Acteur Jason Patric speelde in deze film een keihard rol als narc, iets wat hij met de film ''Narc'' uit 2002 nogmaals bewees. Die laatste kwam voor de rekening van componist Cliff Martinez (meest bekend van Traffic). Voor Rush werd in 1991 Eric Clapton erbij gehaald. De score stukken zijn misschien de haast wel typisch, normale Clapton klanken met zijn gitaar en het blues karakter. En dat klinkt aardig, dat zeer zeker. Maar had Clapton niet de blues gehad, was dit een echte rush geweest. 3 sterren

Michael Kamen hield voor hij deze schreef samen met Clapton helemaal niet van actie scores schrijven; hij had er een ontzettende afkeer voor. Het was dan ook niet Kamen die als eerste zijn naam in dienst zette van het project. Richard Donner had een temp score onder een vroege versie geplakt met toevallig wat stukken van de score van Edge of Darkness, waarvoor de twee samenwerkten. Clapton werd benaderd en vroeg Kamen erbij, die uiteraard op deze manier wel eraan wilde werken. Hieruit kwam een unieke samenwerking voort van de prachtige orchestrale elementen van Kamen en de jazzy aanvulling van Clapton.

Ze waren aan het gissen over hoe en wat de karakters Riggs en Murtaugh gescoord moesten worden; de een zo gek als een deur, de andere meer serieus, maar samen een sterk duo. Riggs kreeg de gitaar bij zich, Murtaugh de saxofoon. Riggs is wat wilder, zie de soms wilde gitaar, en Murtaugh wat relaxter en kalmer van karakter, zie de relaxte jazzy saxofoon inbreng. Deze motieven voor beiden keren vele malen terug door de deze score en de rest van de reeks heen. Vooral leuk is de gitaar die zowel geschifte en komsiche actie van Riggs verwoord, maar ook in actie passage opduikt: ''Hollywood Blvd Chase'' bijvoorbeeld. 4.5 sterren

Eigenlijk had Joan of Arc al die afrekening kunnen beteken, maar ook daar werden de synths er nog bijgesleept. Op zich niks tegen de welbekende Serra stijl. De componist huurde ook de Metro Voices in wat de score tot ongekende hoogtes tilt zo nu en dan. Niet voor niets mijn favoriete koor (veel gebruikt door Craig Armstrong) met een hele mooie eigen identiteit; het enige koor wat ik echt kan onderscheiden van de rest als ik het hoor.

Moeilijk om naar te luisteren. Erg experimenteel met een orkest, synths, techno, samples, Arabische invloeden; Serra creert een nog nooit eerder gehoord sound voor een filmscore. Door de vele wisselingen in tempo, thema's en sfeer is ergens aan vast grijpen ook moeilijk. Overal een zeer aardig score. 3 sterren

Korngold was er al vroeg bij in zijn jeugd. Op zeer jonge leeftijd drong de passie voor klassieke muziek al bij hem door. Zoals vele andere oude en hedendaagse filmcomponisten beinvloed door componisten als Wagner en Strauss.Ook hij vluchtte weg uit Europa toen de 2e Wereldoorlog uitbrak.Korngold is absoluut een van de grondleggers van filmscores, naast fenomenen als Max Steiner, Frans Waxman en noem maar op.

Oude filmscores dreigen nog weleens gedateerd aan te doen; de thema's en orchestratie's kunnen oudbollig zijn.Maar Korngold's werk is dat zelden. Zijn energieke manier van componeren is zowat een zeldzaamheid te noemen.Een relatief klein orkest, maar meesterlijk geleid door Hugo Friedhofer.De kopersecties van het orkest bruisen levendige klanken voort en raken de avontuurlijke vlakken in de roos, net als Robin Hood's pijlen nooit missen.

Het componeren van thema's voor elk karakter is in deze tijd een cliche te noemen. Slechts af en toe nog weleens gedaan, maar vaak voor een paar karakters geselecteerd.Soms klinkt het te belachelijk voor woorden. Als een bepaald karakter in beeld is komt daar zijn/haar thema weer voorbij. Een manier om herkening te krijgen: ja daar komt de schurk weer aan of nee het was slechts de dreiging.Hier wordt vaak meegespeeld.Maar Korngold is daar heel duidelijk in.Naar schatting zo'n 13/14 motiefjes keren vaker terug (als het er niet meer zijn). Hood's thema is heroisch, let op de prachtige koper begeleiding.Het liefdes thema tussen Hood en zijn geliefde is meeslepend en diep ontroerend.

Swashbuckle scores werden dan ook zo'n beetje de specialiteit van Korngold met andere scores als The Sea Hawk, Captain Blood en vele meer.Swashbuckle verwijzend naar de spectaculaire degen duels hebben opwinding nodig; zweep de violen maar op, laat de kopersecties lekker zijn gang gaan.''The Battle/The Duel/The Victory'' is het meest duidelijke voorbeeld.Vaak geimiteerd, recentelijk nog door (kan het niet laten) Don Davis voor The Matrix Reloaded in de track ''Chateau Swashbuckling'', in stijl en energie gelijk aan Korngolds werk. Als een eerbetoon, maar tegelijk iets van de eigen tijd erdoor heen verwoven.

Korngold won een Oscar voor The Adventures of Robin Hood en vertrok na de oorlog voor een korte periode weer terug naar zijn thuisland. Hier componeerde hij toen tijdelijk weer het een en ander. Toendertijd was er ook een ongekend spektakel op de radio te horen (in mei 1938) waar Korngold enkele composities met een orkest live speelde.Je zou het maar live hebben meegemaakt. 5 sterren

Ernest Gold is net als Korngold een van die legendarische filmcomponisten die in Amerika aan het werk ging nadat de Duitsers in Oostenrijk binnenvielen in de 2e Wereldoorlog.Na wat b-films brak hij door met zijn composities voor Stanley Kramer's The Defiant Ones. Hierna werkte hij met hem samen voor On the Beach en Inherit the Wind. Met Mad Mad was hun 4e samenwerking een feit.

De score benadrukt of thematiseert niet zozeer de karakters, maar meer de chaos, de slapstick momenten en de wilskracht van de karakters om door te zetten ( dit alles in het algemeen).Voor slechts 1 karakter wist Gold een thema te reserveren als te horen in ''Gullible Otto Meyer''.De slapstick en dolkomische elementen hebben de overhand; het heerlijke circus achtige thema (Main Title en Overture).Maar Gold kiest vaak ook voor langere melodieen, een enkele keer mysterieus (''The Big W''), waarna de achtervolgingsmuziek er weer in komt met ''The Great Pursuit''.

Maar liefst 6 maanden de tijd had de componist ervoor en vanwege de vele wijzingen later in de filmversie is zijn score nooit compleet te horen geweest. Ook niet met alle released ervan. Deze deluxe edition is een re-recording, waardoor het dus anders klinkt, soms minder opvallend, dan in de film.Er zijn dialogen verwerkt, 9 tracks. Tevens een interview tussen Gold en Kramer en een geweldig uitvouwbaar hoesjes met bergen informatie en prachtige illustraties (getekende filmkarakter postertjes).Toch jammer van de dialogen, die de vlotheid er een beetje uit halen.
4 sterren

En dit is toch wel zeer intrigrerend. Pook ging overigens voordat specifieke scenes geschoten waren aan het werk, zoals meest belangrijke de orgy scene. ´Migration´ en ´Masked Ball´ maken daar onderdeel van uit. Migration lijkt in begin en eind haast identieke op Ligeti´s Musica Ricercata, incidenteel overigens. Masked Ball is dromerig van sfeer, zoals het bij voorbaat als moest worden, met achterstevoren zingende geluiden van een Romaanse priester. Om nog even terug te komen op Migration, daar was een probleem mee. Pook had dit stuk jaren terug al geschreven, maar in een andere vorm, waarbij stukken uit de Koran werden gebruikt. Er werd besloten om dit bestaande stuk te veranderen in iets meer sfeer en smaak iets anders gericht: improvisatie met Sanskrit teksten. Sanskrit teksten, heilig teksten uit de Bhagvad Gita, te horen tijdens een orgy! Dat is vragen om problemen bij voorbaat, of het nou de bedoeling was om iets of iemand te beledigen of niet. Maar Pook gebruikte de Vedict taal meer voor de sfeer die nodig was. Het woord ging rond en de voor de Britse kopieen werd een alternatief track eronder geplakt. Kubrick zelf had er totaal geen idee wat de teksten betekende.