Was dit Ice Cubes poging Dre te verslaan op zijn eigen grond? De beats klinken bijna allemaal als (niet heel goede) imitaties van The Chronic. Dit is duidelijk niet Cubes sterke punt, ik hoor hem in ieder geval veel liever op de snellere en meer funky beats van de vorige twee albums.

Prima melodieuze punk/hardcore. Vooral de zang geeft dit zijn charme, naast de vaart die erin zit. De vlotte stukken zijn het gaafst, bijvoorbeeld in Fill in the Blanks. Ook A Place Called Home is een heel tof en herkenbaar nummer.

Savage Sinusoid is echt een soort rariteitenkabinet. Ik voel er niet zozeer een gerichte artistieke visie achter, als wel simpelweg een onstuitbare experimenteerdrang en daarbovenop een behoefte aan muziek met pit. Misschien is "met ballen" een goede term, maar het schopt je vooral in de ballen.

Vernieuwend is het beslist niet. Het leent van de breakcore, de djent, de industrial, de metal met operazang leunt zelfs wel heel erg aan tegen Diablo Swing Orchestra. Maar aan zulke lekker geflipte muziek is er nog steeds geen overvloed, dus ik verwelkom iedere band die het zich eigen maakt!

Nog even geen oordeel, ik zal hem nog een paar keer vaker luisteren. Maar er gebeurt genoeg interessants voor mij!

Gekke plaat van Ihsahn, hij gaat heen en weer tussen fraaie technische prog en veel te zoete zanglijntjes (die me eigenlijk een beetje aan een boyband doen denken), zoals op Twin Black Angels. Ik waardeer de muzikant en zijn vroegere prestaties, maar ik kan hier erg weinig mee.

Van de death metal voor de tijd dat alles werd overspoeld met core is dit een van mijn favoriete platen, terwijl ik veel andere albums/bands in het genre toch vrij snel zat ben. Echt een niet lullen maar poetsen-plaat, zonder samples of zinloze one-liners en met een loodzware en donkere sfeer die muzikaal ook nog eens goed in elkaar zit.

Terugblikkend vind ik dit toch nog steeds een erg goede plaat. Praktisch elke song is sterk, vooral de refreintjes zijn veelal heerlijk. Wel heeft het album één gigantisch minpunt, namelijk de oerlelijke snaredrum zoals je die bijvoorbeeld heel goed hoort in Dead End. Daar had echt makkelijk wat aan gedaan kunnen worden.

Wordt een beetje saai na een tijdje. Objectief gezien dezelfde kwaliteit als het debuut, maar het doet me minder.

Band van "de stiefzoon van" Max Cavalera, vrij simpele beukmetal met thrash- en lichte death-invloeden met wat melodieuze momenten nu en dan. Over het algemeen een vrij saaie cd, komt niet ver boven de middenmoot uit.

Prima grindcore. Geen fratsen, dat scheelt.

Intronaut staat al sinds na de eerste plaat bij mij te boek als "prima" progmetal: muzikaal zeer sterk, prachtig artwork, maar het springt er toch nooit helemaal uit. De maximale score die ik de band ooit gaf was 3,5 sterren. Ik denk dat het, zoals Don Cappuccino zegt, aan de vocalen ligt. Ze passen net niet helemaal lekker, en zijn ook gewoon niet van een bijzonder hoog niveau. Ook Fluid Existential Inversions komt daardoor weer prettig bij mij binnen, maar wordt hierna waarschijnlijk nooit meer gedraaid.

Bij het horen hiervan schieten er twee namen door mijn hoofd; Gojira en Burst. De sound is echter chaotisch, hard, biedt weinig houvast en al helemaal in vergelijking met Burst, weinig rustpunten. Veel technisch geknutsel met slechts sporadisch atmosferisch werk. Na een luisterbeurt komt het me ongeveer wel mijn strot uit door het gebrek aan melodie en richtingsgevoel.

Een plaat waar je de tijd voor moet nemen, maar die je door zijn relatief lage tempo ook tot rust kan doen komen. Een rijk muzikaal palet, Hayes' diepe stem, fijne composities... Tekstueel grotendeels eenzijdig (liefde, liefde, liefde), dit aspect ligt me niet helemaal, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt. Sterker nog, als er iemand een monopolie op liefdesliedjes zou krijgen, dan zou ik Isaac Hayes nomineren.

Celestial is een fijne "klassieke" postmetalplaat. Ik zeg klassiek, want Isis was toch één van de bands die als eerste de experimenten van Neurosis oppikten en er hun eigen geluid mee maakten. Ik leer dit album nu pas kennen, maar het ligt heel dicht aan tegen de albums waar ik dit genre mee leerde kennen: de eerste twee Cult of Luna-albums, Rosetta, Mouth of the Architect, enz. De kwaliteiten die Isis echt uniek maakten kwamen pas op latere albums bovendrijven, maar deze minder originele, maar al te meer slopende riffvariant beheerste men eigenlijk ook heel goed! Ook de productie is erg goed voor het jaar 2000, sommige bands in dit genre hebben daar tegenwoordig nog steeds moeite mee. Zal hem niet zo snel opzetten, want dit genre is behoorlijk zwaar en de eerste twee Cult of Luna's doen dit kunstje toch net iets beter, maar Isis haalt hier met gemak een ruime voldoende.

Deze plaat was wederom een stap vooruit voor Isis, er is een hele natuurlijk evolutie hoorbaar van plaat tot plaat. Op In the Absence of Truth wordt vooral de melodische dimensie verdiept, en zijn er heel veel interessante harmonieën hoorbaar. Ook wordt de sound iets dynamischer en helderder, en minder log en lomp zoals op het debuut en Oceanic. Tot zover is dit zeker de beste plaat van Isis, maar wat mij betreft gaat de opvolger Wavering Radiant hier nog een stap overheen.

Oceanic is een sterke opvolger op het debuut Celestial, waarop de eigen identiteit van Isis al een stuk beter naar voren komt. Ook het oceanische thema is mooi, met onder meer walvisgeluiden en andere sfeerstukken tussendoor. Dat The Ocean (de band) hierdoor is geïnspireerd tot Fluxion en latere albums is zeer waarschijnlijk.
Toch is mijn score niet veel hoger, dat heeft vooral te maken met het feit dat de plaat een stuk langer duurt dan het debuut, maar Isis op dit punt nog niet helemaal het niveau heeft om de aandacht zo lang vast te houden. En hoe sfeervol The Beginning and the End en Weight ook zijn, die sfeer mis ik in sommige interludes (die hier best lang duren). Ook zijn simpelweg niet alle nummers even sterk.
Hierbij moet ik natuurlijk de kanttekening plaatsen dat ik dit album 16 jaar later beluister. Zelfs al hoor ik de remaster, dit genre was in 2002 volop in ontwikkeling en Isis was een van de meest vooruitstrevende bands die er waren. Dat hoor je zeker op de opvolgende platen, die alleen maar beter gingen worden.

Met deze plaat begon ik ooit aan Isis, inmiddels tien jaar geleden! De tijd vliegt... In postmetal hield ik van de emotionele pieken en dalen, wat verklaart waarom Cult of Luna zo bij mij aansloeg. Panopticon, nog steeds de hoogst scorende Isis op MusicMeter, bevatte niet die dynamiek en raakte me nooit heel diep.

Nu luister ik anders naar Isis, een omslag die vooral teweeg is gebracht door Wavering Radiant, in principe een perfectionering van de hier ingeslagen weg. Niet die extreme emotieve op- en afbouw, maar een meer constante lijn, waarin de afwisseling meer gradueel plaatsvindt.
Cult of Luna is een wandeltocht door bergachtig gebied, soms in de zon maar ook regelmatig in een keiharde storm. Isis is - passend met de hoes - een panoramische vlucht, of treinreis, waarin je zelf een meer passieve rol hebt, en landschappen komen en gaan waar altijd wel iets bijzonders te zien is.

Met Panopticon is die identiteit van Isis geconsolideerd, en hoewel het blijkbaar nog steeds de favoriet is, werd het voor mij van hier af aan alleen maar beter (tot men er helaas mee stopte). Toch gooi ik mijn score omhoog, want Panopticon is simpelweg een postmetalklassieker.

Ik heb maar eens besloten in de Isis-discografie te duiken, en deze vroege EP bewijst nog eens extra hoe goed deze band was. Deze EP is een heerlijke vorm van post-metal (dit genre was toen nog erg klein). De sludge is sterk aanwezig, en melodie amper. Dat maakt dit een heerlijk logge beukplaat, die hooguit wat aan waarde heeft verloren door de matige productie. Gooi deze in een remaster en hij kan vandaag de dag weer prima mee!

Hoewel Wavering Radiant zeker niet de eerste keer binnenkomt, maar echt tijd nodig heeft om te groeien, is dit toch wel echt de beste plaat van Isis. Het is in vrijwel ieder opzicht net weer een stukje beter dan de voorganger. Zo zie je misschien ook de reden om ermee te stoppen. De andere opties waren namelijk ofwel dit nu geperfectioneerde trucje blijven herhalen, ofwel een radicale koerswijziging. Hoewel ik naar die laatste ook best benieuwd zou zijn geweest. Het is een discografie om trots op te zijn, een die zeer interessant is om van begin tot einde te luisteren, en een van de weinige bands in dit genre (of metal in het algemeen) die letterlijk met ieder album beter is geworden.

Ik houd toch niet echt van doom, daar ben ik met deze plaat wederom achtergekomen. Nuja, ik heb het geprobeerd, dat is ook wat waard. Ik kan het zo nu en dan wel waarderen, maar mijn aandacht blijft er gewoon niet echt bij. 3*.