Een ''reguliere'' Morricone; een thema wat keer op keer herhaald wordt Werkelijk geweldig hoe steeds weer dezelfde stemmen te horen zijn in het thema wat keer op keer in variatie totaal niet verveeld. Het is helemaal magisch als je dan ook nog een normaal gezongen versie aan het einde hoort.

Avant garde score van Morricone en ook niet altijd even boeiend. Iedereen kent wel van die Morricone scores die een prachtig thema hebben, maar erg afstandelijk zijn. Dit is er zo een. Zitten toch zeer fascinerende stukken tussen. 3.5 sterren

Ik vind het maar een saaie verzamelaar, zoals zovelen van Morricone. Het is weliswaar onmogelijk om alle kenmerken en kwaliteiten van zijn oeuvre in een verzamelaar samen te brengen. Het is weleens geprobeerd door GDM, met een compilatie box bestaande uit 15 cd's. Die geeft wel het meest brede beeld van zijn werk, maar is verre van zonder gebreken. Het bevat vaak slechts 1 of soms 2 tracks van essentiële, maar vooral ook niet-essentiële werken werken, wat ik belachelijk vind. Dat is pure vervlakking. Met essentieel bedoel ik vooral om zo breed mogelijk zijn kwaliteiten tentoon te spreiden. Je kunt 1 aandoenlijk thema van een gemiddelde score op een verzamelaar uitbrengen, terwijl de rest van de ontbrekende score misschien wel zijn meest creatieve, experimentele karakter weergeeft. Er zijn uiteraard wel voorbeelden van zijn scores die monotoon zijn, en geheel of grotendeels gebaseerd zijn op 1 thema, dan is de selectie van 1 variatie uitstekend.

Als ik zo'n GDM box zou samenstellen zou een kleine 30 a 40 complete scores, die niet perse altijd heel lang zijn, combineren met enkele losstaande score stukken die veel zeggen over zijn veelzijdigheid, en dan nog wat experimentele Gruppo muziek, wat klassieke werken, wat pop... Onbegrijpelijk dat zo'n Italiaans label met zoveel liefde individuele Morricone werken uitbrengt, maar hier faalt.

Er zijn echter wel verzamelaars die zich richten op slechts 1 aspect van zijn oeuvre. Dat kan een selectie van zijn Giallo muziek omvatten, of enkel Italiaanse westerns (tenminste als het niet alleen de clichématige bevat). Die kan ik wel enigszins waarderen, omdat ze zich richten op 1 aspect.

Vooral bij Morricone is ieders referentiekader een terugkerend probleem. Liefhebbers zijn er in alle soorten en mate, van liefhebbers van de clichématige voorbeelden, de grootste groep, tot aan de kleine groep degene die vrijwel alles kennen, maar ook niet perse alles waardeert.

Ik lees hier boven dat het een perfecte verzamelaar is van al het werk van Morricone. maar als groot liefhebber van Morricone is dit wel de meest grote belediging. Bovendien concentreert deze compilatie zich op de 1966-1987 periode, niet zijn hele oeuvre.

Deze Morricone verzamelaar wordt als een redelijk goede beschouwd, maar wie goed gedetailleerd de geluidsmix vergelijkt met de originele komt toch helaas wat fouten tegen. Een koor is soms zo lager gemixt en dat soort ongein. Toch ansich als object waarheidsgetrouwer als vele andere verzamel albums van de maestro's zijn werk. Ligt er aan waarje genoegen mee neemt. En schijnbaar zijn er genoeg mensen die ook, zonder dat ze het zelf ook weten, een slechte opname/mix voor lief nemen. Mijn interesseren dit soort cd's niet echt, al heeft deze wel als meerwaarde de 'The Mission remix' track. 3 sterren

Deze middelste score van het drieluik is niet minder briljant als Ce'ra Una Volta il West & America. Zijn gecomponeerde thema is van een bijna verbazingwekkende tederheid met al de Morriconeingredienten; de vocaal die blijkbaar altijd sprakenloos is van de meester, de hoog spelende violen voor dramatiek en andere middelen. Nee dat is geen revolutionaire muzikaal idee, daarvoor is er een leidmotief, maar wel een variatie op het thema met trompet, marcherende klanken, gitaaren fluit. De componist heeft een bepaald principe. Zo vind hij dat je steeds moet hernieuwen in geluid, stijl, de mensen verrassen, zodat deze niet de kans krijgen om vat te krijgen van je werk en dit te kopieren. Het was als een spelletje; net als ze andere dachten hem door te hebben kwam er zoiets als Duck You Sucker eruit of Mission to Mars of wat dan ook. 5 sterren

Het thema van Il Maestro E Margherita is een klassiek Morricone thema. Met zijn kenmerkende klankkleur en mengeling van romantiek en melancholie behoort deze tot de inmiddels lange rij van beste thema's van de componist.

Het interessante aan deze score is dat in iedere track het thema terugkeert in een andere variatie. Je krijgt op deze wijze inzicht hoe een componist op goede wijze een thema met verschillende emoties, tempo's en orkestraties kan benaderen. Door dit op een conceptuele manier te benaderen is er vrijwel geen andere Morricone die hierbij in de buurt komt. Helaas is er een persoonlijke afkeer ontstaan voor het thema dat mij ooit heel dierbaar was, wat toch vooral ligt aan het album zelf.

Il Papa Buono heeft weer de nodige elegante en erg inspirerende thema's die men van Morricone mag verwachten. Het heeft wat raakvlakken met de twee later geschreven scores voor twee films over Johannes II: Karol, un Uomo Diventator Papa en Karol, Un Papa Rimasto Uomo. Maar de verschillen zijn er ook in overvloed. Karol, un Papa Rimasto Uomo is de meest indrukwekkende van de drie.

De religieuze elementen zijn alom vertegenwoordigt in de score van Il Papa Buono. Er zitten tal van oogstrelende passages. Morricone schroomt niet om zijn gebruikelijk sentimentele opbouw te hanteren, uitmondend in vergeving van zonden, soms met koor, soms zonder. Dit gebeurt zo bij een toespraak van de paus in een gevangenis. Er is een mooi thema voor koor, orkest en koper, maar ook een prachtig subthema wat de relatie schetst tussen hem en zijn ''dienaar''. Ook de inzet van solo instrumenten roept de nodige mooie sentimenten op, zoals in de ontmoeting met een jong meisje. Naast de vele inspirerende, melancholische en hemels composities zijn de stukken met flinke spanning als de paus geconfronteerd wordt met de Cuba crisis uitmuntend.

Nogal een overdonderend mooie Morricone die, net als I Promessi Sposi, nog net geen hoogste waardering krijgt. Maar kan voor beiden van de een op de andere dag in het verschiet liggen. Een mooie epische score, met grandioze soloisten en vele verbazingen. Een ontdekking is dat ''Kerim'' het thema bevat van de later gecomponeerde Gladiator score.

Uitmuttend in relatie met de beelden, maar daarbuiten een score om de zenuwen van te krijgen. Dit is een typische Morricone die door vele, door de dissonanten en ritmes, niet graag beluisterd wordt. Zo nu en dan pakt een score mij als deze ineens heel erg, om het de daarop volgende dag weer af te schrijven op basis van de zenuwen die ik er van krijg.

Hij staat bekend om zijn uitstekende thema's, en ook voor La Cosa Buffa schreef de maestro een formidabel mooi thema. De score heet veel mooie romantische stukken, maar faalt op deze manier van een uitgaven nogal. Vermoed dat er vast wel vaak thematisch materiaal in de film is terug te horen, maar dit spande de kroon met oneindige variatie op een thema. Tot track 11 is het toch wel zeer redelijk, maar ook al niet heel interessant. 'Indecisione Con Maria' is een klassieker. 3 sterren

Ik denk dat het hoogtepunt van Morricone´ werk voor La Piovra van seizoen 2 t/m seizoen 4 gaat. Die zijn werkelijk fenomenaal, al moet ik zeggen dat seizoen twee op het gebied van het neerzetten van een alomvattend geluid voor de maffia en spectaculaire dissonanten de echte uitblinker is. In de latere seizoenen dringen, zijn vooral minder inventief en bevatten vreselijk gedateerde synthesizers die een negatieve stempel op de kwaliteit drukken. Op veel fronten zijn de beste muzikale seizoenen eerder het resultaat van een lange evolutie door Morricone' carrière heen, die na vele misdaad films en series gerelateerd aan de Italiaanse maffia, hier echt zijn beste en definitieve werk aflevert in dit 'subgenre'.

Riz Ortolani´ muziek van seizoen 1 is te repetitief, maar Paolo Buonvino´ muziek voor seizoen 8 & 9 doen niet onder voor de latere seizoenen van Morricone. Van die seizoenen staat er op deze uitgaven geen muziek.

De film opent met een vioolsolo die steeds wordt afgekapt, samen met een verspringen van een shot en daarna zich focust op het hoofdpersonage. Het is deze opening waarin Morricone de tragiek al zo treffend schets. Morricone's muziek duikt hierna meteen met haar mee in haar nieuwe baan en eigenlijk lijkt hierna de score haast nimmer afwezig om haar avontuur te begeleiden. Hij gebruikt veel pizzicato violen en veel melodie alsmede veel dissonanten, die een voor een ongrijpbare suspense gevoel zorgen. De vioolsectie zorgt voor de nodige emotie. Er zitten ook een sfeervolle Penderecki gevoel achter vele stukken waar de spanning is om te snijden. Hiernaast gebruikt hij enkele electronische samples en elektrische gitaar op een manier die in een actiescore van jonge, moderne componist niet zou misstaan. Anders als ooit te voor. De muziek balanceert vaak tussen drama en thriller in, en weet soms op een verraderlijk simpele wijzen beiden tonen tegelijkertijd aan te slaan. Bijzonder mooi score. 4.5 sterren

Een van de vele Franse misdaadfilms die ie scoorde, met zekere flair. Na een serie westerns, bleek het geluid daarvan ook uitermate geschikt te zijn voor een misdaadfilm. De fluit is er, de gitaar en het jaren 60 groovy geluid; een fijn geheel. Echter de klasse van bijvoorbeeld Revolver uit 1973 weet Le Clan des Siciliens niet te halen. 4 sterren

Een componist wisselt nou eenmaal weleens van stijl of klinkt niet altijd hetzelfde of jij kent Morricone's werk niet goed genoeg

Het jaar 2000 was een jaar voor eindelijk weer eens wat herkenning van Morricone door de media.Eerder het jaar had hij er al 3 geschreven (Vatel, Mission to Mars,Cannone). De prachtige violen zorgen weer voor het typische Morricone sound. Maar er is meer. De muziek is overwegend rustig met ook tedere klanken van een akoestisch gitaar. De vele wisselingen vereist voor de film, moesten in de score te horen zijn. Hierdoor is er een grote wisseling tussen verschillende emoties. Het drama kruipt er steeds meer in tot het diep trieste ''Momenti Difficili". Het resultaat is zeer dromerig, apart. 4.5 sterren

Indien niet, zou ik er toch even over nadenken voor je die aanschaft. Kocht deze pas geleden en de geluidskwaliteit is niet perfect. Een welgemeend excuses in het boekje vanwege de mastetapes die ondanks hun herstelvermogen gedeeltelijk blijvend waren beschadigd. Maar wat een lengte en wat een muziek!

De score van deze RAI Uno serie is prachtig. Voor een project van zo'n grootheid is alles intiem gehouden, met veel avontuurlijk gebruik eigenlijk haast enkel solo instrumenten, waaronder ook veel exotische (Indiaans, Chinees etc.). Soms zwelt het orkest aan maar het is en blijft een score met een solo instrument identiteit. 4.5 sterren

Nooit eerder had Morricone voor een science fiction film een score gecomponeerd.Mission To Mars was toendertijd de tegenhanger van Red Planet, met een zeer experimentele score van Revell.Morricone doet ditzelfde; hij verkent ook nieuw terrein hier en weet de meest onorthodoxe/ experimentele methodes toe te passen.Ook Morricone’s score is erg rauw en donker, met hartloze tracks,maar daarentegen ook alom vattende emotionele tracks. Ook als is het maar voor even.Met een vrouwelijk synth koor in de track ‘’A Wife Lost’’, tevens een tragedie creerend.

Op dat vlak lijkt zijn score ook wel wat op Alex Norths afgewezen score van 2001: A Space Odyssey. De schoonheid van de ruimte, het ontdekken van een andere planeet, het in contact komen met onbekende dingen.Maar op een iets andere manier.

Zenuwenmuziek wordt het nogal vaak genoemd. Neem nu de herhalende viool/bass/orgel formatie in ‘’Towards the Unknown’’. Het fascineert dan ook als dit soort zenuwen gedoe na meerdere malen je toch weet te grijpen.Het gebruik van het orgel is nog nadrukkelijker aanwezig in ‘’A Martian’’.

De openingstrack zet de algehele sfeer al op een presenteerblaadje, de eenzaamheid van de ruimte, maar ook de opwinding.Met ‘’A Hart Beats In Space’’ neemt de componist de titel ook letterlijk. Een bonkend hart bouwt werkt toe naar een steeds hoger opbouwend vioolmotiefje met een ingetogen koor.Een elektrische gitaar maakt ook zijn opwachting en het main theme verschijnt voor het eerst.
‘’Sacrifice of Hero’’ is verwarrend door koper elemtenten op twee varianten te brengen en dit te laten begeleiden door violen, wat snare drum en zelfs iets militaristisch achtigs.Atonale tonen zijn ook zo nu en dan te horen. Morricone lijkt zelfs niet thematisch uit de hoek te willen komen, maar meer spelen met zijn beschikbare middelen en sound effects een belangrijke rol laten spelen.Pas tegen het einde van de score aan breekt het thematisch werk wat meer door, er is zelfs iets bombastisch waar te nemen. En dit alles fascineert enorm en klinkt ook verrassend, alhoewel sommige stukken zo uit oudere sci-fi scores lijken te zijn hergebruikt.Maar schijn bedriegt. 5 sterren

Morricone's beste score voor een Britse (nou ja niet geheel Britse) film. Het is een prachtwerk, als een grote reis vol verrassingen. Een gevoel wat ik na jaren Moses weer eens terug kreeg met Jan A.P. Kaczmarek's Quo Vadis (link). Van sterke emotionele cello's het thema spelend tot aan pracht vocalen van Gianna Spagnulo onder anderen. Dit is Morricone op zijn sterkst thematisch gezien en Spagnulo mag gemeten worden als de mannelijke zijde van Edda dell'Orso, een regelmatig gebruikte vocaal van de componist. Daarnaast is het koor indrukwekkend zonder meer. De stukken muziek die de componist schreef voor de 10 plagen zitten begrijpelijk allen voor in een chaotische molen, waarvan Pt. 1 invloeden van Lutoslawki bevat. Het idee van een box met noten erin verwerkt ipv. op een balk is echter niet identiek maar meer van verre invloedrijk geweest. Met de 140 minuten blijft dit alles verbazen tot in oneindig. Daar is een meester voor nodig, en die meester is nog steeds Morricone. 5 sterren

Morricone deed menig RAI mini-serie, en voor het eerst een Japanse in 2003. Zoals men wel gewend is van Japanse scores zijn ze daar gek op veel uitgaves, van remix albums, compilatie, volumes etc. Musashi Encore is een Volume 2 uitgaven. De eerste uitgaven had een hoop thematisch werk, wat teveel elkaar in de weg staat. Zelfs bij slechts een tweede cd mogen er wel twijfels zijn of dit het dan wel helemaal rechtvaardig dekt.

Ken enkel deze tweede Volume. De opening is een grandioze koper thema, heel nobel en krachtig. In het verdere verloop zitten er veel zenuwslopende stukken suspense muziek bij met een typische Morricone ritme. Nog steeds helaas niet bij alle scores goed te beluisteren, hier echt wel. Ook de soprano, ditmaal na oa. altijd Orso en recentelijk Gerrard de Japanse Izumi Masuda, is adembenemnd.. Episch en melancholiek, soms heel verfrissend en inspirend ook. Binnenkort de twee volumes tegen over elkaar leggen... 4 sterren

Van deze Leone trilogie heb ik ontdekt dat ik deze steeds wat minder ga vinden. De authenticiteitsmuziek is zo bijvoorbeeld nog steeds enorm goed. Het heeft dan ook met het soort verhaal te maken wat deze film wil vertellen, waar Morricone niet op zo'n manier uit de voeten kan zoals dat wel kon bij de twee andere delen. Hier leidt begeleidt de muziek de film meer als reis door de tijd heen, met natuurlijk emotionele ondersteuning voor karakters, maar veel meer een tijd en sfeer. Eigenlijk heeft Morriconme na een lange periode van experimentele scores in de 60/70 jaren zich gevestigd met bepaalde kenmerken (waar je toch altijd mee op moet passen dit aan te halen als het zo om kritiek gaat). Uitermate effectief is altijd diens panfluit geweest, die mee ging met zijn meer gevestigde stijl waarbij inwezen meer simpliciteit oogschijnlijk hoogtijden voert. Dat oogschijnlijke simpele melodieen complexer zijn is al zo vaak bewezen. Once Upon a Time in America toont geen uitgebluste maestro, maar een man die een bepaalde benadering gebruikt die mij niet helemaal bevalt. Maar krachtig is deze vaak wel nog. naar 4 sterren gezet.

Niet al te bijzondere score van Morricone voor een kleine Italiaanse mini-serie (geen RAI Uno productie). Er zitten werkelijk hele mooie momenten in die qua dromergheid in die ineeen breed straatje past nostalgie ala Nuovo Cinema Paradiso. Edda dell'Orso straalt weer behoorlijk, en het rustgevende karakter zorgt voor een aangename toon met de typische jazz-achtige roes. De komische noten in het begin, maken echter plaats voor meer dramatiek. Op zich zonde, want op dat vlak leek het vooral een uitermate leuke(re) score. 3.5 sterren

Morricone experimenteerde er ooit op los in een bepaalde formatie, wiens werk tesamen in een enkele score ook terugkeerde. Revolver is een absoluut perfect voorbeeld van hoe hij het zelf in scores toepaste. Wederom is dit weer een film waarbij complete scenes waren gemonteerd om de score heen, vaak grootste, lange scenes waarin de muziek de grote ster is. De 12:41 durende Revolver track is een spectaculair stuk, experimenteel en al. De actie muziek heeft een constante herhaling met dreigende timpani slagen, overdonderende koper elementen en opzwepende violen. Deze herhaling zet zich door tot in het oneindige met de instrumenten steeds luider (en hoger op de toonladder) klinkend naarmate de track vordert. Hypnotiserende en meeslepend. Het thema wat hierin zit is heeft een kenmerkend misdaad noir geluid, zo onmiddelijk herkenbaar als iets van de jaren 70. Bij enkel actiescenes komt dit thema terug bij een nieuwe actiescene, waarbij dat specifieke moment weer dezelfde energie en kracht mee krijgt. Ook schreef hij enkele zeer spannende underscore tracks met piano klanken die met timpani opbouwen en violen die oprijzen naar een hoogtepunt. Door de film heen intens.

Naast het experimentele is er een andere, romantische, zijde aan deze Morricone. Hij componeerde conventionele melodieen voor niet actievolle momenten, die even memorabel zijn. Het gaat om een fijne melodie met prachtige orchestraties bij de song Un Amico, die zowel in instrumentale versie als gezongen versie met stem van Daniel Baretta prachtig is. Baretta speelt ook in de film. De bijgevoegde synthesizer versie is dan ook minder geslaagd doordat opzwepende, echte violen niet overschaduwt kunnen worden door neppe. En er zitten zo momenten in met een aanstekelijke funky geluid. De combinatie onconventioneel en half om half pop is uniek.

Meesterwerk van de maestro. 5 sterren

Sorstalanság is wederom weer een prachtscore van de maestro. Morricone's meest recente meesterwerk. En al die prachtwerken stapelen zich alleen maar op. Lisa Gerrard moest zichzelf nogal beperken tot de de melodieen van Morricone. Oftewel haar eigen taal kan ze hier niet kwijt vanwege de onderwerping aan de meester. Het gevolg is dat hier een Gerrard te horen is zoals je die zelden hoort. Wat op zich enkel al deze hele score bijzonder zou maken. Aan de ene kant een nadeel, aan de andere kant niet als je het briljante resultaat hoort. 5 sterren

Een integere, kleine score van Morricone. Niks is opgeblazen en alles is klein gehouden met een meeslepend, zacht spelend orkest en een fantastische fluitsolo's. Het thema van de film, gecombineerd met een gitaar, brengt een romantisch gevoel te beweeg. Maar het relatief eenvoudig thema klinkt brengt ook een spanning teweeg en wint gestaag aan kracht. Georges Delerue vergelijkingen lijken onvermijdelijk. Dat het thema eigenlijk te vaak wordt gebruikt, is een bekende kritiek op sommige werken van Morricone. Gelukkig is er ook nog de aangename, dramatisch underscore die veel goed maakt. Het thema raakt pas echt diep nadat je als kijker net als het karakter wee wat voor gevolgen zijn daden hebben gehad en het uitgebreider in de aftiteling is te horen.

Compilaties zijn nog altijd moeilijk te waarderen; er is altijd wel iets wat er niet op past of niet bij staat. Mijn voorkeur gaat vooral uit naar compilaties waar zo mogelijk allemaal muziek op staat die nog nooit eerder is uitgebracht of speciale vormen aanneemt (suites bv). Een derde zijn uitgaven die gebonden zijn aan een duidelijk thema. Maar de laatste jaren sta ik er wel wat meer open voor en kan zelfs meer reguliere uitgaven ook best waarderen. Naast de vele standaard Morricone compilaties, zijn er zo nu en dan wel uitstekende uitgaven. Deze Library Vol. 1 kent een vrij duidelijk thema: veel vrolijke en zoete muziek. Morricone heeft deze Dagored cd zelf samengesteld.

De meeste scores zijn Franse films, waarvan de meeste een komisch inslag hebben. Maar ook van een enkele serieuze misdaadfilm heeft Morricone juist de zoete melodieën uitgekozen. De vrolijke (soms groovy) ritmes, fluitjes, harp, tedere violen + vocalen zijn alom aanwezig.

Het is lang niet allemaal echt kwalitatief hoogstaande stukken score. Ook is er een enkele track (Pioggia Sui Tetti -La Smagliatura) die toch iets zwaarder van toon is, maar prima past bij de rest. Het beste stuk is nota bene ''dreigingsmuziek'' die een vreemde eend is binnen dit geheel: L'Errore - La Smagliatura. Het lijkt erg op 12:41 durende track (en variaties) van Revolver.

Morricone's score is feitelijk opgebouwd uit 2 thema's als te horen in On Earth as it is in Heaven en Gabriel's Oboe. Die eerste is een redelijk ingetogen thema gespeel door een fluit, de 2e met nogal afwijkende klanken van een hobo.Deze twee thema's en enkele andere keren steeds in sterke variatie terug. Prachtige leidmotieven!

De fusering van de Spaanse gitaren, Zuid-Amerikaanse drums en het Latijn zingende koor geven de botsing tussen de Portugezen en inboorlingen aan.Het chanting van het koor in Latijn is prachtig: het Vita,vita nostra in The River. In korte vorm in Vita Nostra zelf.

Een treurig, mooi en af en toe zeer opgetogen score. In 1995 gaf Morricone overigens nog een concert waar het thema van The Mission nog mooier werd uitgevoerd live. 5 sterren

U-Turn is zo'n film waar grootse melodieen uiteraard niet wenselijk zijn. Stone wilde een western gevoel, maar dan anders. Morricone mocht het doen en wat we krijgen is een van de meest experimentele and meest interressante scores uit zijn carriere. Als luister-ervaring kan het iets anders liggen, maar dat nu even terzijde. Het geluid voor de score is zo'n breed en gevarieerd; van atonale klanken, elektrische gitaren, naar post-modern technieken om uit te komen bij een tikje jazz. En hiermee nog geen een alles aangegeven. Mijn gevoel zegt mij dat Morricone het verschil kan maken of het vooral allemaal humoristisch over komt of serieus. Want de broerige sfeer van de film zelf al is muzikaal nog zo aangedikt met soms verdomd leuke korte muzikale statements. De representatie van de score op deze cd, beslaat enkel de langere tracks. Echter de meest leuke zijn de vele hele korte stukjes score, die altijd de nadruk ergens op leggen. Neem de steeds terugkerende nagalmende gitaar terwijl hoofdkarakter Bobby steeds meer gekken tegen komt, die vaak ook nog hun eigen behandeling krijgen van de componist. Die werken verbazingwekkend goed en meen zelfs dat deze gedurende zowat gedurende de gehele film de film perfect hadden kunnen dienen. Dat neemt niet weg dat het langere materiaal niet in ieder geval zeer aardig werkt. In de film een van de meest briljante scores, op cd in luisterbaar kwaliteit wel wat minder. 4 sterren

De lichtere, feestelijke tonen zijn een kenmerk geworden van Nicolai toen hij zonder Morricone ging scoren. Keer op keer met hetzelfde enthousiasme weer, tussendoor afgewisseld met het intrigerende gelfuit. Het echte hoogtepunt is echter L'Arena voor de shootout, een fantastische stuk waarbij de spanning wordt opgebouwd en na verloop van tijd de trompet zijn intreden doet en het koor erbij komt. Deze muziek wordt iets later in de film nog een keer gebruikt, maar dan op een eigenaardige manier samengevoegd met de feestelijke gallop muziek.

Nederlanse bandoneonist Carel Kraayenhof werkte met Morricone samen aan deze cd. De maestro was bij hem aangekomen nadat hij al speelde voor de Dulce Ponte, bij diens samenwerking met de componist. Voor een gedeelte nieuwe interpetaties van oude score stukken, naast wat nieuwe meen ik. Gabriel's Oboe is het stuk wat Kraayenhof veelvulidg live heeft gespeeld, zo ook bij programma's als Sport Zomer omtrend het WK. Wat een magistrale solo's van die Kraayenhof, en wat een pracht samenwerking met orkest en enige Keltische invloeden. Een verfrissend werk.

Gillo Pontecorvo eerste samenwerking (als regisseur en eenmalig als componist) met de componist. De regisseur was gek op de militaire muziek van Per Qualche Dollaro in Piu en wilde graag samen met Morricone de muziek componeren.

De score kent vooral in het begin een stevige hoeveelheid militaire snare drum die in rap tempo een grote autoriteit en dreiging uitstraalt. Later zijn het andere instrumenten die voor de nodige dreiging zorgen .Als bindend thema bedacht Pontecorvo een onvergetelijk 4 notig motief wat als hoofdthema zou gaan dienen en door Morricone volwaardig werd uitgewerkt. De score is wat dat betreft erg simpel en erg direct. Het is daarom dat dit werk erg krachtig en emotioneel aanvoelt.

Enya wilde solo gaan en werd benaderd door een filmproducent om de score te componeren voor The Frog Prince.Niet alleen was dit zo'n beetje de eerste keer dat ze solo iets deed, maar ook haar eerste aanraking met films.En een filmscore hoeft per definitie helemaal niet complex in elkaar te zitten, zo bewijst ze.Veel puur degelijk jazzwerk, waarin de trompet vaak de overhand krijgt.Ook synthesizers worden niet geschuwd.Het klinkt allemaal wat hol en leeg, maar de melodieen zijn erg goed geschreven; zie als hoogtepunt het thema in 'The Frog Prince'.Aanvullend is die Franse tint en natuurlijk een Edith Piaf nummer.4 sterren