Al mijn beluisterde platen krijgen richting oudjaar nog een draaibeurt, om de jaarlijst uit te balanceren zeg maar. Zojuist kwam Blue Record dus voorbij, en momenteel draait ter vergelijking Red Album nog eens. En ik moet eerlijk zeggen, Blue Record vind ik minder. Het hangt niet allemaal even lekker samen, men springt te snel van het een naar het ander en het is net wat te happy en melodieus. Dus er zit een kleine verlaging in, en ik ben bang geen plaats in de jaarlijst.

Blijft wat mij betreft een ijzersterke plaat. Zeker de eerste helft gaat van kunststuk naar kunststuk. Op de tweede helft staan twee wat mindere nummers, namelijk Aleph en Grad (hoewel nog steeds goed). Voor de rest is ieder nummer zeker vier sterren waard. Bovendien is het als album erg sterk opgebouwd en is er veel samenhang tussen de nummers. Dat maakt ook een pluspunt.

Tsja, bij mij komt het toch vooral over als een soort experiment dat nog niet helemaal goed uit de verf komt. Een voldoende krijgt de band hier wel, ik kan de experimenteerdrang en de rare combinatie van ritmes, melodieen en stijlen wel waarderen, maar geen ruime.

Ik ben niet onder de indruk. Het blaast wel, maar aan dynamiek is er zowat niks te beleven. Het geluid is voor 99% hetzelfde als dat van de twee voorgangers, maar die ene honderdste procent is dus net de toevoeging van kleine details en het afschuren van dat scherpe randjes, wat van Evangelion een plaat maakt die op technisch niveau een stap verder staat, maar de lat die door zijn voorgangers gelegd werd niet haalt. Laat die Collin Richardson maar gauw weer opstappen.

Leuke formule, alleen beide albums hebben slechts twee tot drie leuke nummers, verder is het veel van hetzelfde, dan moet je er voor in de stemming zijn.

Beneath the Massacre vind hier op Dystopia heel goed de balans tussen technisch hoogstaand en bruut, en dat is knap.

Het is misschien toch wel een groeiplaatje, want ik heb hem de laatste dagen meermaals gedraaid en ik blijf ervan genieten, en heb ook geen last meer van verveling door de lange speelduur. Daarnaast begin ik de sterkste songs ook steeds meer te waarderen. Night, B4 the Dual, Light Bulb zijn gewoon echte klassiekers.

Voorlopig geef ik deze plaat slechts drie sterren. Het is allemaal bepaald niet slecht, maar het verrassingselement is er voor mij ook echt totaal uit. Of het muzikaal interessant genoeg is voor een hogere score moet nog blijken bij herhaaldelijke beluistering maar voorlopig wil ik dit bij lange na geen topplaat noemen.

Dubstep vs. metalcore. Niet eens zo slecht eigenlijk, maar desondanks geen blijver, verwacht ik. Het is allemaal zo hip en futuristisch dat het over 10 jaar moeilijk nog steeds interessant kan zijn.

De Bar-Kays als backingband en Isaac Hayes die ook wat steentjes achter de schermen heeft bijgedragen. Dat is dus nog geen garantie op een goede plaat, want in mijn oren is dit een gezapige boel. Gladjes, netjes binnen de lijnen, niet slecht maar ook weinig memorabel. Zo hebben we ze vandaag, en zo waren ze er in 1971 ook.

Ik ben nu zodanig bijgedraaid over dit album dat ik Biomechanical wel wil bestempelen als behorend tot de top 3 moderne thrashbands. De productie is compleet anders dan bij het gemiddelde moderne metalalbum, veel minder 'spierbal-effect' maar veel meer overrompelend. Double bass word ingezet niet om de non-kwaliteit van te drummer te verstoppen, maar om de muziek nog een extra adrenalineboost mee te geven. De zanger schreeuwt als een bezetene, en knijpt er daarbij op een 300 km/u nog wel eens een melodieuze zanglijn uit. Ook dat is een ingrediënt wat dit album zo wegblazend maakt. En dan heb ik het nog niet over de soms ijskoude sfeer, de achterliggende thematiek, de dolgedraaide ritmes en het keiharde thrashriff- en solowerk.

Moet er toch op terugkomen. De afwerking is zeker genoeg voor een ruime voldoende, maar 58 minuten is gewoon veel te lang voor een cd waar toch te weinig afwisseling op voorkomt. De verveling slaat op een gegeven moment toch wel een beetje toe, net op het moment dat het songmateriaal ook een beetje gaat inboeten. Inhale the Sulphur is dan weer een leuke opleving, maar verder doet een gebrek aan échte inhoud, en genoeg kwaliteit voor een heel uur Black Comedy hier de das om.
Prima muziek, maar niet genoeg om het te herbeluisteren.

Cliché powermetal. Wel erg goed uitgevoerd allemaal, maar voor mij nauwelijks de moeite van het herbeluisteren waard.

Geen heel bijzonder album op zich zelf, maar dat heeft vooral te maken met het feit dat het duidelijk voor een film is geschreven. Veel herhalende thema's, korte nummers, etc. Qua sound is dit een hele interessante verkenning van nieuwe toepassingen voor zijn kenmerkende palet aan rauwe maar toch melodieuze elektronische klanken. Op zich wisten we door Fuck Buttons natuurlijk al dat deze man geen "one trick pony" is, maar ik zou hem graag de wat kalmere maar toch dreigende sferen zien opzoeken als Blanck Mass. Bijvoorbeeld op een volgend studioalbum!

Dat had ik fout.

Het is even wennen, maar de aanpak van Bleed the Sky is gewoon veranderd. Het debuut was al net even anders dan de gemiddelde genregenoot, maar op Murder the Dance is dat in het kwadraat. De productie is rauw, hol en gemeen. De muziek is vaak melodieloos, hard en koud. Veel meer terug naar de essentie, als het ware. Ik kan deze plaat daarom zeer waarderen. Paradigm in Entropy was epiek, Murder the Dance is wanhoop.

Nog steeds een plaat die zijn mannetje staat, ondanks (of juist dóór) de afwijkingen van de genrestandaarden. Ik heb het dan over de niet al te zuivere zangpartijen, de karakteristieke maar eerlijk gezegd ook matige productie, de vele onverwachte breaks en genrevreemde elementen (hoewel ook weer bij lange na niet genoeg om progressief genoemd te worden). Oneffen, maar daardoor sprong men er in 2005 wel uit, zeker met sterke songs als Minion en Borrelia Mass. Gated vond ik altijd ook een geweldige instrumental.

De opvolger kwam er wel, en ik begreep dat de band er zelf erg blij mee was, maar voor weinig luisteraars zal het aangevoeld hebben als de ingeloste potentie van Bleed the Sky. Zo ook ik, en uit interesse heb ik de band maar eens gegoogeld. Het genre is inmiddels al twee keer gestorven en weer gereïncarneerd, en wie kwam er vorig jaar met het nieuws een album aan het opnemen te zijn, terug van weggeweest? Juist!

Bleed The Sky Return From Hiatus, Work On New Album | Theprp.com

Ik kijk er al naar uit!

tadaatjes, mijn recensie voor www.zwaremetalen.com[/url]

Devin Townsend is een halfgod. Of een God zelfs wat mij betreft. Naast dat hij onder zijn eigen naam, natuurlijk Strapping Young Lad en een aantal andere uiteenlopende projecten, zijn stempel zette staat hij ook als producer absoluut zijn mannetje. Zo blijkt maar weer eens met de nieuwe Bleeding Through.

Ik moet bekennen dat ik slechts in geringe mate bekend was met deze band, en ze vooral aanzag als "weer één van die" talloze melodic death metal bandjes. Welnu, Bleeding Through heeft aan mij met Declaration het volledige tegendeel bewezen. Waarschijnlijk juist door deze verwachting werd ik compleet weggeblazen. Na een rustige intro volgt de uitroep 'Tonight, we dine in hell!' en barst het titelnummer los. Wat volgt is een intens (tsja, Devin Townsend) brok orkestraal bombastische melodieuze death metal met een hoop core en hier en daar wat punk invloeden. Bleeding Through heeft zich hierbij absoluut onderscheiden van die "zovele" genregenoten. De blastbeats vliegen je om de oren, en het percentage zang dat clean gedaan word is behoorlijk teruggedrongen in vergelijking met de voorgaande albums. Bovendien is men ook niet bang voor een rustpuntje hier en daar. Hierdoor barsten de opvolgende nummers nog eens twee keer zo hard los (luister maar eens naar de epische meesterwerkjes There Was a Flood en Sister Charlatan).

Positieve verrassing dus. Volgens de biografie heeft Bleeding Through zelfs een screamo-verleden achter de rug. Gelukkig niks meer van terug te horen. Met Declaration heeft de band zichzelf bewezen als een van de sterkste melodieuze death metal bands die op dit moment actief zijn. Nu nog benieuwd of het live ook zo gereproduceerd kan worden. Op cd staat het in ieder geval als een huis!

Net toen je dacht dat metal niets verfrissends meer te bieden had...

Bloodiest trok in 2011 (zo lang geleden alweer) al mijn aandacht met het geweldige Descent, en dit nieuwe album is net zo goed, zo niet beter. Mijn interesse in metal is tegenwoordig vrijwel uitsluitend te danken aan bands als deze, die met grotendeels klassieke middelen iets neerzetten wat daadwerkelijk origineel klinkt, een eigen karakter heeft, en ook nog met memorabele composities. Je luistert het niet elke dag voor je lol, want behoorlijk duister is het wel, maar het laat je niet los. Een vroege favoriet voor de jaarlijst van 2016!

Mooi stukje, het is neerslachtige muziek inderdaad, maar er schuilt zeker hoop in. Het bestaat over het algemeen uit veel lichte klanken, en ook dat komt overeen met de hoes, en dan doel ik dus op de spierwitte achtergrond. Muziek van contrasten is het.

De eerste vier nummers vind ik prachtig, Michicant vind ik ook redelijk goed, maar de opvolgende nummers weten me toch lang niet zo te pakken. Beth / Rest vind ik ook erg aardig, maar ik vind dit nummer niet echt bij de anderen passen. Het is nog maar even afwachten of de rest groeit, of dat ik de aangegeven nummers nog zoveel beter ga vinden dat ik alsnog een hogere stem uitbreng. Desondanks een waardevolle ontdekking voor mij, want Perth tot Towers ga ik zeker vaker opzetten, prachtnummers.

Ik heb het album toch nog eens goed beluisterd, en eigenlijk vind ik alleen We Could Forever en 1009 mindere nummers. Verder is het heel divers, muzikaal zeker niet achterhaald of 'makkelijk'. De nummers zitten sterk in elkaar, en voor de verandering (vergeleken met veel chillout-muziek) zijn de drumpartijen ook nog eens van hoog niveau (Animals en El Toro als goede voorbeelden).

Wauw, ik ben echt onder de indruk van deze plaat. Zeker geen "one trick pony", zeker niet je typische symfo-black. Echt goede songs, creatief. Met een goed oog voor de "klassiekers", maar ook met heel veel eigen karakter. Gaat nog vaak beluisterd worden!

All Fours - ik ken de voorgangers niet - is een technische maar daardoor niet minder beukende blackmetalplaat. Bosse-de-Nage schrijft sterke composities, en persoonlijk vind ik het eigenlijk zonde dat de muziek weinig ruimte krijgt om te ademen. Het gaat en gaat maar door op hoog tempo. Af en toe ligt het even stil, en dan gebeurt er direct ook bijna niets meer, totdat het gaspedaal weer vol wordt ingetrapt. Wat mij betreft is dat een wat luie vorm van dynamiek creëren. In ieder geval heeft het bij mij eerder een effect van verveling dan dat het indruk maakt. Door het uitstekende muzikantschap krijgt All Fours zeker een 3,5*, maar meer heb ik er voorlopig nog niet voor over.

Echt een lekkere plaat, typisch Boys Noize maar toch weet hij te verrassen met bijvoorbeeld het springerige ritme in Dynamite en de verrassend feestelijke geluiden in het desondanks knallende Rock the Bells. Het enige wat mij stoort is dat het tempo over het algemeen laag ligt (120 bpm of zelfs rond de 110 op sommige nummers), terwijl zeker op de tweede helft van het album de nummers best wat meer pit zouden kunnen gebruiken.

Setzer wisselt zoals vaker heel goed (Sixty Years, Wild Wind) af met heel matig (When the Bells Don't Chime, St. Jude). Al met al een voldoende plaat, maar hij was stukken beter geweest wanneer enkele nummers (in ieder geval 3, 4, 6 en 10) er niet op hadden gestaan.

Als je deze plaat nu terughoort kun je heel duidelijk horen dat hier de basis word gelegd van structuren die de volgende jaren zo ommendig vaak herhaald zouden worden door genregenoten, maar dan op een vrij rauwe en nog verre van perfecte manier. Het heeft wel wat, vooral door de humor die de band erbij gooit, maar de hardere nummers zijn niet echt boeiend en de sound is nog wat droog.

Ze hebben weer wat bijzonders gemaakt... Het is een beetje een hak-op-de-tak-EP, waarop we keiharde metal horen maar ook, wel, Babymetal, electronic, autotune, en voluit popmuziek. En dat alles soms afgewisseld in hetzelfde nummer. Bring Me The Horizon speelt het beslist niet veilig, en dat kan ik waarderen, maar het is het voor mij niet helemaal. Ik hoop dat ze nog eens een echte metalplaat maken zoals Suicide Season of Sempiternal. En die zou er zomaar nog eens kunnen komen, dus ik hou ze in de gaten.

Pas bij nummer 7 en ik hoor het al, dit is weer een heerlijke plaat! Ik vond Suicide Season ook geweldig, nog steeds eigenlijk. De opvolger vond ik minder, het raakte me eigenlijk niet, maar Sempiternal heeft alles: melodie, epiek, grooves, intensiteit, variatie. Heb nog weinig échte knallers gehoord dit jaar tot nu toe, dus ik zie wel een jaarlijstplek voor dit album.

Ik ben enorm overtuigd door dit album. Ik durf het zelfs wederom een genredrager te noemen. Dat was Pray for Plagues in ieder geval, kijkend naar hoeveel bands die stijl overgenomen hebben. Dit album is een stuk moderner, technischer, voorzien van veel meer productiefoefjes enzovoorts. Maar de enorm catchy songs, het artwork, de teksten en zelfs het uiterlijk van de bandleden; het past allemaal. Of die stijl je nou bevalt of niet.

Ik waardeer het als artiesten teruggrijpen op muziek uit het verleden. In het geval van disco/funk waardeer ik het nog meer, want van die genres ben ik zelf groot liefhebber. Dat wil zeggen: ik weet dat er een kracht zit in het genre die soms goed wordt neergezet, ook al is het merendeel van de uitgebrachte platen ongeïnspireerde, gezapige zooi.

Ik snap dus niet dat artiesten die anno 2016 teruggrijpen op disco (Justice) of funk/r&b (Bruno Mars) zoveel van die gezapige zooi emuleren. Zoals Versace on the Floor en Too Good to Say Goodbye: dit is toch de reden dat elke muziekliefhebber blij is dat de jaren 70 en 80 voorbij zijn?

Nu blijven er dan wel wat nummers over die de energie van funk wel over weten te brengen. Maar mwoah, echt sterk vind ik die ook niet. In de jaren '70 stonden veel bands onder een flinke productiedruk wegens albumdeals, dus is het begrijpelijk dat er soms wat zwakke broeders tussen stonden. Bruno Mars heeft echter vier jaar de tijd gehad voor dit album, en kan ook echt een legendarische funktrack schrijven, getuige Uptown Funk. De ideeën van dit album komen voor mij dus niet echt uit de verf. Maar de muzikale richting kan ik alleen maar waarderen, ik hoop vooral dat die verschrikkelijke liefdesballades de volgende keer ver achterwege blijven.

Ik had hem al een 2,5* gegeven, ik vond er helemaal niks aan!

...en toen kwam hij toch weer toevallig voorbij. En draaide ik hem nog maar een keer, en nog een keer. Ik moest even geen beats verwachten, geen instant gratification. Deze plaat groeit wat langzamer, en raakt wat dieper, dan de meeste Burials. Geen house of iets wat daar ook maar op lijkt. Ambient doorspekte de muziek van Burial natuurlijk altijd al. Maar nu hij het zijn volledige aandacht heeft gegeven, is het pas duidelijk hoe briljant goed hij erin is. Dit is de meest interessant ambientplaat van de afgelopen paar jaar voor mij.

Dit is de soort metal waarvoor ik me een beetje schaam. Ik zoek dan wanhopig naar een goed excuus waarom ik het luister, wanneer anderen zien/horen dat ik ernaar luister. Het is van alles wat, maar van niks alles, en de cleane zang komt bij mij wat ongemakkelijk aan. Bij dergelijke albums (iets wat ik ook sterk heb met een band als Scar Symmetry) ga ik me dan afvragen of ik eigenlijk nog wel van metal houd, want als dat dit soort wanstaltige pogingen tot het creëren van 'iets nieuws' oplevert, schaam ik me daar eerlijk gezegd een beetje voor. Het is weer die zoektocht naar de ultieme combinatie tussen melodie en bruutheid, en ook deze band slaagt er in de verste verte niet in dat equilibrium te bereiken. Dat er soms leuke stukjes in zitten is dan mooi, maar al die poespas erbovenop (die keyboards zijn zo misplaatst als suiker in bier) doet het gewoon niet voor mij.