Beluisterd als electronic album vd week. Wat ik mooi gedaan vind is de gladde manier waarop de evironment/achtergrond geluiden (regen, gerausch) mengen met de muziek, dat maakt het album ´lekker´. Voor het totaal vind ik de composities, alsook het album als geheel toch met te weinig ontwikkeling om het spannend te houden en is mijn eindoordeel meer ´knap´ dan ´mooi´. Bijzonder frappant vind ik de gelijkenis in ritme/basistrack van het nummer ´Index´ met de eind seventies discoplaat ´Chase´ van Giorgio Moroder. Moet volgens mij mooi te mengen zijn.

Raar album. Wat meteen opvalt dat er heel morsig wordt gespeeld, en dan niet alleen de drummer. Men wil de lol in de jazz terugbrengen, las ik (in het JAvdW topic).
Ik snap de filosofie, hoor dat ook wel terug in de muziek, maar evengoed is er gewerkt met erg belegen thema´s. Ook gezellig misschien, maar bij mij werkt t niet zo.

Met belangstelling heb ik uitgekeken naar het slotnummer, want de compositie is een favoriet bij mij en voor deze mannen maakt het kennelijk ook iets los, getuige het feit dat ze het album net zo hebben opgemaakt als Art Blakeys A Night In Tunesia uit 1960 ( en ook in die versie speelt de drummer een hoofdrol in het titelnummer ).

Ik moet zeggen dat ze er wel een trip van maken in dit liefst meer dan 20 durende slotnummer. Start met een rare drumsolo, waarbij de stokken af en toe op de grond vallen, het soms even lijkt alsof het een soundcheck gaande is en ik even U2´s Sunday Bloody Sunday hoor langskomen. Ook de blaassolo is weird, niet echt indrukwekkend of virtuoos, en onbegrijpelijk lang.

Inderdaad af en toe grappig, maar het aparte, bijzondere komt toch meer naar voren dan het mooie. Waar sprake kan/zal zijn van virtuositeit lijkt dat wel met zorg verstopt. Is wellicht live een belevenis, dit?

Heerlijke tip van Raffael, waarmee hij kwam in het Soul-album-van-de-week topic. Niet echt helemaal soul in de Amerikaanse traditie uiteraard, maar soulful is dit zeker wel.

Een zompig soort funky oer-jazz, met veel geschreeuw en doorlopend uiterst aanstekelijke ritme´s. De overstuurde bas bij het openingsnummer, met daarop een onbeschaamd ongepolijste saxofoon zetten meteen de toon voor dit samenraapsel. Niet helemaal duidelijk is namelijk of dit nu echt oud is, heropgenomen, of een beetje van beide. Titelnummer Keleya schijnt wel een soort van klassieker te zijn, maar ik prefereer dan toch de ´alternate' versie.

De enige twijfel bij mijn direct hoge waardering voor deze plaat is de statistiek. Want: al weer zo´n mooie plaat uit Mali! Ik ken inmiddels albums van meer dan 10 artiesten uit het land en ik vind het eigenlijk allemaal wel fraai. Zit het met mijn kritisch vermogen nog wel goed?

Veel verder dan ´Schattig´ kom ik niet met deze. How Do You Do was een van de grootste top 40 hits van dat jaar. Vreemd gekozen covers (Grapevine!) en toch wel krulteenmomenten daarbij. Rare uitzondering is track 11, dat als een een soort van progrock klinkt. Mooie tijdsbeeld-seventies hoes en daarom mag deze ook wel in de verzameling staan.

Ik kwam dit trio tegen op Youtube met een cover van Nirvana (nummer 8 van t album). Ik vond het zo´n goede versie dat ik het hele album ben gaan opzoeken en trof dit album dus, van inderdaad niet zomaar een coverbandje. Możdżer blijkt dan in zijn eigen land een pianist met een ruime reputatie en ook bassist Danielsson is geen beginneling (zie ook elders op de MuMe). Met z´n tweeen speelde ze al veel samen en in deze combinatie verschenen dus ook al 3 CD´s.

Hoewel de piano wel voorop staat is het de bijdrage van de ritmesectie die dit voor mij zo´n lekkere plaat maakt. Subtiele drums en een mooie zingende bas passen goed bij het spel van Możdżer en maakt het levendiger dan het al is.
Wellicht is dit een wat te keurige plaat voor de avantgardisten / freejazzfreaks, en daarbij zijn thema´s ook wel erg positief/blij, iets waar ik zelf ook wel moeite mee heb, soms. Maar deze blijft staan voor mij: lekkere riedels, nergens echt te sentimenteel maar ´gewoon mooi´. Ik kan hier wel van genieten.

Eenmaal geprobeerd, maar ik vind dit niets. Erg barokkig, veel toonladdertjes, geen bijzondere compositie of improvisatie. Misschien een wat botte mening, maar ik was hier ook gekomen met Jarrett als referentie en dit vind ik dan dus bepaald minder. Verder wel dezelfde luisterervaring als Ik doe moeilijk, maar met een andere waardering. The New People vond ik juist nog wel aardig.

Zo. ik eindelijk ook nu wakker . Ja als het 1 in de Rotatielijst staat kan ik het zelfs niet meer over het hoofd zien. Waar zo´n lijst maar weer niet goed voor is.

Ik doe lekker mee met de euforische commentaren: Ik heb nu 1 keer half beluisterd en weet nu al dat het een van de platen van 2009 voor mij gaat worden. Waar ik vorig jaar de Fleet Foxes (genre en zang lijkt daar toch wel op, hoor) een beetje ´met de mode mee´ heb gekocht omdat ik m wel aardig vond, is dit een plaat om heerlijk ongegeneerd plat voor te gaan.

En ja ik houd ook van Beirut en Arcade Fire. Maar die ken ik allemaal al. Genoeg nu weer even. Ik ga deze nu eerst bestellen en nogmaals opzetten

Misschien wel het mooiste disco-verzamelalbum dat ik ken. Stuk voor stuk nummers met een bijzonder ritme, en allemaal Clubhits, zonder dat ze ooit in enige hitparade stonden, al is Was (not Was) daar dichtbij geweest. Het Kid Creole nummer (bekendste naam van de 6) is mijn favoriete nummer van deze artiest en doet sterk denken aan eerdere August Darnell-producties van Dr. Buzzards original ´Savannah´ band.

Bonustracks toegevoegd. Er bestaat dus ook een versie van het album met de hitparade-hit 'Docor pressure', en die heb ik nu dus.

Ik ben heel tevreden met dit album. Ik heb nog niet gelezen dat er zulke leuke knipoogjes naar 'mijn tijd' op het album staan. 'In My Arms' bevat stukjes van 'Bette Davis Eyes' van Kim Carnes en 'Need You tonite' is gebaseerd op 'Stay with me Till Dawn' van Judy Tzuke. Beide zijn favorieten van mij uit de periode eind '70 begin '80. In zeker zin geld dat ook nog voor 'dr Beat' (1984). Het rijtje artiesten dat wordt opgenoemd in 'Destroy Rock 'n Roll' is ook typerend voor die tijd.

Verder is dit een album met zeer licht verteerbare muziek als eerder geschreven hierboven. Maar lekker is het wel. 'Zenophile' is zo'n heerlijk nummer; pakkende funky melodie en de beat die er in zit is een van de mooiste die ik ooit hoorde.