Goh had ik hier nog niet op gestemd? Deze meteen na Smash gekocht. Dit debuutplaatje is wel een pak minder, maar liedjes als Jennifer Lost The War, Beheaded en Kill The President deden het destijds wel goed.

2,5* dan maar.

Ik moet zeggen dat ik toch wel teleurgesteld ben in deze plaat. Het begint nog aardig met de eerste drie songs maar zeker in de tweede helft staan er wat saaie nummers op (September en For a Fool met name). Maar dan, net als je denkt dat je Port of Morrow eigenlijk nooit meer op hoeft te zetten pakken Mercer en co uit met het fan-tas-ti-sche slot- en titelnummer dat bij het beste hoort wat de band ooit heeft uitgebracht. Wat een prachtige song met een al even schitterende tekst!

Theatrale titels, bizarre teksten, groots opgezette, lange nummers met agressieve violen en bloedstollende rustpuntjes. Wie van hoogtepunt 'Could've Moved Mountains' geen tranen in zijn ogen krijgt, heeft geen greintje gevoel in zijn of haar donder. Een briljante plaat op zijn eigen excentrieke wijze. Qua niveau doet het al met al niet onder voor origineel GYBE.

4 sterren.

Een puike prestatie natuurlijk, om 28 nummers (en nog het nodige extra op de singles) te schrijven, Corgan had aan inspiratie blijkbaar geen gebrek. Toch is ook op 'Mellon Collie...' wel enigzins de spreuk 'more is less' van toepassing, want hoewel een aantal nummers pareltjes zijn, en onder het beste wat de Pumpkins hebben geschreven, na een tiental jaar is toch ook wel duidelijk geworden dat behoorlijk wat nummers op deze dubbelplaat skippable fillers zijn.

Opmerkelijk genoeg heeft nog niemand hier het gehad over de 2 bekendste singles, en wat mij betreft ook de beste nummers van het album, 'Tonight, Tonight' en '1979', waarbij de laatste het voordeel heeft over mijn geboortejaar te gaan. Altijd leuk.

Natuurlijk staat er meer moois op, en met name de rustiger nummers kunnen me bekoren. 'Galapogos' bijvoorbeeld, zo'n hemels nummertje. Of 'Beautiful'. Of 'Stumbleine'. Of het instrumentale titelnummer. De 'schreeuwnummers' liggen me dan weer een stuk minder.

Het blijft knap, zo'n 2 uur durende dubbelaar, maar als ik ook mijn voorkeur moet uitspreken, zal ik toch voor 'Siamese Dream' gaan, een plaat waarvan elk nummer klopt. Hoewel ik 'Mellon Collie' dan wel weer boven 'Gish' kwalificeer.

Hierna heb ik nog Adore aangeschaft, maar dat was zo'n afknapper dat mijn interesses andere (muziek)kanten op ging...

Toch 4 sterren.

'Een verzameling goeie rocknummers', zo moeten we Is This It maar betitelen. De hype is voorbij, rock 'n roll is gered, maar genieten van Someday, Hard To Explain of Last Nite mag altijd nog. 'Gewoon' een leuke plaat. Inderdaad niet te vaak meer draaien, het er niet meer teveel over hebben. Het is goed zo.

3,5*

Heerlijk werkje, ééntje uit de categorie voel-me-in-een-half-uur-10-jaar-jonger, zeg maar in het verlengde van The Rifles. Liedjes als If You Wanna en Wetsuit die je al mee aan het blèren bent nog vóór de eerste luisterbeurt. En bij het duo Norgaard / Post Break-Up Sex zat ik door de kamer te stuiteren, niet meer gezond.

Plaatje en ik hebben een klik, soms is het gewoon niet ingewikkelder dan dat.

Hij doet me nu al meer dan Nux Vomica. Uitschieters voorlopig Sit Down By The Fire maar vooral The House She Lived In, dat weer wat doet denken aan de heerlijke 'simpelheid' van de debuutplaat. Paar stevige rockers, rustige ballades, ja het gaat wel goed komen met Sun Gangs. Voorlopig 3,5*.

De dames zijn spannender dan de liedjes. 4Ever, Secret en Leave Me Alone zijn best leuke songs maar een hele plaat begint toch wel te vervelen. Verder is Speechless echt een draak van een liedje en Mother Mother een matige cover.

2,5*.

Aan de ene kant was Same Jeans natuurlijk een leuk hitje, maar aan de andere kant *de* reden om deze plaat voorlopig links te laten liggen; een album vol van dat soort nummertjes zou ik niet aan kunnen.

Maar surprise, surprise; The View kan nog veel meer! Iedereen wakker schudden met opener Comin' Down bijvoorbeeld. Of het perfecte popliedje schrijven (The Don). En als aan het eind nog een Libertineslike pareltje als Wastelands voorbij komt heb ik er pardoes spijt van deze plaat niet eerder een volledige kans te hebben gegeven.

Een welverdiende 3,5*.

Ultiem ontspannende plaat die soms een beetje vervalt in Ally mcBeal achtige liedjes, maar er staan toch ook echt een paar pareltjes op (World Spins Madly On bijvoorbeeld, of Love Doesn't Last Too Long). Nobody Knows Me At All had trouwens zo een liedje van Regina Spektor kunnen zijn...

3 sterretjes.

Kabbel kabbel kabbel, plaat glijdt het ene oor in, het andere er weer uit. Blijven hangen doet vrijwel niets, maar het is niet onaangenaam om eens op te zetten. Slotsong vind ik nog het beste.

2,5*.

Leuk folky popduo dat door de man/vrouw harmonietjes wat doet denken aan de Moldy Peaches (maar dan zonder de zotheid). Liedjes als Communication''s Dead en met name Man by Name of Denver zijn lekker catchy en het bandje is zo sympathiek dat we een doorzichtige zin als 'Good friends won't rip you off but your government probably will' maar gewoon onder het kopje 'scherpzinnige maatschappijkritiek' plaatsen.

Enige echte misser is het zeurderige Devil's Cauldron, maar over het algemeen is dit gewoon een erg fijn plaatje. 3,5*.

Toch niet helemaal mijn ding, dit bandje. Soms een aardige intro (Valerie, Tired of Hanging Around), maar vervolgens lijkt het tempo te laag te staan, erg vreemd luistergevoel. Songs als Why Won't You Give Me Your Love en Hello, Conscience zijn dan wel weer lekker.

2* dan maar.

Vandaag voor het eerst in tijden nog eens opgezet maar dit geneuzel kan me echt totaal niet boeien. Gelukkig heeft Radiohead met In Rainbows eindelijk weer eens een ceedee waar volop van genoten kan worden, want deze saaie plaat is toch wel het dieptepunt in het bijzonder magere rijtje Amnesiac - HTTT - Eraser van de jaren daarvoor. Niet mijn straatje, snel vergeten.

1* voor Black Swan.

Een dozijn ronduit lieve liedjes van een lieve band, onzichtbaar of niet. Qua schattigheid kan er niks op tegen Flowers in the Window (echt zo'n lekker nummer vind ik dat) maar mijn stiekeme favoriet is toch het licht bezwerende Last Train, dat enige Bondsongesque kwaliteiten heeft. The Man Who vind ik over de hele lijn wel iets beter denk ik.