Hirschfelder gebruikte veel requiems (hij gebruikt het koor ook geweldig in dissonante vorm) en gebruikt veel sinister klinkende koper elementen en strijkers, vaak gehanteerd in een stacato techniek samen met percussie. De haast nimmer afwezige duistere sfeer wordt aangevuld met een zacht liefdesthema, maar de sfeer die Hirschfelder bekwaam neer zet verdient waardering. Ook zijn er vrijwel opopvallend wat moderne textures toegevoegd, die het geheel ook een licht moderne inslag geven, maar totaal opgaat in het geheel.

Naast deze en Shine ken ik helaas niks van Hirschfelder. Snel eens wat meer opzoeken.

Hirschfelder moest eigenlijk een weg vinden waarbij zijn score goed aansloot bij de klassiek stukken die Helfgott speelde, waaronder Lizst, Rachmaninoff en consorten. Daarbij tracht de filmcomponist een emotie aan deze persoon te geven, die een te briljant brein heeft en ook instort. Een kleine viool laag van het orkest staat de piano bij, haast vrij klein gehouden om de bewuste reden dat Helfgott uiterst breekbaar, kwetsbaar is. En dat raakt de correcte emotionele snaar. Ieder klassiek stuk is ook door de componist opnieuw gearrangeerd, wat wel zijn grootste taak genoemd mag worden.

David Hirschfelder maakt met Shine weer een grote indruk. Was eerder al onder de indruk van Elizabeth en tot nu toe zijn beste score voor The Interview. Nog steeds is er genoeg wat ik graag van deze Australiër zou willlen horen. Beluister hier de Opening Titles van Shine of van wat stukken score van ander goede werken.

Veel leuker als de score van Howard Shore voor Analyze This. Waar hij al funky ritmes van solo albums als Let's Get Killed hergebruikte, is dat hier ook weer het geval Naast het sample-en van eerder eigen werk, ook weer een boel frisse, nieuwe score. Zo zit er een leuk ''oh yeah'' stem sample aan het begin van de score en drijft hij heerlijk ver door in ritmes en variatie. Het is het element wat een bepaald levendigheid en vitaliteit geeft aan de film, met ook een enkele maal iets buiten zijn duidelijke soundpalette; lounge met gitaar gepluk. Sinds Isaac Hayes een van de weinige die door zijn scores heen met recht 'cool' genoemd mag worden. En de energie die het de film geeft, zorgt ervoor dat vrij wat flauwigheden, toch nog wat hebben. 4 sterren

Wederom weer Holmes aan boord bij een Sodernerg project. Holmes roots zijn net als bij Out Of Sight duidelijk terug te horen.Een en al funky jazz met veel variatie in instrumentatie. Maar de dialogen verpesten de boel toch behoorlijk. Zo zijn er voor mij slechts enkele scores met dialogen die wel om aan te horen zijn (neem More Music Gladiator en Black Hawk Down, om maar wat te noemen). ''Tess'' is licht romantisch en de uitschiet in zekere zin.Zou deze uitgaven meer score bevatten, zonder dialogen en zonder de vreselijke songs, dan was het een prachtwerkje geworden. Desondanks,3.5 sterren

Eigenlijk kon het al niet fout gaan na twee heerlijke eerdere scores van Holmes. Het valt op hier ook hier weer Holmes het fris en energiek weet te houden, zonder in herhaling te vallen. Eleven doet onder voor zowel Twelve als Thirteen qua coolheid. Steve Hilton was uiteraard weer progammer. 4.5 sterren

Indien Holmes zijn score enkel een album vult komt deze het best tot zijn recht. Zie Code 46 of Analyse That. Zijn twee Ocean's zijn goed maar niet alle tracks om zijn score heen zijn even bijzonder. Bij Out of Sight werd het een prachtige symbiose met zijn krachtige, funky werk. En Holmes componeerde langere stukken muziek, zodat het allemaal beter tot zijn recht komt. Natuurlijk is het nog een tikkeltje fragmentatisch, maar nooit zo erg als Ocean's. Het is aan de ene kant het funky karakter van Detroit en aan de andere kant de jazzy en latin achtige tegenhanger voor de locaties in Florida. 'Tub Scene' is zo sensueel als het maar kan, en is dat toch echt in de film vooral door Holmes bijdrage. Ook van Soderberghs funky films is deze degeen die nog het meest overeind blijft, zie alleen al hoes. Voor Dean Martin geen kick in the head, want hij wordt bruut afgebroken voordat het toch al korte nummer eindigt. 4.5 sterren

Toendertijd zat ik bij een voorstelling van Following op het Iffr, waar de faam voor Julyan en Noland begon. Herrinner mij nog iemand die vroeg of de muziek op cd uitgebracht zou worden, waarop Nolan vrolijk zei dat eerste de crew betaald moest gaan worden. Julyan had het budget van niks, oftewel een tape om de score op te nemen en verder reikte dat niet. Kwam er trouwens ook later achter dat ik praktisch achter Julyan zat tijdens een voorstelling. Meerdere malen heb ik hem al gevraagd wanneer nu eindelijk eens een release zou komen, waarop hij keer op keer beloofde dat ie eraan zat te komen. Het ambient geluid gecreeerd met minimale middelen diende ook perfect naast het geluids design die hij ook verzorgde voor de film. Vanuit deze stijl ging hij verder voor Memento en Insomnia. Dit is werkelijk fenomenaal werk! De score van Spivs moet ik nog horen.

Julyan is een geval apart. Zijn stijl en kwaliteiten werde bevestigd met Memento. Insomnia is er eentje om nooit bij in slaap te vallen. Nolan stond erop dat er geen temp track aan te pas zou komen, vandaar dat Julyan in een vroeg stadium er al bij was. Zijn stijl is uniek te noemen, misschien wel de vergelijking met Angelo Badalamenti waard (Twin Peaks, ook toevallig door de locatie daarin gebruikt). Donker van aard, met elektronische samples en een sound wat onterecht aanvoelt als een en al elektronische klanken. Een orkest van over de 50 leden werden ingezet. Zijn stijl is overwegend een combinatie van de violen, de (ongebruikelijke) elektronische samples en een koor wat perfect aansluit bij het geheel. De underscore is overwegend ingetogen, vaak vertrouwend op de violen. Diezelfde violen roepen de emotie op, niet altijd, maar vormen het hart. Julyan vertaald Alaska en zijn schoonheid prachtig. Des de verder de score vordert, des te grimmiger het wordt. ''Fog'' is uniek in de ongebruikelijke vorming van suspense, hier breekt een geweldige elektronische percussie door. ''Walter’s Lake House” valt op door de opbouw van lichte percussie en lichte vioolgeluiden, overgaand in paukslagen met elektronica op de achtergrond. De laatste track is een suite waar de thema's van Dormer, Finch, de corruptie, de schoonheid van Alaska bij elkaar komen, misschien nog wel de beste track. 4.5 sterren

Julyan is zo iemand die verplicht van pa en ma op jonge leeftijd piano les moest gaan volgen. Daar had hij totaal geen zin in. Toch ondervond hij later dat hij muzikale aanleg had en volgde zelfs een opleiding aan een conservatorium in London. London, thuis stad, nu nog steeds. In London nam hij voor een appel en ei de score voor Following op, oftewel geen budget, slechts de tape waarop het materiaal werd gezet kostte geld. Memento had meer budget. De studio waar zowel Following als Memento opgenomen waren was in Blackheath, voor Memento wat beter ingericht. Een gedeelte van London, redelijk rustig, maar met de achtergrond dat op deze plek eeuwen terug door epidemie geplaagde bevolking hier in grote getalen werd begraven.Een klein geruchtje jaren terug was dat Julyan hierdoor geinspireerd raakte bij het schrijven van zijn eerste 2 filmscores.

De Memento score is opgebouwd uit 1 thema; dat voor Leonard. Zijn verwarring, de spanning en bijkomende emoties.De elektronische instelling verwoord alles dromerig, het is soundscape achtig.De herhaling is er zeer zeker, maar juist zo belangrijk en daardoor goed.''Opening Titles'' en Main theme lijken bv op elkaar als twee druppels water. Een man die steeds weer bij af begint, een score die regelmatig weer bij af begint.Tonaal, met een groots spanningsveld en meeslepend somber. Slechts af en toe wat dialogen, niet teveel en zeer zeker bijdragen aan de kracht (zelden gedacht dat dat echt kon werken).In het donker roept dit het meeste op, liefst voor slapen gaan.

Om nog even te songs aan te halen, want die zijn zeer zeker allemaal genietbaar, wat mij ook niet al te vaak gebeurd.De score is rustig en kalm, de songs zijn rytmisch. Een aardig contrast.Who Am I van Piece Orchestra is een perfect nummer als het om de identiteitcrisis gaat, zie ook deze soundtrack waar dit nummer ook op staat.
5 sterren

Extreme Justice is een en al herkenbaar als een David Michael Frank score. Niet alleen als specifiek zijn werk, ook als dat van een actie film van jaren 80' en begin jaren 90. Frank deed zo een stel Steven Seagal filmscores op een rij (Above the Law, Hard to Kill en Out For Justice), wat voor hem blijkbaar de enige manier was om de polonaise te kunnen dansen met Seagal. 3 sterren

Nadst zijn vader in 1956 Anastasia scoorde, deed zoon David Newman nu de animatieversie. De songs zijn allen gecomponeerd door Stephen Flahert en de score door Newman. Zoals gebruikelijk lopen de twee in elkaar over. De songs zijn veelal van hoge kwaliteit, prachtig melodieen en soms indrukwekkend koor zoals in Once Upon A December. Helaas zitten er ook wat mindere songs tussen, maar Newman's score ansich is geweldig. Adembenemend is het Ruissische koor in de Prologue, dat ook op andere momenten fantastisch is ingezet. Zowel songs als score bevatten geweldig groots orchestraal geweld, alsmede mooie subtiele stukken.

Echter, er zijn wel twee versies van Anastasia op cd; eentje met enkel (pop)songs en deze met score, songs en wat (verschikkelijke popsongs). Vrij vervelend bij de beste versie zijn toch de popversie van enkele uitstekende songs, waarbij zowel qua instrumentatie als emotie behoorlijk minder luisterbaar zijn.Opgelet dus.

4 sterren

Een niet al te lange score, die precies op de goeie plekken ten tonele verschijnt. Dit is een karakter score; het diepste van het binnenste van Harry moest aansprekelijk zijn door middel van score elementen. De eenzaamheid en koudheid straalt er vanaf met behulp van de piano. Normaliteit wordt deze na opname gemixt en hierdoor prominenter (lees luider in volume) of juist zachter en faded toegepast. Shire wist dit in de mix te ontlopen en liet het vooraf doen door zijn synthesizer die de piano luider of vervreemd klinken van klank. Bij de momenten waar Harry steeds dieper in onbegrip, verwarring en obsessie terecht komt, wordt de piano gefilterd, met suising of andere vervreemde vormen. Vakwerk van Shire. 4.5 sterren

Geheel in de tijdsgeest schreef Shire een score met funky en jazzy elementen die nog altijd even aanstekelijk is al toentertijd. Vele andere componisten waagde zich aan een soortgelijk geluid met luide, aanstekelijke blazers, swingende bastonen en big band. Het grote, algemene verschil is de nuances in toon, waar andere werken meer naar een zekere lichtheid neigde, wist Shire een duistere, dissonantie toe te voegen. De welbekende twaalftoonstechniek biedt precies hetgeen, zei het in chromatieke wijze van uitvoering van oa. de blazerrs, waardoor Pelham zeer karakteristiek oogt en een zekere spanning deze score domineert.

Ruim 20 jaar later, in een andere tijd, waren er componisten die voor bepaalde misdaadfilms films teruggrepen naar scores als die van Shire, Chris Boardman is daar het meest treffende voorbeeld van met zijn score van Payback in 1998. Niet alleen zijn er stilistische en thematische overeenkomstigheden tussen beiden films, maar Boardman maakt ook uitstekend gebruik van die ''twaalf tonen'' en andere kenmerken van Pelham.

Vond die 'standaard' mysterieuze piano klanken uitermate goed werken in de film. Ook aardig om te zien dat Shire teruggrijpt naar vroegere tijden toen hij voor tal van misdaadfilms muziek componeerde. Veel sporen daarvan zijn ook op te merken in Zodiac.

David van der Heyden is een tamelijk interessante Nederlandse filmcomponist. Na Wilde Mossels, waar hij een korte score voor schreef, maakte hij ook niet veel indruk met diens werk voor de film Diep. Er werd uiteindelijk na overleg praktisch geen muziek van hem gebruikt. Nadine is eigenlijk pas echt zijn eerste, lange score. Hij maakt vooral gebruik van gitaren, een kleine hoeveelheid violen en een boel verschillende samples. Weinig verrassend, maar wel erg meeslepend en goed gecomponeerd. Hoe simpel het wahah geluid van een gitaarpedaal ook moge klinken, het voegt echt iets toe aan de sfeer. Ook bevat het tedere muziek voor de relatie tussen de baby en de vrouw.

De liedjes, waar van der Heyden soms aan meewerkte, zijn minder interessant. Wilde Mossels (zie cd) heeft toentertijd wel wat teweeg gebracht door de bijzondere collectie muziek in die film.

Ronald Schilderpoort componeerde ook al de score voor De Fûke van Steven de Jong, dezelfde als die van de Kameleon films. Deed ook nog de muziek van de serie Vrouwenvleugel. Hij schreef een score die nauwelings aansloot bij het soort film wat deze was; een wat jeugdig karakter, een vleug heroiek en een pop element verwoven in de score om tot het jonge publiek te spreken. Dit valt zo op bij enkele scenes, waaronder een bootachtervolging waarbij de orchestrale elementen worden vergezeld door een pop ritme. Dit springt erin zodra de motor op hogere toeren gaat en het echte werk begint. Ook bij Kameleon 2 is zijn formule niet veel anders, met een soortgelijke geweldige composities voor een reddingsactie met hevige storm. Desondanks klinkt dat vaak erg goed, met van tijd tot tijd een zeer plezierig spectaculaire stukken score. Opgenomen met het Metropole orkest, een veel gebruikt orkest voor filmscores. Schilderpoort gaat ook nog op verder echte poptour met Han van Eijk.

De tracklist vind ik wat rommelig met de twee tracks door Schilderpoort toe bedeeld aan het Metropole, wat doorgaans niet gebeurt. Ook is de ene track van Schilderpoort met van Eijk wel met zijn naam erbij, de ander weer met het Metropole. Vreemd. Bij de tweede film zit de cd in combinatie met de dvd, met wederom maar bitter weinig echte score. Maar zoals de composities klinken in de film smaakt het naar meer. Jammer van al die irritante liedjes.

Ligt overigens bij de Mediamarkt in Rotterdam nog steeds in een x aantal oplages voor 2,99 per stuk

Een score die vooral in de film nog maar aan kracht wint dankzij de naadloze aansluiting op het sound design. Wel vaker heb ik gesproken over de scheiding hiertussen die de afgelopen jaren positief vager werd. Decoder Ring weet je emotioneel op een soundscape achtige, hallucinerende manier mee te slepen in een wereld van iemand die langzamerhand volwassener lijkt te worden. In enkele montages geeft de score haar onschuldigheid weer, maar mixt met een gevoel van verlangen, als in de montage met oa. het hand geklap van Heidi. In de ambient mix gooide ze een hoop onschuldige geluiden erdoorheen als kinderspeelgoed, want bij veel dromerige scenes precies hetzelfde effect heeft. Te samen met het sound design en beelden die de wereld zoals Heidi die ziet (door middel van duikbrillen en meer) artistiek sterk. Mijn sympathie heeft het gewonnen. 4.5 sterren

Dr. Nele Karajlic is wederom weer in een Kusturica te zien alsmede Sparavalo, als dirigent bij een feest. Kusturica trad ooit toe tot het No Smoking Orchestra als bas-speler, een instrument wat in veelvoud is terug te horen ter komisch en vrolijk effect in de scherpe film. Het is weer heerlijke melancholiek op zijn tijd, met veel zigeunermuziek en rock'n roll in hoog tempo met elkaar verwoven. Het nadeel tegenover de muziek uit andere Kusturica's is de verrassing. Het lijkt op een herhaling, terwijl de karakters en dieren niets anders in Zvot je Cudo doen dan herhalen. 4.5 sterren

McCarthy is als Mark Snow en The X-Files; meer budget voor de filmscore. Al eerder scoorde deze episodes voor de serie (meer dan de helft van de afleveringen) en Deep Space Nine.Een grootser orkest was eigenlijk niet iets nieuws, voor enkele afleveringen had hij hier al de beschikking over (wat maar weer eens aangeeft dat scoren voor een aflevering kwalitatief ook enorm goed is vaak), maar ook iets meer tijd.

En wat doet de componist... Hij zet een koor in prachtig, dat had nog nooit iemand gedaan! ''The Nexus'' als voorbeeld.Jammer is het feit dat hij niet het thema van de Next Generation mocht gebruiken, maar de componist creert een ander bijzonder main theme.Overbruggingsfilm en score of niet, vreemd... ''In Time is Running Out'' wordt dit koor weergegeven door een waterphone. Zie het als een kruik met pijpen eraan.

McCarthy klink wellicht anders in stijl als Horner en Goldsmith, maar weet met zijn aparte gebruik van de gewone elementen, de synths en de waterphone een gespannen Star Trek score te schrijven.Bonustracks bestaan uit geluidseffecten uit de film, vaak onnodig helaas. Slechts de wat langere als ''Bird of Prey Bridge / Explosion'' volstaan als een aardig soundscape resultaat.

4 sterren

De Lift moet een beetje in de tijdsperiode worden gezien, qua film en qua score.Alhoewel de film nog steeds erg spannend is, kan dat niet gezegd worden van de muziek.Behoorlijk gedateerd synthesizer gebruik, wat niet eens echt spannend is gescheiden van de beelden.Enkel het hoofdthema weet een goed gevoel op te wekken. Dan blijkt Maas op de wat minder serieuze tour beter te klinken met zijn werk van Flodder. 2 sterren

Nee, voor kwaliteit moet je bij Maas niet zijn. Het simpele keyboard-karakter van score, je moet er maar van houden.Cultscore is het goede woord hiervoor. Het hoofdthema is zo ontzettend simpel, maar uiterst effectief. 3 sterren

Van Maas zijn priechel score van Flodder was enkel een lp uitgegeven, maar zo ontdekte ik was er van het vervolg een heuse cd gereleased! Voor die 1,50 euro.

Goed zijn serieuzere scores zijn minder te pruimen op cd dan werk wat op zijn minst niets meer wilt zijn dan een stelletje ongeregelde composities, zoals de familie zelf. Maas gebruikt dezelfde soort truukjes wederom weer. Als ik kijk naar de apparatuur die hij gebruikte; de Roland JX 10, de Roland R8-M en nog enkele andere keyboards. Man in iedere straat moet er wel iemand zijn geweest met zulke apparatuur! Maar wederom val ik weer voor de simplistische charme van deze filmscore die niets meer pretendeert dan het is. De stripjes muziekjes zijn weer net als in deel 1; een ruigere variant met electrische gitaar en de standaard saloon achtige. En zo zijn er nog wel meer dingen. Nee de 1,50 euro is het meer dan waard. 3 sterren

ps. En schiet mij maar lek, maar als er een Flodder 3 filmscore uitgaven blijkt te zijn gaat deze jongen daar eens flink naar op zoek.

Na films als Lost Horizon wist Tiomkin ook hier weer een Weesters geluid te combineren met Oosterse invloeden op een manier zoals die nu gebruikelijk is. Hij is een van de, al dan niet de eerste, die dat exotische Oosterse er zo goed in verwerkte toendertijd, en dat was de eerste maal in 1937. En zowel het publiek als de kranten viel het op. Ook kan men gelijk in de overture sporen van een barbaars thema vinden, waarna gelijk maar liefst 2 a 3 andere thema's snel worden geintroduceerd. Niet de meest memorabele Tiomkin, wat wel weer bleek het jaar erop met The Fall of the Roman Empire. Het is soms wat instabiel. 3.5 sterren

Tiomkin's eerste epische western score. Hij was niet bang om sterk naar voren te komen en zit met zijn muziek zelfs op het te overweldigende niveau qua impact. Een subthema voor Duel in the Sun komt oorspronkelijk van Meet John Doe en het hoofdthema is geleend van Lost Horizon. Beiden deed hij de muziek voor. Bij het hoofdthema is het enkel een stuk sneller tempo. Eigenlijk is dit een typische cliche Americana geluid, wat al vele succesvol hadden gebruikt en Tiomkin ook zou voortzetten met scores als die voor Red River. Bij Gunfight at OK Corall en enkele andere zou hij pas zijn eigen weg gaan, hoe hij vond dat een western score ook mocht klinken. Duel at the Sun is een mooie melodramatische en epische western score. Orizaba is een pijlsnelle actietrack waarbij hevig gedreun van onder andere pauken gepaard gaat met een groots kopergeluid, waarin over de chaotische geluiden als een extra laag dan nog een prachtige heroische melodie zijn intreden doet. Het doet wat denken aan de manier waarop in From Russia With Love het subthema Bond thema (007) wordt gebruikt. Ook de muziek werd grondig aangepast toen Tiomkin qua aanpak niet overeen kwam met wat producent Selznick wilde. 4 sterren

Groots succes van Tiomkin. Opvallend hoe hij een andere weg in ging als filmcomponist, zoals hij en vele andere in Rusland waren gewend aan weinig contrapunctie. In Red River komt zo het hoofdthema en een thema voor het vee samen.

Tiomkin wordt om een onverklaarbare reden vaak aangezien voor een Griek, terwijl hij uit Ukranie komt.The Guns of Navarone, zich afspelend op Rhodos, Griekenland, moest dus eigentijds Grieks klinken.Een stel soldaten waant zich een weg tussen de rotsen om een missie uit te voeren: het vernietigen van deze wapens uit de titel.En naarmate de missie vordert schrijft Tiomkin steeds spannender, maar nog steeds wel degelijk karakters te begeleiden op een hun missie.Het tempo wordt hoger, het heroische hoofdthema steeds wat grootser.''Yassu'' is een typische Griekse traditionele melodie waar met bekwaamheid door de componist mee om wordt gegaan.Tiomkin was een van de meesters in het fuseren van een traditionele melodie van een bepaald land in zijn scores.En dat haast altijd recht in de roos.Geweldig. 4.5 sterren

Belg Brosse kreeg een voor zijn werk in oscar-nominatie in 93. Opgenomen met het New Belgian Chamber orkest, wie hij moeiteloos professioneel hanteert. De score is vooral sterk in de tijdsgeest geplaatst met een vlijtig thema. Veel stukken zijn melodieusch gezien erg stijlvol en galant. Zeer speels en melodieus naar het meer trompet getinte heroische als einde als Daens verkozen wordt. Sommige stukken als met de krant beginnen dissoant of met de bokken en functioneel door een spanningsboog die desorienterende visuele zaken ermee bindt. Neem een situatie waarin een man die iets vreselijks leest, neerstort en verward om zich heen gaat staren en het beeld vervaagt; prima voor dissonante tonen. 4.5 sterren

Djivan Gasparyan is de meester der dudukspelers. Kevork Dabaghian staat net wat lager op min lijstje. Deze werkte zo mee aan Mychael Danna's score voor Ararat.

Gasparyan nam een Ensemble tot zich, waarin solo spelers traditionele instrumenten bespelen als de kamantcha, zither, percussie, wat extra duduks en meer. Indrukwekkende muziek die vanaf de berg van Ararat neerstruind in de valei, die treffende melancholie en ook pijn en vreugde ontarmt. Ook vond hijn een treffende combinatie van de traditionele muziek van voor en nadat Armenië (als eerste land in de wereld) het Christendom tot zich nam en vermengde dit met religeuze muziek. 4.5 sterren

Wat een grandioze samenwerking is dit tussen werelds grootste dudukspeler en de Canadees! De opzet was om vanuit traditionele Armeense muziek Brook dit te laten aanvullen en samen tot een hernieuwde interpetatie te komen. Gaspyryan speelt de duduk en gebruikt zijn stem op een wonderbaarlijk manier, waarnaast Brooks met veel typische ambient geluiden dit aanvult. Een rijke culture mix, waarin modern en traditie elkaar treft op een waardige en oprechte manier. Dat de Armeense bevolking het ook accepteerde bleek wel toen ze een Armenian Music prijs in 1998 in ontvangst mochten nemen voor Black Rock. 4.5 sterren

In eerste instantie was er door het label Varese slechts een various artist album uitgebracht met twee tracks van Davis. Zijn werk voor The Matrix trilogie is fenomenaal en natuurlijk was tussen de trilogie alles gewild. Vele claimen dat dit een verspilling van zijn talent was. De percussie en andere instrumenten afkomstig van de synthesizer die hij gebruikt zeggen al genoeg over de stijl van dit werk. Techno, hier en daar een vocaal en niet te vergeten in het main theme een het gebruik van elektronishce gitaar. Origineel is het allemaal niet, maar de chaos die Davis weer eens laat horen (dezelfde kritiek hadden mensen op de de 1e Matrix score) werkt in zijn voordeel. 4 sterren