De energie van NWA is bij vlagen heel aanstekelijk, vooral bij het net opzetten van de plaat. Dan is het genieten van bijvoorbeeld de eerste twee nummers, waarin ook heerlijk gesampled en gescratcht wordt. Daarna wordt het echter snel minder boeiend, als blijkt dat zowel teksten als beats meer van hetzelfde maar dan minder bijzonder zijn. Quiet on tha Set vind ik nog wel een leuk nummer aan het eind, maar sowieso de zes nummers daarvoor sla ik liever over. Dus het album als geheel geef ik een krappe voldoende, maar ik zal het nooit in zijn geheel opzetten.

Mooi album dat geduld vereist, maar voor de liefhebber en wellicht ook voor anderen toch vrijwel zeker uitbetaalt. De sfeer is inderdaad het punt waarop de band uitblinkt, en het is interessant te horen hoe deze tot stand komt. De prachtige zang, de subtiele gitaren, veel synths maar ook de sterk varierende songstructuren dragen allemaal bij aan dit duidelijk door bepaalde bands geïnspireerde maar toch eigenzinnig en vooruitstrevende geluid. Naïve doet van alles, maar weet een duidelijke rode lijn te handhaven.

Dit is volgens praktisch iedereen de beste (nieuwe) Napalm Death, en oud werk van dit soort bands vind ik meestal toch niks. En ik vind er niks aan. Ik kan niet anders concluderen dan dat Napalm Death simpelweg niet mijn band is. Geen nummer van deze band heeft ooit enig enthousiasme in mij op weten te wekken. Jammer maar helaas, zal deze band voortaan maar gewoon helemaal links laten liggen.

Bijna twee jaar later nog steeds van toepassing, ook al zijn mijn oren inmiddels wel grind-ervaren. Dit blijft een zeer gevarieerde, dynamische grindcoreplaat.

Nummers 1 en 2 vind ik aardig goed, en 6 vind ik ook best ok, maar eigenlijk vind ik de rest niet zo veel aan. Pas #12 en #13 boeien me weer, en daarna zijn er voor mij ook eigenlijk geen echte uitschieters, hoewel Topsyturvey-world toch best grappig is. Die uitbundige folkdeuntjes zijn ook eigenlijk niet zo heel erg mijn ding. Maargoed, toch een leuke kennismaking.

Prima black, beetje glad, beetje veel synths, en eigenlijk ook wat veel interludes, maar toch prima om zo af en toe eens aan te horen.

Vroeger vond ik Neaera nog wel goed te pruimen, maar als ik het vijf jaar later terugluister weet ik niet zo goed meer waarom. Opener Spearheading the Spawn is nog wel een goed nummer, maar voor de rest is het behoorlijk inwisselbaar, en om eerlijk te zijn: aan de saaie kant. Geen plaatje voor de eeuwigheid.

Laatgeboren kindje van Black Sabbath, jammer genoeg kwam de potentie die Tony Iommi erin zag (hij speelde nog een solo op Orexis of Death) niet helemaal tot uiting, want het album, dat al in 1972 werd opgenomen, kwam pas in 1999 uit. Toch is het zeer de moeite waard, want de band staat voldoende op zichzelf, terwijl toch een aantal fijne Black Sabbath "downer-rock" elementen komen bovendrijven.

De commerciële neergang van dubstep is wel duidelijk te merken: van 56 stemmen in 2011 naar 3 in 2015 voor Nero. Het genre zal natuurlijk blijven, maar de hype is nu toch echt definitief voorbij. Nero lijdt er op deze plaat een beetje onder dit genre te willen combineren met een ander hip genre dat ook geen langere mainstream-houdbaarheidsdatum zal hebben dan een jaar of vijf, namelijk trap. Zo hinkt men een beetje op het ene been en dan weer op het andere. Into the Night is nog een oké housenummer, maar is eigenlijk niet veel anders dan wat we van een Martin Solveig kennen. Het is de groep namelijk ook niet gelukt om het niveau songwriting van Welcome Reality te behouden: slechts Satisfy zou ik willen kwalificeren voor dat niveau, de rest is niet scherp genoeg of rekt de goede ideeën te lang. Live schijnt men voor een goede performance te staan, en dat zal het voortleven van de band nog wel even ondersteunen, maar qua albums hoop ik dat ze hierna toch met iets consistenters en karakteristiekers voor de dag komen.

De eerste vijf nummers zijn echt goed, ook hun volgorde speelt mee. Als dit het hele album zo door zou gaan zou dit echt een van mijn lievelingsalbums dit jaar zijn. Me & You vind ik echter wat minder, en Crush vind vooralsnog behoorlijk irritant. Promises doet me ook niet zo veel. De rest hangt er wat tussenin. Ik verhoog wel van een 3* naar een 3,5* maar echt een topalbum vind ik het nog niet.

Ik heb tot voor deze week amper wat van Nick Cave gehoord. Niet echt mijn genre, de paar nummers die ik kende spraken me niet echt aan. Maar met de laatste leg (Carnage) werd dan toch eindelijk mijn interesse gewekt. En kijkende naar de staat van dienst van Nick Cave & The Bad Seeds leek het me een waardevol project om eens bij het begin te beginnen en de hele discografie te doorlopen. Voor het gemak noem ik From Her to Eternity dan maar even "het begin".

Deze plaat is wel "one hell of a way" om te debuteren. Ik heb volgens mij nog nooit een plaat gehoord die zo erg klinkt alsof ieder bandlid door de duivel bezeten is. En dit komt van iemand die opgegroeid is met metal en zes jaar lang metalrecensies heeft geschreven. Het is niet zozeer een plaat die ik voor mijn plezier op zou zetten. Zo ruw, ongecontroleerd, getormenteerd... Maar als ik inderdaad nog eens een exorcisme-scene zou komen te regisseren, of een soundtrack zocht voor een expositie van Guernica-achtige houtskoolkunst, dan is dit album het eerste waar mijn gedachten naar uitgaan.

Waar sommige bands op hun eerste album nog een beetje karakterloos klinken, zoekende zijn naar hun identiteit, zit From Her to Eternity er direct barstensvol mee. Ik kan goed begrijpen dat zelf vanuit hun eigen artistieke visie ze hierna andere hoeken zijn gaan verkennen. Geen top 10-plaats, maar zeker een album dat ik niet snel zal vergeten, en mijn interesse in de rest van de discografie is keihard gewekt.

Henry's Dream valt bij mij een stuk beter dan The Good Son. Ten eerste voelt deze plaat veel meer als een geheel, misschien logisch want ik begrijp van eerdere berichten hier dat dit een soort conceptalbum is rond fictieve karakters. Nick Cave neemt je mee naar een (niet bestaand?) land, en vertelt een verhaal over de mensen aldaar. Het heeft iets cinematisch, en dat wordt goed ondersteund door het billboard op de hoes. Maar er staan ook simpelweg hele goede nummers op, gemiddeld genomen is de kwaliteit hier misschien wel het hoogste tot zover. Ik kan eigenlijk geen slecht nummer noemen! Ik mis wel een klein beetje dat echte rauwe, wilde element van die eerste twee albums, die zijn me toch beter bijgebleven dan ik in eerste instantie dacht! Maar hier maakt het rauwe randje zo nu en dan toch nog een verschijning, tussen de vele andere muzikale kwaliteiten van Cave en zijn band. Mijn eerste 4* voor een Cave-album en mijn favoriet tot zover.

Tussenstand:
1. Henry's Dream
2. The Firstborn is Dead
3. Your Funeral... My Trial
4. From Her to Eternity
5. The Good Son

Ik begon enige tijd geleden met het oeuvre van Nick Cave & The Bad Seeds. Ik begon ongeduldig, benieuwd naar het "latere" werk waar ik mensen toch vaak het meest enthousiast over hoorde zijn. Maar gaandeweg heb ik toch wel mijn favoriete platen gevonden, en dit zijn beduidend niet de platen die op The Boatman's Call lijken. Op basis van mijn meningen van The Good Son en Let Love In wist Kronos al te voorspellen dat ik in het latere oeuvre weinig meer zou vinden. En tot zover klopt dat, helaas.

The Boatman's Call is beduidend goed geschreven. Qua teksten en songwriting is er weinig wat ik hier op aan kan merken. Er zijn prachtige melodieën en intieme zang te horen. Het is misschien wel het perfecte album voor Nick Cave. Maar het verveelt me tot op het bot. Het raakt me niet, ik voel geen connectie met de teksten. Misschien heb ik niet de juiste pijn gevoeld om te kunnen relateren. Muzikaal heeft het alles wat me doorgaans niet interesseert in pop- en rockmuziek. Het is dan ook het enige album dat ik geen score ga geven.

Tussenstand:
1. Let Love In
2. Henry's Dream
3. The Firstborn is Dead
4. Your Funeral... My Trial
5. From Her to Eternity
6. Tender Prey
7. The Boatman's Call
8. Murder Ballads
9. The Good Son

The Firstborn Is Dead is een stuk meer mijn ding dan het debuut. Ik ben echt niet per se een bluesliefhebber, maar dit is een plaat met "iets" meer focus en rode lijn en dat kan ik wel waarderen. Ook qua productie vind ik dit een fijne plaat, de duivelse uithalen van de diverse instrumenten zijn nog steeds goed weergegeven, maar de meer melodische stukken komen hier ook heel goed tot hun recht. Dit is zeker een plaat die ik wel eens vaker zou opzetten.

Wat een compleet andere luisterervaring is dit, ten opzichte van de vorige paar albums. Helemaal, maar dan ook helemaal niets voor mij. Ik zat er nog even aan te denken om The Good Son het voordeel van de twijfel te geven, omdat The Weeping Song en The Hammer Song me nog wel enigszins aanspreken. Maar eigenlijk blijft het daar bij. Eigenlijk vind ik alle andere nummers matig tot pijnlijk. Ik waardeer artiesten die hun artistieke vleugels spreiden en andere genres proberen, en heb ook helemaal niets tegen wie hier wel van kan genieten. Maar ik ga deze plaat snel proberen te vergeten.

Tussenstand:
1. The Firstborn is Dead
2. Your Funeral... My Trial
3. From Her to Eternity
4. The Good Son

Op Your Funeral... My Trial komt het plaatje van Nick Cave & The Bad Seeds eindelijk wat meer samen. Het debuut was rauw, een ongeleid projectiel. De opvolger was meer gefocust, maar ergens klonk het ook als een soort tribute aan andere artiesten, niet volledig eigen. En dat coveralbum, dat gaf een indicatie van de reikwijdte aan invloeden en het kunnen van deze band. Maar op dit album krijgen we eindelijk het beste van al deze werelden op één plaat.

Ik kan erg waarderen hoeveel veelzijdigheid hier tentoon wordt gesteld, maar toch binnen een duidelijke artistieke identiteit wordt gebleven. Als ik een analoog zou moeten trekken, voelt het album voor mij als een droom. Sad Waters voelt als indutten op een zonnige middag, hier hoor ik veel invloeden uit de Amerikaanse rock (durf ik als niet-kenner te zeggen: Bruce Springsteen?) Maar dit vloeit al vrij snel over in de nachtmerrie van The Carny, waarin alles op zijn kop komt te staan en je grootste angsten zich meester van je maken. In Stranger Than Kindness hoor ik shoegaze, een genre dat slaperigheid op zich omarmt. Maar kun je een groter contrast bedenken dan met het volgende nummer Jack's Shadow, dat met de eerste noot en spanning opbouwt en die tot de fade-out niet meer loslaat?

Veel artiesten zouden me compleet zijn verloren met dit zwalken tussen stijlen, maar Nick Cave bewerkt dit meesterlijk tot een samenhangend geheel. Hoewel ik vaak geen fan ben van de zwalkende, "slaapdronken" stijl van zang die hij hier hanteert, kan ik me geen zanger bedenken die hier iets beters van had kunnen maken. Wederom een plaat die zich niet direct in mijn all-time favorieten zal werken, maar die me wel eindeloos intrigeert, en die ik daarom zeker nog vaak op zal zetten.

Tussenstand:
1. The Firstborn is Dead
2. Your Funeral... My Trial
3. From Her to Eternity

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste beoordeling van een Cave-album. Dat heeft deels te maken met het mooie weer van de laatste week (meer zin in funk), maar ook voor een groot deel met het feit dat ik me lang en goed vermaakt heb met Let Love In. Het is zelfs mijn favoriete plaat uit het repertoire tot zover.
Als ik terugkijk op mijn "kritieken" van bijvoorbeeld The Good Son en Tender Prey, zie ik dat ik daar veel dingen miste die ik hier wel hoor. Ik hoor een duidelijke lijn in het album, een goede balans en verbinding tussen de kalmere en de opzwepende nummers. Ik hoor het talent voor het schrijven van ballade-achtige nummers, maar zonder het kitscherige. De productie is (wat mij betreft voor het eerst) precies waarheidsgetrouw, maar ook precies helder genoeg. Maar bovenal hoor ik de pijn van de blues, het rauwe randje van de rock, het hart van de songwriter. In een bijna perfecte verhouding. Ik ben dan ook zeer benieuwd waar het hierna heen gaat.

Tussenstand:
1. Let Love In
2. Henry's Dream
3. The Firstborn is Dead
4. Your Funeral... My Trial
5. From Her to Eternity
6. Tender Prey
7. The Good Son

Ik ben bang dat het hem niet gaat worden tussen mij en Murder Ballads. Sowieso staan teksten bij mij altijd op de tweede plaats, ik ga meestal pas naar de teksten luisteren als ik de muziek zelf heb doorgrond. Op aanraden van de comments hier heb ik toch maar even naar de teksten geluisterd, en die zijn (zoals ik inmiddels wel van Cave gewend ben) zeker sterk. Maar het is hier voor mij echt te veel aangekleed met la-la-la's en zwalkend geneurie.
De meest ingetogen nummers hier vind ik de beste, maar ik snak vervolgens naar het contrast van een Janglin' Jack (om maar een voorbeeld te noemen), wat uitblijft. Veel nummers zijn wat mij betreft ook te lang, maar dat heeft meer te maken met het vorige punt. Als je geen probleem hebt met de muzikale keuzes, kun je er waarschijnlijk geen genoeg van krijgen.
Het is zeker geen slecht album (in sommige aspecten waarschijnlijk zelfs een heel goed album), maar simpelweg niet voor mij gemaakt, dus ik ga snel door naar de volgende.

Tussenstand:
1. Let Love In
2. Henry's Dream
3. The Firstborn is Dead
4. Your Funeral... My Trial
5. From Her to Eternity
6. Tender Prey
7. Murder Ballads
8. The Good Son

Na de beluistering van The Boatman's Call heb ik me een tijdje niet meer met het werk van Cave beziggehouden. Ik was stiekem wel een beetje bang dat het gedaan zou zijn met het interessante deel ervan. Het was niet slecht, maar het was absoluut niets voor mij.

Gelukkig heeft No More Shall We Part mij positief verrast! Deze plaat is nog steeds vrij traag in de opbouw en overwegend ingetogen. Maar ik hoor iets meer invloeden van Amerikaanse folkmuziek; de violen, de achtergrondkoortjes. Maar waar de Amerikaanse invloed in Cave eerst wat meer in de ronkende blues en rock zat, is het nu meer Dylan & Cash. Ook het gitaarspel raakt voor mij hier de juiste snaar (haha). Maar zo nu en dan komen hier ook die rauwe randjes weer naar boven. Schurend vioolspel, een sporadische oprisping van wat zwaarder gitaarspel, en een heerlijke intense uithaal van Nick Cave zelf. Het is niet veel, maar nog net de juiste dosering om deze plaat interessant te houden. Hierdoor kan ik ook veel fijner en met meer aandacht luisteren naar de kalmte van een Gates to the Garden. En kan ik, ondanks dat ik nog steeds niet graag naar zulke lange platen luister, de kwaliteit van geen van de nummers hierop bekritiseren.

Qua score zet ik hem nog even op een drieënhalf, maar dit is zo'n plaat die zomaar uit kan groeien tot een echte favoriet. Gewoon vaker draaien, en dat zal ik zeker wel gaan doen.

Tussenstand:
1. Let Love In
2. Henry's Dream
3. The Firstborn is Dead
4. No More Shall We Part
5. Your Funeral... My Trial
6. From Her to Eternity
7. Tender Prey
8. The Boatman's Call
9. Murder Ballads
10. The Good Son

Van de eerste vijf albums in de discografie heeft Tender Prey op MuMe de hoogste score. En ik merk in de reviews al een beetje dat er vaak gepraat wordt over het werk voor of vanaf Tender Prey. Wat dat dan precies betekent? Daar ga ik hopelijk snel achter komen, en even naïef naar de scores kijkend wordt het hierna alleen maar beter: van de 12 volgende albums hebben slechts 3 een score onder de vier sterren!

Ik ben voorlopig nog wel voorzichtig, want Tender Prey is eerlijk gezegd niet voor mij weggelegd. Net als op Your Funeral, wordt hier behoorlijk tussen stijlen gezwalkt. Maar ik voel hier veel minder een connectie tussen de verschillende uithoeken. The Mercy Seat is duidelijk een subliem geschreven nummer (hoewel ik niet echt blij ben met de productie), maar ik vind geen andere nummers van ditzelfde niveau meer terug. Na Mercy (ik gok de B-kant?) vind ik het zelfs behoorlijk zwak, met als dieptepunt de afsluiter New Morning, dat me een beetje doet denken aan Bob Dylan in ditzelfde tijdperk (lees: niet goed). Ik zou er prima content mee zijn de nummers van de A-kant hier en daar nog eens los te horen, en de rest per direct te vergeten. Wat een verschil met Your Funeral: ondanks het gebrek van een Mercy Seat om het gemiddelde niveau omhoog te trekken, luister ik die toch veel liever als geheel.

1. The Firstborn is Dead
2. Your Funeral... My Trial
3. Tender Prey
4. From Her to Eternity

Leuk album, ken het origineel niet, maar dit heeft me wel aangespoord de oude Nightwish-albums weer eens op te sporen. Onlangs Once gedraaid, binnenkort ook maar eens Wishmaster uit de kast pakken. Het gebrek aan zang zorgt er voor dat de muziek niet allemaal direct blijft hangen, maar het heeft al wel vanaf het begin iets magisch, en misschien beklijft het wel na wat meer luisterbeurten. Vooralsnog heb ik er makkelijk een ruime voldoende voor over, Nightwish blijft een boeiende band.

0,5*je eraf en weg uit mijn top 10.
De bombast is nog steeds prachtig, maar de "liedjes" vooraan de plaat vallen toch wat in het niet bij de bombastische meesterwerken die erna komen. vooral de eerste drie nummers hadden wat mij betreft weggelaten mogen worden, vind er persoonlijk niet zo veel aan. De rest compenseert dat echter volledig.

Tuktak gebruikte hier het woord 'next level' voor Diplodocus. Eens, maar ik vind eigenlijk deze hele cd next level. Impliciet zeg ik daar grotendeels mee dat ik Noisia die term waardig vind, want het merendeel van de tracks komt van hun hand. Maar eigenlijk alle tracks wel. Noisia is wat mij betreft echt de top van de drum & bass, vanwege de variatie in genres, vanwege de variatie binnen nummers, vanwege de zieke sound, vanwege de scheurende synths. En vanwege het behouden van de eigen sound met dit alles. En mixtechnisch is dit ook gewoon een ruime voldoende. Niet heel bijzonder, maar neem nu een overgang als die van Brown Time naar Stigma en je kunt niet anders zeggen dan dat daar creativiteit in zit. Ook zeer goede tracks van de andere producers, met name Spor en The Upbeats. Heerlijk.

Het Groningse trio Noisia komt na zes jaar eindelijk met een vervolg op Split the Atom. Dat album deed zijn naam eer aan, en is vandaag de dag nog steeds een maatstaf voor iedere producer(groep) die zich waagt aan enige kruising van drum & bass, dubstep, house, breakbeat, ambient en ja, welk elektronisch subgenre was er eigenlijk niet op die plaat te vinden?

Ik durf echter nu al te zeggen dat Outer Edges niet diezelfde impact gaat hebben. Hoe lekker nummers als Anomaly en Collider ook zijn, ze hebben niet de onmiddelijke herkenbaarheid, en ze blijven toch wat meer binnen de grenzen van hun eigen genres, zeker als ik het vergelijk met nummers als Machine Gun en Alpha Centauri, die gewoon volledig hun eigen pad trokken en tegelijk de meest pakkende nummers van het album waren. Daarnaast gaat de kwaliteit naarmate de plaat vordert helaas omlaag. Tegen het einde wordt het toch echt wat minder boeiend allemaal, en vraag ik me soms af wat het nu maakt dat ik naar Noisia zit te luisteren en niet naar een van de 100 andere drum & bass-acts die de afgelopen tien jaar in Noisia's voetsporen zijn getreden.

Nog steeds hoort Noisia bij de top van het genre, wisselt men veel af, is men origineel, en zitten alle producties bijzonder goed in elkaar. Maar zowel qua individuele nummers als over het geheel mist deze plaat de frisheid van Split the Atom.

Mijn #3 van dit jaar. Er staan wel wat mindere nummers op (vooral de kortere 'tussendoortjes') maar de volwaardige nummers (Machine Gun, Split the Atom, Thursday, Shellshock, Alpha Centauri, Soul Purge, Sunhammer, Stigma) zijn stuk voor stuk knallers. Geniale crossovers van elektronische muziekstijlen, en toch één rode lijn.

De albums van Novembers Doom stonden jarenlang op mijn te-luisteren-lijst, maar ik was nooit een enorme doomliefhebber, en ben dat eigenlijk nog steeds niet. Toch wilde ik ze een kans geven, en ik begon met Into Night's Requiem Infernal.

Mijn indruk is positief, maar ik zal de plaat niet vaker draaien. Dit is eigenlijk omdat de enige reden dat ik doom überhaupt interessant vind, de sfeer is. Novembers Doom legt echter meer focus op groove en een zwaar geluid. De rustige stukken klinken vlak, en kennen weinig eigen gezicht. De cleane vocalen doen me wat denken aan mijn favoriete doom-gerelateerde band, namelijk The Vision Bleak, en Novembers Doom komt die vergelijking eigenlijk niet meer te boven. De grunts doen me bovendien denken aan Amon Amarth (zeker op Lazarus Regret), en die twee dingen samen zitten voor mij een fatsoenlijke beluistering van dit album als origineel werk dwars.