De reden waarom zijn score ook zo non-harmonieus is komt doordat hij componeerde aan de hand van het script. Dat gebeurt zo vaak maar meer als een soort van prescoring, waarna het later geadapteerd wordt naar beter passende. Wellicht dat dat alsnog gebeurd is, of in ieder geval hier en daar de schaar erin is gezet. Je gaat mij namelijk niet vertellen dat het precies zo als met die opzet in de film terecht is gekomen. Experimenterende stijl, daar is ook niks mis mee. Dat pakt vaak prima uit, mijn voorkeur voor niet kloppende zaken kan heel sterk in mijn aanwezig zijn. Maar een accordeon, die niks maar dan ook niks van dien heeft met ook maar een ietsie pietsie iets van het verhaal, dan is er keine acceptation bij mij. Als een score al in een film storend is, dan vrees je het ergste voor als de cd opstaat. Laat deze Argetijn nou maar lekker weer dingen als Amores Perros of 11-09-01 schrijven, want dit is ''olalla slecht''.

Zoals het in de film klonk redelijk materiaal van Gustavo met zoiets als een thema van de akoestische gitaar, hier en daar aangevuld met snaarlagen van het orkest. De simpelheid ervan is vaak diens kracht, zo ook bij enkele scenes met vrij sterke emotie. Vermoedelijk zal dit op cd inderdaad behoorlijk minder zijn. Gelukkig heb ik nog All the Pretty Horses' (de ultieme recente western score).

walter Salles heeft oog voor score in zijn films. Na wat samenwerkingen met Pinto met als hoogtepunt de Abril Despedacado, nu Santaolalla voor meest recente. De score is een mix volksmuziek, jazz, rock, Zuid-Amerikaans, met als de spaanse gitaar als hoofd instrument. Het stukje rock wat zo hier en daar er door heen zit doet erg aan wat pop die hij in de jaren 70 en 80 maakte. Hiermee lijkt hij een zelfde lijn als Bregovic te volgen. 4.5 sterren

Eindelijk is daar dan een officiële uitgaven van Guy Farley's sublieme score. Ik heb het een flinke tijd moeten doen met een promotionele mp3 versie, maar hier is het dan eindelijk. Betreurenswaardig dan men voor de cd hoes de titel over de borsten van de dame hebben geschoven. Maar ook van de filmposter is er zo'n gecensureerde versie.

Het is een score geschreven voor orkest, solo piano and veel diepe bas, maar er is meer. Hij verzocht het orkest om ambient gerommel te verwerken in hun geluid (Farley noemde het orchestral sound design) wat hij mixte met electronische hulpmiddelen. In het eindresultaat hoor je duidelijk een bijzonder modern en verfrissend geluid. Met deze instrumentatie weet Farley een uitermate dromerige sfeer te creëren. De score raakt door de subtiele momenten van solo piano en de meer uitbundige van de violen, die de pijn van liefdesverdriet weergeeft. En hoe wonderbaarlijk worden die wonderschone stilistische scene wel niet ondersteunddoor de muziek. Dat komt toch hoogtepunt in een track die overduidelijk door Journey of the Line can Zimmer's Thin Red Line is geinspireerd. Natuurlijk was dit temp score, net als wat andere scores waaronder ook Gladiator. Maar het resultaat is daarom niet minder intrigerend.