfs al was hij in deze jaren vaak gekleed in een leren jas en soms een leren halsband, Hij zag er uit alsof hij net achter een bureau met pc was gestapt.

Ik herbeluister dit nummer nog regelmatig, liefst een beetje hard. Dan komt er ook nog wel eens een ander nummer van dit album voorbij, maar die gaan meestal snel weer uit. Deze heeft voor mij eeuwigheidswaarde, En terecht in onze progladder. (meesterdch)

241
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Airbag - Homesick I-III [17:21]



All Rights Removed | 2011 | Noorwegen

2023: 175
2022: 206
2021: 92
2018: 65
2017: 67
2016: 44
2015: 43
Genomineerd door: Dieter

Dit is op zijn zachtst gezegd blijkbaar een nummer wat nogal verschillend gewaardeerd wordt door de progladder-deelnemers. Want al met al staat het behoorlijk hoog, terwijl er toch ook wel wat deelnemers zich laatdunkend over dit nummer uitgelaten hebben.
Ergens kan ik me voorstellen dat het wellicht iets te maken heeft met dat dit nummer eigenlijk alle progcliché’s aan elkaar rijgt. Het begint rustig met een akoestisch gitaartje, dan neemt de spanningsopbouw, maar ook het aantal instrumenten steeds verder toe. De drums vallen in, er zijn een aantal gitaarsolo’s, de toetsensolo ontbreekt ook niet. Het nummer is opgebouwd uit verschillende delen en het nummer duurt ook keurig dik 17 minuten. Tenslotte valt duidelijk te horen dat Airbag weet dat ze de mosterd bij Pink Floyd moeten halen.

Maar maken ze dan niet ongelofelijke voorspelbare en standaard (prog)muziek? Nou misschien wel een beetje, maar ik heb al eerder gezegd dat je niet altijd origineel hoeft te zijn. Maar standaard is het niet, omdat het niveau ver boven de standaard ligt.
Wat maakt het dan zo goed? Nou dit is gewoon heel erg goed en mooi uitgevoerd en een prachtige compositie. Deze mannen kunnen erg goed zingen en spelen. Vernieuwend is het nergens, maar er ligt zo veel klasse in dit nummer verborgen, dat als je het kan waarderen het ruim een kwartier genieten is van een prachtig nummer, dat nergens buiten de lijntjes kleurt, maar binnen die lijntjes toch een mooi kunststukje aflevert. (Bonk)

240
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Big Big Train - The Underfall Yard [22:54]



The Underfall Yard | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2023: 147
2022: 268
2021: 300
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Rogyros

Big Big Train heeft best lang in mijn blinde hoek gezeten, waarschijnlijk mede door de naam die mij in ieder geval op geen enkele manier deed denken dat dit interessante muziek zou kunnen zijn. Inmiddels hebben 2 nummers van hen mijn afspeellijst gehaald, en dit is er een van. Ruim 22 minuten ontspannen prog met mooie koortjes, solo's en zelfs de nodige blaasintrumenten. Lang, op punten misschien wel te lang zelfs, maar aan het einde voel je toch een zekere melancholie dat het afgelopen is. (Jester)

239
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Mostly Autumn - The Night Sky [10:25]



For All We Shared | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2023: 283
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Papartis

Mostly Autumn is niet voor iedereen en zeker ook niet altijd voor mij, maar toen Bryan Josh, Heather Findlay en de rest van de crew eind vorige eeuw begonnen met hun mix van keltische folk en Floydiaanse (meer Gilmouriaanse dan Waterse) prog en dat met een aansprekende frontvrouw was dat toch wel een bescheiden sensatie. Debuutalbum For All We Shared geeft meteen weg waar de band voor staat... en soms kruipt dat griezelig dicht tegen de kitsch aan, soms is het pure schoonheid, zoals op afsluiter The Night Sky. En omdat een album als dit alleen afsluiten met een gitaarsolo (in de traditie van...) ook maar zo wat is, laten we er ter verhoging van de feestvreugde gewoon een mooie slepende vioolpassage aan voorafgaan. (Casartelli)

238
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steve Hackett - Spectral Mornings [6:33]



Spectral Mornings | 1979 | Verenigd Koninkrijk

2023: 118
2022: 140
2021: 127
2018: 97
2017: 139
2016: 168
2015: 94
Genomineerd door: Jester

Voor mij als Genesis verzamelaar was het in 1979 uitgebrachte album Spectral Mornings van Steve Hackett een min of meer 'verplichte' aanschaf. En daar heb ik zeker geen spijt van gehad. Naar mijn gevoel één van Hacketts beste en meest consistente albums.

Als afsluiter op dat album staat Spectral Mornings, geheel instrumentaal maar adembenemend mooi. Het betrekkelijk korte titelnummer heeft het helemaal, vind ik. Zelden heb ik met instrumentale nummers een klik, vind ze meestal net iets minder interessant, maar bij Spectral Mornings, of ik nu op het puntje van mijn stoel zit of languit in een (Prominent) relaxstoel hang, ik raak er nu na al die jaren nog steeds van in een soort trance! (Jacoto)

237
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Queensrÿche - Anybody Listening? [7:59]



Empire | 1990 | Verenigde Staten

2023: 289
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: vigil

236
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Van der Graaf Generator - Scorched Earth [9:48]



Godbluff | 1975 | Verenigd Koninkrijk

2023: ---
2022: 164
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: 207
Genomineerd door: ranboy

Groeibandjes en groeiplaatjes. Ik denk dat we ze allemaal wel kennen. En dan heb je voor mij twee categorieën. Muziek die je eigenlijk meteen al goed vindt, maar steeds nog beter en genialer als je ze vaker hoort. En bandjes of nummers die je hoort en je eigenlijk bij eerste beluistering eigenlijk niet zo heel goed of heel bijzonder vindt en geneigd bent te skippen. Maar toch bij iedere draaibeurt die je de band geeft het toch wat beter begint te vinden. Dat is soms het nadeel, maar in dit geval wel het voordeel al jarenlange deelname aan de Prog Ladder, dat je noodgedwongen muziek opzet die je uit jezelf niet zo snel op zou zetten.

Ik denk dat ik anders niet steeds maar weer Van der Graaf Generator zou gaan draaien, maar er vindt een absolute kentering plaats. Steeds meer hoor ik hoe knap en goed hun muziek in elkaar zit en kan ik me eigenlijk geen voorstelling meer maken wat mij eerder irriteerde aan hun muziek. Wat ik ben vrij zeker dat ik echt wel dat ervaren heb, toen ik eerder hun muziek hoorde.

Dat muziek zo mooi kan doorgroeien van die lichte irritatie tot het moment dat je eigenlijk het gewoon écht wel goed vindt, dat is toch geweldig? Nou hier hebben we zo'n geweldige groei. (Bonk)

235
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pendragon - Paintbox [8:36]



The Masquerade Overture | 1996 | Verenigd Koninkrijk

2023: 248
2022: 288
2021: 277
2018: 234
2017: 170
2016: 216
2015: ---
Genomineerd door: Manfield

Waar de ultieme neoprogwegbereiders Marillion in de jaren '90 de door henzelf groot gemaakte stroming achter zich lieten, kwam Pendragon in die periode pas goed op stoom. De constatering dat ze met The Masquerade Overture voor de derde keer min of meer hetzelfde album gemaakt hadden (en dan moest de vierde nog komen), dat op zijn beurt vrij opzichtig leentjebuur speelde bij Camel, Genesis en in het bijzonder Pink Floyd, was een populaire constatering. Dat Nick Barretts vocale bereik op zijn best matig te noemen is, is ook geen nieuws.

Toch blijven we er kennelijk naar luisteren. En bij de ambachtelijke neoprog van Paintbox is dat ook wel te begrijpen: Barrett is betrekkelijk goed bij stem, waarna het nummer alsnog vooral leunt op het lange instrumentale tussenstuk. Nee, het wiel is andermaal niet uitgevonden, maar dit is toch altijd wel een warm bad. (Casartelli)

234
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Dream Theater - A Change of Seasons [23:09]



A Change of Seasons | 1995 | Verenigde Staten

2023: 263
2022: 76
2021: 234
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: 247
Genomineerd door: marsupilami

Dit is hoe ik het me herinner. Nu weten we allemaal dankzij onze minister-president dat je niet altijd even veel waarde moet hechten aan herinneringen, maar toch.

Ik was 15 jaar, nog volop bezig in mijn muzikale ontdekkingstocht (nog steeds niet klaar bij 41 jaar, maar was toen echt nog maar net onderweg). Ik had al wel kennis gemaakt met Dream Theater, hoe en wat weet ik niet meer precies, maar wel dat het nog in de tijd was dat ik dan cd's leende uit de bibliotheek om ze dan op bandje te zetten. Inmiddels begon mijn eigen cd-collectie ook al te groeien, maar wel in rustig tempo. Cd's waren duur en ik was 15. Dat ik Dream Theater erg goed vond, wist ik door Awake en Images and Words.

En toen zag ik tijdens een bezoek aan de lokale platenboer in Drachten dat ze een nieuw album uit hadden. Nou ja, album, EP en dat betekende dat die een stuk goedkoper dan de gewoonlijke 40-45 gulden was. Een koopje. Aangeschaft dus maar en ik waande me de koning te rijk. Er stond maar één nieuw nummer op wist ik, maar ik kon al zien dat die 'slechts' 23 minuten duurder. En doordat het aangevuld was met covers, had ik voor een prikkie voor mijn gevoel een volwaardig album op de kop weten te tikken.
Dat eerste nieuwe nummer (waar het hier natuurlijk vooral om gaat), maakte het de aanschaf al waard. Wat een muzikaal vakmanschap en opnieuw was ik zwaar onder de indruk van vooral de instrumentale capriolen die Dream Theater wist uit te halen. 23 minuten lang één nummer weten te maken wat wist te blijven boeien, als één geheel aanvoelde en verre van typisch was, maar o zo goed in elkaar zat.

Ik had al wel door dat dit geen typische metal was, maar verder dan dat Dream Theater onder de metal viel kwam ik toen nog niet. Van het algehele begrip prog had ik volgens mij echt nog geen weet.
Door de covers werd voor het eerst voor mij duidelijk dat er linken waren naar de symfonische muziek (dat begrip kende ik wel) van Pink Floyd en Genesis. Dat er connecties waren naar de rock van Queen, Deep Purple en Led Zeppelin vond ik minder verrassend. Maar wat een cover van Elton John nu daar tussen deed, snapte ik helemaal niets van. Dat was voor mij aanleiding om me eens verder te gaan verdiepen hoe het nu zat met genres, wie door wie beïnvloed was, en of Elton John blijkbaar ook nog meer muziek gemaakt had dan die zoetsappige nummers als Nikita en die nummers uit de Lion King.

Wat dat betreft heeft A Change of Seasons dus indirect een belangrijke rol in mijn muzikale vorming gespeeld. Los daarvan is het een geweldig nummer! (Bonk)

233
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Van Der Graaf Generator - Refugees [6:22]



The Least We Can Do Is Wave to Each Other | 1970 | Verenigd Koninkrijk

2023: 288
2022: 260
2021: 245
2018: ---
2017: 185
2016: 204
2015: ---
Genomineerd door: 50tracks

Met een intro als een slaapliedje starten en dan Hammill’s zoetste vocalen ooit binnen laten zweven is nog eens een manier om een liedje te starten.
Die cello en fluitjes ben ik nog eeuwig dankbaar.
In de “west” sectie zet Hammill al weer iets aan en de muziek er onder is toch wonderschoon.
Het einde met koortje is tranen trekkend mooi, zoals ik al op de albumpagina liet weten een van de mooiste van deze geweldige band. (Rudi S)

232
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
The Pineapple Thief - Remember Us [16:18]



Variations on a Dream | 2003 | Verenigd Koninkrijk

2023: 180
2022: 238
2021: 169
2018: 188
2017: 167
2016: 73
2015: 153
Genomineerd door: Dieter

231
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Fish - View from the Hill [6:38]



Vigil in a Wilderness of Mirrors | 1990 | Verenigd Koninkrijk

2023: 135
2022: 148
2021: 164
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: vigil

In de Anglicaanse taal hebben ze iets met hun heuvels. Het land heeft er natuurlijk ook wat maar het wordt ook regelmatig bezongen. Luister maar eens naar ‘Fool on the Hill’ van The Beatles. De eenzame dwaas die de wereld rond ziet draaien, de zon ziet ondergaan en opkomen. Peter Gabriel die zelf de Solsbury heuvel opklimt, en daar, met kloppend hart, een stem hoort die hem vertelt dat hij naar huis terug gebracht gaat worden. En Gabriel liet alle zijn spullen achter, de idioot.. Kate Bush rende ook een heuvel om een dealtje met God te willen maken om van plaats te ruilen met iemand anders die pijn leed want hé: het gaat om jou en mij.

Maar Fish die stond al op de heuvel. Was hij dan die dwaas op de heuvel die al wist wat het uitzicht is vanaf die heuvel? Want dat uitzicht is blijkbaar niet best.. Het onkruid verstikt de rozen, het bos staat in brand en de tranen in je ogen zijn gekomen door de rook. ‘Ze’ hebben een prachtig uitzicht beloofd vanaf de heuvel en aan je verkocht. De lucht zou daar helder zijn en wat al niet meer maar alle beloftes, verwachtingen en dromen die je had lijken een val van de heuvel te worden gevoed door je eigen hoogmoed.

Een bijzonder magisch, mysterieus gegeven die heuvels in Groot Brittannië.. Eenzame dwazen die de heuvels oprennen op zoek naar God en een prachtig uitzicht terwijl de wereld ronddraait maar waar het gevaar bestaat dat je alleen maar tot een eenzame dwaas zal verworden die geruilde pijn zal ontvangen en daarna stil stond en het allemaal ontving door het uitzicht wat je had..

Ik zou graag nog eens naar Engeland willen, op een mistige ochtend zo’n heuvel opzoeken en eenzaam beklimmen, genieten van het uitzicht maar misschien ook wat onzeker door wat daar mij te wachten zou kunnen staan. Ik hoop dan dat ik daar wel dan een stem zal horen die mij zegt mij weer mee naar huis te nemen.

Toch vraag ik mij weleens af. Wie zijn 'Ze' op die heuvel die je van alles beloven ? Welke stem spreekt daar tegen je ? Wie laat het uitzicht zo snel gaan dat je de wereld ziet ronddraaien ? Wie...? (meneer)

230
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Kansas - Lamplight Symphony [8:11]



Song for America | 1975 | Verenigde Staten

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Jester

Het 2e Kansas album Song for America is een prachtig album samengesteld uit 6 nummers , 3 korte en 3 langere tracks.
Een van die langere tracks is Lamplight Symphony, een klein meesterwerkje van iets meer dan 8 minuten.

Na het mooie erg symfonische intro komen wij de prachtige stem van Steve Walsh tegen.
Met de nodige melancholie wordt de hoofdpersoon geïntroduceerd, deze mijmert over zijn overleden echtgenote.

The old man stirs and wakens in the night
He stands before the window, gazing at the grave
Forgotten dreams are flashing through his weary mind
And though his life is empty, he pretends that she's still there.

Op de achtergrond horen wij ergens ook nog de stem van Robbie Steinhardt.
Na de gezongen introductie gaat de band helemaal los in een spannend en opwindend samenspel.
Na een 5tal minuten valt het helemaal stil waarna een piano en viool in een mini sonate een fraaie melodie spelen die daarna door de hele band wordt overgenomen.
Het laaste woord is voor de zang van Steve Walsh.
Prachtige muziek. (Rudi S)

Wat een ontdekking zeg. Werkelijk een schitterend nummer. Fijne lijst om weer te volgen en nieuwe songs te ontdekken. I luv it

229
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steven Wilson - Harmony Korine [5:07]



Insurgentes | 2008 | Verenigd Koninkrijk

2023: 129
2022: 129
2021: 110
2018: 44
2017: 88
2016: 36
2015: 77
Genomineerd door: dynamo d

Dat was even schrikken voor toch wel behoorlijk wat Porcupine Tree-liefhebbers, toen Steven Wilson met Insurgentes een nieuwe periode in zijn solocarrière aftrapte. Dat hij van Porcupine Tree een soort progmetalband gemaakt had, was natuurlijk alleen maar heel fijn, maar dat hij ineens met shoegaze en andere noise-elementen begon te stoeien, tja, daar was de modale progger toch een stuk minder van gediend. Harmony Korine is een fraai voorproefje van wat verder op het album wat verder opgerekt wordt. Wilson zou het hierna allemaal ook weer een stuk conventioneler aanpakken, maar Insurgentes pakken ze ons niet meer af. En als Harmony Korine een beetje een overgangsnummer is, is het in elk geval een verdomd goed overgangsnummer. (Casartelli)

228
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Opeth - §1 [5:56]



The Last Will and Testament | 2024 | Zweden

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Alicia

Opeths 14e album The Last Will and Testament vormde mijn kennismaking met de band. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Toen ik opener §1 voor het eerst hoorde, was ik direct verkocht. Vooral de diepe, goed verstaanbare grunts maakten grote indruk op me (pas later las ik dat deze na jarenlange afwezigheid nu waren teruggekeerd). In de maanden na de release heb ik The Last Will... tientallen malen in zijn geheel gedraaid, omdat er zowel tekstueel als muzikaal veel te ontdekken valt op dit conceptalbum. Het draait allemaal om het voorlezen van het testament van een rijke patriarch in de nasleep van WO I. Daarbij komen duistere familiegeheimen aan het licht, wat in de lyrics van §1 blijkt uit regels als "I will here unearth the secrets I've been hiding, guide my children through my trials". Voor een nummer van krap 6 minuten heeft Opeth er zeer veel moois in weten te proppen: puntige gitaarsolo's, theatrale cleane zang, eerdergenoemde brute grunts, meerdere tempowisselingen en een sfeervol orkestraal einde dat soepel overloopt in het volgende nummer. Conclusie: §1 heeft voor mij de deur wijd opengezet voor een ontdekkingstocht van het oeuvre van Opeth, waar ik nog altijd veel plezier aan beleef. (All Day Watcher)

227
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
King Buffalo - Cerberus [9:46]



Acheron | 2021 | Verenigde Staten

2023: 131
2022: 106
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Alicia

Een dreigend sirene-achtig intro is het begin van het laatste nummer van album Acheron (ben ik de enige, waarbij de albumcover associaties doet oproepen aan King Crimson's in the Court of...?) verpakt in een mix van psychedelica en gedoseerd stoner geluid opgesierd met prachtige gitaarsolo(s). Hoewel King Buffalo op dit album meer een band is van atmosferische reizen dan van prog-avonturen voelt de uitverkiezing in de progladder op geen enkele wijze onterecht, zeker als je bedenkt dat Pink Floyd hier ook onmiskenbaar om de hoek aan het loeren is. Leerde ze dit jaar pas goed kennen met het titelstuk, maar Cerberus is toch wel m'n favo van hen aan het worden. (Outlaw104)

226
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Fish - A Gentleman's Excuse Me [4:15]



Vigil in a Wilderness of Mirrors | 1990 | Verenigd Koninkrijk

2023: 130
2022: 232
2021: 286
2018: 296
2017: 283
2016: 284
2015: ---
Genomineerd door: Manfield

Dat Fish een progartiest is, staat buiten kijf. Maar of A Gentleman's Excuse Me nou echt een prognummer is? Ik betwijfel het. Maar wat is het dan wel?
Voor mij heeft het op de een of andere manier altijd het gevoel van een slaapliedje gehad, maar ik betwijfel of Fish het zo bedoeld heeft. Hoewel, sprookjes associeer ik wel met voor het slapen gaan.
Do you still believe in fairy tales, in battlements of shining castles safe from the dragons that lie beneath the hill? Are you still a Russian princess rescued by a gypsy dancer to anyone who'll listen is that a story you tell? You live a life of fantasy, your diary romantic fiction.
Een dansummer is het ook niet echt, hoewel het thema voortdurend terugkomt in het nummer.
I know you still like old fashioned waltzes your reflection in the mirror that you flirt with as you glide across the floor
Het heeft ook echt een trieste ondertoon, niet alleen qua muziek maar al vanaf de eerste woorden.
Do you still keep paper flowers in the bottom drawer with your Belgian lace taking them out every year to watch the colors fade away?
Maar is het niet gewoon een liefdesliedje?
All I have to offer is the love that I have, it's freely given you'll see its value when you see what I've tried to say.
Of toch een break-up-song?
Can you get it in your head I'm tired of dancing? For every one step forward I'm taking two steps back. Can you get it in your head that from this one step forward there's no turning back? Can you get it in your head I'm tired of dancing? We're finished dancing.
De vraag is of Fish het zelf wel weet.
Can't you see it's hard for me, can you see what I am trying to say?

Ach wat doet het er eigenlijk toe?
Dat of het nummer in de prog top 300 thuishoort aan enige discussie onderhevig is, kan ik wel begrijpen. Maar het staat toch buiten elke discussie dat dit gewoon een prachtig liedje is? (Bonk)

225
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Mike Oldfield - Ommadawn Pt. 1 [19:14]



Ommadawn | 1975 | Verenigd Koninkrijk

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: 265
2016: 300
2015: 120
Genomineerd door: Johnny Marr

224
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Riverside - The Depth Of Self-Delusion [7:39]



Shrine of New Generation Slaves | 2013 | Polen

2023: 133
2022: 146
2021: 281
2018: 256
2017: 126
2016: 117
2015: 154
Genomineerd door: Papartis

Dit nummer komt van het album “Shrine of the New Generation Slaves” uit 2013.
Dit album is meer ingetogen dan de voorgangers.
Een van de nummers op dit album is The Depth of Self-Delusion (7:39).
Het nummer begint met een bas riff met (akoestische) gitaar stukjes.
Na het intro volgt de zang met drums en natuurlijk de bas en gitaar.
Na een stevige bridge keren we weer terug naar een couplet.
Er volgt weer een muzikaal intermezzo wat me zeer kan bekoren met een hoofdrol voor de gitaar.
Gevolgd door weer een couplet.
Het outro is met akoestische gitaar met woordloze vocals en eindigt rustig.
Het nummer is zeer melodieus, luistert goed weg en heeft goede tekst.
Een typisch Riverside nummer. (Papartis)

223
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - Leap of Faith [7:21]



Ever | 1993 | Verenigd Koninkrijk

2023: 146
2022: 188
2021: 189
2018: 235
2017: 258
2016: 154
2015: 226
Genomineerd door: Jester

Wat mij betreft één van de prijsnummers van IQ na de terugkeer van Peter Nicholls. Zoals vaker levert Peter de tamelijke rustige inleiding, waarna Mike Holmes en Martin Orford zich vanaf minuut 3 helemaal mogen uitleven, en elkaar tot grote hoogten drijven, waarbij eens te meer wordt aangetoond wat een fantastische en naar mijn mening ondergewaardeerde gitarist Mike Holmes eigenlijk is. (Jester)

222
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Way Out of Here [7:37]



Fear of a Blank Planet | 2007 | Verenigd Koninkrijk

2023: 207
2022: 134
2021: 176
2018: 80
2017: 295
2016: 200
2015: 118
Genomineerd door: wibro

Door de opgedane inspiratie uit het boek Lunar Park van Bret Easton Ellis kwam het negende album Fear of a Blank Planet van Porcupine Tree tot stand. Het album vertelt het verhaal vanuit zoon Robby, een kind dat zijn tijd doorbrengt in het tijdperk van de massamedia en de snelle ontwikkelingen op technologisch gebied. Het album vormt één geheel en kan in een zitting van ruim 50 minuten worden doorlopen.

Het bedrukkende Way Out of Here toont het totaal isolement van Robby en het sociale contact dat verwatert. Het hevige gitaarwerk van Wilson krijgt de ondersteuning van Robert Fripp’s (King Crimson) soundscapes. De mentale gesteldheid gaat achteruit in het samenkomen van drums en de experimentele klanken. (HugovdBos)

221
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Soen - Lascivious [5:36]



Lotus | 2019 | Zweden / Verenigde Staten

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: ABDrums

220
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Dream Theater - The Count of Tuscany [19:16]



Black Clouds & Silver Linings | 2009 | Verenigde Staten

2023: 205
2022: 80
2021: 268
2018: 293
2017: 173
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Grafmat

Klassiek Dream Theater-werk met alle ingrediënten keurig op hun plek: zware gitaarriffs van John Petrucci, functioneel ondersteunend werk van Jordan Rudess, korte knikjes naar zowel Rush als Zappa, een couplet waarvan de eerste drie regels in 9/8 lijken te worden gespeeld, een pakkend refrein in vierkwartsmaat, en een uitstekend op dreef zijnde James LaBrie die sowieso vaak op z'n best is wanneer hij een personage tot leven mag brengen (zoals hier). De dreigende Poe-achtige sfeer slaat halverwege echter volledig om wanneer Petrucci het podium krijgt voor ijle aanzwellende gitaarlijnen, en dan gaat het nummer over in een verrassend traditionele ¾-maat waarin de opluchting van de verteller voelbaar is, met Portnoy die alles sober houdt en Petrucci die met zware gitaarakkoorden de hele band opstuwt . En als de laatste de zaak dan ook nog eens afrondt met de perfecte solo heb je zo eigenlijk een exemplarisch DT-epos met al hun kwaliteiten in de etalage, en dat alles ruimschoots binnen de 20 minuten. What's not to like? (BoyOnHeavenHill)

219
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Blackfield - Epidemic [4:59]



Blackfield II | 2007 | Verenigd Koninkrijk

2023: 194
2022: 149
2021: ---
2018: 239
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: vigil

Blackfieldsucces in de Prog Top 300 lijkt zich toch tot de beginperiode te beperken. En dat is ook wel begrijpelijk: het zijproject van Steven Wilson dat Aviv Geffen relatieve wereldfaam bezorgde en dat voortborduurde op de betrekkelijk poppy toen recente Porcupine Tree-albums was in het begin fris, om daarna telkens een toch wat mindere herhaling van zetten te vormen. Soit, we hadden al het nummer Blackfield van het album Blackfield en nu krijgt de tweedeling ook nog een vermelding met Epidemic. Andermaal een puntig melodieus rocknummer dat de vijfminutengrens niet overschrijdt. De echozang in het refrein is een van de sterkste troeven hier. (Casartelli)

218
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Van Der Graaf Generator - Arrow [9:45]



Godbluff | 1975 | Verenigd Koninkrijk

2023: ---
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Finidi