Er zijn van die albums die al een prima indruk geven nog voordat ze in de cd-speler zitten. Eén daarvan is deze van Peter Seiler. Al het boekje doorbladerend wordt duidelijk wie Peter Seiler is. Zo is hij van mening dat zijn muziek krachtiger is dan die van Kitaro. Daarnaast kreeg hij van Engelse tijdschrift Q-Magazine de bijnaam "The German Synthesizer Wizard." En wie op zijn site informatie zoekt over dit album komt er snel achter dat Open Borders in 1991 is gekozen tot het beste album van het jaar door de luisteraars van het WDR1 radioprogramma Schwingungen. Op dit album wordt hij bijgestaan door vijf sessie-muzikanten.

Tot zover de informatie uit het boekje en van internet. Dit album begint al met een track om de oren bij af te likken. Angelic Touch begint wat zoekend, maar als het gevonden is volgt een stuk symfonische muziek om de rillingen van te krijgen. Het gaat echt door merg en been. Mooi is het rustige begin van The Longing For... Het doet mij wat denken aan 's ochtends de weg op te gaan terwijl iedereen nog aan het slapen is. Pas op de snelweg merk je dat dat niet zo is. De gitaar van Michael Lorenz is hier goed gekozen. Als daar later de piano van Seiler bijkomt is het feest compleet. Na twee tracks die wat druk zijn is Winds of Peace een mooi rustpunt waar het heerlijk is om even de ogen te sluiten. Silent Leaves trekt deze lijn door met klassiek piano spel van Seiler. Hymn for Voices is een statige collage van stemmen. Hier is onder andere de stem te horen van mensenrechtenactivist Martin Luther King. Als daarna Sabine Weber gaat zingen wordt het behoorlijk klassiek.

Het begin van Waiting for Fall doet een tel denken aan Tangerine Dream, maar groeit al snel uit naar iets wat geschreven had kunnen zijn door een klassiek componist. Childeren's Eyes begint erg dromerig, het doet mij denken aan mijn eerste indrukken in een speelgoedwinkel. Al dat moois om je heen. Het begin van Underwater Freedom is erg duister te noemen. Dit is echter van korte duur, want het groeit uit naar iets wat een tikje bombastisch is in de lijn van Vangelis. Balance of Power is een waardig slot van dit album. Het is alsof alles wat ik net heb gehoord als een film aan mij voorbij trekt. Hierdoor is het einde zoals een einde dient te zijn. Een boeiende overweging om je weer met beide voeten op de grond te zetten. Een gevoel alsof je de bioscoop verlaat na het zien van een bijzondere film.

Door alle genoemde factoren kan ik na vele luistersessies enkel concluderen dat Peter Seiler met Open Borders een waar meesterwerk heeft gemaakt die blijft boeien tot de laatste noot.

Naast zijn werkzaamheden bij Tangerine Dream heeft bandlid Thorsten Quaesching een tweede project waarin hij actief is. Dit project met de naam Picture Palace Music bestaat naast hem op toetsen uit Susanne Maria Sellin op saxofoon en Thorsten Spilling op gitaar.

Op dit album, Somnambulistic Tunes is muziek te horen die speciaal is gecomponeerd voor een oude stomme film. De muziek op dit album behoort bij de film Das Cabinet des Dr. Caligari onder regie van Robert Wiene. Kortom: al voordat de cd de speler heeft gezien een boeiend verhaal en voor mij althans een stimulans om deze film ooit te gaan zien.

Dan waar het hier om draait: de muziek. Sinds ik dit album in huis heb is er geen dag voorbij gegaan dat hij niet in de speler heeft gezeten. Het is muziek die prima valt te beluisteren zonder de beelden van de film er bij. Het is indringend, sfeer vol, klassiek, meeslepend, duister en daarnaast roept het een sfeer op van bekleming en grijze werelden. Door de genoemde factoren heeft Quaeschning met zijn team me al snel in een "houtgreep" die bijzonder goed aanvoelt. Fraaie zwart wit beelden komen in mijn gedachte op die gelijk beklijven.

In zijn geheel heb ik hier dan ook niet het gevoel dat ik luister naar een album met electronische muziek. Natuurlijk is dit het wel, maar aan de structuur van de muziek krijg ik eerder het gevoel dat er een klassiek orkest in de kamer aanwezig is. Op bepaalde punten komt de electronica-winkel even naar boven om vervolgens plaats te maken voor neoklassieke muziek.

Na al het voorafgaande wat ik al geschreven heb kan ik niets anders concluderen dat Quaeschning een componist is van zeer interesante muziek. Dit album blijft voorlopig in de buurt van de stereo, omdat na iedere draaibeurt nog steeds iets na boven komt wat voor de nodige verassingen zorgt.

Dit is het tweede album van Picture Palace Music, waarmee ik kennis maak. Het project waar de tweede man van Tangerine Dream, Thorsten Quaeschning druk mee is. De titel van het album doet al spannend aan.

Met uitgesponnen klanken gaat het album van start. Van meet af aan zit er een lekkere drive in. Het gebruikte ritme is erg lekker en als er dan ook nog stem is te horen waan ik me in grot tussen de Vampiers. Knock Knock begint ingetogen, maar groeit wel erg goed uit in fraaie rock met heerlijk laag. Dit recept wordt diverse keren herhaald in een steeds een ander jasje waardoor er zeker geen sprake is van eenheidsworst. Waving Goodbye, Waving Waving is het eerste moment dat er een teug lucht gehaald kan worden. Een romantisch gitaartje en wat andere instrumenten.

Demeter-morph is behoorlijk stevig te noemen. Echt zo'n track om je frustraties er uit te gooien. Daarna zijn er stemmen te horen op een boeiende beat, hetgeen erg lekker wegluisterd. Hier en daar doen wat zaken heel in de verte denken aan Tangerine Dream, maar het is vooral het project van Quaeschning. De muziek is wat steviger en experimenteler. Niet dat dat per definitie slechter hoeft te zijn, maar het vraagt wel een andere manier van luisteren. De voorganger Sommambulisic Tunes had wat dat betreft meer sfeer wat wellicht te maken had met de inspiratiebron, een oude film die voor handen lag. Dat is wat anders dan een symfonie van Friedrich Wilhelm Murnaus waar dit album is op gebaseerd.

De laatste song van dit album brengt me even terug naar de jaren tachtig van de vorige eeuw. Wat denk ik te wijten valt aan de vlakke manier van zang. Ondanks dat het minder is dan de voorganger wel een behoolijk album, maar ik moet er wel voor in de stemming zijn.

Laat ik meteen maar met iets positiefs beginnen. Hoes ontwerpen waar je uren na kan kijken en daarin nog steeds nieuwe dingen blijft zien is zeer grote kunst te noemen. Zo ook deze van A Saucerful of Secrets van Pink Floyd.

Ja, en dan hetgeen wat in de verpakking zit, past dit wel bij het ontwerp? Volgens mij wel, Heerlijke muziek die je laat zweven in een wereld waar je de vreemdste zaken tegenkomt. Drums die niet gelijk aan rock doen denken. Tot er ineens over een zekere Corporal Clegg wordt gezongen. Het roept bij mj een gevoel van carnaval op, maar dan op een bizarre manier. Wonderlijk dat dit na al die jaren leuk blijft.

Een track als A Saucerful of Secrets heeft model gestaan voor de kosmisch muziek. Mooie sferische klankpartijen met spannende geluiden er in verwerkt die niet te plaatsen zijn. Zelfs zonder een verdovende drug kom ik althans los van de grond en laat me mee zweven naar vreemde werelden waar ik het bestaan niet van ken. Al zie ik nog niet wat de hoes moet voorstellen, hij wordt steeds mooier en mooier. Het orgel van Wright versterkt dit gevoel nog eens extra. Een song als See Saw laat me voorzichtig landen op aarde. Fijne zang op mooie ietwat vreemde klanken. Wel een beetje dromerig maar wel erg mooi.

Jugband Blues doet mij een beetje denken aan een kermis in Engeland die filosofische vragen oproept. Als deze track te snel tot zijn einde komt blijf ik met een fijn vreemd gevoel zitten en zie op de hoes vier flessen staan. Een bijzonder album van Pink Floyd uit de begin jaren is te snel aan mij voorbij gegaan, waar nog veel functioneel experimenteerlust op te horen is.

Als mij zou worden gevraagd: "Welk album ga je mee nemen naar een andere bewoonde planeet in ons zonnestelsel?," dan zou deze van Pink Floyd wel eens mijn antwoord kunnen zijn. De reden hier voor is dat dit album zo breed van opzet is dat het zeer bruikbaar is om anderen kennis te laten maken met klanken die wij op aarde trachten muziek te noemen. Het is wellicht de minst toegankelijke plaat van Pink Floyd, maar is in mijn oren wel een goede staalkaart wat muziek is.

De openingstrack en tevens titeltrack Atom Heart Mother is zeer klassiek te noemen. Het enige beetje pop wat er in te herkennen valt zijn de drums van Nick Mason. De overige rock-instrumenten zijn welliswaar wel als zodanig herkenbaar, maar vervullen toch een klassieke rol. Tijdens de opname van deze track is werkelijk aan alles gedacht, want het koor wat er op zingt is de slagroom op het toch al goed gevulde gebakje. Door al deze voorafgaande factoren heeft Atom Heart Mother voor mij een prima brugfunctie tussen klassiek en "lichte" muziek.

Een track als If laat zien dat je ook met heel eenvoudige middelen muziek kan maken. Een gitaar, stem en sfeer. Meer is blijkbaar niet nodig. Die les wordt op Summer '68 doorgetrokken, waarbij een piano aan het geheel wordt toegevoegd en na even met de oren te hebben geklapperd zit ik middenin een goed klinkende song. Hier en daar een tikje bombastisch en dan toch daar dat moment voor zelfreflexie. Na dit ietwat bombastische gedoe even wat rust op een song die niet zou misstaan bij een kampvuur, al is het getiteld Fat Old Sun. Een mooi dromerig liedje om lekkere je gedachten op te verzetten.

En dan is daar één van mijn lievelings werken uit de popmuziek die op de proppen staat. Alan's Psychedelic Breakfast. Dit kunstwerkje uit de muziek maakt mij altijd aan het lachen. Enerzijds de met ernst bedoelde instrumentatie, anderzijds daar het gepiel met geluid en het verhaal van iemand die met zijn dronken hoofd een ontbijtje voor zichzelf klaar aan het maken is. Bij deze track zet ik altijd de hoofdtelefoon op, om zo het onderste uit de koffiekan te horen, en dat is behoorlijk interesant te noemen niet waar.

Door alle bovenstaande factoren is Atom Heart Mother van Pink Floyd wel één der albums die het antwoord kunnen geven wat goede muziek is. Daarom verdient het te worden opgenomen in educatief lesmateriaal om zo de toonkunst onder het volk te verspreiden.