Zit allemaal uitstekend in elkaar, maar het mist voor mij toch datgene dat Enigmatic: Calling en God's Equation bijzonder maakt. Ik ben dan ook geen liefhebber van het genre.

Wanneer ik deze plaat ook opzet, ik kan er telkens van genieten. Het klikt gewoon allemaal, die heerlijke stem, de fantastische melodieën (en solo's!), het energie drumwerk en de kraakheldere maar volle productie. Ik overweeg (weer) te verhogen naar een 4,5*. Het is eigenlijk helemaal niet mijn genre verder, maar misschien toont juist het feit dat het ondanks dat zoveel mensen buiten het genre kan bekoren wat voor topplaat dit is.

Ergernis veroorzakende cd. Voorzien van een catchy sound, maar met deuntjes die vooral vervelend overkomen. Geen nummer blijft echt goed hangen, en Peter's vrij duidelijk geuitte levensvisie kan ik ook niet helemaal in meekomen. De rol van Anette Olzon draagt enkel bij aan het hoofdpijn-effect. Geef mij maar Psalms of Extinction.

Letterlijk een progressief album. Beter dan wat ik van deze band verwachtte. Ik had al wel wat van ze gehoord, maar dat ging allemaal ene oor in-andere oor uit. Dit is een stuk spannender. Niet die slappe Dream Theater-meuk die niks meer met progressieve muziek te maken heeft, vooruitstrevende prog.

Ben positief te spreken over het enthousiasme wat hier en daar de kop opsteekt. Verder is het best een prima plaat, met een kleine kanttekening voor het accent in de zang. Toch zou ik dit nooit zelf opzetten. Ik heb een paar favorieten in het old school thrash genre, en daar blijft het ook bij. Deze verandert daar niets aan.

Hoewel ik de energie en de fijne sound van Parov Stelar zeer waardeer komt het meestal niet echt uit de verf in albumvorm. Coco is wat mij betreft nog het beste product van deze Oostenrijker.

Ten eerste is het niveau op deze algemeen genomen het hoogst, en zitten er geen missers tussen. Dit muzikale recept bewandelt een dunne lijn, de frisse en energieke songs zijn nooit ver af van het irritante springerige, en de downtempo songs kunnen zomaar omslaan van sfeervol naar ronduit saai en jammerig. Op Coco valt dat dus erg mee.

Ten tweede maakt deze plaat het heel duidelijk wat je krijgt. Ben je in de sferen voor de downtempo melancholie, zet dan disc 1 op. Wil je het meer dansbaar, zet dan disc 2 op. Sfeerwisselingen werken voor veel artiesten, maar niet voor Parov Stelar. Een goede keuze dus om dit hier gewoon duidelijk te scheiden.

Ook deze plaat verwerkt meerdere gapen bij mij. Parov Stelar kan er maar beter wat vaart achter zetten, met dit soort chillout-werk steekt hij bepaald niet boven het maaiveld uit. Met andere woorden: er is geen zak aan.

Parov Stelar maakt functionele muziek. Veel van zijn andere albums zijn perfect om op te dansen, maar functioneren ook als achtergrond-/loungemuziek. Op Seven and Storm zijn de swingende beats afwezig, dus vervalt de eerste functie. Als achtergrondplaat is Seven and Storm zeer geslaagd, maar ik weet niet in hoeverre ik daar trots op zou zijn. Het neigt naar het saaie.

Cd 1 een sfeervolle plaat, cd 2 een dansplaat. Vrij simpel, en beide slagen min of meer in hun opzet. Ze zijn wel aan de lange kant. De bonustracks vind ik bovendien niet echt bijzonder, en sommige van de reguliere tracks hadden er ook wel tussenuit gekund. Dan zou een goede Parov Stelar-plaat overblijven, nu is het een redelijk goede. Vanwege sommige fijne nummers (The Princess, Silent Shuffle, Song for the Crickets op disc 1, Jimmy's Gang en Sally's Dance op disc 2) toch een ruime voldoende.

Lekkere synth-/electropop, een beetje in de richting van wat tegenwoordig nu disco genoemd wordt. Weinig aan de hand, gewoon leuk, dat was het wel zo ongeveer. Wat meer pit zit er in de Fred Falke-remix van Sunny Days, in zijn genre is dat toch wel een topper. Ik kan het origineel al niet meer horen omdat het zo traag is. Desalniettemin een prima plaat.

Aan al die intro's te horen zou Paul Kalkbrenner ook heel goed een ambientplaat kunnen maken. Misschien is dat wel gewoon een goed idee, want op Guten Tag vind ik toch meerdere nummers niet heel boeiend: Spitz-Auge en de twee omliggende audiofragmentjes, Hinrich Zur See en Speiseberndchen in ieder geval. Een prima plaat is het op zich wel, Der Stabsvörnen en Trümmerung vind ik juist hele gave nummers. Maar een topper van begin tot eind is het dus niet, ondanks wat leuke ambient-uitschieters (zoals Datenzwerg en het prima intro Schnurbi).

Kadath Decoded is een behoorlijke trip, wat dat betreft doet het Lovecraft zeker eer aan. De sfeermomenten en samples zijn goed gekozen en goed uitgewerkt, ze zijn ook passend bij de erg mooie hoes. Soms gaat de gekkigheid ook wel iets te ver, zoals inderdaad het eerste stuk van Within the Vault.
Wat hierbij niet meehelpt is dat de productie op zijn zachtst gezegd matig is, ook voor 1995ste begrippen. De drums komen er al niet heel dynamisch uit, maar de pianotonen doen mij door de koptelefoon pijn aan de oren.
Ook in de echte metalstukken weet men een sterke sfeer te creëren, maar daarbij moet ik helaas ook constateren dat de sfeer die wordt bereikt er één van ongemak en horror is. Heel erg Lovecraft dus, maar ook kil, schel en soms tegen het waanzinnige aan. In combinatie met de productie, en het feit dat de stijl zang me niet echt ligt, bezorgt dit mij geen prettige luisterervaring. Hierbij moet ik wel vermelden dat ik van Queensryche noch Fates Warning een fan ben, dus met de inspiratie voor deze plaat kan ik ook al niet echt meekomen. Al herken ik wel dat de prog-stukken sterk gemusiceerd zijn, en er veel creativiteit in de composities is gestopt.
Er gebeurt dus veel goeds op Kadath Decoded, maar er zijn net wat te veel factoren voor mij om dit nog een luisterbeurt te geven. Mocht dit een remaster/rerecording krijgen dan ben ik zeker wel geïnteresseerd.

De invloeden lopen sterk uiteen, en dit album kan dan ook een beetje als een rommeltje overkomen. Toch staan er veel goede songs op, met een aantal sterke gastbijdragen. Zeker een 3,5* waard, wie van freaky muziek houdt telt er wellicht zelfs wat bij op.

Het album opent naar mijn smaak vrij matig, met een nietszeggende intro en een zeer repetitief eerste nummer.
Plastic World is minder opdringerig en blijft daardoor iets langer leuk.
Fasten Your Seatbelts is vooral live een erg leuk nummer, maar blijft op cd voor mij geen zes minuten boeien. Wederom doordat een op zich goed ritme en synth-riff gewoon te veel herhaald worden.
Through The Loop, Sounds of Life en Girl in the Fire blijven vervolgens niet eens hangen, dienen mij meer als achtergrondmuziek. Ik denk dat het door die typische Pendulum-beat komt, precies diezelfde drum & bassbeat, telkens weer. Leuk als je 'm goed vindt, maar mij bevalt 'ie toch niet echt.
Tarantula blijft wel hangen, maar een echt goed nummer vind ik 't daar niet om.
Out Here is een stuk steviger dan het voorgaande, en bevalt me ook een stuk beter. Qua ritme ook wat variatie in tegenstelling tot de rest van de cd.
Daarna weet ik niet meer wat er misgaat, maar mijn aandacht wordt massaal ergens anders heen getrokken. Gezien de enige mogelijke andere oorzaak een reader klassieke filosofie is, geef ik de schuld toch aan Pendulum. Hier vind ik écht niets aan. Another Planet kan er nog nét mee door, maar meer ook niet. Voor mijn plezier luisteren doe ik slechts Plastic World, Fasten Your Seatbelts en Out Here. En daar houdt het op.

Het heeft inderdaad wat overeenkomsten met drum & bass, maar daar houd het wel een beetje op. Maakt mij ook niet uit. Ik vind dat Pendulum hier bijzonder fris klinkt en ook nog goede songs schrijft. Wel extreem catchy allemaal, maar dat maakt me ook niet zo heel veel uit. De laatste drie punten hecht ik toch het meeste waarde aan in mijn beoordeling... toch wel een 4*. Interessante gastoptredens, trouwens.

Nou, daar heb je het dan, neo-romantisch klassieke avant-garde-black met opera-, fanfare- en circuselementen. Er zit wellicht wat moois in, maar het is een rommelig zooitje, en als je daar niet zo van houdt, is de pret snel over.

Ik sluit me aan bij gigage. Het is zeker geen slechte plaat, en power en thrash samen kan best een leuke combo zijn. Maar op meerdere momenten vind ik het toch een beetje tussen wal en schip vallen. Ik zou toch zeggen dat ik van de twee meer van thrash houd, maar hier had ik toch juist wat meer melodie willen horen. Zoals in Pleasure / Pain, of To the End. Er staan ook echt wel leuke momenten op, maar als geheel doet het album het hem net niet voor mij.

Na de reunie van Pestilence ben ik maar eens gaan opzoeken waar deze band nou zijn naam aan te danken had. Spheres zou dan een death metal band die ging experimenteren laten horen.
Mijn indruk: dat klopt. En ook nog volgens mijn definitie van experimenteel; het bij elkaar gooien van onsamenhangende elementen, geen goede songs, een vervelende klank (hier vooral gecreëerd door die keyboards) en weinig bruutheid (dat kan best samengaan met techniek en progressiviteit). Wat mij betreft geen plaat die elke zichzelf respecterende metalhead moet kennen ofzo. We zijn wellicht een beetje verwend, maar ook gewoon veel beter gewend.

Een bijzondere plaat. Veel meer dan dat kan ik er niet over zeggen. Ik wil ook nog geen hoge stem gooien, soms bevalt het me enorm, soms minder. Maar matig is het absoluut niet. Wellicht zijn het de repititieve structuren die in combinatie met de kakofonie van verschillende instrumenten het soms tot een wat zwaardere zit maken dan bijvoorbeeld Solo Piano, hoewel de sfeer hier over het algemeen juist weer wat positiever is. Kortom: ik weet nog niet wat mijn eindoordeel is, maar Glassworks bevalt zeer zeker.

Beste van Philip Glass voor zover ik ze ken. Solo Piano en Glassworks vind ik ook bijzonder sterk, maar hier is de kwaliteit gewoon zo constant hoog. Als ik hoogtepunten zou opnoemen zou ik bijna alle "nummers" moeten noemen, en moeite nemen om ieder hoogtepunt op zich te beschrijven doe ik niet. Ik moedig gewoon iedereen die dit nog niet kent aan het te luisteren.

Wat mij betreft de beste Pig Destroyer tot nu toe. Dat heeft er natuurlijk deels mee te maken dat ik de vorige albums allemaal wel goed maar niet echt geweldig vond, en dat ik een enorme fan van Adam Jarvis ben. De man speelt werkelijk het dak eraf, zo heerlijk snel, strak en divers. Meer recht voor je raap dan Phantom Limb is het wel, en daar houd ik wel van bij grindcore. Als ik echt ingewikkelde muziek wil luisteren, wend ik mij wel tot andere subgenres.

Prima muziek. Lekker groovend, goede zang, toffe breaks en breakdowns. Alleen had er wel iets minder midtempo in gemogen. En mocht het een tiental minuutjes korter.

Direct maar de volgende review erachteraan. A Momentary Lapse of Reason is een stuk makkelijkere plaat dan The Final Cut, maar dat is niet per se een kritiekpunt. Het is ook vrij kitscherig, maar dat vind ik van veel populaire 80's-platen, dus dat is ook zeker geen kritiekpunt. Vanuit een artistiek standpunt is The Final Cut vele malen interessanter, maar geef me de keuze en negen van de tien keer zal ik liever A Momentary Lapse opzetten. Het heeft een fijne productie, heeft een heerlijk dromerige sfeer, en heeft simpelweg "meer" om naar te luisteren. Het "luistert lekker weg", en dat is totaal geen schande. Er staan geen rariteiten op en eigenlijk ook geen echt slechte nummers. In de lijst komt hij daardoor met gemak boven Atom Heart Mother uit. Ik ben dan ook weer bang dat het daarbij blijft, dus veel meer dan vier sterren zal er niet uitkomen. Maar toch ben ik blij dat ik deze eindelijk eens geluisterd heb.


1. The Dark Side of the Moon
1. Wish You Were Here
3. The Wall
4. Meddle
5. A Momentary Lapse of Reason
6. Atom Heart Mother
7. The Piper at the Gates of Dawn
8. The Final Cut
9. Animals
10. A Saucerful of Secrets
11. Ummagumma

Deel twee in het avontuur Pink Floyd. Deze had ik nog nooit gehoord, hoewel hij ontelbaar vaak als voorbeeld werd genoemd door de vele stonerbands die ik heb gerecenseerd. Mij klinkt dit compleet anders in de oren dan het debuut. The Piper hield de grap er nog in, en was wel van-de-hak-op-de-tak maar dan weer niet langdradig. En dat is Saucerful in mijn oren wel. Na de eerste drie nummers verdwijnt alle focus en kan ik er niet veel meer maken van een verward psychedelisch muzikaal moeras. De plaat duurt eigenlijk helemaal niet zo lang, maar voelt voor mij wel zo. Meer dan een krappe voldoende kan ik hier echt niet van maken, en dat valt enkel zo positief uit door die eerste drie nummers die best wel prima zijn.

Tussenstand:
1. The Piper at the Gates of Dawn
2. A Saucerful of Secrets

Ik heb Animals nu zeker vijf maal beluisterd, maar ik kom echt niet tot een andere mening. Wat een doodsaaie plaat. Ik heb heel erg mijn best gedaan, maar muzikaal klinkt dit als een verzameling restjes van de drie voorgangers. Tekstueel is het boeiend, en ook het artwork is prachtig. Maar daar houdt het voor mij echt wel op. Het klinkt echt als een jaren zeventiger plaat, en dat zou niet eens iets slechts zijn als de twee voorgangers niet zo tijdloos waren.

Ik lees hier ook over het "punk" aspect van Animals, en dat vind ik erg interessant, maar ik hoor het niet terug. Ik hoor behalve in de teksten niks subversiefs, niks dissonants, niks experimenteels. Dit hebben ze zelf allemaal eerder gedaan, en beter. Pink Floyd is divers en veelzijdig. Maar het is geen punkband, en geen hardrockband. Daar is deze plaat voor mij het bewijs van.

Tussenstand:

1. The Dark Side of the Moon
1. Wish You Were Here
3. Meddle
4. Atom Heart Mother
5. The Piper at the Gates of Dawn
6. Animals
7. A Saucerful of Secrets
8. Ummagumma

Alweer de vierde plaat in de discografie van Pink Floyd (en dan tel ik More niet eens mee)... Zo zie je maar, die wereldplaat hoeft er niet direct bij de eerste poging te zijn. En ook niet bij de vierde, want eerlijk is eerlijk, het "geëxperimenteer" (wat in de jaren zeventig vast heel interessant was), is nog steeds sterk aanwezig, en is bij lange na niet zo goed met de tijd meegekomen als bijvoorbeeld het terugkerende blazersthema in Atom Heart Mother of zelfs Summer '68. Dat vind ik overigens het hoogtepunt van de plaat: psychedelica, gekke vocalen, maar ook weer pakkend samengevat in een catchy nummer. Atom Heart Mother heeft zijn momenten, en is een duidelijke opmaat naar de pronkstukken in het oeuvre. Maar men was hier duidelijk nog lerende.

Tussenstand:

1. Atom Heart Mother
2. The Piper at the Gates of Dawn
3. A Saucerful of Secrets
4. Ummagumma

Het heeft even geduurd, maar ik voel me eindelijk ingeluisterd genoeg om Meddle een fatsoenlijke beoordeling te geven. Dit is voor mij met grote afstand de meest interessante Pink Floyd-plaat op dit punt in de discografie van de band, maar tegelijk de plaat die ik eigenlijk altijd te weinig aandacht heb geschonken.

One of These Days is een geweldige opener, en als de hele plaat dit niveau had gehad, was dit misschien wel mijn favoriete Floyd-album geweest. A Pillow of Winds is echter wel een mooi kalmeermoment na de intensiteit van de opener. Het is meer dat de band vervolgens dan nog een mellow popnummer erachteraan gooit, en ook nog een saaie. Fearless is echt wat dit album van zijn topstatus afhoudt voor mij, San Tropez vind ik zelfs beter passen. Seamus is natuurlijk niet om al te serieus te nemen, maar het is dan ook net aan twee minuten. Het echte serieuze Pink Floyd-werk, en de opmaat naar Dark Side of the Moon, is natuurlijk Echoes. Een zeer fraai stuk muziek, dat nog steeds tot het betere werk van de band behoort. Al moet ik opmerken dat het middenstuk met de windgeluiden en de verdwaalde gitaartonen voelt als een onnodige opbreking, een niet bijzonder positieve herinnering aan de fase Ummagumma. Toch is Meddle echt wel een klassieker, en ik verwacht dat deze tot op het einde zal blijven strijden om een plaats op het erepodium.

1. Meddle
2. Atom Heart Mother
3. The Piper at the Gates of Dawn
4. A Saucerful of Secrets
5. Ummagumma

Het is alweer bijna een week sinds mijn bijdrage bij Meddle, en dat gaat vanaf hier alleen maar langer worden. Anders dan met mijn vorige discografie-tour (Slayer) gaat het hier om albums waarbij elke luisterbeurt nieuwe elementen doet oplichten, nieuwe inzichten brengt, en je de muziek steeds meer gaat waarderen.

Net als vele anderen begon ik mijn Pink Floyd-reis met The Dark Side of the Moon, al was het bij mij omstreeks 2008, een goede 35 jaar na de release. Sinds mijn ouders besloten dat ze die stoffige bende platen wel aan mij kwijt wilden ben ik de trotse eigenaar van een kopie uit 1973 die er niet meer zo mooi uit ziet, maar nog steeds fantastisch klinkt. Sinds kort heb ik ook een fatsoenlijke platenspeler, dus de tonen van Dark Side of the Moon hebben al meerdere malen mijn woonkamer gevuld.

En wat een klank is het! Je vraagt je bijna af waarom hier ooit een remaster van nodig was. Ik dacht dat de magie van Money toch echt wel uitgewerkt was (op de koptelefoon skip ik die nog wel eens), maar zelfs in de meest grijsgedraaide track van dit album zit nog zoveel verborgen dat ik er na zoveel luisterbeurten nog steeds (of: weer) van kan genieten. En eigenlijk geldt dat voor elke track. Iedere keer dat ik denk dat ik het drumwerk (nu eenmaal het makkelijkste pispaaltje op deze plaat), de solo's of de teksten nu wel doorgrond heb, opent zich weer een nieuwe deur en schijnt er weer een ander licht op waardoor ik het toch weer op een nieuwe manier ga waarderen.

Ten opzichte van alle voorgaande platen is dit zo'n enorme sprong vooruit. Ik ben toch echt wel fan van Meddle, maar die plaat heeft simpelweg niet de wereldklasse die Pink Floyd hier laat zien. Anders dan op alle voorgangers zijn de pauzes en interludes functioneel, en vormen ze de dalen om de pieken des te meer te laten uitsteken. De genialiteit van dit album zit hem wat mij betreft in hoe dit alles zich zo perfect natuurlijk laat afwisselen, met toch een geweldige technicaliteit.

Ja, mijn Pink Floyd-liefhebberij heeft zich een tijd gefocust op andere albums (afwisselend Wish You Were Here, The Division Bell en de afgelopen week zelfs Meddle), maar mijn waardering voor Dark Side of the Moon is na de laatste paar draaibeurten weer helemaal terug! Dit is een meesterwerk, en hij gaat dan ook (met gemak) de eerste plaats in mijn tussenstand bekleden. Met natuurlijk de noot dat de grootste concurrent als volgende op de lijst staat....

1. The Dark Side of the Moon
2. Meddle
3. Atom Heart Mother
4. The Piper at the Gates of Dawn
5. A Saucerful of Secrets
6. Ummagumma

The Division Bell ken ik ook al langer, en ging bij mij een tijdje gelijk op met The Dark Side of the Moon en Wish You Were Here, vooral door de mooie nummers Marooned en High Hopes. Uiteindelijk heb ik hem echter weggelegd, en ben ik er niet meer bij teruggekomen tot de herbeluistering voor de marathon. Terwijl TDSotM en WYWH nog jaren in de rotatie bleven. Dat komt dan weer door wat hier al eerder het "kabbelende" is genoemd: Cluster One, Wearing the Inside Out, Coming Back to Life, enz.

Als geheel klinkt The Division Bell mij nog erg als een 80's-plaat in de oren. Het warme gitaargeluid, veel synthesizers, veel mellow nummers en dit alles met een licht kitscherig randje (althans zo klinkt het nu voor mij). Ik vind het persoonlijk prettig, en over de spotlight op de Gilmour-solo's hoor je mij ook niet klagen, maar het is niet tijdloos. Nou zou ik zeggen dat Marooned, High Hopes en wellicht What Do You Want From Me daar uitzonderingen op zijn, die nummers halen het gemiddelde van dit album een heel stuk omhoog. En dat gezegd hebbende, het klinkt wel echt als Pink Floyd. Misschien is het een schaduw van het verleden, zoals Waters waarschijnlijk gezegd of gedacht heeft, maar het heeft nog wel echt het Floyd-geluid.

Geen onbetwiste klassieker dus, maar wel een kloppend totaalplaatje, met een paar flinke uitschieters naar boven. Daarvoor zeker vier sterren, en ook een mooie plek in de eindlijst. Bijna klaar...


1. The Dark Side of the Moon
1. Wish You Were Here
3. The Wall
4. Meddle
5. The Division Bell
6. A Momentary Lapse of Reason
7. Atom Heart Mother
8. The Piper at the Gates of Dawn
9. The Final Cut
10. Animals
11. A Saucerful of Secrets
12. Ummagumma

Tsja, ik ga niet veel meer toevoegen aan wat hier gezegd is. Een leuke jamsessie, maar niet een fatsoenlijk studioalbum. Gelukkig was Pink Floyds discografie - dat heeft deze marathon heel goed duidelijk gemaakt - altijd al een van-de-hak-op-de-tak-verhaal. Experimenteel, traditioneel, strak en geregisseerd, chaotisch en zweverig, conceptalbums, losse verzamelingen liedjes, de band heeft het allemaal gedaan, en heel veel orde lijkt er niet in gezeten te hebben. Wat belangrijk is: men heeft de wereld van muziek compleet veranderd, en wel meerdere keren in verschillende decennia. Dat is iets waar de meesten van ons alleen maar van dromen, en dat kan geen twintigtal slechte albums iets van wegnemen.

De eindstand:

1. The Dark Side of the Moon
1. Wish You Were Here
3. The Wall
4. Meddle
5. The Division Bell
6. A Momentary Lapse of Reason
7. The Endless River
8. Atom Heart Mother
9. The Piper at the Gates of Dawn
10. The Final Cut
11. Animals
12. A Saucerful of Secrets
13. Ummagumma