26
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
King Crimson - The Court of the Crimson King [9:20]



In the Court of the Crimson King | 1969 | Verenigd Koninkrijk

2023: 16
2022: 35
2021: 105
2018: 72
2017: 71
2016: 41
2015: 59
Genomineerd door: divart

Bij een goede King Crimson vertegenwoordiging kan het titelstuk van het debuut bezwaarlijk ontbreken. Dat doet het dan ook niet. Wellicht het toegankelijkste nummer van het album en van de band tout court (de laatste minuten kunnen desgewenst uitgezet worden). En die Greg Lake, dat was toch ook wel een fijne zangert... (Casartelli)

25
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
King Crimson - Starless [12:18]



Red | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2023: 14
2022: 22
2021: 31
2018: 105
2017: 30
2016: 30
2015: 35
Genomineerd door: Yann Samsa

King Crimson is, as always, more a way of doing things. When there is nothing to be done, nothing is done: Crimson disappears. When there is music to be played, Crimson reappears. If all of life were this simple, aldus de immer bescheiden Robert Fripp. Dat het album Red, met die o zo iconische afsluiter Starless, het slot was van een zeer productieve periode (zeven studioalbums in vijf jaar) en het begin van een stilte van zeven jaar, geeft de uitspraak alleen maar meer gewicht. Een in eerste instantie afgekeurd rijmelarijtje van John Wetton (en jawel, over het eindresultaat zijn genoeg diepte-analyses op het wereldwijde web te vinden) kon voor de opvolger van Starless and Bible Black gekoppeld worden aan een lange, dreigende instrumentale opbouw naar wat wellicht de moeder aller climaxen uit de klassieke prog is. Ruim veertig jaar oud en nog geen seconde gedateerd. (Casartelli)

24
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - Red Sector 'A' [5:09]



Grace Under Pressure | 1984 | Canada

2023: 23
2022: 30
2021: 56
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Intermezzo '21

De grootste klassieker van Grace Under Pressure en eigenlijk überhaupt wel een van de grootste bandklassiekers. Hier schrijven we 1984 en dat is te horen. Tekstueel waren ze zelden zo direct als hier. Dat mag wat veel van het goede lijken, maar aangezien een en ander rechtstreeks afkomstig is van Geddy Lee's grootmoeder die een concentratiekamp overleverde ("de rest van de wereld moet wel uitgestorven zijn, dat hier niks tegen gebeurt"), is dat Neil Peart vergeven.

Ook muzikaal is deze concertklassieker weer Sturm und Drang wat de klok slaat. En als je dan Lifesons zo kenmerkende gitaarsound zo effectief ingezet hoort worden, vraag je je onwillekeurig toch af waar 's mans treurnis over zijn rol in de band in dit decennium nou precies op gebaseerd was. (Casartelli)

23
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - Tom Sawyer [4:33]



Moving Pictures | 1981 | Canada

2023: 41
2022: 41
2021: 22
2018: 51
2017: 72
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Porcupine Head

Eerlijk gezegd duurde het wel even voor het 'Rush' kwartje bij me viel. Toch vreemd, want ik vind het nu een geweldige band. Maar bij eerste beluisteringen in de zoektocht naar goede progmuziek deze band toch eens weggeschoven als 'niet mijn smaak', in mijn herinnering toch vooral op basis van de zang. Het is natuurlijk ook een uniek en bijzondere stem van Geddy Lee. En eigenlijk jarenlang in het verdomhoekje gelegen. Tot ik het weer eens een kans gaf met dit nummer. En gek genoeg trok ik die stem nu prima en vond ik het juist wat hebben. En als je dan goed gaat luisteren... Wat een drumwerk, wat een toetsenwerk, gitaren... Lekker hoor! Moving Pictures maar gauw aangeschaft. Laten we het er maar op houden dat de wijsheid met de jaren komt.

Overigens stiekem nog wel gegniffeld om de Southpark aankondiging in deze live versie (Bonk)

22
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Camel - Lady Fantasy: Encounter / Smiles For You / Lady Fantasy [12:43]



Mirage | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2023: 21
2022: 32
2021: 29
2018: 14
2017: 9
2016: 9
2015: 12
Genomineerd door: Brunniepoo

Lady Fantasy is een pareltje afkomstig van het album Mirage. De openingsklanken van het orgel worden verstevigt door het gitaarspel van Andrew. Een kleine minuut in het nummer en de pure schoonheid komt binnenwandelen. De combinatie van gitaren, minimoog en mellotron maken het begin tot een waar genot. Als de Lady Fantasy eenmaal passeert ben je verkocht en overwint de liefde al snel. Peter Bardens is verantwoordelijk voor de klankenlaag van de mellotron. Andrew warmt met zijn warme stem de boel op voor een onvergetelijke rit. De bassriff en het snelle gitaarspel ondersteunen de gitaarsolo die steeds heviger wordt. Zodra de wonderschone melodie zijn weg terugvindt stapt het nummer over naar rustiger vaarwater. Vanaf daar bouwt het nummer op naar de ultieme climax. Krijsende gitaren drijven de liefde naar hogere sferen, totdat in het einde de droomwereld terugkeert. (HugovdBos)

21
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - Xanadu [11:08]



A Farewell to Kings | 1977 | Canada

2023: 28
2022: 25
2021: 21
2018: 26
2017: 41
2016: 18
2015: 13
Genomineerd door: uffing

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: wat mij betreft is Xanadu het beste nummer aller tijden. Het is een fantastische symbiose van fenomenale instrumentenbeheersing, kracht, melodie, gevoel en verrassingen. De mysterieuze, op het gedicht 'Kubla Khan' van Samuel Taylor Coleridge gebaseerde tekst doet de rest. Op A Farewell to Kings slaagt Rush er voor het eerst echt in om harde rock te combineren met symfonische elementen en dit zorgt voor een dijk van een album. Iedere luisterbeurt van met name Xanadu zorgt nog steeds voor meters kippenvel op mijn hele lichaam en ik slaag er nooit in om mijn enthousiasme dan te temperen; ik moet meedrummen of meebassen! Niet alleen de ultieme progsong, maar sowieso de ultieme song voor mij! (uffing)

Vanavond wordt de uitslag van de finale bekend gemaakt - we zijn dus net op tijd klaar met al wat daarvoor kwam.

Een tussenoverzichtje van de nummers 50-21:

50 (25) Marillion - The Great Escape
49 (62) Genesis - Entangled
48 (-----) Iron Maiden - Rime of the Ancient Mariner
47 (-----) Uriah Heep - July Morning
46 (46) Porcupine Tree - Even Less
45 (22) Marillion - Ocean Cloud
44 (97) Genesis - Supper's Ready
43 (12) Yes - Close to the Edge
42 (77) Rush - The Camera Eye
41 (34) Pink Floyd - Sheep
40 (102) Gazpacho - Dream Of Stone
39 (44) Gazpacho - I've Been Walking Part 2
38 (31) Soup - Sleepers
37 (183) Opeth - A Fair Judgement
36 (26) Supertramp - School
35 (82) Pink Floyd - Echoes
34 (117) Yes - The Gates of Delirium
33 (18) Gazpacho - Tick Tock
32 (60) Archive - Again
31 (15) IQ - The Road of Bones
30 (83) Genesis - The Cinema Show
29 (120) Rush - La Villa Strangiato
28 (4) Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond (Parts I-V)
27 (153) Supertramp - Crime of the Century
26 (16) King Crimson - The Court of the Crimson King
25 (14) King Crimson - Starless
24 (23) Rush - Red Sector 'A'
23 (41) Rush - Tom Sawyer
22 (21) Camel - Lady Fantasy: Encounter / Smiles For You / Lady Fantasy
21 (28) Rush - Xanadu

20
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Peter Gabriel - San Jacinto [6:21]



Peter Gabriel [4] | 1982 | Verenigd Koninkrijk

2023: 27
2022: 46
2021: 28
2018: 30
2017: 48
2016: 60
2015: 38
Genomineerd door: vigil

Hoewel enkele andere van zijn titelloze albums inmiddels aardig langszij komen, is de vierde degene die ik het meest in het hart gesloten heb... het was althans vaak de fascinerendste plaat om weer naar terug te keren, al was het maar in de hoop dat het kwartje bij de diverse minder interessante nummers die in de niet bijster toegankelijke collectie zaten nog eens zou vallen. Voorlopig wacht ik nog. Dit geldt dan weer niet voor San Jacinto, dat met zijn opdringerige ritme en overdonderende climax vanaf de eerste luisterbeurt de aandacht trok. (Casartelli)

19
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Opeth - Deliverance [13:36]



Deliverance | 2002 | Zweden

2023: 84
2022: 19
2021: 163
2018: 112
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Casartelli

De ingrediënten van de beste Opeth-nummers: stevige muzikale hard-zachtcontrasten, Mikael Åkerfeldt die soepel schakelt tussen reguliere en koekiemonsterzang en een uitgesponnen instrumentale outro. Op het titelstuk van hun zesde album zijn het vooral die laatste vier minuten die in eerste instantie de aandacht trekken. Herhaalde luisterbeurten leggen op den duur bloot dat dat brute geweld misschien toch niet zo heel gevarieerd is en dat de ware genialiteit van het nummer in de eerste negen minuten zit. Per saldo heb je dan toch wel een heel fraaie compositie. Waarvan akte. (Casartelli)

18
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steven Wilson - The Raven That Refused To Sing [7:57]



The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) | 2013 | Verenigd Koninkrijk

2023: 17
2022: 14
2021: 41
2018: 6
2017: 8
2016: 13
2015: 27
Genomineerd door: dynamo d

Natuurlijk moet het vooral over de muziek gaan in de Prog Top 300. Maar hoewel dit nummer ook als het alleen uit je speakers komt, al genoeg moois te bieden heeft en het mooi emotioneel gedragen gezongen wordt door de heer Wilson, wil ik het deze keer toch vooral hebben over de prachtige clip.
Want Steven Wilson begrijpt als geen ander dat door gebruik te maken van ander media, het de muziek een diepere laag kan geven. In dit geval voegt het beeld echt nog heel wat toe aan het nummer. Het weet me echt te raken; de beelden van de oude man, het dreigende zwart, het beschermende meisje, de bijzondere band met de raaf, de eenzaamheid. Het is adembenemend in beeld gebracht in een prachtige tekenstijl .
Zonder de clip is het een mooi nummer. Als je de muziek hoort en de beelden erbij ziet, is het hartverscheurend mooi! (Bonk)

17
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Blind Curve [9:29]



Misplaced Childhood | 1985 | Verenigd Koninkrijk

2023: 9
2022: 13
2021: 17
2018: 32
2017: 27
2016: 39
2015: 8
Genomineerd door: chevy93

Elders heb ik al beschreven door welk nummer ik wat aan de progmuziek ben gaan snuffelen (om er geen onnodige speurtocht van te maken: Driving the Last Spike van Genesis), al had ik dat besef toen nog niet zo goed. Het album wat gemaakt heeft dat ik dat de progmuziek ingesleurd ben, is Misplaced Childhood. Sindsdien ben ik alleen maar verder de progmuziek ingezogen en hoop inmiddels er nooit meer uit los te komen.

Begin jaren '90 was één van mijn eerste albums (na wat werk van Queen, R.E.M en Pearl Jam) die ik kocht Misplaced Childhood, omdat ik Kayleigh uit de top 100 Allertijden zo'n mooi nummer vond. Toen ik dat album in zijn geheel beluisterde ging er voor mijn gevoel een hele deur naar nieuwe muziek open. Ik had nog nooit een conceptalbum gehoord en wist niet dat muziek ook zo veel diepgang kon hebben. Inmiddels flink wat muziekervaring verder, maar om die reden zal Misplaced Childhood altijd een ongelofelijk belangrijk album blijven in mijn 'muziekgeschiedenis'.

Op dat album werd me al heel gauw duidelijk dat er nog veel mooiere muziek gemaakt was door deze band, dan Kayleigh. Blind Curve geldt eigenlijk als een soort sleuteltrack voor mij op dit album. In dat nummer werd me het meest duidelijk hoeveel variatie, sfeer, emotie en afwisseling er in één nummer gestopt kon worden. Fish geeft een masterclass weg hoe je intens moet zingen, de rest van de band laat horen hoe je verschillende lijnen kunt spelen en het toch als een geheel kunt laten klinken. En hoewel ik eigenlijk vind dat Misplaced Childhood eigenlijk alleen in zijn geheel gespeeld moet worden, blijft Blind Curve tot op de dag van vandaag een track die ik hemeltergend sterk vind, maar ook wel enige emotionele waarde voor me herbergt, vanwege het feit dat deze track misschien wel symbool staat voor mijn ontdekking van hoe geweldig mooi en intens progmuziek kan zijn. (Bonk)

16
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Anesthetize [17:42]



Fear of a Blank Planet | 2007 | Verenigd Koninkrijk

2023: 42
2022: 21
2021: 19
2018: 21
2017: 11
2016: 21
2015: 25
Genomineerd door: MunzW

Episch nummer , 17 minuten en vroeger toen wij nog jong waren duurde een plaatkant zolang.
Ach er zit genoeg in om door te gaan voor een boel liedjes die normaal een plaatkant vullen.
In het eerste stuk zit vooral dromerige zang van Wilson en fraai trommelwerk van meesterdrummer Gavin Harrison.
Na zo’n 4 minuten is daar opeens held Alex Lifeson met een fraaie gitaarsolo en dan gebeurt er opeens van alles stevige riffs, soundscapes en dreiging komen voorbij om weer dromerig te eindigen, je zweeft met de band het nummer uit. (Rudi S)

15
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Opeth - The Drapery Falls [10:53]



Blackwater Park | 2001 | Zweden

2023: 86
2022: 65
2021: 64
2018: 96
2017: 80
2016: 78
2015: 67
Genomineerd door: Protonos

De ingrediënten van de beste Opeth-nummers: stevige muzikale hard-zachtcontrasten, Mikael Åkerfeldt die soepel schakelt tussen reguliere en koekiemonsterzang en een uitgesponnen instrumentale outro. The Drapery Falls scoort op dat laatste punt iets minder, maar krijgt van mij wel een ontdekkingsbonus... in de Symfo Top 40 van Kees Baars godbetert. De liefde is overigens nog lang bij dit ene nummer blijven steken, maar uiteindelijk kwam het tussen mij en Opeth helemaal goed. (Casartelli)

14
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rainbow - Stargazer [8:27]



Rising | 1976 | Verenigd Koninkrijk

2023: 232
2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: luigifort

Oud-Deep Purple-gitaarheld Ritchie Blackmore was de enige constante in (oorspronkelijk) acht jaar Rainbow. Op het korte doch legendarische tweede album Rising omringde hij zich met drummer Cozy Powell, bassist Jimmy Bain en toetsenist Tony Carey. Zanger Ronnie James Dio was de enige andere die er al vanaf het debuut bij was.

Na het wat fletse debuut, is Rising een en al hardrockende pracht en praal met fantasy-thematiek en een kleurrijker geluid dan dat van Blackmores vorige (en latere) band. Het ruim acht minuten (maar in liveversies regelmatig tot nog veel epischer proporties opgeblazen) durende Stargazer is dan weer de climax van dat album. Het is een klassieke vertelling over een volk dat offers brengt om een leider (de tovenaar) te zien vliegen. Maar waarom eigenlijk...?

In een proglijst is Stargazer op het randje, maar in de bredere rockgeschiedenis heeft-ie zijn plek tussen de klassieken. (Casartelli)

13
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pink Floyd - Dogs [17:08]



Animals | 1977 | Verenigd Koninkrijk

2023: 56
2022: 23
2021: 39
2018: 42
2017: 35
2016: 55
2015: 21
Genomineerd door: MunzW

Van het beestachtig (sorry, soms zijn zelfs slechte woordgrappen te voor de hand liggend om niet te maken) sterke album komt deze hondsdolle (oké, ik zal nu ophouden ) track.
Dit album geniet een stuk minder algemene bekendheid dan albums als The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here en the Wall. Wellicht ook wel verklaarbaar, aangezien de muziek toch over het algemeen ook wel wat minder gemakkelijk in het gehoor ligt en wat complexer klinkt dan de meeste muziek op de genoemde albums.

Dogs is zo'n track waar de 'gemiddelde' muziekliefhebber vaak niet van gehoord zal hebben, maar stiekem één van de beste tracks is van Pink Floyd. Hopelijk staat het muzikale vakmanschap van deze band en de betekenis die ze gehad hebben voor de ontwikkeling van de (prog)muziek nergens ter discussie. Ze zijn ook grootmeesters in het neerzetten van sfeer en het aanbrengen van geweldige opbouw in hun nummers. Echter is de mate waarin hun muziek ook dynamisch, afwisselend en verrassend te noemen is, op zijn minst gezegd wisselend.

Echter zijn deze factoren in deze track allemaal ten volle aanwezig. Wellicht komt het ook doordat het volgens de credits een co-productie is van Waters en Gilmour, waarmee weer eens duidelijk wordt, dat als de heren hun muzikale genialiteit weten te combineren, er fantastische dingen gebeuren. Tijdens de volle 17 minuten wordt je getrakteerd op fantastische muziek, die volledig weet te boeien en nooit inzakt. Voor mij is dit een track waar Pink Floyd al zijn klasse in weet te proppen. Zo heb ik David Gilmour zelden beter horen zingen en vind ik het gitaarspel en het toetsenwerk van zeer hoog niveau, zelfs voor Pink Floyd haar doen. Een hoogtepunt in het toch al niet misselijke oeuvre van deze band!

Een fantastische beretrack dus! (Ik zei toch dat ik op zou houden met de slechte woordgrappen ) (Bonk)

12
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Neverland [12:10]



Marbles | 2004 | Verenigd Koninkrijk

2023: 43
2022: 12
2021: 5
2018: 8
2017: 10
2016: 7
2015: 10
Genomineerd door: chevy93

Nadat ik ooit een keer, toen mijn muzikale reis pas net begonnen was (ik luisterde tot op dat moment voornamelijk Limp Bizkit, Linkin Park, The Prodigy en meer van dat soort pubermuziek), op de gok Clutching At Straws had gekocht en dit album voor mijn gevoel steeds beter begon te klinken, raakte ik geïnteresseerd in Marillion! Nu moest ikzelf nog rijpen om deze muziek meer te gaan waarderen, dus het heeft een tijdje geduurd. Maar mijn zusje had op een gegeven moment voor haar verjaardag Marbles live gekregen, en dat wilde ik toch ook wel graag op mijn mp3speler hebben want Marillion kende ik al.

Oh, ze hebben hier een hele andere zanger? Nou, ik weet niet of ik dat nou wel zo geslaagd vind. Dat is wat ik toen dacht bij het eerste nummer (The Invisible Man), maar nog binnen dat nummer was ik ook om voor wat ik later zou leren de beste zanger in het proggenre op dit moment. Wat legt deze man vreselijk veel emotie in de muziek van Marillion! En toen ik bij Neverland aankwam wist ik het zeker: dit was dé band waar het mij om te doen was! Wat een emotionele trip is dit nummer iedere keer weer, ik kan er geen genoeg van krijgen. Inmiddels loop ik samen met mijn zusje alle concerten af en moeten we ook echt een keer bij een Marillionweekend zijn als de agenda's en het budget dat toelaten. Maar de doorbraak in mijn beleving begon allemaal bij Marbles live en dan met name deze: Neverneverneverlahand! (El Stepperiño)

11
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Fugazi [8:02]



Fugazi | 1984 | Verenigd Koninkrijk

2023: 13
2022: 15
2021: 15
2018: 22
2017: 33
2016: 12
2015: 16
Genomineerd door: laxus11

Fugazi (Fucked Up, Got Ambushed, Zipped In) wat mij betreft nog steeds HET meesterstuk van Marillion.
De kreet Fugazi vindt zijn oorsprong in de Vietnam oorlog, maar staat in dit lied ook voor de dingen die mis zijn in onze wereld.
Hoewel ik in 1984 compleet in de new wave / postpunk flow zat werd ook ik compleet overhoop gespeeld door dit album en vooral het titelnummer.
Na een mooi piano intro met zachte rustige zang gaat dit nummer over in de rockmodus.
Fish toont zijn verschillende stemmen (soms lijkt hij wel een acteur zoals Gabriel in zijn beste jaren) en met name in de agressieve delen maakt hij indruk.
Vanaf minuut 4.30 is er indrukwekkende dreiging in zowel de muziek als de zang, dit is huiveringwekkend.
Radioactive perfumes, for the fashionably, for the terminally insane, insane
Do you realise? Do you realise?
Do you realise, this world is totally fugazi (Rudi S)

10
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - Subdivisions [5:33]



Signals | 1982 | Canada

2023: 6
2022: 5
2021: 6
2018: 43
2017: 29
2016: 19
2015: 26
Genomineerd door: vigil

Er zijn weinig nummers die mij zo weten te raken met enkel het intro. De eerste 50 seconde gaan door mijn merg en ook door mijn been. De rest van het nummer is uiteraard ook meer dan dik in orde het staat niet voor niets op 1 in mijn Rush Top zoveel. De ingehouden woede die je hoort, de fantastische basloopjes en de synthwave toetspartijen maken dit nummer tot ontdekkingsreis van vijf en halve minuut welke mij keer op keer weten te boeien. Het hele album Signals is overigens een aanrader eerste klas maar dit slechts ter zijde. (vigil)

9
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Script for a Jester's Tear [8:39]



Script for a Jester's Tear | 1983 | Verenigd Koninkrijk

2023: 29
2022: 10
2021: 10
2018: 13
2017: 24
2016: 38
2015: 11
Genomineerd door: Fathead

Onder het motto “So Here i am Once More” is hier weer een lied van Marillion in de Top 300. Dit is het eerste nummer van hun eerste album. In een tijd dat symfo/prog niet meer kon deed de band waar ze zelf zin hadden en konden de grafdelvers hun spaden pakken want de symfo kreeg een tweede leven. Een viertal brave Engelse jongens plus een Schotse rauwdouwer deden de symfonische harten weer veel sneller kloppen en voerden hun taak als aanvoerders van de tweede generatie symfonische bands subliem uit (vigil)

8
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pink Floyd - Comfortably Numb [6:22]



The Wall | 1979 | Verenigd Koninkrijk

2023: 1
2022: 6
2021: 3
2018: 2
2017: 3
2016: 5
2015: 3
Genomineerd door: uffing

Een Pink Floyd-klassieker die de meerderheid van jullie wellicht al (te) vaak gehoord heeft. Als kind hoorde ik dit nummer vaak op Arrow Classic Rock en werd ik er lekker rustig van: Comfortably Numb betekende natuurlijk iets als 'comfortabel nummer' dus dat was ook heel logisch. Later leerde ik dat het nummer toch iets anders betekende en bleek het op het album The Wall te staan, temidden van een hoop troep. Tegenwoordig kan ik het niet meer normaal horen zonder aan deze versie te denken. Alle wijsheid van later ten spijt: het blijft een mooi nummer van misschien wel mijn favoriete band. (freitzen)

7
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Supertramp - Fool's Overture [10:52]



Even in the Quietest Moments… | 1977 | Verenigd Koninkrijk

2023: 11
2022: 9
2021: 11
2018: 7
2017: 7
2016: 29
2015: 5
Genomineerd door: chevy93

Dan nu de concertagenda… Voor de ouderen onder ons (laten we even zeggen iedereen boven de 35) is dit de herkenningsmelodie van de concertagenda van Veronica. Dan heb ik uiteraard over het instrumentale gedeelte van het nummer. Het nummer klokt in totaal meer dan tien minuten dus dat specifieke gedeelte is dan wel het bekendste stukje maar dat is toch niet alles wat deze track tot een legendarische maakt. De zang, de spanningsboog en het rustige gedeelte welke overloopt in de eruptie aan het eind het klopt gewoon. Een perfecte epic? Het zou zo maar kunnen. (vigil)

6
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Riverside - Second Life Syndrome [15:40]



Second Life Syndrome | 2005 | Polen

2023: 10
2022: 52
2021: 24
2018: 74
2017: 31
2016: 49
2015: 65
Genomineerd door: uffing

Van Riverside heb ik doorgaans niet echt een hoge pet op. De invloed van Anathema, Opeth en in het bijzonder Pink Floyd en Porcupine Tree ligt er meestal dik bovenop, maar het eigen smoel is vaak bleek en aan de uitvoering rammelt ook nogal eens het een en ander. Het titelnummer van hun nog altijd populairste album is een van de uitzonderingen op de regel. Akkoord, het middenstuk met zijn "oempetoemp" en de snaarsynthesizer (zo gezellig retro) waren even wennen, maar al met al een zeer net epic, met een schitterende instrumentale finale. Wellicht het beste nummer dat Anathema nooit geschreven heeft. (Casartelli)

5
https://i.imgur.com/KF9qEp8.jpg
Marillion - The Invisible Man [13:38]



Marbles | 2004 | Verenigd Koninkrijk

2023: 5
2022: 2
2021: 9
2018: 3
2017: 2
2016: 6
2015: 9
Genomineerd door: uffing

De band was anno 2004 eigenlijk wel een beetje afgeschreven. Dat was misschien ook wel enigszins terecht. Toen kwam de band met Marbles op de proppen en dat werd een hit. Marbles trapte af met dit dertien minuten durende nummer. Steve Hogarth legt al zijn gevoel in dit lied. Werkelijkwaar prachtig gezongen , misschien wel zijn beste vocale prestatie ooit. Dat wil wat zeggen want hij heeft nogal wat op plaat gezongen door de jaren heen. Een mooier en beter statement na wat mindere albums kan eigenlijk niet! (vigil)

4
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - The Musical Box [10:24]



Nursery Cryme | 1971 | Verenigd Koninkrijk

2023: 8
2022: 7
2021: 4
2018: 9
2017: 5
2016: 8
2015: 6
Genomineerd door: Fathead

Over spannende symfonische composities gesproken…

Laat je meedrijven over de op en top Engelse symfonische rivieren die Genesis heten waarin de meest fraaie muziekdoosjes te vinden zijn. Kolere wat een sensationele oer-symfotrack is dit toch. Dit nummer is te vinden op de eerste echte lp van Genesis Nursery Cryme uit het vast mooie jaar 1971. Het is de openingstrack en hiermee had de legendarische formatie hun eerste klassieker direct te pakken. (vigil)

3
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Dancing with the Moonlit Knight [8:02]



Selling England by the Pound | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2023: 7
2022: 11
2021: 8
2018: 12
2017: 14
2016: 11
2015: 7
Genomineerd door: ArthurDZ

De iconische opener van mijn favoriete album allertijden en met gemak het sterkste intro dat ik ken. De uitverkoop van Engeland waar de albumtitel naar verwijst, is nergens op het album meer voelbaar dan in Dancing with the Moonlit Knight, waar de invloed van het globalisme, de oliecrisis en eigenlijk zelfs (de nasleep van) de ontmanteling van het ooit zo grote Britse rijk in mythologische en sprookjesachtige metaforen worden verpakt. Interessant voer voor de doorgewinterde tekstvorser, maar gelukkig voor de luiere zielen is dit allemaal al eens gedaan. (Brunniepoo)

2
https://i.imgur.com/KF9qEp8.jpg
Porcupine Tree - Arriving Somewhere But Not Here [12:02]



Deadwing | 2005 | Verenigd Koninkrijk

2023: 2
2022: 1
2021: 7
2018: 1
2017: 1
2016: 1
2015: 1
Genomineerd door: uffing

Porcupine Tree frontman Steven Wilson was altijd al een groot muziekliefhebber en met name prog (Pink Floyd, Yes, King Crimson) electronic en bands als Radiohead en de vroege Coldplay waren geliefd.
Zeker in het begin was dat Pink Floyd deel wel terug te horen.
Vanaf In Absentia (2002) (de voorloper van Deadwing waar dit nummer vandaan komt) werd het een flink stuk steviger, Rush , Tool, Opeth (Mikael Åkerfeldt speelt op dit nummer een solo) en Meshuggah werden ook merkbare invloeden.

Op dit nummer hoor je het allemaal terug, spannend intro mooie gezongen Floyd achtige stukjes, lekkere gitaarsolo’s en een bruut middenstuk. episch nummer en toch wel mijn favoriete nummer van de band. (Rudi S)

1
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Firth of Fifth [9:36]



Selling England by the Pound | 1973 | Verenigd Koninkrijk

2023: 3
2022: 4
2021: 1
2018: 4
2017: 4
2016: 2
2015: 4
Genomineerd door: Brunniepoo

Soms zou ik willen dat ik eerder geboren was. Omdat ik de magie van een album ontdekken, waarvan je niet weet wat er gaat komen en dus zonder echte verwachtingen aan begint en dan tot de ontdekking komen dat je, eigenlijk onverwachts, een meesterwerk aan het luisteren bent, zo allemachtig mooi en heerlijk vind.

Ik kan me alleen maar een voorstelling maken van hoe dat geweest moet zijn in 1973 en je komt thuis met je pas gekochte album genaamd Selling England by the Pound. Je hebt geen idee wat je moet verwachten en dan zet je het rustig op, om eens te horen of Genesis enige ontwikkeling doorgemaakt heeft, of misschien is het je eerste album wel van deze band. Als je dan gaat luisteren, moet je toch vanaf het eerste moment dat de naald het vinyl raakt, langzaam maar zeker met stomheid geslagen worden en je mond toch steeds verder open zakken van de pracht op dit album, wat toch ook wel hele andere pracht is dan je tot nu toe gehoord hebt. Natuurlijk lichtte Foxtrot al een heel mooi tipje van de sluier op van wat Genesis in haar mars had, maar dit album is echt buitencategorie.

Nu is het hele album fantastisch, maar je komt aan bij het derde nummer en je hoort die piano dat rare, bijna tegendraadse ritme en melodie spelen en je gaat nog wat verder je oren spitsen. Dan valt Peter Gabriel met zijn zang in. Je wordt nog verder betoverd. Er komt een fluit voorbij, een prachtige gitaarsolo, er wordt geweldig gedrumd, formidabel toetsenwerk, fantastische melodieën, die eigenlijk niet lopen en toch ook weer geweldig klinken. Je valt steeds weer van de ene verbazing in de andere. Dat iemand zo’n stuk muziek weet te bedenken. Het is niet te vergelijken met wat je ooit eerder gehoord hebt.

Je kan op dat moment nog niet weten dat je hebt geluisterd naar één van de meest geniale stukken muziek die ooit gemaakt is (zo, heb ik dat ook maar even gezegd), maar je moet wel compleet overweldigd zijn, lijkt me. Want dat had ik al toen ik het voor de eerste keer hoorde en er was me toen al verteld hoe geweldig het album is en ik dus voorbereid was op prachtige muziek, maar zo mooi? Maar eigenlijk heb ik dat nog elke keer als ik deze geweldige compositie luister. Eigenlijk ben ik elke nog weer verbaasd door de genialiteit en pracht van dit nummer. (Bonk)

Wat een lijst Casartelli . Hulde voor het vele werk dat je erin hebt gestoken. Chapeau.

Prog300 - tidal.com

Ik heb in streamingdienst Tidal een lijst bijgehouden. Da’s aardig gelukt met ruim 52 uur muziek. Enkele nummers staan niet in Tidal helaas:
271 Soup - Burning Bridges
235 Pendragon - Paintbox
216 Camel - Rose of Sharon
202 Camel - Lawrence
124 Mike Rutherford - At the end of the day
98 Camel - Rajaz

Waarom dan toch meer dan 300 nummers in de lijst… Prog kent erg lange nummers die worden zo nu en dan opgeknipt. Vandaar dat het er meer zijn. Veel luisterplezier (mocht je Tidal hebben )