Op de een of andere manier bevalt de sfeer van het album mij erg goed. Opbouw van de nummers is goed en M. Ward lijkt niet de behoefte te hebben om bij elk nummer een ´statement ´ te maken, en dat luistert zeer prettig. ´Poor Boy, Minor Key´ is het nummer dat bij mij de doorslag gaf voor aanschaf. Prachtige opbouw met eerst de gezellig rommelige piano, de net iets te rauwe gitaar als je er niet meer op rekent en daarna de zang er bij: het past allemaal precies perfect bij elkaar.

Ook nog niet genoemd hiervoor: Let´s Dance, de cover van het David Bowie nummer uit de jaren ´80. Misschien moest ik het hier niet opmerken, want eigenlijk is het het leukste als je dat ontdekt zoals ik het deed; album voor de eerste keer helemaal draaien, terwijl je intussen de krant leest ofzo, en ineens denk je ´Hé die tekst ken ik".

Vrij nikszeggend album van discosterretje/fotomodel dat in de jetset bekender was dan in de muziek. ´Cherchez Pas´ is de uitzondering. Geweldige compositie en de vlakke stem past daar op de een of andere manier heel goed bij.

Nou laat ik dan ook maar eens horen wat ik vanaf de 11e van de 11e (dag waarop ik dit in handen kreeg) heb meegemaakt.

Ik vind dat het album hooggespannen verwachtingen waarmaakt. Het mooiste van het album vind ik nummers 6 tot en met 8. Bij de overgang naar 'forbidden love', waarbij je zowel qua ritme als melodie pas na een couplet of zo echt merkt dat er een nieuw nummer bezig is, wist ik het meteen dit is he-le-maal zeker en wel expres zo gemaakt; retro disco op zijn best. Mensen die de nummers op elkaar vinden lijken, teksten niet diep vinden en het raar vinden dat nummers in elkaar overlopen hebben gelijk, maar degenen die dat als negatief beoordelen hebben er niets van begrepen. Het is écht een album dat voor mij de disco-romantiek van weleer oproept. Mét diverse verwijzingen en subtiliteiten, én zonder vergeten te zorgen voor een modern album dat dus tegelijk nooit in 1980 gemaakt had kunnen zijn.

Voor alle mensen die graag vergelijken had ik er nog twee die ik niet eerder las in de discussie:

Het couplet van '' Push '' lijkt op "Genius of Love", van de Talking Heads satelliet TomTom Club, een nummer dat populair werd in de Rap-scene van New York, in de tijd dat Madonna daar aan het groot werden was (begin jaren '80).

Stukjes van "Forbidden Love" vind ik lijken op Royksopp´s ´The Understanding (een avn de nummers, maar weet even niet welke)

Inmiddels voor 6,49 (CD+DVD) bij de play.com. Al die liveplaten zakken na een tijdje in prijs. Ik heb m nu dus ook pas gekocht.

Dit is toch wel een enorm goed optreden geweest. Ik heb er wel spijt van dat ik toen niet gegaan ben. Daarbij vind ik niet alleen dus het beeld van de DVD als toegevoegde waarde maar (vooral ook) de muziek. Vooral het mengen van nummers met de disco-classics en het spelen met baslijnen in haar eigen nummers (Like a Virgin bijvoorbeeld ook) is echt niet te missen voor de fan.

Live is dat spelen met de versies trouwens wel iets van alle tijden geweest bij Madonna. Ik zou wel een denkbeeldige live-plaat van Madonna willen hebben met alle versies van Holiday die ze ooit maakte. Juist misschien wel naar aanleiding van deze plaat. Want dát is wat ik wel een beetje jammer vind; dat ze na meer dan 20 jaar dé afsluiter en niet zelden het hoogtepunt uit de set heeft gelaten; juist in deze context (de oude disco) zou het zo leuk zijn dat ze bijvoorbeeld het nummer nog een keer zou brengen op de wijze waarop het ooit was; het was haar eigen bijdrage aan de disco-dancefloor waar ze nu op terugkijkt.

Een keer half op de achtergrond en eenmaal helemaal goed gehoord. Ik vind deze een stuk beter dan Steve Lacy & Mal Waldron - At the Bimhuis 1982 (1982), die eerder JAvdW was. Deze is eeen stuk warmer en soepeler. Komt wellicht ook door de bijdrage van Avenel, die ik lekker vind spelen. You, met een hoofdrol voor de bas vind ik ook het lekkerste nummer. Het album heeft niet echt opvallend uitslaande en expressieve stukken, zelfs niet bij de soli, maar melodiewendingen en overgangen zijn eigenlijk allemaal wel fraai. In zijn totaliteit ook een zeer genietbare en gevarieerde plaat.

Mooi is dat het zowel met als zonder volle aandacht fijn klinkt. Deze zal ik zeker nog eens tevoorschijn halen. Aanschaffen zou moeilijk zijn lees ik hierboven, maar wie weet. Tweedehands bij de Franse Amazon voor 37 euro zag ik, maar dat is wel zo´n driemaal wat ik er voor zou willen geven. Dan nog maar even niet.

Misschien moet ik het wat meer promoten?

Ik denk dat het album slecht scoort bij mensen die vooral 'Buffalo Gals' kennen. Een wat zeikerig hitje, geef ik toe. Maar het was wel voor het eerst dat het scratchen op plaat werd gezet, en je moet het zien in de context van dit hele album die zowel de Afrikaanse als de NewYorkse jungle 'ontdekt'. Mclaren is voor deze LP de wereld afgereisd naar bijzondere 'grooves'. Dat maakt het tot een aardige bloemlezing van de wereldmuziek, in een tijd dat die term nog verzonnen moest worden. Iets later werd Paul Simon er wereldwijd voor geroemd dat hij de wereldmuziek en de popmuziek bij elkaar bracht (Graceland), terwijl je DIT al had.

Aardig is ook dat Mclaren de 'roots-tracks' aan elkaar laat presenteren door een hiphop-gezelschap (The world Famous Supreme Team Show) in de vorm van een soort radioprogramma, compleet met telefoonspelletjes.

Squaredance, Merengue, Afrikaanse muziek, Hiphop, allemaal in zijn puurste vorm. Lees ook de teksten die tevens over de ondekkinstocht verhalen 'Living in Soweto is learning to think with your hips'. Bij de uitwisseling van ervaringen heeft Mclaren ook zijn eigen verhaal weer verteld aan de muzikanten; zo krijg je "punk it up", een soort van Afrikaanse dans waarin het koor zingt over het verhaal van de Sex Pistol men (Sex Pistols).

Productie Trevor Horn; Hoesontwerp Keith Haring, en alleskunner/dorpsgek Mclaren als de boodschapper. Het zijn verdorie niet de minsten.

Mijn favoriete album. Jawel!

Ik heb, in een dolle bui (eind jaren 90 volgde ik de muziek maar heel beperkt) deze gekocht samen met 'Clandestino'. Bij een kennis had ik 'Clandestino' gehoord, en dat vond ik toen heel bijzonder. Nog nooit had ik zulk een 'latin' gehoord. Ik kende wel merengue, salsa, bossa nova en dergelijke, maar dit was meer een achteloos en ontwapenend soort 'country-latin'. Net alsof het niet helemaal serieus was, ook. Het liet me niet meer los en Manu Chao is een begrip in de wereldmuziek, weet ik inmiddels (toen niet).

Qua compositie voegt deze misschien weinig toe aan 'Clandestino' (heb ik tenminste vaak gehoord). Maar dat is ook niet wat mij aantrekt. Het mooie van Esperanza is dat het zo voortkabbelt, en dat past mi ontzettend goed bij de muziek. Themaatjes gaan en komen weer terug. Eigenlijk bevat het album bijna geen echte nummers. Ik ken ze ook niet los, en ik vind het ook geen recht doen aan het album om te zeggen dat bepaalde nummers 'het beste' zijn.

Het is een van de weinige albums waarvan ik nooit een nummer oversla.

Zeker zijn er mooie stukken aanwezig op dit album. Plotseling opduikende riffs met mooi (lead- en bas-) gitaarspel zoals in het titelnummer maken het album fris en rijk. Leuk gevonden vind ik het reggae nummer (Mojo Highway) met ook daarin goed gitaarwerk. Het is helemaal eigenlijk wel een gitaaralbum en zolang het daarbij blijft is het muziek die wel klopt. Ik vind de synths hier en daar wel wat opdringerig.
Uitzondering daarop is het bijzondere Black Is the Color of My True Love's Hair (mooie titel), waar de synths de sfeer juist bepalen. Die sfeer heeft wel iets van Pink Floyd´s Shine on you Crazy Diamond part 1. Maak me maar af als ik dat helemaal verkeerd zie.
Het ontbreken van missers en door de grote afwisseling met nummers die allemaal wel iets eigens hebben, maakt dat ik niet anders kan zeggen dat dit een kwalitatief sterk album is. Er zit echter niet een stuk tussen dat ik in zijn totaliteit echt heel mooi vind vind en dan kom ik toch niet veel verder dan ´goed, maar niet koopwaardig´.

Ja, hier zijn duidelijk twee kampen. Ik zit het dichtste bij Heemskerktollie en We tigers: ik erken wel wat kwaliteit maar het doet me zo weinig. Cerulian Skies heeft wel een hele fijne opbouw. Het accordeon-intemezzo is bepaald aantrekkelijk en de hele track heeft ook wel sfeer, zeker als de stem er toch nog onverwacht in komt.
Toch is het album me als geheel met toch te veel 'Sky' en te weinig 'Blue'. Wel weer een keuze die het topic lekker breed houdt: een album dat ik anders zeker ook nooit gehoord zou hebben.

Veel bekende nummers op deze niet-verzamelaar. Natuurlijk de het muziek-monument I Heard It Through the Grapevine , maar Loving You Is Sweeter Than Ever is ook een veel gecovered nummer en There Goes My Baby kende ik al van Donna Summer.

Omdat het van voor mijn tijd is had ik niet paraat in hoeverre deze Gaye-nummers allemaal oorspronkelijk zijn. In de sixties coverde soulartiesten er lustig op los, en ik heb het dus maar even opgezocht. Dan blijkt There Goes My Baby dus ook al eerder van de Drifters en Sweeter Than Ever van collega Motown-artiest The Four Tops te zijn geweest.

En dat is dit vooral: een Motownplaat. Mooie arrangementen en productie (herkenbaar!) van de Funk Brothers in de hoogtijdagen (zie ook Zinulzki). Het openingsnummer You is zeker een lekkere binnenkomer (kende het nog niet), maar dus ook heel duidelijk met dat fluitje uit Reach Out I´ll be There (van Four Tops ook). Het album geeft hier en daar goede kwaliteit op singleniveau maar overtuigt niet als heel album. Want ook dat is de Motown-hitfabriek van toen; dan zitten er nummers bij als Change What You Can .

Niet voor mij een album dus om vaak terug te halen, maar slecht is het nergens: Marvin Gaye onderscheidt zich ook bij mindere nummers met zijn soevereine talent dat hier al verder ontwikkeld is dan bij zijn echt oudste werk. In die zin is het een aantrekkelijker album dan ik dacht.

Zeer ztijlvol album met eigenlijk alle goede ingrediënten om een topper te worden; mooie bezetting; echt goed spel van de stijkers, goede baspartij en lekker gemakkelijk repertoire, met hier en daar wat melancholie in de vorm van een vleugje Oosteuropese folk.

Wat maakt het dat het me niet totaal pakt? Moeilijk te zeggen. Als wel bij eerdere kennismakingen van mij met het brede muziekspectrum van Zorn blijft het wat kil op de een of andere wijze. Waar je het soms wel hebt dat je meteen een gelukzaligheidsgevoel overvalt met een lekker loopje, een fraai intro, of een solo waarvan je niet wilt dat het stopt, gebeurt dat hier niet. Kan dat maar moeilijk preciezer aangeven en ik sta daarin niet helemaal alleen zag ik ook al (frankmulder, korenbloem).

Verder wel een album dat je goed meerdere keren kan horen (2 keer tot nu toe maar zeker niet voor het laatst). Kan je mee voor de dag komen bij een bezoekje dat je in stijl wil ontvangen, want op de achtergrond doet dit het ook prima.

Wie weet ooit ook nog eens voor de aanschaf. Maar zou dit ooit wel eens in de aanbieding komen ergens?

Ik had niet verwacht hier snel een reactie te zien. Dat de CD op de site staat is vanwege het toeval dat ik deze groep live ben tegengekomen op vakantie en ik wist niet beter of dit is alleen lokaal bekend. Maar dus toch

Ik hoorde ze afgelopen zomer (als trio, niet als quintet) spelen in de open lucht (Praag) en het was zo´n mooie zonnige dag. We hebben een hele tijd zitten kijken en ik weet nog dat ik het verrassend goed vond voor iets dat je ´zomaar´ tegenkomt.

Ik vond het qua stijl wel wat lijken op Avishai Cohen. Veel nummers hebben als bij Cohen een bijzondere melodieuze bas, hier en daar bijzondere fijne ritmes en er is een belangrijke rol voor de piano. Benko is weliswaar de pianist, maar bij de arrangementen lijkt het samenspel bas-piano belangrijk uitgangspunt voor de muziek geweest, althans voor datgene dat ik daar aantrekkelijk in vind. De blazers zijn misschien een minpuntje, maken het totaalgeluid wat vlakker dan wat ik live zag. De zangeres die op een tweetal nummers langskomt is geen grote ster, maar heeft wel een heerlijk oosteuropees accent en versterkt daarmee wel de relax.

Ik heb zijn naam pas opgezocht na thuiskomst en na enig speurwerk deze CD rechtstreeks uit Tsjechië besteld (kon het dichterbij niet snel vinden). Van CD is het minder speciaal dan in mijn herinnering, maar toch koester ik dit als een trots vakantiesouvenir. Misschien niet groots, maar zeker een lekkere en makkelijk draaibare jazzplaat.

Wel.. ik WAS er nieuwsgierig naar. Het valt zo zwaar tegen dat ik kwaad van word. Kijk, echte wansmaak is het niet, maar vooral omdat ik Matisyahu als prikkelende ontdekking had van een paar jaar geleden in de zin van ´zie je wel dat er nog echt nieuwe leuke dingen worden gemaakt´, is dit zo jammer.

Het album is over the top opgepompt met electronica en geluidseffecten, zijn stem is gefatsoeneerd (ook jammer!) en weg zijn de vertederende composities.
Op zijn best is het nu een soort Shaggy/Sean-Paul-R&B geworden, gecombineerd met electronic rock-effect. En hoewel dat voor sommigen misschien aantrekkelijk en spannend klinkt, en Matisyahu inderdaad op zijn best is juist op de randjes van de stijlen, ontbreekt de melancholie en vooral ook: de Reggae. Tel daarbij op dat er weinig interessante composities op staan en er resulteert een album waarop de artiest wel nog iets van de oude magie op lijkt te willen roepen, maar daar naar mij toe in elk geval jammelijk in faalt.

Ik had deze wel eens op de achtergrond gehoord bij een feestje en was er daarom met grote verwachtigen aan begonnen. De openingstracks staan als een huis; een krachtige ritmesectie, mooie composities en overtuigende zang, die me een beetje deed denken aan Skin. Maar wat jammer dat het zo als een plumpudding in elkaar zakt; als het album halfweg is zijn er geen prikkelende ritmes meer en daalt het niveau af tot alledaagse R&B, met zang die daarin zich echt niet meer onderscheidt van waar ik al veel te veel van heb gehoord.

Wel eentje om in de gaten te houden, deze, en het lijkt me dat dit live ook wel eens zeer sterk kan zijn. Ik zag dat ze nog veel meer had gemaakt. Ga ik zeker nog wel wat van proberen.

Typisch zo´n album dat in eerste beluistering best leuk is: melodieus en redelijk goede zang, maar bij herbeluistering vind ik het al duidelijk minder. Dat is al zeker bij I´m Your Puppet ; James & Bobby Purify´s versie vind ik tranentrekkend mooi, maar dit is toch meer op de vlakte. Ook bij de andere songs hoor ik te veel beproefde thema´s, zowel in melodie als tekst, en mis ik overtuiging; alsof ze niet menen wat ze zingen.

Misschien zijn ze ook beter als entertainers te beoordelen dan als originele voorgrond-artiesten; What's Your Name, bijna meer een parodie dan een song, vind ik bijvoorbeeld nog best aardig. En de repertoirekeus van covers is bepaald origineel. Verrassend is bijvoorbeeld Yes We Can Can bij de bonustracks. Nog nooit van iemand anders gehoord dan de Ponter Sisters. ´een bijna-Motown-achtig album´ aardig omschreven door principal2000, vind ik ook wel bij dit gezichtspunt passen.

Geen slecht album verder, maar niets bijzonders ook.

Niet de lieve ingetogen liedjes waarmee Melanie bekend werd, maar een Pop-Rock album met band/orkest in de Southern-rock stijl. En dat kon toen echt niet, midden in de New-Wave periode. Het album flopte zodanig dat ik het sindsdien (ik leende het ooit eens van de bibliotheek) nooit meer ben tegengekomen. Een van de weinige casettebandjes die ik nog wel eens draai. Openingsnummer is geweldig mooi, en nummer (3) is een van mij favoriete covers (Taylor, Troggs)

Afwisselend album van Melanie, van na haar populaire periode (begin jaren '70). Niet alles vind ik even geslaagd. De cover van The Letter en de Nickel Song (laatste werd nog wel een hitje) hadden van mij niet gehoeven. Wel weer mooi vind ik het emotioneel zware Save Me. Het (eenmalige) uitstapje naar de jazz (I'm so Blue) vind ik een geniaal stukje muziek.

Osiris Apis heeft een mooie inbreng met dit SoulAlbum van de Week. Een meeslepende sfeer meteen vanaf het begin, met een ijzersterke ritmesectie (heerlijke baspartijen) en blazers die je associeert met Afrikaanse roots. Op de een of andere manier is het reggaenummer Montego Sunset erg passend en komt niet onverwacht. Erg verrassend is de bassline van Karina (ben ik de enige die onmiddellijk Nights in White Satin hoort?).

Fijne plaat die overtuigt, ondanks dat het wel duidelijk op ouderwetse sound is gemaakt anno 2008. Het is nergens vernieuwend, maar toch wel nieuw; niet achteruitleunend op oude thema´s zodat je je er aan ergert: lekker dus!
Na het 6e nummer verdwijnt de magie voor mij een beetje en dat is niet toevallig de plek op het album waarop de ritmesectie zich wat minder uitleeft.

Dit moest maar eens gekocht worden.

(edit) inmiddels besteld

Wonderlijke combinatie van bands op dit album, die je niet vaak op een verzamelaar zal aantreffen. Veel grote namen. Simple Minds waren nog niet door naar het grote publiek, en ook Heaven 17 moest zijn grootste hits nog krijgen. D.A.F. was al wel een grote naam. ´Groove thang´ is een snelle instrumentale versie van de Heaven 17 danceclassic ´We´t don't need this Fascist Groove Thang'. Ook de 'Do or die dub' van de Human league was ook een 'must' voor de alternatieve dancevloer.

Leuk om eens gehoord te hebben van deze voor mij in andere gedaante bekende Michael Brecker. Bepaald een goed alternatief voor de muzak waar je je wel eens tegenaan ergert in zogenaamd chique tenten die zich te goed voelen voor popmuziek. Als album toch voor mij een teveel aan vlakke, en misschien wel te rustige nummers. ´Nascente´ heb ik al een keer teruggespoeld toen die voor de tweede keer langs kwam, want daar zit zo´n leuk stuk in ´waarin het gaat vliegen´. Sometimes I See is ook wel sfeervol, maar voor het overige is het me toch te voorbijgaand. De zang helpt daarbij niet echt; voegt weinig toe en teksten zijn te cliché en dat valt bij deze duidelijke zang net iets teveel op. Misschien wil ik nog wel eens een andere proberen, maar deze zal ik niet snel kopen.

Prima plaat toch wel en dat vond ik niet meteen. Eigenlijk hoor je oppervlakkig niets speciaals; het hele album kent weinig amplitude en nergens extreme solo´s. De sound is zelfs wat ouderwetsig met dat orgel erin. Maar intussen wordt er wel gedegen en tegelijk soepel gespeeld. Veel nummer kennen een lekkere swing en die wordt ook gedragen door alle instrumenten. Alleen bij Renaissance Man (associeert met de classic ´Fever´) en bij het slotnummer (met drumsolo) gebeurt er wat meer. Maar dat zijn toch niet de beste stukken wat mij betreft.
Brecker is niet vernieuwend of zelfs maar opvallend, maar toch staat hier wel een goed stuk muziek. Niet iets om niet te missen, maar gewoon wel lekker.

Ik vind het erg mooi. Vooral ritmisch aantrekkelijk door natuurlijk klinkende ritmesectie en lenig spel. En dan bedoel ik vooral de eerste 4 nummers. Het 1e nummer is zelfs uitermate danceable. Mij deed het ook wel denken aan Sclavis, zonder me te realiseren dat het landgenoten zijn (bedacht dat pas na de post van pretfrit te hebben gelezen). Het samenspel van verschillende blazers tegelijkertijd (allemaal tegelijk hetzelfde thema) komt in verschillende nummers terug en is wat mij betreft ook een van de aantrekkelijkheden van het album.

Na nummer 5 vind ik het duidelijk minder. Door de hoeveelheid van instrumenten blijft het wel afwisselend, maar bij de ingetogenheid van nummers als 6 en 10 voel ik weinig meer dan een onderbreking van een ritmisch verder lekkere plaat. Afstemmen op 1, 2, 3, 4 en (vooruit:) 9.

Toch wel zodanig leuk dat ik ik deze wel zou willen tegen een normal prijs. Ik heb al wel weer gezien dat dat, als wel meer keuzen van Blabla, niet eenvoudig is. Misschien de Fnac eens checken.

Ik kocht deze gisteren, en meteen maar even neergezet hier: pas op waarschuwing!

Dit dubieuze CD-tje (ik dacht: 5 euro, en dan heb ik meteen de grootste hits bij elkaar) bevat (heropgenomen?) vreemde versies. Ik moet toch aannemen dat dit echt de band is waar ze zich voor uitgeven, maar de prestatie die wordt neergelegd is die van een coverbandje, en ik zou ze niet eens uitnodigen voor een feestje. Doet geen recht aan de pracht en nostalgie van de hits van weleer, en zelfs de hoesfoto is beroerd. Misschien wel mijn meest teleurstellende aankoop van de afgelopen 10 jaar.

Ik dacht er zelfs even over om ´m weg te gooien, maar beter leek het me deze ook voor mij zelf als blijvende waarschuwing in de kast te zetten en voor anderen met passende waardering op de site.

Een van mijn eerste CD´s destijds, omdat je eigenlijk ´3 voor de prijs van anderhalf´ kreeg. Dit album is eigenlijk een combinatie van 2 live-registraties, waarvan er één uit 1979 komt (en destijds op Dubbel-LP was uitgegeven).

Millie Jackson's shows zorgde voor veel opschudding door haar expliciete taalgebruik. Misschien is het niet zo schokkend meer als het toen werd ervaren, en is het inderdaad wat al te plat voor cultuurvorsers, maar boeiend blijft het. En deze dame kan wel zingen, heeft Soul met hoofdletter. Maakt dat je nummers opnieuw op de tekst gaat beluisteren. 'Hold the Line' van Toto, 'This is It' van Kenny Loggins, Passion van Rod Stewart; het wordt allemaal Soul.

Mooiste handelsmerk van Millie bijven de 'rap's; gesproken woord bij de intro's tussen nummers. En die heetten al langer zo dan dat de Rap als muzieksoort (1979/80) werd geboren. Millie voelde zich daarom geroepen om een Rap-parodie (een van de eerste) te maken en die staat hier ook op: 'I had to say it'.

Ik had deze al eerder gehoord, omdat ik m samen heb leren kennen met Caught Up. Deze is wat uitgesprokener, expressiever. Zowel haar zang als de muziek lijkt meer op de voorgrond. Op de een of andere manier wordt het daar echter niet beter van. Composities lijken zelfs wat minder... met één uitzondering: het nummer Leftovers. Memorabel nummer, begint met een mooie pré-hiphop rap, en een heerlijke funky basistrack. Dat is dan toch wel weer het voordeel van de keuze van klaezman voor dit album; dat ik daar weer even op gewezen word.

Het blijft een leuk duo, deze albums. en ook deze opzichzelf kan er goed mee door als kwaliteitsalbum, maar dan dus alleen een beetje minder.

Alsof je je schrap zet voor een te koud zwembad.. Zo was een beetje mijn houding bij aanvang van het luisteren naar dit album. Vrijwilllig aan de Bigband. Een van de weinige genres waarvan ik helemaal niets in huis heb, omdat ik het allemaal maar niets vind. Mijn clichebeeld ongeveer: muziek van twee generaties terug waarvan ik vind dat dat ook maar het beste zo mag blijven.
En dan blijkt dat ik dit toch heel aardig aan kan. Het zal nooit mijn passie worden, maar ik vind dit muzikaler interessanter en qua speelsheid verbazend leuk - in vergelijking met wat ik verwachtte.

Ik zal er nooit plat voor gaan, (in sterren gerekend niet meer dan 3 of 3,5, zeg maar) maar dat is ruim meer dan ik had gedacht. Misschien moest ik dit toch maar eens kopen. Gewoon, om daar dan ook maar eens wat van te hebben. Een goede tip dus.

Van Mingus zelf weet/ken ik trouwens niet veel, en misschien wordt dit daar nog wel leuker mee als het zo was. Wie weet.

Och en hier staat nog helemaal niets, bij deze toch heel aardige tip van blabla! Bassisten-jazz die als zodanig het beste naar voren komt in de twee slotnummers. You make me so happy vind ik prima maar het Concierto in Three parts, maar daarin wordt de bas gestreken en op de een of andere wijze is het in de jazz kennelijk vaak zo dat de normen voor virtuositeit er dan minder toe doen of dat mijn oor voor stijkers te kritisch is; hoe het ook zei: niet aan mij besteed.
Mijn favorieten zijn de nummers waarbij het samenspel het lekkerste gaat; dat is bij het openingsnummer meteen al vanaf de start maar vooral ook in het langzaam op gang komende Recycle, met daarin een opvallende rol voor de drums, heerlijke in-ritme improvisaties. De meer romantische nummers 2 en 3 heb ik bij de derde keer al geskipt.
Samengevat een album dat voor mij niet meeslepend genoeg is voor aanschaf, maar als de ritmesectie op gang is toch bepaald aantrekt. Wat misschien mist in de rustiger nummers, is wat meer soul, in deze ook erg Europees klinkende plaat.

Na alle kritiek en de lage cijfers hiervoor misschien een onverwachte mening maar ik vind dit een steengoed album. Met alle moderne retro, electronic/crossover en andere ´kijk mij eens hip doen´ - dance, hoor je hier toch wel weer even hoe het werkelijk moet. Natuurlijk is hier sprake van 'terug naar het begin' bij zekere nummers. Maar Moby kan dit. Er zijn er maar weinig die zo goed wat ik maar noem 'de soul in de dance ' kunnen brengen. En dit album heeft dat meer dan alle voorgangers voor zover ik die ken.

Eigenlijk kan ik het maar nauwelijks verdragen dat deze artiest - met m.i. behoorlijke invloed op de popmuziek, die de dance toch ook wel overstijgt - hier door sommigen een beetje wordt neergezet als zoveelste hitjesmaker.

Lady is gebaseerd op een sample van Chic´s Soup for one, geflopte single van Soup for One (1982). Bij het concert van Chic in Paradiso vorig jaar speelden ze beide nummers door elkaar.

Ik denk dat de associatie met Chic en de oude disco, die zeker ook nog in andere nummers zit, mij destijds naar dit album heeft toegetrokken. Ik kwam er pas later achter dat er ook feitelijk samples waren gebrukt van Chic en landgenoot-discopionier Cerrone.

Toch heeft Modjo zeker ook iets toegevoegd Chillin (ook met een Chic-sample) is mijn favoriet en is gewoon een moderne dansplaat met een heerlijke nostalgische feel erin. ´Disco nouveau´ schijnt dat te heten (zie topic).

Ik vind dit toch ook wel erg taai te verteren. Ik ben heus niet vies van een beetje herrie op zijn tijd en gezellig wat ongeregelde bliepjes links en rechts kan er bij mij ook goed in. Ik las dat de vergelijking met Supersilent was gemaakt. Dat stemde me hoopvol want ik zag Supersilent ooit live in een totaal geimproviseerde set en dat was, hoewel deels zwaar electronic/chaotisch, prettig jazzy aanvoelend tegelijk.
Voor deze jongens (?) geldt dat echter niet. Hoewel ik me wel kan vasthouden aan het ritmisch sterke Ibiza One, en ik ook wel iets zie in de ambiant feel van Gay Two is dit als geheel toch teveel gepruts zonder bite whatsoever. Leuk om de buren te pesten, maar te weinig muziek. Wel leuk om deze extremiteit in de muziek eens gehoord te hebben en ik weet niet of ik weerstand zou kunnen bieden aan de hoes als ik deze plaat nog eens in het wild tegenkom, gewoon 'voor de heb'. Ik heb tenslotte ook Cannibal Corpse in de kast staan en dat draai ik ook heus niet elke dag.