Dit album begint echt supersterk met de eerste vier nummers. Daarna gaat het tempo eruit, en raakt de band helaas mijn aandacht kwijt. Later komen de uptempo stukken en de swing weer terug, maar voor mij is het middenstuk toch een soort dip die de flow van het album breekt. Daarom niet mijn favoriete EWF-album, maar zeker door die ijzersterke opening komt hij wel dicht in de buurt.

1. That's the Way of the World
2. All 'n All
3. Head to the Sky
4. Spirit
5. Earth, Wind & Fire
6. Last Days and Time
7. Open Our Eyes
8. The Need of Love

(Ja dat klopt, ik doe een marathon!)

Heb met een vriend besloten een discografiemarathon te doen. Wat namen in een hoed, en van de getrokken naam de discografie van begin tot einde luisteren. Nou, ik kreeg van hem Earth Wind & Fire. Dan gaan we er ook voor!

Dit eerste album is een leuk begin. Help Somebody en Love is Life blijven in mijn playlists, erg lekkere nummers! Aan de korte kant, maar helemaal niet slecht voor een debuutplaat. Een typische 3,5*/7 score, wordt wellicht een "benchmark" in deze lange discografietour.

Electric Universe is van de soort jaren tachtig-platen die tegenwoordig weer "kunnen" omdat ze, onder de noemer "retro," vallen onder het beeld van muziek die expres "fout" gemaakt is. Dat zijn een hoop aanhalingstekens, en dat is omdat dit natuurlijk destijds helemaal niet de bedoeling is geweest. Slechts drie jaar na Faces vraag je je echt af waarom de band zo'n enorme muzikale zwaai heeft gemaakt.
Dit is een vreemde plaat, met - dat moet gezegd worden - een aanstekelijke energie in de vlotte nummers. Maar de ballads moeten vijf jaar later al gedateerd zijn geweest, en muzikaal is het algeheel geen vergelijk bij waar de band bekend mee werd.
In vind Magnetic en Electric Nation nog wel geinig, maar meer omdat ze perfect in een soort retro/80's sci-fi setting passen, voor een hele foute montage van je favoriete actieheld of zo. Maar als ik de muziek ga beoordelen, dan kan hier niet heel veel meer dan een 2,5* voor gegeven worden.

Ook deze haalt de top 10 niet.

Nog een erg goede plaat van Earth, Wind & Fire. Met Pride en Faces zijn er weer twee nummers aan mijn favoriete EWF-liedjes toegevoegd. De speelduur is alleen een stuk langer, en het gemiddelde niveau is niet per se beter dan de vorige albums. Faces heeft daardoor wat meer moeite om mijn aandacht erbij te houden, maar dat neemt niet weg dat ik hem zonder zorgen in één adem zou noemen met de vier a vijf voorgangers. De hoes is ook een pronkstukje, waarschijnlijk in alle kunsttermen foeilelijk maar hij ademt zo gigantisch 70s... Earth Wind & Fire leek eigenhandig het voorgaande decennium levend te houden in dit nieuwe tijdperk. Hoewel ik dus heb gelezen dat de opvolgers daar verandering in gaan brengen...

1. That's the Way of the World
2. All 'n All
3. I Am
4. Head to the Sky
5. Spirit
6. Faces
7. Earth, Wind & Fire
8. Last Days and Time
9. Open Our Eyes
10. The Need of Love

Op een track als Evil hoor je de stijl waar men zich later op gaat richten. Toch is dit album verrassend exotisch, met een grote rol voor bossa nova-ritmes. Dit is voor mij de eerste plaat waar EWF zich echt neerzet als ultieme feel good-band: veel melodie, heerlijke ritmes, en dit alles zeer netjes uitgevoerd door kundige muzikanten. Tot zover dan ook mijn favoriet.

1. Head to the Sky
2. Earth, Wind & Fire
3. Last Days and Time
4. The Need of Love

Veel kennis van de omstandigheden waaronder dit album gemaakt is, heb ik niet. Maar toen er iemand met het idee om volledig over te gaan op dit soort funky rap (wat volgens mij in geen enkele kring ooit een gerespecteerd muziekgenre is geweest?), moeten er toch wel een paar leden hun wenkbrauwen hebben opgehaald. Ik zeg niet graag over bands dat ze een "slechte" periode hebben gehad, maar dit is echt tenenkrommend. M.C. Hammer kan niet voorkomen (als dat al een verwachting was), dat men hier zichzelf compleet voor schut zet.

Komende vanuit de reeks albums die naar I Am toe leidde, is dit album wellicht iets aan te gladde of gepolijste kant. Songs als Boogie Wonderland en Can't Let Go weerhouden dit album voor mij van een hogere score. Maar goed is het zeker, daar zorgen nummers als Let Your Feelings Show en Star wel voor. Al met al een erg sterke afsluiting van het jaren zeventig-tijdperk van de band. Voor mijn marathon betekent dit nu dat ik de volledig onbekende jaren tachtig induik. Benieuwd wat het gaat brengen.


1. That's the Way of the World
2. All 'n All
3. I Am
4. Head to the Sky
5. Spirit
6. Earth, Wind & Fire
7. Last Days and Time
8. Open Our Eyes
9. The Need of Love

Anno 1997 heeft Earth, Wind & Fire de zaken weer een beetje op orde. Er is een redelijk midden gevonden tussen een bij de tijds geluid (tegenwoordig gigantisch gedateerd, maar ja), en de elementen waar we Earth, Wind & Fire van kennen. De afgelopen albums hebben me wel doen realiseren hoe zwaar het moet zijn geweest discoliefhebber te zijn geweest in de jaren negentig... Helaas voor mij heeft het resultaat een hele sterke focus op r&b en niet op funk en disco. De funk die er te horen is heeft een hele sterke jaren negentig-klank, en dat dit genre niet op zijn hoogtepunt was in dit tijdperk is geen geheim. Algeheel geen zwakke plaat, maar totaal niet voor mij weggelegd. In the Name of Love haalt de top 10 niet, maar voor de moeite geef ik ze toch zeker een voldoende.

Leuke plaat, die ik alleen al zou willen hebben vanwege de prachtige hoes. Niet alle nummers zijn even interessant, maar Earth Wind & Fire sleept hier makkelijk de voldoende binnen met de sterke opener en het heerlijke Power. De muziek van EWF begint steeds interessanter te worden...

De tussenstand:

1. Last Days and Time
2. Earth, Wind & Fire
3. The Need of Love

Millennium heeft een prachtige hoes, maar de muziek is helaas niet fantastisch. Het lijkt wel alsof het diepe dal nu voorbij is, want men lijkt hier een kruising gevonden te hebben van "modern" en eigen identiteit. Dit levert enkele nummers op die wel prima zijn, zoals Super Hero, en ook Sunday Morning zit redelijk in elkaar. Ik ben nog steeds niet heel enthousiast, want dit genre - hoe goed uitgevoerd ook - klinkt mij als cliché en oubollig in de oren. Ik zal dus niet heel hard over dit album oordelen, maar ik zal het ook zeker nooit meer draaien.

Dit is de eerste plaat sinds Powerlight (1983) waar de aandacht niet wordt afgeleid door de een of andere rariteit (raps, elektronische beats), en de kwaliteit ook enigszins te pruimen is. Ik heb ook het idee dat men een beetje probeerde in te spelen op de vernieuwde populariteit van (nu) disco. Daft Punk's Random Access Memories is een goed voorbeeld van een plaat die gigantisch succesvol was in hetzelfde jaar, met een recept dat grotendeels was geënt op het werk van bands als Earth, Wind & Fire in de jaren zeventig. EWF zit hier in ieder geval grotendeels in dezelfde richting. Helaas is deze plaat bij lange na niet zo goed geproduceerd, en ook qua songwriting iets minder. Ook de nummers die gebaseerd lijken op nu disco (Dance Floor en Night of My Life) klinken helaas niet zo fris en vol als bijvoorbeeld een Todd Terje of Aeroplane, die dit genre mede onder de aandacht brachten. Met iets meer werk had deze plaat beter kunnen zijn, en dat is jammer, maar aan de andere kant is dit al stukken beter dan veel werk uit de afgelopen twee decennia. Mijn eerste ruime voldoende voor een EWF sinds Raise! En daarmee haalt hij ook de top 10!

En zojuist ontdek ik dat Holiday een kerstalbum is... Dus die sla ik voor de marathon graag over. Dat maakt Now, Then & Forever een mooie afsluiter van deze marathon. De jaren tachtig en negentig waren pittig, maar de vele mooie albums daarvoor (en deze) maken dat ruimschoots goed. Daadwerkelijk een legendarische band. Ze spelen vanavond bij mij (open lucht) in de buurt, dus ik denk dat ik een paar noten ga meepikken!

1. That's the Way of the World
2. All 'n All
3. I Am
4. Head to the Sky
5. Spirit
6. Faces
7. Earth, Wind & Fire
8. Last Days and Time
9. Raise!
10. Now, Then & Forever

Wederom een prima plaat van Earth Wind & Fire. Tot nu toe geen slecht album in de reeks, dat is knap en mag best gezegd worden. Deze plaat vind ik persoonlijk net iets minder dan de voorgangers, maar dat is puur persoonlijk.

1. Head to the Sky
2. Earth, Wind & Fire
3. Last Days and Time
4. Open Our Eyes
5. The Need of Love

Ik neem het ze niet kwalijk. Earth, Wind & Fire had uitstekende muzikanten en talent, dat staat buiten kijf. Maar aan de andere kant waren ze ook een grote naam, en waarschijnlijk contractueel verplicht met regelmaat platen te maken die in bepaalde mate aan de commerciele verwachtingen voldeden. Het is allemaal prima, maar niet meer zo speels en funky als de eerdere platen. Muziek is een passie (enz.), maar het is ook werk, en dat er een keer een "onderhoudende" plaat uit kwam om de rekeningen te betalen is zeker geen schande.

Powerlight haalt helaas de top 10 niet.

Een vrij vlakke plaat in mijn beleving. Zeker niet slecht, maar er is vrij weinig wat er uit springt. Opener Let's Groove krijgt nog wel mijn hoofd aan het knikken, maar daarna komt het voor mij niet meer van de achtergrond vandaan. Ik heb er nog net een 3,5 voor over, maar het niveau is toch beduidend lager dan op veel van de voorgangers.

1. That's the Way of the World
2. All 'n All
3. I Am
4. Head to the Sky
5. Spirit
6. Faces
7. Earth, Wind & Fire
8. Last Days and Time
9. Raise!
10. Open Our Eyes
(vanaf hier houd ik het bij een top 10, anders wordt het een erg lange lijst...)

Net even iets minder dan That's The Way of the World, maar nog steeds een heel erg fijne plaat. De sterke grooves zijn hier ook aanwezig in Getaway en Biyo, maar op dit album trekken de langzamere nummers me net iets minder. Maar dat je hier met uiterst vakkundige muzikanten te maken hebt, is nog steeds niet te ontkennen.

De tussenstand:

1. That's the Way of the World
2. Head to the Sky
3. Spirit
4. Earth, Wind & Fire
5. Last Days and Time
6. Open Our Eyes
7. The Need of Love

Voor wie zich afvraagt wat ik aan het doen ben, mijn bericht bij het debuut:


That's the Way of the World is wel echt de knaller tot nu toe. Voor het eerst is letterlijk ieder nummer raak. En ik houd echt niet in het bijzonder van ballads, maar: the power of the ballad is strong with this one! Wat wordt er ook strak gemusiceerd, en het groovet allemaal zo lekker. Deze band is echt niet groot door een paar hitjes, maar album na album vol funk-, r&b- en discoknallers. Dat klinkt misschien niet zo indrukwekkend, maar van hoeveel bands kunnen we dit nu eigenlijk zeggen? Ik schat dat het op twee handen te tellen is.

1. That's the Way of the World
2. Head to the Sky
3. Earth, Wind & Fire
4. Last Days and Time
5. Open Our Eyes
6. The Need of Love

Het debuut Earth, Wind & Fire was een redelijk conventionele funk-/discoplaat. The Need of Love is verbazingwekkend genoeg heel anders. Energy is een erg jazzy en onvoorspelbaar nummer. De volgende nummers zijn iets meer "gewoon" in het genre, maar er zit hier toch zeker een alternatief randje aan. Hoor bijvoorbeeld die scheurende gitaar in I Can Feel it in my Bones. I Think About Lovin' You is het enige echt zoete stukje muziek op deze plaat, en hoewel het niet heel gek is voelt deze plaat toch een beetje als een hutspot. En ik hou niet echt van hutspot.

We gaan er ook weer een lijstje van maken:

1. Earth Wind & Fire
2. The Need of Love

Net als In the Name of Love is dit helemaal geen verkeerde plaat. Where Do We Go From Here? en She Waits hadden met een wat andere instrumentatie prima in het jaren-zeventig-tijdperk gepast, en zo wellicht nog enkele nummers. Maar daar wringt hem de schoen: deze "90's sound" (zonder drummer in veel nummers, of speelt hij gewoon heel steriel?) laat Earth, Wind & Fire niet bepaald schijnen, zeker niet gezien het alweer 2003 was! Iets ingekort en met een meer natuurlijke productie had dit een hele fatsoenlijke R&B-plaat kunnen zijn. Nou ja, misschien is het dat wel, het is totaal mijn genre niet, dus ik zal er maar snel mijn mond over houden.

Hier was ik al een beetje bang voor, maar daar is 'ie dan: de eerste plaat in de reeks waar ik echt geen positief woord over te zeggen heb. Deze plaat werkt mij actief op de zenuwen. Bij het maken van deze moet echt iets vreemds aan de hand geweest zijn.

Ik vind dit album toch wel enorm sterk. Eerst kon ik nooit helemaal kiezen tussen deze en The Back Room, maar na meer luisteren kwam ik erachter dat de kwaliteit van de al sterke opener toch wel het gehele album wordt gehandhaafd, en dat maakt dit voor mij een van de beste albums die ik ken uit dit genre. Moet ik nou die nieuwe nog luisteren of wordt dat tijdverspilling?

Het is inmiddels alweer 9 jaar geleden dat ik hier postte dat ik de band live had gezien en deze plaat graag wilde horen. Ik had een lijstje met nog te beluisteren albums, en daar belandde hij op.

Nu is het januari 2017, en ik heb dit lijstje weer eens opgedoken. Dankzij Spotify had ik deze plaat zo binnen handbereik, want de band mag dan gestopt zijn, de levendigheid van de muziek is er nog steeds.

Accusation Blues bevat lekkere uptempo rock & roll met wat blues erdoorheen. Niet te serieus, maar ook wel lekker rauw en "echt", en zelfs met wat meer muzikaliteit erachter dan gebruikelijk is in dit genre. De songs zijn van wisselend niveau, maar het wordt nergens slecht. Dit album is zeker de moeite waard als je warm wordt van bovenstaande genrebeschrijving.

Elbow heeft een diepe indruk op mij gemaakt met The Seldom Seen Kid, vanwege sommige nummers die me echt wisten te raken, zoals The Loneliness of a Tower Crane Driver of Friend of Ours. Build a Rocket Boys had het fantastische Lippy Kids, maar verder wist die plaat bij mij geen indruk te maken. The Take Off and Landing of Everything bevalt mij een stuk beter, hoewel de echte toppers mij nog niet zijn opgevallen. Met andere woorden: in mijn oren is deze plaat redelijk consistent van kwaliteit, zonder echte uitschieters. Dat maakt misschien dat ik deze plaat wel vaker zal opzetten dan The Seldom Seen Kid, welke me zeker met de eerder genoemde nummers wat dieper wist te raken. Deze plaat leent zich wat beter voor het lezen van de krant met een kop koffie op een vrije ochtend. Wat overigens niet wil zeggen dat er geen diepere laag onder zit. Als hij er is, moet ik hem zelf alleen nog ontdekken.

Ik zette mezelf er maar eens toe om wat meer albums uit het metalalbum van de week te gaan beluisteren, ook wat niet binnen mijn voorkeursgenres ligt. Nu dit album dus. Ik ben wel fan van een aantal thrashbands, maar de lol van Kreator heb ik nooit écht begrepen. Maar voor thrash met hoorbaar enthousiasme ben ik over het algemeen wel te pruimen.

Nu is Eliminator wel behoorlijk enthousiast, dat is zeker het probleem niet. Er wordt niet zuinig op het gaspedaal getrapt, en de solo's klinken lekker venijnig. Waar ik wel een probleem mee heb is het drumgedeelte. Ik vind de drumpartijen nogal levenloos en zelfs een beetje geprogrammeerd klinken. Het enthousiasme van de gitaarpartijen en de zang vind ik hier niet in terug. De drumpartijen vind ik wel altijd erg belangrijk voor thrashplaten, en dat is ook vooral waarom ik hier niet meer dan drie sterren voor over heb. Toch ben ik ergens ook wel blij dat dit genre nog zo levendig is.

Het valt me nog mee dat het niet overgeproduceerd of strakgetrokken klinkt. Elvenking klinkt vrij realistisch en eigen. Tot zover de pluspunten. Er is verder namelijk niks écht op aan te merken, maar ik ervaar het als saai. Niks persoonlijks, niks om serieus te nemen. Gewoon mijn individuele ervaring.

Dank u Arrie, dat is ongeveel hoe ik over Kamikaze voel. Hij komt wel heel hongerig en gedreven over, maar plezier? Nee, dat zit er niet in. De productie eist verder ook niet enorm de aandacht op (inderdaad waarschijnlijk met opzet), en dit leidt voor mij tot een album dat een soort statement is, wat ik een keer tot me neem om erachter te komen hoe Eminem tegenwoordig in de wereld staat, maar vervolgens nooit meer ga opzetten. Lijkt me toch niet helemaal de bedoeling...

...of misschien kan het hem zelf ook gewoon niet meer schelen, maar dat is dan ook prima.

Awel ik begin met een 2,5. Het idee is leuk, maar het komt er allemaal wel behoorlijk cliché uit hoor. Breakdown hier, breakdown daar (die in dat laatste nummer lijkt wel bijna doom metal zo langzaam ), maar zelden zet het mijn nekspieren echt in beweging. Hier ga ik ook met lambf mee; het is net iets té klinisch geproduceerd. Je kunt alles perfect horen, en je weet al tijdens de eerste luisterbeurt waar je aan toe bent. Jammer, want met een beetje een hardcore-productie zou een cd die (overdrijf ik?) voor de helft bestaat uit breakdowns best goed uit de verf komen.

Helaas heeft niemand deze plaat ooit aan mij aangeraden, en helaas heb ik bij mijn ontdekking van Emperor nooit verder gekeken dan Anthems...

Want IX Equilibrium is heel erg vet! Black metal op zijn best, veel afwisseling, en dan met de intensiteit van mijn favoriete band Strapping Young Lad. Een geweldig voorbeeld van hoe je invloeden van buiten je eigen genre sterk verwerkt in een al succesvolle formule. Het is misschien niet beter dan Anthems, maar wel 19 jaar na dato nog steeds een interessante plaat, en zeker geen zwakke broeder in Emperors oeuvre.

Empire of the Sun teert op dit nieuwe album grotendeels op hetzelfde recept dat men altijd al hanteerde, en dat is niet erg. Ik kan me moeilijk voorstellen dat deze groep een muzikale koerswisseling erg succesvol kan maken, al sta ik er altijd voor open.

Het probleem is dat het aantal sterk geschreven popnummers per album afneemt. Het debuut had een aantal knallers, klassiekers die je nog regelmatig hoort. Ice on the Dune was over de hele linie degelijk, maar miste die uitschieters. En Two Vines heeft een aantal prima songs, maar ook echt een paar inwisselbare, die snel in de vergetelheid zullen verdwijnen en nooit uit de schaduw van de hits van vooral het debuut zullen treden. Misschien is die muzikale koerswisseling dus niet eens zo'n slecht idee.

Ik begin even met 3,5*.

+Mooie momenten als
+het duet met Sonata Arcticazanger in White Waters
+Refreinen van de meeste nummers, in het bijzonder Tides of Time en Kingdom of Heaven
+Goede productie
+Goede instrumentbeheersing

-Repetitiviteit. Vooral bij Semblance of Liberty krijg ik het 'been here, heard that' gevoel
-Langdradigheid. DIt album duurt té lang
-Opbouw. Minder spanning dan op The Divine Conspiracy
-Artwork en titel

Epica klinkt op papier echt als mijn band. Ik hou best van bombast, maar niet te clean. De stem van Simons vind ik prachtig, en de stijl van Epica matcht een beetje met het oudere Nightwish, waar ik erg fan van ben. Maar ondanks dit alles heeft het nooit helemaal geklikt.

The Divine Conspiracy vond ik een interessante plaat, naar mijn idee was de songwriting van Epica daar op zijn hoogtepunt. Maar het kan ook puur toeval zijn dat die plaat net wel beviel. Alle opvolgers die ik heb gehoord, en nu ook Omega, doen me vrij weinig. Is het te weinig substantie achter de bombast? Is het de te lange speelduur? Ik kan er de vinger niet op leggen, want objectief kan ik ook vrij weinig kritiek hebben op deze plaat. Het zit gewoon zeer goed in elkaar. Maar ik kan er toch niet meer dan 3 sterren aan geven, want er blijft vrijwel niets van bij me hangen. Misschien kan iemand anders er beter woorden aan geven, maar ik lees in de reacties van anderen in ieder geval dat ik hier niet alleen in sta.

Echt Evanescence-fan ben ik nooit geweest, maar ik heb de muziek altijd wel kunnen waarderen. Nummertjes 1-4 op deze plaat + Tourniquet hadden wel enige impact bij mij, van My Immortal althans de bandversie, want elke andere versie die ik er tot nu toe van gehoord heb steekt daar zeer bleek bij af.

Als ik nu, jaren later, een oordeel zou moeten vellen, kom ik nog steeds uit op een stevige voldoende (3,5*). Dit heeft Fallen in het bijzonder te danken aan de eerste vier nummers, die van hoog niveau zijn. Amy Lee heeft een mooie stem. Een echt goede zangeres kun je haar echt niet noemen, want al in de albumversie van My Immortal hoor je dat ze soms tegen het valse aanzit, en live heeft ze het helemaal moeilijk. Maar ze heeft een zeer karakteristieke stem die perfect past bij de emoties/toestanden die centraal staan in de muziek van Evanescence: weemoed, onzekerheid, hoop/wanhoop, verdriet, om er maar een paar aan te snijden (pun intended). Het zit verder wat simpel in elkaar, met name in de fillers die dit album toch echt wel kent (Haunted, Imaginary, Taking Over Me...), vandaar geen hogere score, maar ik durf toch wel te stellen dat dit album een stuk beter de tand des tijds doorstaat dan sommige genregenoten.

Valt sterk tegen. Veel melodieuzer, te lang, lelijk artwork, en weinig sterke songs. 3,5* voor de leuke momenten, maar dit is wat mij betreft een gemiste kans.