Don Davis deed in het verleden al veel werk als componist en andere taken voor verschillende componisten: James Horner, Randy Newman. Ook had hij al meerdere malen met editor Zach Staenberg samen gewerkt aan filmprojecten. Staenberg was op een zeker moment aangenomen door de Wachowski brothers voor het editten van de nog te maken Bound. Niet geheel toevallig was deze bevriend met Davis en raadde de componist aan bij Larry en Andy. Randy Newman deed tevens nog een goed woordje voor hem.Na het script te hebben gelezen was deze enorm enthousiast geworden. Staenberg regelde een ontmoeting tussen de componist en regisseurs.Tijdens hun eerste samenwerking beschreven de broers wat voor sfeer ze wilde hebben, over het algemeen en bij een specifieke scene. Davis kwam vaak op de proppen met tal van ideeën, waar de broers dan het beste uit zouden kiezen. Regisseurs neigen nogal eens een gebrek aan muziek kennis te hebben wat vaak resulteerde in te simpele ideeën of te moeilijke, waarbij de componist dan naar huis toe gaat met het idee van ‘’ok’’. Het was op dit soort momenten dat Davis hen corrigeerde of probeerde over te halen tot een bepaald geluid.

A lot of times we'd start off on a path that wasn't quite orthodox and then they'd come around to it real fast, for example, the way Bound opened. Originally it opened on the shot of the closet with Corky tied up in there, there were some voice-overs, and then it segued to the hallway with Violet and Caesar coming to their front door. As we spotted that scene, Larry and Andy said they wanted the closet music to be really abstract and strange and weird, and then it would go into something else in the closet… but then they wanted a theme too. I said, "There isn't time for a theme here, and if you want it to be abstract and weird, what am I supposed to do?" Then they added a 30 second sequence at the beginning, it's not a credit sequence, it's basically just a title sequence. The picture opened with that cast of "bound" in shadows, and the camera panning around it. It seems they basically added that because they wanted time for the theme to happen, and then the music to get abstract in the closet.

De score werd opgenomen in de Universal score opname studio, gedenkwaardig vanwege het feit dat dit de laatste score was die hier opgenomen werd voor dat die definitief werd gesloten. Hierna zou hij met The Matrix projecten uitwijken naar de 20th fox Newman studio.

De score is zeer onorthodox en gierend spannend, donker en intrigerend.Davis fusering van allerlei synthesizer geluiden creëert haast iets soundscape achtigs.Leuk is de mix van een beetje jazz met een boel onherkenbare geluiden, met dank aan mixer Larry Mah.Thematisch niks opvallends, er is zelfs geen echt thema te ontdekken.Met veel sfeervolle, zware, donkere underscore word een meeslepende sfeer gecreëerd, de jazz bass draagt hier sterk aan bij.Hier en daar wat zachte prikkelingen van de trompet (vervormd en wel), maar het meest in het oogspringend is het piano werk. Dezelfde toon langzaam voorbij slepend, een suspense sfeer aanmakend en de piano elementen, doen het film noir gevoel doorbreken.Gloria Cheng was hier verantwoordelijk voor (tevens ook bij The Matrix). 5 sterren

(en wat volgde staat in de geschiedenisboeken aangeschreven)

Tijdens de opnames van The Matrix score in 20th fox Newman stage vroeg producent Silver of hij interesse had in het componeren van een score voor een horror film. Een horrorfilm! Dat had Davis nog nooit gedaan. Hij accepteerde en zo schreef hij zijn eerst in dat genre. Niet veel later kwam er een soortgelijke Britse aanbieding binnen voor Long Time Dead.

House on haunted betekende ook de eerste samenwerking tussen orchestrator Erik Lundborg en Davis. Deze werd leerling zoals Davis dat al was van onder andere James Horner. Lundborg woonde al zo'n 2,5 jaar in Los Angeles toen hij door Davis werd gevraagd om een taak op zich te nemen voor House. Ze ontmoette elkaar bij een workship over het zijn van een conductor. De score werd op aanraden van Lundborg opgenomen op de Bastyr universiteit in Seattle waar ze later voor andere projecten zoals Enter the Matrix ook nog naartoe zouden gaan.

Tv series zijn nogal nauwe projecten, vooral voor een componist. Vele blijven steken in tv series en raken zelden hogerop. Echter mensen als Don Davis wel. Na veel 2e rangs tv werk, kwam hij aan film toe. Normaliteit vult Davis graag zoals vele andere de grote lijnen van het drama in, de essentie, waarna als er tijd is de details. The Beast is als een Jaws met een dreigend monster. Onder de omstandigheden van werkdruk een zeer aangename score. Een dreiging die is terug te vinden in bv. House on Haunted Hill en dergelijkheden. Uiteindelijk nog opgenomen met een orkest bestaande uit 50 leden. 4 sterren

Ok 2001, Don Davis schreef een score van jewelste voor The Unsaid. Dit vroeg om herkenning die kreeg hij dan ook met een award voor beste onuitgebrachte score, dit gebeurde ook met Anti-Trust op de World Soundtrack Awards event. Geen label waagt zich aan een release, maar de score wordt als extra samengevoegd bij de Duitse dvd. Dat bleek de enige manier om het toch aan de man te brengen. En nu anno 2004 waagt Promotheus zich aan een release, na al die jaren! 2 november zal deze verspreid worden over de aardbol. En niet meer dan terec na jaren. Er was overigens wel een ''promo'' oftewel nep-promo te vinden via het internet. 70 minuten durende score.

Wat audioclips kunnen bij onderstaand link gedownload worden:

Audio clips

Wat korte info over de score:

Het hoofdthema is inwezen een kalme, mooie samenhang van piano, violen en fluit. Niet geheel zo bijzonder, maar dat komt later. De op en top dramatische kant van opbouwende violen die als het waren in crescendo gaan (zonder de echte climax erbij), begeleiden twee van de meest dramatische scenes; de dood van de zoon en de bijna dood van Tommy. Hunter is nog steeds in rouw, geen echte gerustelling of rust heeft hij. Het hoofdthema met de piano keert steeds terug in een iets korte vorm als hij Tommy ziet, die herinneringen oproept aan zijn eigen zoon.

En nu eindelijk de volledige tracktitels waar ik voorheen bij veel tracks kon blijven gissen naar een naam die nog steeds niet duidelijk was. Hier zit wederom weer humor in verwerkt, Davis weet ze wel te verzinnen! Zie ook Bound tracktitels en natuurlijk die heerlijke van de Matrix scores. Neem de twee Barbara tracks; dit is de blonde vrouw die hem probeert over te halen Tommy te onderzoeken voordat deze bijna uit zijn kliniek wordt vrijgelaten en er nog niet werkelijk genezen is. Door een ''truukje'' neemt hij de zaak toch aan alhoewel hij heeft gezegd nooit meer iets in de psychiatrie te gaan doen behalve lesgeven op scholen en schrijven: ''Cadabara''. Davis noemt Michael zelfs een macho: ''Michael Machismo''. Waar gaat dat heen!

The Unsaid is een score die gelijk de eerste keer er al inhakt. Wat een emotionele impact. Geloof het of niet dit maakt je aan het huilen. 5 sterren

Davis begon ooit met veel televisie projecten als omponist.Scores voor series als Beauty and the Beast en veel tv-film werk.Hij ''brak door'' of beter gezegd werd bekend door zijn score voor The Matrix.En betekent dat dan dat een componist zich niet meer mag verlagen tot scores voor projecten met weinig budget? Nee, Davis maalt er niet.Daar ligt dan ook zijn sympathie in, zijn energie om aan elk project met de positieve instelling te beginnen. Hij doet graag aan vrienden diensten of verzoekjes. Zie zo bijvoorbeeld Universal Soldier: The Return. En deze keer vroeg een vriend van hem, David MacKay, of hij de score wou schrijven voor Turbulence 2. Natuurlijk wilde die dat doen, hij had immers een goeie band met Mackay na de twee vorige samenwerkingen: Route 9 en The Lesser Evil.Die wederzijdse sympatie keert ook weer terug in het boekje waarin MacKay Davis haast een staande ovatie geeft.Met overdreven uitspraken lijkt hij aan te geven dat het hier gaat om een revolutionaire score, en dat stoort niet.Laat iemand zijn componist maar lekker in het zonnetje zetten, zeg maar wat je wilt.

Voor Turbulence 2 ging Davis weer heerlijk in zijn hoekje zitten met de nieuwste Yahama binnen handbereik. Het resulteerde in weer zo'n merkwaardig geval waarbij synthesizer gebruik, niet als typisch synthesizer gebruik klinkt; gezegd mag worden dat het soms klinkt alsof een orkest eraan te pas kwam.''He, dat is niet eerlijk'' zullen orkestleden geroepen hebben.Met een geweldige bibliotheek van samples en keyboard koper en viool werk maakt het een goede indruk.Zorgwekkend is het in zeker zin, maar dit maakt maar weer eens duidelijk dat de techniek voor niks staat.

Energiek zijn gelijk al de ‘’Main Titles’’, met de gesimuleerde, grote koperuitbarsting.Geweldige opening, maar dan komt toch regelmatig de sleur er een beetje in.De tracks die opvallen zijn dan ook de wat langere in speelduur, vaak gelijk met een actievol gehalte.’’ Tarmac Showdown’’ is een van die juweeltjes.Veel afwisseling in tempo en geluid, de spanning perfect aangesneden.En hier ergens tussen in zit nog een zeer aardig piano themaatje, die opvalt tussen al het andere.

En de score schijnt compleet te zijn uitgeven, wat een goed iets is. Maar waarom worden andere scores dan slechts voor gedeeltes uitgebracht en dit wel compleet? Het gaat om de gedachte...

3 sterren

The situation with Universal Soldier: The Return, was that I knew the director, Mic Rodgers - a very nice guy - and I met him because my son is on a baseball team with his son, and our wives are friends. It was a small project - they wanted just a synthesizer score, and nothing else. It ended up being a pretty hefty amount of money for about two weeks of work, and frankly I just couldn't find a reason to turn it down.

En geef hem eens ongelijk...Gecomponeerd en opgenomen al voor het succes van The Matrix. Duidelijk dus leunend op de populariteit van die score.Varese Sarabande zag er wel heil en bracht een release op de markt in september 1999.En vreemd genoeg staat er meer dan de veel voorkomende (en veel bekritiseerde) 30 min score op deze release.Een andere opvallende opmerking is over de complete synthesizer bezetting. Luisterend neigt het anders enorm erg naar een combinatie van synths en orkest, maar als we de componist mogen geloven niet.Zijn Turbulence 3 score had een zelfde bezetting. Macintosh G3-300, ook wel de Reacor genoemd werd onder andere gebruikt. Deze werd een basis synth bij zijn latere samenwerkingen met Juno Reactor. ‘’Target, Deveraux’’ begint met heerlijke snare drum en de ooh zo bekende metalen percussie, met het militair achtige gebruik.In de laatste track wordt dit nog het meest interessant gebruikt.Larry Mah, mixer van zijn eerste Matrix score (en latere) hielp hem. Af en toe breken de gitaarrifjes door, wat de score zo nu en dan wat metal kleur geeft, gespeeld door Jason Miller.De actie tracks getuigen van weinig originaliteit, de kracht ligt iets meer in de underscore, waarin kleine maar rustige tonen iets interessants creeren.Zo soms ook een piano met violen.Ook qua stijl wat met Ballistic vs Sever van doen. 3 sterren