Zit potentie in, en is bij vlagen leuk, maar mist wat pit, waardoor het regelmatig wat flauw overkomt.

In vrijwel alle aspecten een standaard rockplaat. Vandaag de dag betekent dat: saai, voorspelbaar, zonder diepgang. De zang van Tate is leuk, maar zonder muziek van hetzelfde niveau ben je hier toch snel op uitgekeken, lijkt me.

Ik vind de elektronica persoonlijk enigszins cheesy. Het lijken allemaal wat standaardeffectjes uit een keyboard te zijn, daar had denk ik veel meer ingezeten. Toch bevallen de songs mij, door hun hypnotische karakter, best goed. Waar dit precies in zit, ik weet het niet, ik denk de repetitieve gitaren. De vocalen zijn nu ook weer niet van een torenhoog niveau. Ik schat dat ik ergens uitkom rond de 3,5*, omdat het eindproduct sfeervol en meeslepend is. En dat lijkt ook de bedoeling te zijn geweest.

Prima plaat, maar Gidge is toch net wat te minimalistisch naar mijn zin. In meerdere nummers hoor ik fijne melodieën, maar ik zou liever gehoord hebben dat daar wat meer op zou zijn voortgebouwd. Een nummer als White Curtains bijvoorbeeld zit goed in elkaar, maar doet voor mij uiteindelijk niets meer dan het zijn van muzikaal behang. Een nummer als Lit heeft een mooie pianomelodie als basis en een een fijn Burial-ritme, maar mist dan toch een eigen smoel. Midra vind ik een sterke track, maar al met al vind ik de muziek amper meer karakter hebben dan de hoes.

Echt een goed voorbeeld van een album dat als geheel goed is. Natuurlijk is 8:07/5:23 een hoogtepunt, en zo zijn er nog wat goede momenten, maar los is verder geen van deze nummers zo sterk als het geheel is. Wat mij betreft een van de betere ambientplaten ooit.

Ik zal wel nooit een echte liefhebber van het genre zijn geweest. Killswitch Engage en Shadows Fall hebben me bijvoorbeeld nooit echt weten te raken. Ik heb wel mijn favorieten, en ken ook wel albums die wat mij betreft het genre overstijgen.
Dit is er wat mij betreft geen. Als ik dit anno 2016 luister, hoor ik veelal gedateerde genrekenmerken, die bovendien door anderen beter gedaan zijn (ik denk dan aan vooral aan Lamb of God en Chimaira, hoewel die laatste band ook al jaren over zijn top heen is). De zang is niet typisch, maar ook niet bepaald mooi.
Al met al is het wel ok, maar geen plaat die in retroperspectief heel veel te bieden heeft.

Nu vier keer geluisterd en ik stop ermee. Tijdens de eerste helft hoor ik nog wat leuke stukken, maar bij de tweede verliest men geheel mijn aandacht. Op zich helemaal niet verkeerd, maar om een of andere reden verkies ik zelfs als achtergrondmuziek andere dingen. Terwijl ik F#A# wel erg boeiend vind.

Ik sluit me aan bij de mening van Ddk. Het verwart mij al sinds ik From Mars to Sirius voor het eerst hoorde in 2008, maar ondanks mijn liefde voor Baroness, Kvelertak, Mastodon, enzovoorts weet Gojira mij simpelweg niet te raken. Dat was toen zo en dat is met Fortitude nog steeds zo. Dit is echt een hele goede plaat, en ik kan er vrij weinig op aanmerken. Ik kan er dus nog steeds niet mijn vinger op leggen waar dit aan ligt, maar ook deze nieuwste worp komt voor mij niet voorbij 3,5 sterren.

Erg leuk album van deze Haagse band. De jaren tachtig leven volledig op, en met de nodige humor bovendien. Zo richting het einde heb ik soms het gevoel dat er wat herhaling in zit. Maar Goldband heeft me enthousiast gemaakt over een Nederlandstalig album, en dat gebeurt niet vaak! Voor mij zeker vier sterren waard.

Was benieuwd wat ik hier tegenwoordig van zou vinden, aangezien het een aantal jaren toch wel tot mijn lievelingsmuziek behoorde. Herbeluistering kwam echter lang niet zo positief uit als bij de Chronicles, in bijna alle aspecten net toch weer een stapje kinderachtig en vaak een beetje té. Joel en Benji hebben gewoon geen punkstemmen, en dat resulteert in een cd die ik persoonlijk slechts serieus kan nemen omdat ik het vroeger zo waardeerde. Verder is de cd muzikaal toch wel ruim voldoende geschreven, alles blijft hangen en de melodieën zijn prettig. Niks bijzonders, gewoon goed.

Gorillaz hebben al heel lang niet meer mijn aandacht veel langer dan één nummer weten vast te houden, en dat blijft helaas zo. Dit album begint erg goed met Strange Timez, dat ik denk ik nog veel ga luisteren. Daarna hoor ik met Valley of the Pagans, Pac-Man en later Désolé nog wat leuke nummers, maar de rest doet het echt niet voor mij. De bonustracks wil ik bijna allemaal skippen, gelukkig staan ze niet op het "gewone" album zoals ik eerst dacht. Het krijgt wel weer een voldoende, het zit beduidend goed in elkaar, maar het doet gewoon niet zoveel voor me.

Somebody en State of the Art zijn bijzonder goede nummers, de rest van het album zit hier en daar wel wat leuks tussen maar ik word het desondanks snel beu. I Feel Better, Eyes Wide Open e.d. zijn gewoon net iets te luchtig voor mijn smaak. Mij werd de voorganger van Making Mirrors ook aangeraden, dus die ga ik binnenkort maar eens proberen.

Deze band heb ik overgeslagen sinds Iron Will (2008). Men heeft sinds dien blijkbaar netjes iedere twee jaar een album uitgepoept. Muzikaal klinkt het echter nog precies hetzelfde. Deze mannen zijn duidelijk volbloed metal. Ze hebben een perfect oog voor de thematiek, raken qua productie de juiste snaar, en doen ook goed mee in het tourcircuit. Het zou me dan ook verbazen als met plotseling met een stijlwijziging op de proppen kwam. Ik heb er wel weer een 3,5*'je voor over, maar hoger gaat het met deze lage originaliteitsgraad niet snel worden.

Erg mooie plaat. Ik moest er wel even aan wennen! Je hoort tegenwoordig namelijk veel elektronica waarin de piano centraal staat, maar meestal is het melancholisch, minimalistisch of neoklassiek. Op All The Unknown daarentegen, is de piano als een leadzanger van een rockband. Hij drijft de nummers voort, hij geeft het een punch mee, hij brengt dynamiek en weerhoudt de muziek er gedurende de volle 53 minuten van om saai te worden. En hoewel de meeste nummers een sterke drive achter zich hebben met de repeterende pianomelodieën en elektronische beats, is er veel variatie in emoties te horen. Je moet van goeden huize komen om instrumentale muziek als deze een album lang interessant te laten blijven, en ik ben blij om te constateren dat dit zeker geldt voor Grandbrothers! Mijn voorlopige favoriet van 2021.

Heb een beetje een dubbel gevoel over dit nieuwe album van GRiZ. Er staan een paar heerlijke zomerse nummers op zoals de eerste twee, A New Day, The Prayer, Caught Up... Maar sommige nummers vind ik echt saai of zelfs irritant, zoals My Friends, Cruise Control and I en Maybe. Een dik uur vind ik al erg lang voor dit soort (niet heel diepgaande) muziek, dus minus die drie nummers had je al een veel prettiger album gehad. Toch zijn de uitschieters op dit album echt wel goed voor een ruime voldoende.

Dit maakt goede kans op de titel van de meest trippende plaat van 2017. Deze hele plaat staat in het thema van psychedelische drugs, en is zo gigantisch springerig dat je er waarschijnlijk spontaan niet goed van wordt. Ik waardeer het idee en de originaliteit, maar ik zie mezelf het eigenlijk in geen enkele gelegenheid opzetten, behalve als ik wil horen hoe ver de grenzen van de muziek (nog steeds) opgerekt kunnen worden. Dat is op zich genoeg voor een voldoende, maar om eerlijk te zijn verwacht ik dat het daar ook echt bij blijft.

Voor mij een beetje een wisselvallige plaat. Mr. Decay is een leuk nummer, maar verder verder boeit de plaat met tot en met nummer acht niet echt. Het is wel oke, prima nummers allemaal, vooral geschikt voor studeren, maar niets écht goeds, voor meer dan 4* waard. Acróstico tot en met The Verdict vind ik dan weer een stuk beter, met name Beautiful Life en The Verdict. Al met al een prima plaat, maar te veel van hetzelfde voor een hoger cijfer.

Ik hoor zo nu en dan fragmenten die me erg bevallen, en het is dan ook jammer dat men er het merendeel van de plaat een beetje een potje van maakt (volgens het boekje speelt en qua songwriting niet echt uitblinkt). De plaat begint leuk, maar een gebrek aan karakter (Opeth-kloon zou ik ook weer niet zeggen) breekt de muziek al vrij rap op. Niet verkeerd, maar het wordt meer een soort achtergrondmuziek, en dat kan de bedoeling niet geweest zijn.