Kijkend naar de teksten sympathiseer ik erg met KOD. Maar muzikaal vind ik er eigenlijk geen bal aan. Veel van de producties zijn tam, en het is nu ook weer niet zo dat J Cole's flow de aandacht hiervan afleidt. Nou ja, zijn flow en sommige hooks lijken in sommige nummers wel heel veel op elkaar. Hij verdient hier dan ook zeker geen prijzen voor originaliteit of muzikale variatie. KOD krijgt een zesje voor de leuke ideeën en sommige van de teksten, maar de uitvoering laat echt heel veel te wensen over.

Ik hou het op een 3* voor deze. Het bevat veel interessante elementen, in ieder nummer eigenlijk wel, maar niet genoeg over het algemeen om mij over de gehele duur te blijven boeien.

Het lijkt erop dat de seksuele en activistische teksten moeten provoceren, maar voor mij bereiken ze geen enkel effect. Ik vind ze zelfs behoorlijk saai en eigenlijk ook plat. Muzikaal vind ik dit op een paar deuntjes na ook niet echt interessant, veel te glad en poppy in contrast met de teksten. Ik heb er een 3* voor over en dan ben ik nog genereus.

Erg zwoele plaat van deze Canadese uit Berlijn. Jayda G heeft een interesse in de oceanen en het leven daarin, en dat schijnt ook door in enkele van de echte dancetracks op dit album. Veel tracks hebben een zweverig gevoel, en je voelt je soms bijna wegdrijven. Af en toe treedt het wel heel erg naar de achtergrond, als producer heeft ze volgens mij echt wel meer dat ze wat meer in de spotlights mag zetten. Daarom voorlopig niet meer dan een krappe 3,5*. Maar op een zonnige dag op de achtergrond is het zeker niet verkeerd.

Jean Tonique is via een aantal singles, remixes en edits flink bekend geworden bij liefhebbers van nu disco en dergelijke genres, voornamelijk op Soundcloud. De kracht van die nummers ontbreekt echter op de eerste helft van deze EP. Prima nummers voor bij het zwembad op vakantie, maar spannend zijn ze niet, en die fijne disco-grooves zijn ook ver te zoeken. La Rencontre heeft dan wel weer een lekker "fout" sfeertje, What You Wanna Do kent een fijne groove en You & Me zit prima in elkaar, maar moet je wel beoordelen als een downtempo nummer. Dansen kun je er niet op. Het merendeel van deze EP valt dus eigenlijk tegen, wat jammer is, want deze Franse producer heeft meer in zijn mars. Voorlopig geniet ik echter meer van zijn gave edits van o.a. Chic en People's Choice.

The Time Machine heeft een sterk wisselend niveau, grotendeels corresponderend met de verwachting die je redelijkerwijs kan hebben bij de gastartiesten. Er loopt duidelijk wel een rode draad door het album, maar de niveauverschillen zijn wat mij betreft te groot om er echt een goed geheel van te maken. De samenwerkingen met Vince Clarke, Moby en Pete Townshend kunnen me bijvoorbeeld totaal niet boeien, het nummer met Laurie Anderson vind ik zelfs tegen het irritante aan. Hier tegenover staan hele goede nummers met Tangerine Dream (die combo kon ook moeilijk misgaan), Boys Noize en Fuck Buttons. Dat zijn dan ook direct wat van de voorlopers van de hedendaagse elektronische muziek. Al met al heb ik er wel een voldoende voor over, maar de helft van de nummers ga ik waarschijnlijk nooit meer draaien.

Toch vind ik Oblivion als album het beste. Skyrims soundtrack heeft veel goede epische stukken, maar is veel te lang om in een keer te luisteren, en van Morrowind vind ik de muziek tijdens de gevechten niet zo goed als hier, en daardoor gemiddeld genomen minder. Ook is die soundtrack wat aan de korte kant. Met een goede 180 uur speeltijd in Oblivion is deze soundtrack me bovendien nooit gaan vervelen, en dat is op zichzelf al heel knap.

Prima soundtrack: herkenbare thema's en een verfrissende combinatie van "Westerse" orkestraties en Oosterse instrumenten en zang. Echte uitblinkers zitten er niet tussen, daar moesten we nog even voor wachten op de muziek van deel 2. Toch was Kyd denk ik een perfecte keus voor dit deel, de score sluit ook geweldig aan bij de game.

Om eerlijk te zijn heb ik de game niet gespeeld. Niet echt mijn genre, en dat zal voor meer mensen zo zijn. Gelukkig hoef je de soundtrack niet mis te lopen, die is apart uitgebracht. Echt weer een sterke Kyd-score, met veel dynamiek, originele instrumenten (onder meer fluiten, volgens mij ook doedelzakken, sommige instrumenten kan ik niet eens bij naam noemen), en mooie composities (The Makers Theme, The Corruption, enz.). Aanrader voor liefhebbers van de soundtracks van Assassin's Creed en Hitman.

Complete recordings zijn zelden een goed idee, en ook hier niet. De score is te langdradig, repetitief en spanningsloos om als album interessant te zijn. Ja, als je alle opnames bij elkaar gooit komen sommige thema's vijf keer terug. In het spel is dat niet erg, op een album wil je dat gewoon niet. Ik ga denk ik een hoop nummers in de prullenbak gooien om met een eigen versie te komen, max. een uur durend...

Daar komt bij dat Lorne Balfe (die ik niet kende) geen topcomponist is (hij heeft hier één interessant thema op zijn naam, de rest is vrij generiek), en Kyd niet op zijn top is. Spectaculaire composities als Venice Rooftops (AC2), Echoes of the Roman Ruins (Brotherhood), of Apocalypse (Hitman Blood Money) zitten er niet tussen. Maar misschien ben ik murw geluisterd en moet ik het wat meer luisterbeurten gunnen.

En, inderdaad, het stijlverschil tussen Balfe en Kyd werkt voor geen meter. Balfe probeert je in zijn epiek mee te slepen, Kyd tracht juist wat meer subtiliteit en diepgang aan te brengen. Zodra je een beetje aan het een begint te wennen, wordt je weer richting het andere geslingerd. Het gevolg is dat het over de gehele linie weinig indruk maakt. De soundtrack is niet van dezelfde kwaliteit als het spel.

Alleen Crying Blue Rain vind ik echt de moeite waard. Verder vind ik dit een puur overbodige release.

Onlangs geremasterd en opnieuw uitgebracht door het Duitse YesterRock. Ik ben geen fan van het genre (dit is pure Amerikaanse hardrock), maar Joanna Dean en band voeren de clichés zo goed uit dat het goed wordt. Een uitstekende hardrockplaat, verdient het eigenlijk niet om vergeten te worden. Hoewel ik de cd waarschijnlijk niet vaak zal opzetten kan ik niet minder dan een 3,5* geven...

Grotendeels eens met Don Cappucino hier. Prima death metal-plaat, men gaat steeds meer klinken naar moderne death metal als Misery Index en inderdaad soms Behemoth. Het verschil met die bands is dat er qua songwriting nog flink wat te winnen is. Voor nu een normale voldoende: 3,5*.

Een ijzingwekkende film, en ook een ijzingwekkende soundtrack door Johann Johannson. In ieder nummer hoor je wanhoop, radeloosheid, en de temperaturen onder nul. Gezien de setting van de film worden verrassend klassieke middelen gebruikt, voornamelijk strijkers en koren. Hoewel het dus niet de meest gezellige soundtrack is, en het ook niet al te veel afwisselt, is dit een les van de meester in spanning en sfeermakerij, maar dan van de kille soort. Echt een aanrader!

Ik vind Words For The Dying van deze man geweldig, dus toen maar eens deze geprobeerd. Ik kan hier (voorlopig) niet zozeer van genieten, sommige songs zijn individueel goed (het titelnummer zelfs érg goed) maar ik kan de rode draad niet vinden. Vandaar wel een voldoende maar geen ruime.

Aanvankelijk voelt de tweede helft wat matig aan, doordat Open Eye Signal zo intens en meeslepend is, maar bij nadere beluistering blijkt ook dat deel van het album zeer goed in elkaar te steken. Open Eye Signal steekt er wat de energie betreft nogal bovenuit, de rest (na het eveneens sterke Collider) is meer ingetogen, maar Immunity kent daarnaast nog meerdere topnummers, zoals het titelnummer (met King Creosote, meen ik te horen).

Hier heb ik echt lang over na moeten denken. Ik heb het vele luisterbeurten gegeven, op koptelefoon en twee speakersets, maar ik kon moeilijk tot een oordeel komen.

Het grootste probleem werd geopenbaard door mijn "oude" set speakers, die niet zo basrijk zijn. Deze kleedden deze plaat echt heel erg uit, wat mij nogal gedesillusioneerd achterliet. Nu vind ik een goede productie belangrijk, maar toch moet er iets in muziek zitten wat het interessant houdt wanneer de plaat op een iets minder systeem wordt gedraaid. Sommigen gaven het hier al aan, Jon Hopkins kleedt "muziek" grotendeels uit, met een interessant resultaat. Je hebt in ieder geval een goede basrijke set speakers of koptelefoon nodig om hier echt van te kunnen genieten.

Ik zie hier wel echt een samenkoming van zijn inmiddels talrijke en gevarieerde ervaringen, de plaat vindt op de hoogtepunten echt een heel mooi midden tussen electronica, koorgezangen en een soundtrack-achtige sfeer, die goed zou passen bij natuurdocumentaires (thematiek waar de hoes ook al mee speelt). Maar qua songwriting is hij hier over de gehele linie helaas niet op zijn best. Hij was wat mij betreft nooit een goede songwriter, want zijn beste ideeën zijn veelal ofwel bewerkingen van bestaand materiaal (zijn mixalbums en remixes) of juist door anderen tot goede songs verwerkt, zie Coldplay en King Creosote.

Ik kan er niet minder dan een 3,5* voor geven, want een groot deel van deze plaat vind ik toch echt wel een grote kwaliteit hebben. Maar het heeft niet helemaal de verwachtingen ingelost, en is ook niet zo goed als Immunity als je het mij vraagt. Ik kijk met veel plezier uit naar zijn toekomstige samenwerkingen en projecten, voorlopig liggen zijn hoogtepunten vooral daar, en niet in zijn solowerk.

Mixtechnisch gezien niet zo heel indrukwekkend, maar het doel van deze plaat is ook iets anders: een diepe, ontspannende sfeer creëren. En daar slaagt Jon Hopkins in. Zeker niet altijd lichtvoetig (Aim, Biosphere, o.a.), maar ook weer niet de hele plaat door donker. De afwisseling maakt deze verzameling interessant, vooral omdat deze uiteindelijk toch als één geheel aanvoelt. Qua songkeuze (song is natuurlijk niet het beste woord bij ambient/trip hop/chillout) een geniale compilatie.

Fijn geproduceerd, lekker in het gehoor liggend, een fijne stem. Is hier een patroon te zien? Ja, dat van een plaat die behoorlijk zoet is maar spanning en originaliteit grotendeels links laat liggen. Het heeft absoluut zijn fijne momenten (Mad World en You & Me vind ik heel fijn), maar op veel andere nummers gebeurt er gewoon net iets te weinig. Dat Rakeis stem precies op die van Jamie Woon lijkt (die in precies hetzelfde genre handelt), helpt ook niet. Een hele krappe 3,5*.

Mijn stem gaat omhoog. Dit blijft een geweldige mix, die ver uitstijgt boven het in de blender gooien van wat leuke nummers. Het is echt een album, met een geweldige dynamiek, en er worden veel verschillende subgenres gecombineerd zonder dat het rommelig wordt. Bovendien luistert het van begin tot eind goed weg, ook lang niet altijd zo.

Dit album wordt steeds vaker genoemd in lijstjes van de beste dj-mixes aller tijden, en ik kan daar volledig in meekomen!

Heerlijke plaat, hij is bij mij flink in aanzien gegroeid. Wat mij hem er telkens weer bij doet pakken is de heerlijk diepe sfeer. De housetracks hebben dit net zo goed als de ambienttracks, en deze lopen ook vloeiend in elkaar over, Nobody Knows is veel meer een geheel dan bijvoorbeeld From A Deep Place. Ik kan bij deze plaat echt goed wegdromen. Kortom, een van de betere platen in de Nederlandse elektronische muziek die ik ken.

Ik weet niet welke ik beter vind, maar ik vind Audio Video Disco wel erg lekker. Heerlijk die rock-achtige beats met die dikke sound (in Ohio, Parade bijvoorbeeld), stroperige synths erover en dan die glitterige keyboards die erboven zweven. Ook de wat snellere nummers klinken een beetje "fat", en ik vind dat op deze plaat erg geslaagd. De hoge zangpartijen passen er perfect bij. Toch vind ik de echte knallers als Stress, Let There Be Light, Waters of Nazareth, etc. ook heel erg goed, en ik denk dan ook dat ik niet echt een plaat kan aanwijzen die ik beter vind. Wat mij betreft kunnen ze prima naast elkaar bestaan, ongeveer even goed, de een voor de ene stemming, de ander voor de andere stemming.

Toen Daft Punk in 2013 met Random Access Memories kwam en disco in meer en meer populaire muziek terugkwam hoopte ik op een golf van dit soort releases die de goede kant van dit genre zouden laten zien. Dat is er helaas niet van gekomen. Todd Terje - It's Album Time was nog wel een redelijke, maar verder was alles toch net wat te inwisselbaar, langdradig, spanningsloos, easy listening... Zoals ook deze Justice. Er staan wat leuke nummers op, maar uiteindelijk gaat het het ene oor in, en het andere weer uit. Het swingt nergens, alles wat catchy zou kunnen zijn wordt ellendig lang opgerekt, en die harde beats die het dat scherpe randje konden geven zijn al helemaal nergens te bekennen. Audio, Video, Disco had nog wat, maar ik kan meerdere producers noemen die een plaat als deze in een week of twee in elkaar zouden kunnen draaien. Na vijf jaar had ik een hele hoop meer verwacht.