Net als Romeo + Juliet werd Craig Armstrong's score pas eer aangedaan bij een Volume 2. Echter wat score stukken missen nog, die wel op de promo staan. De componist begon ooit al in de popwereld bij artiesten als U2 en Massive Attack, viool arrangementen schrijvend. Voor Moulin Rouge werden verscheidene originele songs aangepast, gemoderniseerd met Armstrong in de meeste gevallen de muziek componerend. Come What May schreef de Schot oorspronkelijk voor Romeo and Juliet. Hij werkte hier weer samen met Marius de Vries aan die het overzicht hield als music supervisor. De vele songs zijn vol pracht melancholieke piano noten van Armstrong, zijn kenmerkende dramatisch orkest arrangementen en uitstekende elektronische inbreng, nog verrijkt met koor. Daarnaast zie ik ook eens de charme in van de vele songs, waarbij ik mij niet erger aan zang en tekst. Dit komt mede dankzij de gehele constructie van het geheel, maar vooral de composities van Armstrong. Zelf hoor ik in de popwereld (waar ik over het algemeen totaal niks mee heb) prachtige composities met orkest en alles, die zwaar, zwaar aan kracht inboeten door vreselijke zang. Dit is een uitzondering, zoals ik ook diens songs van Space Between Us en As If To Nothing. Mooie zang van vele mensen.

De gebreken wel op de promo zijn een groot verlies. Wat ow want wat zijn dat toch de mooiste stukken van de score met een zwaar thema voor Satine, vol tragiek en composities in het verlengde van hetzelfde getitelde Death Scene van Romeo + Juliet. Satine's Death ook een van de hoogtepunten van Armstrong ooit. Onweerstaanbare kenmerken, over de top heerlijk dramatisch. Ben al blij met al solo melancholie die op de Volume 2 terechtis gekomen.

Ondanks de kritiek van gebreken ook weer een waar meesterwerk.

Het leek mij nog wat moeilijk toen ik vernam dat Armstrong bij dit album wederom weer oudere composities opnieuw zou hergebruiken. Waar hij dat deed is dat vaak intiemer en kleinschaliger dan in diens oorspronkelijk versie. De grootse melancholie van het orkest en bijbehorende electronica wordt gemist, maar de nieuwe invalhoeken zijn werkelijk al even fenomenaal. Zo is Weather Storm nu pas echt iets geworden waar de noten maar vallen en vallen en blijven doorstromen. Of Laura's Theme wat indrukwekkend is met diens arpeggios in deze versie. Meer is niet minder en minder is niet meer; het is beiden even geweldig.

Diens delicate gevoel voor emotie vanachter zijn piano lijkt soms nieuw terrein te verkennen. De electronische tweaken komen uiteindelijk gewoon nog oorspronkelijk uit de piano zelf, direct terwijl spelend hervormd door de zogehete 'Pluggo'. Daarbij verstijft dat apparaat soms klanken van de piano en laat piano akkoord achterste voren lopen terwijl het normale spelen gewoon doorgaat. Dat maakt het experimentele gedeelte van Piano Works. En dat is een verrassing aangezien je bij de titel enkel aan puur de piano denkt.

Uiteindelijk kwam Armstrong met dit album dankzij een stuk wat hij bij een concert live speelde in Parijs. Uiteraard waren de aanwezige onder de indruk, met alle goede gevolgen vandien voor de componist. Later deed zou hij het nog vaker doen. Een vrij groot gedeelte van het album is ook in Parijs opgenomen, wat overigens niet betekent dat buiten de ''al bestaande nieuwe interpetaties' zaken alles geinspireerd was door Parijs. Een track als Leaving Paris zonder twijfel wel natuurlijk.

Trailers, ja daar werkte score van Plunket perfect in en kan mij alleen The Patriot herinneren, andere waarin het gebruikt is misschien nooit gezien. Romeo + Juliet is ook eindeloos gebruikt voor trailers, tv etc.

De stijl die Armstrong begon met Wagner invloeden in combinatie met electronica. Waarin Armstrong na die eerste perfecte score verder ging met het uibreiden van manieren om beats nog meer te combineren met nog meer geladen orchestraties voor violen. Nu is het dit maal barok van de 17 eeuw met electronische hulpmiddelen. De balscene is hiervan zo'n goed voorbeeld. Zo had deze later soortgelijken situatie met Moulin Rouge, met toevoeging nog van een pop element. 5 sterren

Armstrong's werk klinkt erg in de stijl van Ray Charles muziek, maar kopieert hem nooit. Neem Ray's gospel inbreng in zijn muziek, Armstrong neemt zo'n koor ook terhande, maar geintegreerd met orchestrale, vooral viool elementen en een normaal koor met hier en daar elektronica. Wat de componist uiteindelijk uithaalt is zowel trouwen blijven aan zijn eigen stijl als aan een die het leven van Charles kan vertellen. De melancholische sfeer van vele van zijn werk, van The Bone Collector t/m aan The Quiet American en zijn solo werken, is de piano vaak het hoofdinstrument. Zijn gevoel voor drama is zo sterk, zijn instrumentatie zo goed in evenwicht...
Thematisch ook erg in trand van een belangrijk Moulin Rouge thema, waar regisseur Hackford niet geheel ontoevallig ooit als een blok voor was gevallen. Nu wil ik wel eens een misser van de componist!

Armstrong leverderde samen met Marius de Vries een meesterwerk af met hun score voor Romeo and Juliet.Beiden gingen hierna solo verder. De Vries enige solo project Eye of the Beholder is goed, maar van de twee heeft Armstrong het het verst geschopt. De twee werkte in 2001 een laatste keer samen voor Moulin Rouge.En Armstrong zet zijn succes nog steeds voort.

Zijn score is indringend, meeslepend en vooral enorm griezelig.
''New York City'' is het alles omvattende hoofdthema laat horen,simpel en effectief. Het drama/tragische neemt iets de overhand neemt bij het luisteren van dit thema ten opzichte van de andere sferen, althans bij mij.Een 8 notig piano motiefje met elektronische beat en geweldige orkest ondersteuning.De orchestra; version is hetzelfde maar zonder de synthesizer elementen wat toch iets anders klinkt.

En daartussen in veel duistere tracks, hier en daar erg ritmisch door gebruik van elektronische beats.Soms griezelige underscore, hier en daar het hoofdthema. Maar dan is daar het thema voor mevrouw Jolie (Amelia) als in ''Amelia's Song'' en verder uitgebreid is in ''Rhyme and Amelia's Love Theme''.Licht romantisch, misschien iets te, waardoor het helemaal niet goed werkt. Maar daar langs kijkend is het overweldigend.

Het Metro Voices Choir is net als in Armstrongs Plunket & Macleane aanwezig als het om een krachtig koorgeluid gaat.Wel aardig is het feit dat dit Metro choir tevens te horen is bij enkele stukken, die in de film zich afspelen bij een metro(station).

5 sterren

Laat ik beginnen met te zeggen dat er veel onterechte statements zijn gemaakt over de score. Brugge maakte een film die niet probeert een suspense thriller te zijn, verre van zelf. Heel diep psychologisch wil het ook niet gaan, maar daar heeft het nog wel het meeste mee, met veel degelijk drama. En wat lees ik keer op keer terug; waar is die suspense sfeer, ik hoor mensen doen praten over een actiethriller in reviews van de score... En het is een mindere Armstrong, dat zeker. Hier moest hij zich aanpassen aan een project wat nergens echt uit de voegen schiet, veel op sfeer bouwend. Zijn typische vertegenwoordigingen van een thema in een piano, orkest of viool variatie is hier het thema wat een gekidnapte man en zijn vrouw die angstvallig in afwachting is met elkaar verbind. De rest berust op sfeer, sfeer die grimmig aandoet en tegelijkertijd onderhuids toch best spannend aanvoelt. Somber op een manier ook. Nu, in de film doet dit zijn werk perfect. Er is een grens die gesteld moest worden; geen snelle tempo's en grote uitbarstingen waar dat niet nodig was, dus niet tever doorschieten. Waar dat wel gebeurd, ''She’s On The Move'', heeft dat een reden; een stukje beweging en spanning die de vaart van iemand op de vlucht weergeeft. Bij elkaar komt dat neer op een score die niet snel toegankelijk zal zijn. Zoals al gezet sterk op sfeer berustend, onder het oppervlak. Armsrong was de taak gegeven om kalmpjes in te werken op wat er gebeurd en iets te laten doordringen, indien mogelijk. Neutrale score als het ware. En dat vind ik nou eens interessant om te luisteren, dit heeft echt iets.

Hier laat ik het maar even bij

En daar is weer een nieuwe score van Armstrong. Pas geleden is ook zijn eerste klassieke cd (Memory Takes My Hand) en zijn Winona project uitgegeven. Het is zijn eerste actiefilm sinds Kiss of the Dragon en het mag gezegd worden dat dit hoogst indrukkwekkend is. In vergelijking met Kiss of the Dragon zijn het dezelfde de elektronische pulserende ritmes (al dan niet zo verouderd) gecombineerd met strijkers die continu in beweging zijn. Buiten gewoon indrukkwekkend, met prachtige orchestraties.

De eerste uitgaven betreft meteen deze gigantische 2 cd, wat nimmer gebeurd. Ook vreemd is het dat deze enkel via amazon te koop is in cd-r utivoering is. Pas later komt er een normale 1 cd uit. Er staat wat meer muziek op de 2 cd dan in de film te horen is. Misschien dat er enkele stukken pas te horen zijn in de dvd film versie.

Sterk Armstrong werk wederom. Nu weer een combinatie tussen Vietnamees vocaal en koor tegen een wester koor, wat bij Ray weer gospel tegen normaal werd. Michael Caine wilde de rol in de film enkel accepteren wanneer als Armstrng de score zou doen. Precies andersom ging het met John Barry bij The Ipcress File, die het alleen wilde doen met Michael Caine in de hoofdrol.

Nu ook even iets van mij, na bovenstaande waar ik het zo'n beetje 100 % mee eens ben.

Mijn eerste aanvaring met Armstrong was in mijn Filmhuis met de film Romeo + Juliet in 1997. Een unieke score, nog steeds, en Balcony scene, ja dat is ultiem romantisch. Ook bij The Negotiator zoals al eerder genoemd, kon ik het gebruik van Rise enkel roemen. Net als This Love en Let's Go Out Tonight. De violen tegen het einde hebben mij altijd op dat precies moment een meisje doen kussen, al meerdere malen in de loop der jaren. This Love en de stem van Elisabeth Fraser met de composities van Armstrong, een van het beste absoluut. Haar stem doet mij op de een of andere manier denken aan die van de vrouw die voor As If You Said Nothing van Kiss Of the Dragon geen credit kreeg. Misschien is zij het wel, wie weet.

Armstrong heeft inderdaad weleens de arrangementen van iets van Massive Attack gedaan en qua stijl hebben de twee ook zeer veel gemeen. Op ieder album, van Mezzazine tot aan 100th Window en de andere staat er in ieder geval een bedankje voor de componist.

Dan is er nog de track Glasgow. Op de een of andere manier moet ik hierbij altijd aan Love Actually denken. Wat als de film veel melancholieker was geweest, wat dan? Dan zou Glasglow perfect voor die film zijn geweest.

De opzet was juist om niet zoals Hirschfelder bij Elizabeth deed om persee zo authentiek mogelijk te zijn. Maar zelfs bij die van hem zijn lichte moderne textures en techniek te bespeuren. Bij The Golden Age zijn deze echter veel gelikter gebruikt, waardoor ik je kritiek wel kan begrijpen, maar het zelf niet erg vind. Daarbij lijkt mij juist die electronica niet enkel van Armstrong afkomstig, aangezien Rahman ook niet bepaald beroerd is om door zijn carriere heen deze te gebruiken. Daarnaast is er nu ook niet echt dat je kan zeggen altijd een duidelijke scheiding tussen wie wat deed en Armstrong enkel zijn ding deed.

Zou graag een interview zien verschijnen met het duo of apart om wat dingen duidelijker te krijgen. Maar denk wel dat je je er wat op verkeken hebt.

Vond Safan's score binnen in de Nightmare serie altijd al de zwakste. Chrisopher Young's is naar mijn inschatting nog steeds de meest boeiende. Safan creeert duidelijk een zeer aardige sfeer die nogal bruut naar beneden wordt gehaald door een constante jaren 80' beat. Hier kan ik regelmatig een zwak voor hebben, maar zodra deze bij momenten verdwijnt uit de score zag ik maar weer hoe goed deze kon zijn zonder. Maar ik bespeurde zeer zeker meer dan dat ik vroeger deed. 3 sterren