menu

Hier kun je zien welke berichten Nicholas123 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Perfect Circle - Thirteenth Step (2003)

5,0
Lange tijd wilde ik al eens een lange review schrijven en ik heb besloten om dat hier te doen.

A Perfect Circle - Thirteenth Step

In veel opzichten is Thirteenth Step van een genre overstijgende schoonheid. Hier staat een groep muzikanten die op zo'n angstwekkend perfecte manier emotie weten te versmelten met geluid dat het voor veel luisteraars een te heftige ervaring is.

Dit is muziek voor iemand die door zijn krachten heen is, aan de bodem zit en zelfreflectie zoekt. Deze persoon zal kracht en troost vinden in het feit dat hij begrepen wordt door mensen die geweest zijn waar hij is en dat er zulke schoonheid uit voort kan komen. Het luisteren van Thirteenth Step is een catharsis die je aan het eind leeg maar met nieuwe kracht en vastberadenheid achterlaat. Dit is geen achtergrondmuziek en dit is niet voor mensen die alleen maar met een glimlach door het leven gaan. Wie durft te erkennen dat de minder vrolijke, verdrietige en zelfs pijnlijke dingen in het leven van een ongekende schoonheid kunnen zijn en beseft dat deze ervaringen zelfs essentieel zijn voor een emotioneel vol leven zal dit kunnen waarderen.

Een ding dat opvalt na vele luisterbeurten is de omslag die plaats vind vanaf het nummer The Outsider. De eerste 6 nummers klinken als iemand die droevig en krachteloos zit te wachten op het einde. De toon van The Outsider wordt echter verbeten en gefrustreerd. De buitenstaander probeert hem (Keenan) wakker te schudden en kijkt vol afschuw naar wat er van hem geworden is.(1)

Hierna verandert de toon enigszins. Het klinkt nu eerder hoopvol dan machteloos. De weg naar het herstel begint zich in te zetten. Dit gaat echter niet gemakkelijk. Pet beschrijft de verleiding die de drugs en zijn oude leven nog steeds op hem uitoefenen.(2)

Uiteindelijk krabbelt hij weer uit het dal en durft hij zelfs weer omhoog te kijken. Gravity beschrijft hoe hij zichzelf wil overgeven aan een onbekende macht omdat hij zelf niet sterk genoeg is. De laatste zin van Gravity: "I choose to live". Hiermee wordt het emotionele diepe dal waar dit album de luisteraar door voert met hoop afgesloten.(3)

Dit is voor mij een van de weinige albums die ik vrijwel onmiddelijk een plek in mijn top 10 heb gegeven en daar zal hij waarschijnlijk altijd wel blijven staan. Het is een van die weinige albums die muzikaal, tekstueel en emotioneel precies de juiste snaar bij mij heeft weten te raken. Hoewel Keenan's verhaal persoonlijk en drugsgerelateerd is zorgt zijn de thema's die aangesneden worden veel meer universeel.

Thirteenth Step heeft voor mij in ieder geval bevestigd dat muziek zoveel meer is dan alleen vermaak. Maar dat wisten we hier natuurlijk al langer.

Hieronder staan nog de links van de lyrics waarna ik verwijs.
(1) http://www.lyrics007.com/A%20Perfect%20Circle%20Lyrics/The%20Outsider%20Lyrics.html

(2) http://www.sing365.com/music/lyric.nsf/Pet-lyrics-A-Perfect-Circle/B81D48CC386D3DC248256D820009463F

(3) http://www.sing365.com/music/lyric.nsf/Gravity-lyrics-A-Perfect-Circle/E75C71A2648F542248256D82000940A6

Alice in Chains - Jar of Flies (1994)

5,0
Alice in Chains zet hier een heerlijk werkje neer. Ontzettend prachtige melodieën en ontspannen spel aan de oppervlakte herbergen momenten van diepe droevenis afgewisseld met momenten waarop het licht aan het einde van de tunnel in zicht lijkt te zijn. Het is zonde om hier elk nummer afzonderlijk te analyseren aangezien het met zijn korte speelduur eigenlijk een ideale luisterervaring vormt. Als geheel heeft het ook iets ongeforceerds en oprechts. De band probeert niets te bewijzen of indruk te maken waardoor je als luisteraar onbewust je reserveringen vallen waardoor de emotie alleen maar sterker overkomt. Minder dan vijf sterren hier voor zou ik niet over mijn hart kunnen verkrijgen.

Death - Human (1991)

4,5
Ben geen deathmetal fan, maar dit is toch wel verschrikkelijk geniaal. Onverbiddelijk smerig en hard, maar wat steekt het muzikaal toch vernuftig in elkaar. Ook typisch zo'n album dat steeds beter wordt hoe vaker je het luistert. Ben ik trouwens de enige die dit van alle Death-albums het best passende drumwerk vind hebben? Werkelijk de perfecte balans tussen technisch hoogstaand relatieve subtiliteit en "to the point" gas geven met dat dubbele baswerk.

Wordt misschien nog wel eens sterren.

Disturbed - Asylum (2010)

2,0
Het begint droevig te worden hoe weinig deze band zichzelf uitdaagt. Het eerste album had bij vlagen nog wel iets fris en lekkers, maar vanaf het tweede album is het steeds dezelfde vermoeiende formule die de klok slaat. Berekenend tot en met, alles in dienst van Draiman's vocals, slappe refreintjes die je van mijlenver hoort aan komen en gitaarwerk dat ondanks de enigszins eigenzinnige aanpak in het samenspel met drums en bas altijd netjes binnen de lijntjes blijft. Disturbed is altijd al een formule-geörienteerde band geweest, maar hier wordt me toch even een nieuw dieptepunt bereikt zeg.

Nog 3x 0,5 ster voor het openingsnummer, Asylum en Another Way to Die. Hoewel verre van verheffend viel hier in ieder geval nog enigszins de aandacht vastgehouden worden.

Dream Theater - A Dramatic Turn of Events (2011)

3,5
Ik ben gematigd positief. Het spelplezier staat eindelijk weer eens wat centraler. Opvallend veel leuke vondsten en goede ideeën ook weer. Ze klinken weer een stuk frisser en niet zo vermoeid als de laatste paar albums wel het geval was. Breaking All Illusions mag zelfs zonder schaamte een Dream Theater-meesterwerk genoemd worden in een adem met Learning to Live. Ook het mooie en ingetogen Beneath the Surface is een verrassende en geslaagde afsluiter geworden.

Wel blijft het een veel te onevenwichtig geheel om onder de toppers van de band gerekend te kunnen worden. Met name This Is The Life schiet behoorlijk door in zijn kazigheid en lijdt aan een tekort aan goede ideeën. Mangini is af en toe aardig, maar speelt ook duidelijk nog met de handrem erop door niet goed te durven kiezen tussen een meer gedisciplineerde eigen stijl en zijn eigen versie van de Portnoy-stijl. Ik verwacht dat Mangini op volgende albums zijn draai al een stuk beter gevonden zal hebben. Af en toe is ook wel te merken dat de nummers geschreven zijn zonder drummer en Mangini niet erg veel ruimte om te manoeuvreren had toen hij pas in een later stadium zijn bijdrage kon leveren. Wel lijkt hij met zijn drumwerk het totaalgeluid iets meer ademruimte te hebben gegeven, iets wat de meer melodieuze inslag van het album ten goede komt.

Het meest positieve lijkt echter te zijn dat Dream Theater bij vlagen weer daadwerkelijke inspiratie en frisheid laat horen. Als ze de volgende keer die paar lelijke uitschieters nou eens achterwege laten, Mangini wat beter geïntegreerd raakt (verwacht ik eigenlijk wel) en ze weer eens voor een wat warmere productie kiezen zou ik de 4 sterren eindelijk weer eens van stal kunnen halen.

3,5*

Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings (2009)

3,0
Hoewel ik de 0,5* van Deef! enigszins overdreven vind kan ik me wel vinden in hetgeen wat hij over Dream Theater's instelling zegt.
De routine is er toch wel duidelijk in terug te horen als ik dit album luister. Het zijn inmiddels zulke vaardige muzikanten geworden dat ze moeiteloos één of twee aardige ideeën kunnen omvormen tot een nummer van 15 minuten. Zo lang ze zich maar aan de cliché's en verwachtingen houden die ze over de jaren zelf bij hun fanbase gecreëerd hebben kunnen ze geen kwaad doen. En aangezien niemand anders het kan spelen blijft het blijkbaar origineel en goed. Verder worden matige ideeën worden zo virtuoos uitgevoerd dat het aan de oppervlakte nog goed klinkt.

Het dieptepunt is nog wel Rudess, die belachelijk weinig toevoegt aan de gehele sound of kwaliteit van het album. Die lelijke solo's van hem komen volledig uit de lucht vallen en slaan vaak als een tang op een varken.
Portnoy klinkt ongeïnspireerd en uitgeblust. De werkelijk memorabele momenten die hij heeft geproduceerd dit album zijn op één hand te tellen.
Myung is bijna volledig weg geproduceerd, en dat is eigenlijk best sneu. Hij was één van de weinigen die altijd met interessante lyrics wist te komen en had vaak genoeg ontzettend interessante basloopjes. Volgens mij gelooft hij ook allang niet meer in de richting waar Dream Theater nog steeds in wil. Het feit dat hij afstand gedaan heeft van het teksten schrijven toen men besloot dat de teksten zich altijd aan vastgestelde melodieën en rijmschema's moesten houden is dan ook een teken aan de wand.
LaBrie is aardig. Hij overschreeuwt zich niet meer als vroeger en weet vaak de juiste sfeer te scheppen. Ook hij krijgt het echter niet voor elkaar die belachelijk slechte lyrics goed te laten klinken.
Petrucci is eigenlijk de enige die af en toe nog wel eens iets memorabel tevoorschijn weet te toveren. Die momenten zijn eigenlijk veel te schaars en ook zijn gitaarspel wordt af en toe pijnlijk saai en voorspelbaar.
Het is eigenlijk vrij pijnlijk om te zien wat er na al die jaren van Dream Theater geworden is. Oorspronkelijk de grondleggers van de prog-metal zoals we die vandaag de dag kennen en waar bands als Mastodon en Porcupine Tree sterk door beïnvloed zijn. Eén van de weinige bands die het aandurfden om hun eigen weg te gaan in een tijdperk waarin de gladgestreken post grunge hoogtij vierde. Als band wilden ze zichzelf voortdurend uitdagen, met uitstekende resultaten.
Nu in 2009 lijken de oneindige stroom schouderklopjes van medemuzikanten, fanboys en critici ze lui te hebben gemaakt.
Die epische nummers slaan blijkbaar aan. Weet je wat, dan maken we toch gewoon drie van zulke nummers? Tempowisselingetje hier, solotje daar, dramatisch slotstuk en klaar is kees. Zo, de fanboys zijn ook weer tevreden. Twee makkelijke singles er bij voor de verkoop en voila: De nieuwe Dream Theater is daar.

Ik hoop van harte dat Dream Theater ooit nog weer eens zichzelf voor een uitdaging willen stellen, want als ze hiermee door gaan ben ik er helemaal klaar mee. 2,5*

Dream Theater - Octavarium (2005)

2,5
Dit album is toch behoorlijk gezakt in mijn achting. Ik heb het sinds lange tijd weer opgezet en het begint toch wel een behoorlijke uitdaging te worden om dit nog uit te zitten. Na het nog behoorlijk sterke Train of Thought is dit toch wel de eerste keer dat ze blijk geven van een gebrek aan frisse ideeën.

Routineus lijkt misschien nog wel het beste woord voor het gevoel dat hier opgeroepen wordt. Waar de opener mij aanvankelijk nog wel wat deed is maakt ook dit nummer inmiddels totaal geen indruk meer. Om dit dan op te volgen met zo'n ontzettend klef en zoutloos gedrocht als The Answer Lies Within is onbegrijpelijk. These Walls begint nog vrij episch maar is verder ook zo standaard en gelikt als het maar kan.

Dat laatste is misschien nog wel het meest opvallende aan dit album. Het avontuur met betrekking tot compositie en eigenlijk ook samenspel is totaal verdwenen. Stuk voor stuk zijn het eigenlijk vrij gelikte en voorspelbare liedjes. Prog voor beginners las ik hier ergens en eigenlijk is dat een erg treffende omschrijving van wat ik hier aantref. Zelfs "epics" zoals Octavarium en Sacrificed Sons volgen heel makkelijk de (gedeeltelijk) door hun zelf gebaande paden. Ik hoor hier eerder een band die heel goed een goede progmetalband kan nadoen dan dat ik hier daadwerkelijk nog geraakt wordt door enige vorm van passie over overtuiging.

Terwijl ik dit schrijf besef ik dat ik mijn eigen review van Black Clouds & Silver Linings grotendeels aan het herhalen ben en dat dit eigenlijk best sneu is. Ze zijn er blijkbaar niet in geslaagd om uit deze dip te komen en zitten naar mijn mening al drie albums lang alleen maar de fanboys tevreden te houden. 2,5*

Mastodon - Crack the Skye (2009)

4,5
Dat hier veel oude fans zullen afvallen had ik je van te voren wel kunnen vertellen. Dit is namelijk nogal een koerswijziging. Ik zou niet willen zeggen dat het geen metal meer is, maar het is wel een meer melodieuze en klassieke variant.

Zelf zien ze het als hun meesterwerk, en stiekem kan ik dat wel begrijpen. Het is meer, om het in hun eigen woorden te zeggen, "laid-back" en "airy". Er zit een heerlijk mysterieuze sfeer geweven door het album waarbij sfeervolle passages naadloos verweven worden met groovende riffs. Het voelt echt als één organisch geheel, iets wat ik bij het soms geforceerde Blood Mountain nog wel eens miste. Na in de vorige albums de technische grenzen opgezocht te hebben lijken ze in dit album volledig voor mysterie, diepgang, emotie en sfeer te gaan.

Sceptici moeten de oude sound van zich af durven zetten en zich open stellen voor de geweldige composities, melodieën en zanglijnen die hier bijna achteloos tevoorschijn getoverd worden. Vergeleken met Leviathan en Remission is dit namelijk sterk veranderde muziek die voor een gedeelte ook een ander publiek aan zal spreken. Ik heb het hier echter niet over een "commerciëler" geluid, het is nog steeds vrij episch en gelaagd allemaal. Wel zal het waarschijnlijk een publiek aanspreken dat meer in de progressieve (hard)rock hoek zit.

Laat je niet vertellen dat Mastodon soft is geworden, dit album schopt namelijk nog steeds erg veel kont. Ik vind hem tot nu toe beter dan het wisselvallige Blood Mountain en minder moeilijk om uit te zitten dan Leviathan en Remission. Op de lange termijn zou het wel eens hun meest interessante album tot nu toe kunnen zijn.

Metallica - St. Anger (2003)

2,5
Zo links en rechts zijn best aardige ideeën te ontdekken. Het totaalplaatje is er echter één van nummers die maar oeverloos doorzeuren en verschrikkelijk repetitief zijn. Elke vorm van zelfreflectie dan wel zelfkritiek ontbreekt hier waardoor het album gevoelsmatig eerder twee uur duurt dan de 75 minuten die het daadwerkelijk zijn. Vermoeiend is misschien nog wel het beste woord.

Die doorzagende zeikerigheid is trouwens ook al op Load begonnen en is ook op Death Magnetic nog steeds niet volledig verdwenen. In tegenstelling tot de jaren '80 albums waar de lengte van nummers vaak gerechtvaardigd werd door een veelvoud aan verschillende stukken bestaan de latere nummers uit een relatief beperkt aantal ideeën die echter tot in den treure doorgedramd worden.

Neurosis - The Eye of Every Storm (2004)

4,5
Eindelijk een "post-rock, post-metal of wat dan ook"-album dat me echt weet te overtuigen. De mannen van Neurosis weten voor de verandering wel eens hoe het moet. Stiltes zijn vaak even belangrijk als wat er wél gespeeld wordt.

Nummers worden geniaal opgebouwd en de emotie komt in tegenstelling tot veel andere vergelijkbare acts ontzettend sterk over. Geen goedkope strijkers er overheen pleuren maar gewoon precies doorhebben wat de muziek nodig heeft en vooral ook weten wanneer simpelheid genoeg is. De zanger heeft een prachtig ongepolijst stemgeluid waar ontzettend veel emotie uit voort komt.

Verder ook een ontzettend toepasselijke titel. Ondanks het rustige en desolate geluid is een onderhuidse spanning aanwezig die het geheel een ongekende diepgang geeft. Ze klinken alsof ze door hun krachten heen zijn maar er lijkt meer aan de hand te zijn.

Het is nogal moeilijk de sound en de emotionele impact van dit album in woorden te beschrijven zonder de indruk te wekken dat ik maar wat slap aan het lullen ben, dus laat ik maar afsluiten met een aanbeveling. Leg die Sigur Rós, Oceansize en Isis platen aan de kant en ga dit beluisteren.

Ik houd het voorlopig nog op 4,5* vanwege de geringe luisterbeurten die ik hier aan gewijd heb. Een verhoging is zeker niet uitgesloten. Pff, en dan moet ik Through Silver in Blood nog beluisteren. Dat belooft wat.

Opeth - Blackwater Park (2001)

5,0
Dit album mag het titel van meesterwerk zeker dragen. Als een "perfect storm" van verschillende factoren zitten we hier precies op het moment in de ontwikkeling van Opeth waarin alles eigenlijk bij elkaar komt. De voortschrijdende muzikale vaardigheden van de bandleden, de sterker geworden cleane zang van Akerfeldt, de verfrissende inbreng van Steve Wilson die het album ook nog eens een superieure productie weet mee te geven en de groeiende vaardigheid van de band om prachtige hooky melodieën tevoorschijn te toveren komen samen op een manier die alle verwachtingen overtreft.

Naar eigen zeggen heeft de band zich meer dan ooit gepusht om tot een organische wijze van muziek maken te komen en het resultaat klinkt er ook naar. Het album is een geheel geworden waarin een prachtige donkere sfeer door alle nummer heen sijpelt en ondanks de lange composities en vele omslagen de spanningsboog altijd in het oog gehouden wordt.

In plaats van liedjes hebben we hier te maken met muzikale passages die simpelweg ondergaan moeten worden. De enorme drive en power die ondanks al deze complexiteit aanwezig blijft is met name bewonderenswaardig.

Minder dan vijf sterren zou misdadig zijn.

Pain of Salvation - Be (2004)

Alternatieve titel: Chinassiah

5,0
Het komt in het hedendaagse muzikale klimaat niet vaak meer voor dat een band het aan durft om een muzikaal project van deze proporties op de wereld los te laten. Bands met pretentie worden al snel in het hoekje van de saaie proglullen geschoven waarbij moeilijkdoenerij hoogtij viert maar nooit echt doel getroffen wordt. Dergelijke luisteraars die al jeuk krijgen van het praten over albums als The Wall doen er misschien maar goed aan hier ver van weg te blijven. Wie zit te wachten op songs die behapbaar zijn en beschikken over een kop en een staart heeft hier eigenlijk niets te zoeken.

De luisteraar die echter moeite wil doen en zich volledig open durft te stellen voor de muzikale reis die dit album is zal hopelijk net als mij tot de ontdekking komen dat dit met gemak één van de beste concept-albums ooit is. Zoals zo vaak het geval is bij deze muzieksoort moet het album in zijn geheel beluisterd worden. Nee, nummers afzonderlijk beluisteren of skippen heeft geen zin en is doodzonde. Binnen één album wordt gefilosofeerd over het ontstaan van de mensheid, onze toekomst, God, de reden van ons bestaan, ons falen en vooral het verdriet en de onzekerheid die hier mee gepaard gaat.

De verscheidenheid aan muzikale stijlen die hier toegepast worden hebben een overdonderend effect die bij de oppervlakkige luisteraar opgevat zou kunnen worden als richtingloosheid. Niets is echter minder waar. Het muzikale vernuft waarmee deze verschillende ingrediënten toegepast worden wanneer het verhaal hier om vraagt plaatst de luisteraar voortdurend in de juiste emotionele toestand. Eenzaamheid en wanhoop lijken terugkerende emoties te zijn. Eigenlijk is het vooral de muzikale kant van het geheel die deze sterke emoties op roept bij de luisteraars. Het hoogtepunt is toch wel "Vocari Dei" waarbij de berichten van fans op "God's Answering Phone" vergezeld door een bijna filmische begeleiding een ongekende emotionele diepgang geven aan het album.

Verder ingaan op individuele nummers is eigenlijk zonde en zou afdoen aan de overtuigingskracht die van het album als geheel uit gaat. Het concept is van epische proporties en doodserieus, de muzikale en tekstuele uitwerking er van weet het echter te ondersteunen en zelfs te versterken. Bijna elke andere band was hier keihard mee op zijn bek gegaan maar Pain of Salvation lijkt hier boven te staan en levert een waar meesterwerk af. Ik geef 5* omdat ik niet meer kan geven.

Pink Floyd - Animals (1977)

5,0
Animals is met gemak het beste Pink Floyd album. Op geen enkel ander album komen al hun kwaliteiten op zo'n overtuigende manier samen. Waters bijtende maatschappelijke kritiek, prachtige composities met een perfecte spanningsboog en Gilmour's geweldige gitaarspel laten zien dat Pink Floyd helemaal geen oude mannenmuziek hoeft te zijn.

Dit is scherp, grauw, dromerig en ambitieus zonder ook maar een moment te vervelen. Nummers van 17 minuten waar geen noot te veel gespeeld wordt hoor je niet vaak, maar Dogs is er één van. Het experiment wordt niet geschuwd en het betaalt zich uit. De dierengeluiden zetten Waters teksten kracht bij en houden de composities interessant. Het bevat geen instant hits zoals WYWH of The Wall, maar wie dit album de tijd geeft zal ontdekken dat het geheel hier sterker is dan alle andere albums die Pink Floyd op de wereld heeft losgelaten. 5*

Riverside - Voices in My Head (2005)

3,0
Riverside heeft me nog eigenlijk nergens volledig weten te overtuigen en ook dit album weet hier geen verandering in aan te brengen. Ook hier wordt het duidelijk dat de potentie om ooit echt goed te worden wel degelijk aanwezig is. Prima ideeën met name in de eerste drie nummers laten het hier ook weer horen.

Vanaf The Time I Was Daydreaming verslapt de aandacht echter behoorlijk. Riverside heeft behoorlijk wat moeite om iets van spanning aan te brengen in hun nummers. Het begint een nogal grijs papje te worden dat zijn smaak al verloren heeft. Tel daar nog eens bij op dat de we hier met een behoorlijk matige zanger te maken hebben en het wordt een opgave om tot het einde te komen. En dat laatste is onvergeeflijk voor een EP nota bene.

Aangezien de eerste drie nummers wél de moeite waard zijn ben ik gul en geef ik een krappe voldoende. 3*

Steven Wilson - Insurgentes (2008)

4,5
Erg sterk album van Wilson. Zoals al eerder gezegd iets meer noiserock en shoegaze invloeden. Ook de composities zijn iets losser en experimenteler van aard. De sfeer kan variëert van donker naar erg dromerig. De oude meer psychedelische Porcupine Tree van de jaren '90 laat hier zijn gezicht weer zien zonder dat het een herhalingsoefening wordt. Sterker nog, Wilson laat horen in al die jaren veel bijgeleerd te hebben op het gebied van spanningsopbouw, compositie, en melodie. Ik vind dit één van de allerbeste prestaties uit zijn carrière en dat is gezien de lengte er van erg knap. 4,5*

The Tea Party - Splendor Solis (1993)

4,0
Uitstekend tweede album van The Tea Party. Het Zeppelin sfeertje zit er nog goed in, maar dat is veel meer uit liefde voor het soort muziek wat ze het liefste maken dan dat er sprake is van enig gebrek aan originaliteit. In je gedachten doemen als vanzelf weelderige nachtelijke oases op eventueel vergezeld van een volle maan en enig Arabisch vrouwelijk schoon.

U2 - No Line on the Horizon (2009)

3,5
Ik verhoog nog maar eens met een halve ster. Een heerlijk ingetogen en dromerig geluid heeft dit album toch. Helemaal niet zo standaard en recht-toe-rechtaan als door sommigen beweerd wordt. Perfect album voor de regenachtige herfstdag.

Ook opvallend dat we hier eindelijk weer met een album-georiënteerd U2 album te maken hebben. Er is duidelijk hard gewerkt om de juiste sound en sfeer te pakken te krijgen en wat mij betreft is het gelukt. Heerlijke klanktapijten staan overheersen waarbij het bekende pompeuse U2 geluid ingeruild wordt voor een meer ingetogen benadering.

Het album bevat weliswaar niet de bekende grote uitschieters en potentiële hits maar daar staat tegenover dat dit één van de meest consistente albums uit hun carrière is. De kritiek dat het geen echte vastomlijnde nummers bevat is begrijpelijk, maar eigenlijk niet van belang. Het is maar wat je belangrijk vindt. Muziek kan gezien worden als een ontdekkingsreis en een album als dit moet je gewoon ondergaan.

Geweldig album, en dat nog zo laat in hun carrière. Van het Rolling Stone-syndroom is godzijdank geen sprake. 4,5*