Heerlijke improvisatieplaat waarop de synthesizers moeiteloos mengen met de klassieke "jazz-instrumenten." Er hangt een fijn futuristisch sfeertje over het geheel, wat de hoes overigens ook perfect verbeeldt. Aanvankelijk zag ik het als een fijn achtergrondalbum, maar Kaidi Tatham wurmt zich telkens wat dieper in mijn luisterbrein. Ook bij meer gefocuste beluistering is deze plaat zeer prettig.

Ik heb uiteindelijk gemengde gevoelens over deze plaat. Het zit allemaal piekfijn in elkaar, maar op het gebied van songwriting komt men toch een stuk minder catchy uit de hoek dan de oude Children of Bodom. En voor die catchy-heid heb ik toch een beetje een zwak. Seventh Swamphony vind ik al met al toch wat saai, ook al wordt er volop gestrooid met tempowisselingen, sterke solo's en stevige headbangritmes.

Oké album. Katy B begon voor mij als een leuke ontdekking, maar veel meer dan die paar leuke nummertjes op het debuut is het nooit geworden. Ze heeft de eer te mogen werken met een meerdere fantastische producers, maar het klinkt toch allemaal niet super. Een karakteristiek geluid heeft ze wel, maar een mooie stem? Dat niet echt, en zeker niet veelzijdig. Ze paste wat mij betreft nog het beste op haar vroege (dubstep-)samenwerkingen met Skream en Magnetic Man. Als ze meer kan dan dat, moet dat nog blijken, want Honey blijft net als de voorganger behoorlijk op de oppervlakte.

Leuke nummers, de eerste vier á vijf zijn wel van een iets hoger niveau dan de rest, maar geen van de nummers is echt slecht. Toch heeft de hele cd een beperkte houdbaarheidsdatum, dit zijn zeker geen nummers die bij regelmatige beluistering even goed blijven. Het gebrek aan echte topnummers zorgt er daarbij voor dat ik dit album waarschijnlijk nooit meer zal opzetten.

Ik vind sommige nummers erg goed. Ik denk dan aan Power on Me, waarin ik Katy's stem erg prettig vind, en Katy on a Mission, Hard to Get en wellicht nog enkelen. Toch vind ik net iets te veel nummers erg saai. Bij Why You Always Here en Go Away denk ik echt bij mezelf van "moest dat nou", ik wordt er maar weinig enthousiast van. De producties zijn allemaal wel ok, maar redelijk simpel, net als de teksten. Ik vind het een beetje jammer dat ze zingt over dat "de boys" niet "haar level" zijn maar dat ze zelf over van die uitgekauwde onderwerpen zingt. Een beetje creativiteit had wat dit betreft geen kwaad gedaan, denk ik. Wanneer haar stem wel mooi uit de verf komt, in een nummer als Louder (jammer genoeg niet op dit album) bijvoorbeeld, kan ik hier echter juist weer heel erg van genieten. Ik ben dan ook erg benieuwd naar de opvolger van On a Mission.

99.9%, de tweede plaat van Kaytranada, heeft wat tijd nodig. Letterlijk, want het duurt al een minuut of acht voordat het eerste echte nummer begint. Ook zitten er wat niemendalletjes tussen, waar je even doorheen (of langs skippen) moet. Voor mij zijn dat Bus Ride, de eerste helft van Glowed Up, Breakdance Lesson N.1 dat wel leuk is maar te lang doorgaat. Ik wil het geen fillers noemen, want ze vullen niet echt. Ze liggen meer bovenop het uur dat deze plaat maximaal had moeten duren. Als je het mij vraagt duurt 99,9% namelijk echt te lang voor het lage tempo en het genre (maar goed dat bezwaar heb ik wel meer met hip hop/r&b).

Maar die tijd die het dan kost loont uiteindelijk wel. Want er staat toch wel veel goeds op 99,9%. Meerdere supercatchy nummers die je weken niet uit je hoofd krijgt (Together, One Too Many, You're the One), met Drive Me Crazy een sterk hip hop-nummer dat Vic Mensa zeer goed uit de verf laat komen, en juist de instrumentale tracks (Weight Off, Despite the Weather, Lite Spots) hebben een eigen smoel, met een diepte die de meeste artiesten met een vocalist alsnog niet weten te bereiken. Maar de echte uitbetaling van het wachten komt pas aan het eind, want de laatste vier nummers zijn echt heel erg lekker, met Lite Spots als hoogtepunt. De groove die daarin zit is zeldzaam goed, en een van de redenen dat ik dit Kaytranada-album in de collectie houd en nog regelmatig zal draaien.

Wat blackmetal betreft heb ik het wel ongeveer gezien qua nieuwe releases. Misschien een of twee per jaar. Ik grijp juist vaker terug naar platen uit het verleden, zoals deze. Kolossus is voor mij alleen maar beter geworden over de jaren. De kwaliteit ligt over het hele album hoog, en ook hoe er duidelijk een rode thematische draad door het album loopt zorgt dat er veel lol te beleven valt aan herhaalde beluistering.

Thematisch gaat het als ik het goed begrijp over het bestrijden van de macht van de bestaande goden, door de hoofdpersoon die belichaamd wordt door zanger Thebon, om zelf een koninkrijk te stichten en als een nieuwe god te heersen en onsterfelijkheid te bereiken. Kortom, een epos in de stijl van de oude mythen en legenden waar de Grieken bekend om zijn, maar waar de Noren ook wat van kunnen. Ik ben benieuwd of iemand weet of ergens meer informatie te vinden is over de inspiratie/achtergrond voor deze thematiek. De band maakt er bij mij in ieder geval indruk mee.

Weinig emoties kunnen zo mooi in muziek omgezet worden als haat. Kickback doet dit met verve.

Vergeleken met de voorgangers klinkt deze plaat een beetje als een allegaartje. Men opent met lichte rock a la Brunswick East, en dit evolueert vrij snel naar experimentele psychedelica en stonerrock, waarna men weer doodleuk teruggaat naar een lichtvoetige muzikale oase. Deze plaat klinkt een beetje als de restjes van de vorige vier albums die King Gizzard in 2017 uitbracht. Maar de songs zijn op zich helemaal niet slecht, en met zo'n prestatie (vijf albums in een jaar!) zie ik een dip in de consistentie graag over het hoofd. Gumboot Soup krijgt daarom gewoon ook een voldoende van mij, hoewel ik de plaat wellicht niet vaker in zijn geheel zal beluisteren.

Deze kende ik dus al van toen 'ie uitkwam, wat om een of andere reden alweer heel lang geleden lijkt. In ieder geval vond ik het toen niet goed genoeg om te bewaren of te kopen. En eigenlijk vind ik dat nu nog steeds, hoewel ik best te spreken ben over bepaalde dingen. Bijvoorbeeld het lekker vlugge metalwerk in sommige nummers. De keyboardpartijen missen wat identiteit en klinken soms wat goedkoop, maar qua gitaar- en drumwerk zit deze plaat prima in elkaar. Er is zeker genoeg te beleven, dat is het probleem niet. Het is meer dat de teksten het voor mij gewoon niet doen, de 'pagan' thema's en de heroïsche gezangen. Die ballad vind ik nou juist wel weer goed.

Al valt dit qua genre toch wel ergens in de house-hoek, is er wel wat voor te zeggen om dit als lounge te classificeren. Er zit geen scherp randje aan, maar ook weinig echte diepgang. Letterlijk een plaatje om bij te ontspannen. Moet je wel wat anders te doen hebben, want bij aandachtig luisteren valt wel pijnlijk op hoe weinig sommige nummers om het lijf hebben.

Wel puntenaftrek voor het misbruik van Adam Freelands We Want Your Soul. Ze hebben niet eens de moeite gedaan om het op de maat te passen.

Sfeervolle elektronica. Kodomo maakt een vorm van IDM die elementen gebruikt van breakbeat, trip hop/downtempo en ambient (onder meer), met een kalme, ietwat duistere sfeer. Wat vooral fijn is aan deze plaat is dat vrijwel ieder nummer, ook de interludes, een herkenbaar thema heeft. Sommige van de songs zijn zelfs heel erg goed geschreven, met name Red Giant en Blue Shifter. Ik kan het niet echt ergens mee vergelijken, en dat is volgens mij een goed teken.

De Duitse invloeden zijn in de soms minimale techno/house van Kombinat 100 goed terug te horen, in een nummer als Hanne Nüte heeft dat een erg sterk nummer als resultaat. In Der Rote Bill wordt het meer een nummer waar je met weinig fantasie een stel dronken veertigers een polonaise op ziet doen. Bij de rest hangt het er wat tussenin. Al met al een voldoende album, maar ik mis meer uitschieters zoals Hanne Nüte.

Erg lekker plaatje. Kornél Kovács brengt een gevarieerd geluid, maar of het nu wat meer futuristisch en elektronisch klinkt, dromerig of juist swingend met disco- of salsa-geluiden, het heeft telkens de punch en opzwepende groove die je van goede housemuziek kent. Al met al niet een enorme hoogvlieger, maar de meeste nummers zijn uitstekend voor tijdens het sporten, in de auto, en waarschijnlijk genoeg andere situaties.

Kraak & Smaak is maar één van de weinige actieve bands - wat mij betreft althans - die een groot palet aan samenhangende genres tot in de puntjes beheerst. Funk, disco, breakbeat, house, de slow jams, chillout en lounge, soul, trip hop, ga maar door. Op Boogie Angst komt dit er al aardig uit, ik vind dit album zelfs beter dan Electric Hustle, hoewel daar weer het beste K&S-nummer op staat: Let's Go Back, met Romanthony. Het beste Kraak & Smaak-album zou een combinatie van de drie albums zijn. Hier staan (net als op de opvolgers) ook wat mindere nummers op, vandaar dat ik waarschijnlijk niet hoger zal gaan dan vier sterren.

Tien jaar later alweer! De tijd vliegt, maar dit album staat wat mij betreft nog steeds als de beste in Kraak en Smaaks discografie. Natuurlijk er staan een paar mindere op, waarbij je toch al snel kijkt naar That's My Word en misschien Cornered. Maar over het geheel is het niveau hier zo ongelofelijk hoog. Bobby & Whitney, Plastic People en California Roll hebben wat mij betreft toch maar heel weinig competitie in dit gehele genre. De latere albums brachten een paar nummers die ermee konden wedijveren, maar die hadden om eerlijk te zijn ook veel meer zwakke broeders. Kraak en Smaak is tegenwoordig de eerste act die ik aanraad aan buitenlanders die geïnteresseerd zijn in Nederlandse muziek (nou ja buiten de metal dan), en met dit album in het bijzonder.

Dit debuut is nog steeds mijn favoriete Kvelertak-plaat. Deze bevat zo'n gigantische dosis rock & roll, daar zouden de Stones nog jaloers op mogen zijn. Ieder nummer op deze plaat is op zich bovendien een kunststukje: hard, afwisselend en catchy tegelijk. En de rest is wat mij betreft nog steeds beter dan de meeste nummers op hun volgende twee platen. Hoewel ik het hoop, betwijfel ik of Kvelertak dit niveau nog eens zal kunnen behalen.

Deze tweede plaat van Kvelertak heb ik destijds twee keer geprobeerd, en sindsdien nooit meer. Nu heb ik hem eens helemaal herbeluisterd, en kan ik iets beter plaatsen waarom deze zo snel (bij mij) in de vergetelheid is geraakt. Ik mis de punch die het debuut had. Deels kan dit aan de productie liggen, maar ook heb ik het idee dat de melodieën wat vrolijker zijn. Of misschien zijn de nummers algemeen genomen gewoon iets minder sterk? Ondanks de energie die er zeker in zit, mis ik een scherp randje. Misschien moet ik het nog wat vaker luisteren, maar ja een groeiplaat was nou niet wat ik van Kvelertak verwachtte. Of ben ik te kritisch? Vooralsnog vermaak ik me nog maar met het debuut.

Ik weet dat iedereen best enthousiast was over Meir en Nattesferd, maar voor mij waren die albums echt een stap terug t.o.v. het debuut. De echte rock & roll spirit, in een leren metaljas gestoken, dat was zo aanstekelijk aan dat eerste album, en dat miste ik bij de opvolgers. Maar hier is het terug in volle glorie! Deze plaat is een bom energie, en blijft ook bij herhaalde beluistering interessant. Komt hoog in de jaarlijst bij mij!

Jaha, in de noise-mood vanavond begin maar meteen met deze Kylie Minoise, en voor mijn spastische bui leent deze extreme audiooutput op vol volume zich welvermeld uitstekend noise moet je natuurlijk ook niet op laag volume draaien, maar dit soort noise smaak ik sowieso beter dan die lang en traag opgebouwde nummers. Leuke titels ook