Een knappe prestatie van Radiohead: ze hebben een album gemaakt dat ik onmogelijk slecht kan noemen, maar waar ik liever nooit meer naar wil luisteren. Ik kan er niet echt de vinger op leggen. Misschien is het de mompelende zang, die eigenlijk ook wel bij de muziek past, misschien is het dat de spanning die er veelal ingebouwd is bijna nooit echt tot een climax komt, misschien is het dat ik die climax dan weer liever anders had willen horen, ook al is hij zo slecht niet. Vrijwel ieder nummer is herkenbaar, soms zelfs catchy, en dat voor een plaat die toch behoorlijk zweverig is. Het is knap, dat ongetwijfeld, maar het werkt gigantisch op mijn zenuwen. Dus ik geef het een 3,5*, en daarmee ben ik er klaar mee.

Weinig toe te voegen aan wat al gezegd is. Aantal goede, aantal mindere. Had ook liever een kleinere selectie (1 disc) gezien. Mijn favorieten: Caribou, Jacques Greene, Harmonic 313, Mark Pritchard, Illum Sphere. Four Tet en Jamie xx zijn ook prima.

Iets te druk en teveel dingen door elkaar voor mijn smaak, en het stemgeluid van de zangeres trek ik ook niet zo. Toch zit dit erg goed in elkaar, en kom ik niet onder een ruime voldoende uit, hier heeft men duidelijk tijd en moeite in gestoken.

Deze soundtrack heeft weer een aantal fraaie nieuwe stukken, maar de bekende thema's uit de vorige seizoenen worden wederom veelvuldig gerecycled, en geen enkele keer worden ze daar beter van. Slecht is het niet, maar al met al is de toegevoegde waarde t.o.v. de vorige vijf seizoenen maar klein.

Wel even heel andere koek dan de rest van de Medal of Honor-soundtracks. De muziek is met de setting van de game veranderd, en ook al zitten er nog heroïsche orkeststukken in, het doet veel denken aan de sfeer van soundtracks als Black Hawk Down en Modern Warfare. Andere koek dus, maar zeker niet minder.

Wat een onzin lees ik hier allemaal zeg.

Waar Rammstein op hun vorige albums nog veel leunde op hun industriële invloeden, heeft Rammstein op Rosenrot een sound gevonden die deze invloeden enkel gebruikt waar dit echt nodig is. Ik las het op last.fm maar de uitspraak kon ik me ongelofelijk goed in vinden, vooral op dit album. Till Lindeman is a Poet. Op hun vorige albums vond ik dat Duits maar een stom taaltje, maar Lindeman presenteert het hier zó krachtig maar toch zo breekbaar. Veel bands kunnen een groot voorbeeld nemen aan hoeveel emotie die man in zijn stem stopt.

En dan heb ik het nog niet gehad over de instrumentatie, oh jongens luister eens naar Spring (die solo!), of het trompetachtige gebeuren in Wo Bist Du. Na het werkelijk vernietigende (gemiddelde deathmetalband kan hier niet tegenop) Zerstören keert de band weer terug met het geweldige Hilf Mir en sluit af met het wederom vernietigende maar qua opbouw zó mooie Feuer und Wasser en het tedere Eind Lied. Alleen Te Quiero Puta gooit roet in het eten, maar daar kan ik mee leven.

De cd is trouwens prachtig verpakt. het boekje laat behoorlijk wat geesteszieke foto's zien, en dat sluit perfect aan bij deze cd. die Oor recensie destijds sloot wel goed af. Een fraai saluut!

Ook niet helemaal mijn favoriete genre, maar op zijn tijd kan ik best van industrial metal genieten. Deathstars heeft bijvoorbeeld een paar nummers die ik echt wel graag draai. En in een ver verleden was ik groot fan van Celldweller.

Deze plaat klinkt mij dan ook niet verkeerd in de oren. Alles is netjes verzorgd, en zowel heer als dame heeft een goede stem. Mijn bezwaar is vooral dat het wat té gelikt, ik zou zelfs zeggen poppy, is. Wanneer de harde riffs of zelfs grunts worden losgelaten bevalt Rave the Regviem mij op haar best. Ook een slepende gitaarsolo zoals aan het einde van Till Death Do Me Part staat de band goed! Maar dat is in een ruwe schatting helaas maar een krappe 10% van deze plaat. Niet echt mijn ding dus inderdaad, maar ik kan het vakmanschap wel waarderen.

De eerste twee nummers zijn al genoeg om deze plaat in huis te halen. Wat een pareltjes. De rest is ook niet slecht, zeker Rhythm in the Pews en Tiny Geometries niet, maar die eerste twee nummers, echt pure ambient-klasse. Of is het new age? Hoe dan ook kan dit tippen aan de beste "uplifting" ambient van na de eeuwwisseling.

Ik weet niet zeker of ik een ander album heb of dat deze hier verkeerd is ingevuld, want mijn tracklist is met tien nummers + (langere) intro iets langer. Mocht het een wereld van verschil zijn, mijn excuses maar vooralsnog geef ik American Violence een 3*, vanwege de prima hardcore die mij echter niet in het bijzonder aanspreekt. Geen gerichte kritiek tegenover de band dus.

Als ik weer eens te veel opgeblazen dubstep of electro house heb gehoord, is dit misschien wel de beste plaat om mee tot rust te komen, binnen de elektronische muziek althans. Van ambient kan ik soms ook behoorlijk rusteloos raken, dit zweeft ergens tussenin: het heeft die heerlijke continu aanwezige beat, maar is nergens overdreven, opgeblazen of schreeuwerig. Muziek om door je koptelefoon te luisteren, met je ogen dicht, cool kijken, en dan zachtjes met je hoofd meeknikken.

Ik heb ongeveer hetzelfde met deze plaat. Ik hoorde een nummer van deze plaat, en was positief onder de indruk. Het is alleen verder heel veel van hetzelfde, en in dit genre kan dat nogal eens vervelend uitpakken. Out of an Ancient World heeft weinig pit of interessante variatie voor zover ik horen kan, en de teksten dragen ook niet echt bij aan mijn luisterplezier. Een krappe voldoende.

Los van de voorgangers op deze pagina wilde ik zelf al beginnen aan een Rush-marathon. Leuk dus om te zien dat ik wederom zal kijken en vergelijken naar/met de reviews van een paar anderen. Voor mij is Rush een veel minder bekende band, ik ken "slechts" de hits en bekende albums. Maar zo heb ik ook weer nog nooit wat slechts van Rush gehoord, dus dat maakt me alleen maar meer geïnteresseerd.

Dit debuut maakt al veel indruk. Blijkbaar heeft Rush hier nog niet helemaal het niveau van later, en dat hoor ik ook wel, maar in directe concurrentie met Led Zeppelin, Deep Purple (riedeltje) kan dit album ook gewoon heel erg goed meekomen. Wat mij betreft hoor je hier al echt wel dat Rush veel in zijn mars had. En ik verwacht hem best nog een paar keer op te zetten, het is gewoon een erg goed album!

Even een vernieuwde mening, toch: Prima plaat, band durft gelukkig te experimenteren, maar Station was destijds een echte 'ontdekking', en heeft veel voor mij betekend. Geneva slaagt er niet in om zo'n indruk te maken, al is dit een enorm sfeervolle en muzikaal gezien zeer sterke schijf. Daarom gewoon een ruime voldoende.