Prima metal in de typische jaren negentig-Gotenborgstijl (hoe schrijf je dat eigenlijk precies?). Maar meer dan prima is het wat mij betreft eigenlijk niet. Deels ligt dat aan mij, ik vind At the Gates ook niks aan, maar deels heb ik ook maar weinig het idee dat Sacrilege ergens echt in uitblinkt. Drie sterren omdat het zeker ook niet slecht is.

Leuk album. Niet veel meer, maar ook niet veel minder. Voor het predikaat 'klassieker' moeten er toch net iets betere songs op staan. Stay With Me is van een redelijk hoog niveau, maar lang niet alle nummers halen die kwaliteit.

Mee eens. Ik trek de stem van Warrel Dane bovendien niet zo, heb ik nog nooit gedaan, en vind dit in combinatie met het productiegeluid zelfs een beetje irritant. Niks voor mij, dit soort metal, daar ben ik zo onderhand wel achter gekomen.

Bijzondere plaat van deze voor mij onbekende naam. Volgens mij klopt de landaanduiding niet, ik begreep dat de muzikanten afkomstig zijn uit India en zich hebben gevestigd in het VK.
Het album is veelzijdig, maar ieder nummer bevat toch vooral invloeden van jazz en funk. Op sommige momenten word je als luisteraar overladen met instrumenten en vocalen, op andere momenten is de muziek juist heel kabbelend en rustig.
Voor een "Westers" kader zou ik het geen makkelijke plaat noemen, maar er gebeurt heel veel bijzonders. Na een viertal luisterbeurten ben ik er nog steeds niet helemaal uit. Toch blijf ik hem luisteren. Ben benieuwd naar de mening van anderen...

Zeer matige soundtrack. Enkele leuke maar niet voor de eeuwigheid bestemde nummers (Marilyn Manson, Bloodsimple, Papa Roach), twee erg goede nummers (Skinny Puppy, Charlie Clouser) en dat was het dan. De tracks hebben, naast de matige kwaliteit, ook weinig gemeen.

Ik heb hiervan een versie met twee discs. De werkelijke soundtrack is behoorlijk sterk, de compilatie (die hierboven staat) is wederom een matig samenraapsel (hoewel er nu wel een paar gave nummers tussen staan). Shed uit zijn albumcontext rukken slaat natuurlijk helemaal nergens op, alleen daarom al een lage beoordeling.

Ik geef hier alleen geen beoordeling aan, want ik ga de eerste disc geen 3,5* of 4* geven en de tweede disc geen 2,5* of 2*.

Op de eerste helft van dit album hoor ik veel veelbelovends. Heatwave is sfeervol als intro, en Hold On en Trials of the Past zijn hele goede nummers. De stijl van SBTRKT bevalt, en wordt omgezet in goede nummers. Maar vanaf dat punt wordt het eigenlijk saaier. Ik hoor minder goede ideeën, en goede ideeën waarmee geen goede nummers worden gemaakt. Het is allemaal wat vlakjes, weinig spannend. Voor twee erg goede nummers krijgt dit album echter alsnog een ruime voldoende van mij.

Wisselvallig album. Dilemma is een oersterke Meshuggah-imitatie, met een sublieme intensiteit. A Familiar Word daarentegen wordt wat verpest door het telkens terugkerende 'just shut the fuck up'. Soul Alone bevat Static-X-achtige cleane zang die niet erg goed past tussen de Meshuggiaanse muziek. Ook verderop komen tussen de vette Mathriffs net iets te veel nu-metalinvloeden om de hoek kijken. Deze maken dit album toch net niet interessant genoeg voor de technische/progressieve metalliefhebber.

Op papier een monsteralbum, dat razendsnelle moderne (death) metal met mathinvloeden combineert. In de praktijk is het toch niet alles. Qua geluid ontbreekt er net dat beetje diepgang, en de cleane vocalen zijn simpelweg slecht. Wanneer er dan plotseling een Meshuggah-solo met ongekend technische en brute ondersteuning losbarst weet ik niet of ik deze band nou geweldig of matig moet vinden. Het hangt er dus een beetje tussenin.

Ik haal wat albums uit de afgelopen ronde van het metalalbum van de week in, en kom vandaag bij Schizoid Lloyd terecht. Ik had de plaat destijds al eenmaal geluisterd, maar mijn interesse was gewekt. En bij herbeluistering kan ik ook wel zeggen dat deze EP het onthouden waard is, want in Nederland zijn dit soort plaatjes niet echt van de orde van de dag. Sowieso heb ik er een 3,5* voor over, en vaker beluisteren ga ik het ook.

In Kleur is vooral een leuke showcase voor producerduo OS Green en Sir OJ. Wat hip hop-producties betreft zit Nederland echt op een internationaal niveau. The Flexican, Boaz van de Beats, Bas Bron, Delic, je kunt lang doorgaan... Maar meestal kunnen de rappers niet met dat niveau meekomen. De laatste Mr. Polska was daar eerder dit jaar al een goed voorbeeld van, en velen zullen ook de laatste Jeugd van Tegenwoordig noemen. Nu brengt Sef al een stuk meer betekenisvolle zinnen dan Mr. Polska, maar tekstueel vind ik er nog weinig aan. Het gaat over onoriginele onderwerpen, en op ook niet bijster originele wijze. Enkele nummers springen er uit (mijn favoriet is Ze Zeggen), maar dat zijn eerder uitzonderingen dan de regel. Ik vermaak me met deze plaat hoofdzakelijk vanwege de originele, afwisselende en al met al gewoon fijne producties. Maar hij gaat nog wat meer luisterbeurten krijgen, misschien zie ik er later meer in.

Ik vind het absoluut geen avant-garde. Sevdaliza blijft in zekere zin binnen de gebaande paden, hoewel ze er heel veel eigen invulling aan geeft. Ze pakt invloeden van R&B, electronic, pop, zelfs een beetje trip hop en smelt die samen. Muzikaal maakt ze hier al een sterk geheel van, maar de zang en teksten zijn de echte kers op de taart. Een hele bijzondere plaat, die hoog in mijn lijst eindigt dit jaar. Volgens mij heb ik nog nooit de term "on-Nederlands goed" gebruikt (bah), maar Shabrang is dat echt.

Zeker een leuke plaat, maar de nummers zijn kort en eindigen telkens onbevredigend. Hoe goed ze ook zijn, dit is in mijn oren toch behoorlijk onbevredigend. Eigenlijk is dat het voornaamste wat me ervan weerhoudt deze plaat een hogere score te geven. Toch maar eens die liveplaat opzoeken, daar zullen toch zeker geen fadeouts op te horen zijn...

Blackjazz was zo'n plaat die zo geweldig is dat deze een genre op zich heeft geschapen. Een album waar er maar weinig van gemaakt worden. Het was goed in vrijwel ieder aspect.

Over One One One heb ik een dubbel gevoel. Enerzijds is het geen herhaling van zetten, en kunnen we dus niet spreken van stagnatie of achteruitgang. Aan de andere kant is er gekozen voor een minder abstract geluid, en worden er meer invloeden toegelaten van bands als, inderdaad, Nine Inch Nails, Ministry, enz, wat voor mijn gevoel het unieke aspect van Blackjazz doet ontbreken hier. Er staat echt genoeg gaafs op One One One, maar het is niet overdonderend, en het is zeker niet grensverleggend. En stiekem had ik dat toch wel een beetje verwacht.

Oneindig fascinerend, hoe zo'n stelletje geesteszieken, die (aan de liveshows te merken) elkaar voor ze het weer door hebben elkaar weer in de haren (en meer) vliegen, zo'n portie fabuleuze muziek kunnen creeëren. Ik weet niet eens of Shining nog wel echt voor black metal staat. Er word zoveel geëxpirimenteerd met rustpassages dat het bijna prog lijkt. De productie is bovendien niet gruizig, guur of koud, maar meer gelikt en klinisch. Past wel goed bij de cover. Qua melodieën en teksten is het overigens nog wel depressie van begin tot eind wat de klok slaat. Vooral de hoorspel-achtige elementen zijn indrukwekkend. In tegenstelling tot bijvoorbeeld een Leviathan is dit prima van begin tot eind uit te zitten, mede door de korte speelduur. Echter nog steeds de term Suicidal black metal waardig? Absoluut.

Ik had iets soortgelijks. Het feit dat de plaat geen echte teksten kende heb ik ooit beantwoord met "lekker makkelijk van ze. getuigt niet echt van creativiteit." Gelukkig ben ik van mening veranderd.

Want wat is taal nu eigenlijk? In feite worden we zonder taal geboren, en zonder contact met anderen zou er helemaal geen taal zijn. Taal is noodzakelijk voor ons, maar dat maakt het nog niet vanzelfsprekend. Dat is het mooie van ( ): het is een van de puurste vormen van muziek die er bestaan. In principe kan de luisterervaring bij een baby dezelfde zijn als bij een hoogleraar letterkunde.
Ook geeft dat natuurlijk de ruimte om tussen de ( en de ) je eigen interpretatie in te vullen, en dat is misschien wel het mooiste, ook al druk je het geheel niet in woorden uit.

Nogal teleurstellend, net als de voorganger trouwens, die vond ik ook niet indrukwekkend. Het is gewoon een onoriginele kruising tussen rock en metal, het enige waardoor het reggae genoemd wordt is de zang. Ook goede songs staan er te weinig van op.

Geweldig album. Eigenlijk vind ik Dysparennia het enige ietwat saaie nummer. Eerst vond ik het vanaf daar al saai worden, maar tegenwoordig ervaar ik het supervrolijke Han Som Tuggar..., het supertrippy Borg of Hate en het superspringerige Pälsmästaren ook als geweldige nummers. Het blijft bovendien de hele speelduur gevarieerd, in sfeer én tempo. Genreoverstijgend, durf ik bijna te zeggen, maarja het blijft natuurlijk wel bitmuziek. Leuk overigens ook de vastlopende computer in het laatste nummer (althans, zo hoor ik het).

Toen ik metal begon te luisteren was ik gek van Screaming from the Sky, een nummer dat mooi in de playlist tussen Slipknot en Korn past. Doel bereikt zo lijkt me, en dat wordt alleen maar kracht bijgezet nu ik deze plaat twintig jaar na de release luister en hij nog steeds interessant is! Ik kan het niet helpen aan Machine Head te denken, een andere band die het pad van de nu metal koos en daar later weer van terugkwam. Dan ging het Slayer toch een stuk beter af, want Slayer heeft qua agressie en hardheid niet ingeboet op dit experiment. Tuurlijk, het trucje is tegen het einde van de plaat wel oud, maar dat is wat mij betreft inherent aan het genre nu metal. Anders dan bij Machine Head waren de teksten bij Slayer altijd al slecht, dus daar had ik ook niet meer van verwacht. En muzikaal staat men er hier een stuk beter voor dan MH op The Burning Red (doet alleen al pijn aan de oren om er aan te denken). Diabolus in Musica komt er helemaal niet slecht vanaf, en mag van mij op een dikke 7 rekenen.

1. Reign in Blood
2. Seasons in the Abyss
3. Diabolus in Musica
4. Show No Mercy
5. Undisputed Attitude
6. South of Heaven
7. Divine Intervention
7. Hell Awaits

Heuj ik ga weer lekker tegen de stroom in!

De kritieken die ik over dit album lees:
- veel geschreeuw
- schelle productie
- geworteld in hardcore/groove

Heerlijk! Men verbetert het recept van Diabolus in Musica. Dit keer wordt er vol ingezet op een combinatie van thrash, groove en hardcore-elementen. Oftewel, dit is veel meer een metalcore/thrashcore- dan een metalplaat. Ik snap dat je hier als thrashliefhebber op afknapt, maar voor metalcorestandaarden is dit een zeer aardige plaat. Ik raad jullie dan ook allemaal sterk af je met dat genre te bemoeien.
Persoonlijk kan ik hier in ieder geval erg van genieten. Het tempo is hoger, en er is ook afwisseling in tempo. Er staan meer goede songs op, en de productie is nog iets voller. Slayer gooit zich er met de volle 100% tegenaan, en daarin haalt men een niveau van intensiteit dat je weinig bands op deze leeftijd ziet of zag halen. Het zit allemaal niet bijster ingenieus in elkaar (het tegendeel), en de teksten zijn net zo tenenkrommend als altijd. Maar men zette ondanks dat alles al een sterke metalcoreplaat neer ver voordat dat genre zijn latere populariteit bereikte. Daar heb ik best een hoge score voor over.

De tussenstand:

1. Reign in Blood
2. God Hates Us All
3. Seasons in the Abyss
4. Diabolus in Musica
5. Show No Mercy
6. Undisputed Attitude
7. South of Heaven
8. Divine Intervention
9. Hell Awaits

Nu we toch bezig zijn met Slayer luisteren doe ik lekker mee. Maar voor waarschijnlijk minst favoriete Slayer-album ga ik gewoon even dit stukje tekst kopiëren, want ik ben het hier volmondig mee eens. Sterker nog, ik gooi mijn score nog een halfje naar beneden want dit album is zelfs voor Slayer, een band die al niet te veel aan variatie doet, eentonig.

Tussenstand:

1. Show No Mercy
2. Hell Awaits

Dat Reign in Blood wat mankementen heeft, dat wist ik al. Het zal voor mij nooit de perfecte score halen omdat, zoals eerder opgemerkt, de vulling (nummers 2-8) niet bestaat uit briljant geschreven nummers als de opener en afsluiter, maar afwisselt tussen flarden van genialiteit en losse flodders. De meeste nummers schieten geweldig uit de startblokken, maar brengen vervolgens amper structuur aan. Dit geeft de plaat een gigantische impact, maar in de decennia na deze plaat is bewezen dat het toch echt nóg wel harder en sneller kan.
Dat is althans mijn verklaring waarom deze plaat bijna uitsluitend wordt geassocieerd met Angel of Death en Raining Blood, en het beleg van de sandwich meestal niet eens wordt genoemd. Voor de impact van Reign in Blood dus vijf sterren, maar voor de kwaliteit in retroperspectief toch een puntje minder. Vanwege de twee absolute metalklassiekers krijgt deze plaat van mij al een dikke vier sterren. Maar met de overige nummers wordt dat meer geconsolideerd dan dat ik nog neig naar een verhoging.

De beste plaat in Slayers oeuvre? Moeilijk te zeggen, de rest gaat echter ook geluisterd worden, dus we komen er vanzelf achter. Maar voorlopig luidt de tussenstand:

1. Reign in Blood
2. Show No Mercy
3. Hell Awaits

Met de release van dit album schreef ik hier het volgende:



En daar kan ik me nog steeds wel in vinden. Ik geef hem toch een halfje omhoog, want slechter dan Christ Illusion is hij ook weer niet, en als carriére-afsluiter kun je makkelijk een slechtere plaat maken.

Slayer heeft al met al toch een erg mooie carrière achter de rug. Het waren in deze luistertocht juist de albums waar ik het niet van verwachtte (het debuut, Undisputed Attitude) die me alleszins meevielen. Natuurlijk blijft Reign in Blood altijd dé Slayer-plaat, maar men heeft toch ook laten zien andere genres binnen de metal te beheersen, en op de laatste drie platen liet de band vervolgens weer zien dat men de thrash niet verleerd was. Het spelletje is me dus ook bevallen, hoewel ik het de volgende keer liever zou doen met een band met een iets kortere discografie...

De eindstand:

1. Reign in Blood
2. God Hates Us All
3. Seasons in the Abyss
4. World Painted Blood
5. Diabolus in Musica
6. Show No Mercy
7. Christ Illusion
8. Undisputed Attitude
9. Repentless
10. South of Heaven
11. Divine Intervention
12. Hell Awaits

Seasons in the Abyss klinkt voor mij als de perfectionering van wat op South of Heaven geprobeerd werd. Het is niet zo intens als Reign in Blood, maar heeft wel veel sfeer en vooral meer consistente kwaliteit dan South of Heaven. Alleen tegen het einde (Temptation en Born of Fire - die laatste sluit dan wel weer af met een te gekke solo) wordt het voor mij een stuk minder, maar gelukkig sluit de plaat met één van Slayer's beste nummers Seasons in the Abyss.

De zang is een stuk beter aan te horen dan op de voorganger, en voegt in veel nummers echt heel veel toe. Dead Skin Mask is een fantastisch nummer, waarin Slayers voorkeur voor moord en doodslag in het themamateriaal zich ook eens op een andere manier uit dan in snoeiharde thrash. Maar ook de thrashnummers zijn heerlijk, en als het alleen om de solo's gaat is dit misschien wel Slayers beste (misschien). Meer dan vier sterren zal Slayer voor mij nooit binnenhalen (zeker niet meer nu men ermee stopt), maar als er één plaat Reign in Blood naar de kroon steekt dan is het deze.

De tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Seasons in the Abyss
3. Show No Mercy
4. South of Heaven
5. Hell Awaits

Eerlijk is eerlijk, van veel van de "groten" der metal is het eerste album niet het beste. Hierop baseerde ik mijn verwachting dat Show No Mercy niet zo interessant zou zijn, en ik heb het album dan ook nooit beluisterd. Nu deze band hier zo onder de loep genomen wordt, en Show No Mercy veelal hoog uitvalt in de scores, zet ik hem dan toch eindelijk op.

De enige redenen dat Slayer voor mij (metal ontdekt ruim twintig jaar na het verschijnen van deze plaat, tijdperk Slipknot en Linkin Park) interessant was, waren de ongeëvenaarde sfeer van brutaliteit en de bijbehorende agressieve uitspattingen (Angel of Death, je kent het wel). Show No Mercy is echt een heel ander soort plaat, heel muzikaal eigenlijk en leunend naar de metal van het decennium ervoor. Er zijn verrassend veel catchy melodietjes te vinden, en de solo's zijn heerlijk om naar te luisteren. Toch kun je op een nummer als Black Magic nog steeds hard losgaan, het zou me niets verbazen als dit een vast onderdeel is van de sets van Slayer-coverbands.

Kortom, alleszins een positieve indruk. En ook in deze stijl waar men niet om bekend staat kon de band zeer goed meekomen. Toch zal de plaat voor mij altijd in de schaduw staan van een Reign in Blood of Seasons, puur omdat die in hun combinatie van duistere sfeer en extreme brutaliteit een meer unieke plek in het genre innemen.

Ik heb het me anders herinnerd, maar ik moet me toch bij de voorgaande meningen aansluiten, en ik verlaag mijn score zelfs met een halfje. South of Heaven is echt een goed geschreven nummer, en zo staan er nog wel een paar niet verkeerde nummers op deze plaat. Maar de zang doet het allemaal weinig goed. Ook ben ik geen enorm fan van de productie op deze plaat. Misschien is het een groeier, maar ik hoor hem toch zeker niet voor het eerst, en ik vraag me ook af waarom ik deze nog vaker zou moeten luisteren als dit genre zoveel te bieden heeft waarvan ik zeker weet dat ik het goed vind (inclusief enkele albums van Slayer zelf).

De tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Show No Mercy
3. South of Heaven
4. Hell Awaits

Ik krijg bijna medelijden met lennert, Kondoro0614 en RuudC! Zelfkastijding voor de goede zaak, zo zie ik het maar? De discipline om daadwerkelijk alle albums uit te luisteren waardeer ik.

Dit was de enige plaat van Slayer die ik nog nooit had geluisterd, maar wat een gemis! De agressie van Slayer komt in de hardcore misschien wel net zo sterk naar boven als in de thrash waar men bekend om is. De productie is ook nog eens beter dan op Divine Intervention! Je kunt zien dat hier de weg wordt geplaveid om andere genres te gaan verkennen op Diabolus en God Hates Us All. Niet altijd met hetzelfde succes, dat is nu bekend, maar op Undisputed Attitude klinkt men energiek, met een gezonde dosis scepsis tegenover het systeem, en doet men meerdere nummers van Slayers vroege voorbeelden (neem ik aan althans) eer aan. Niks mis mee!

1. Reign in Blood
2. Seasons in the Abyss
3. Show No Mercy
4. Undisputed Attitude
5. South of Heaven
6. Divine Intervention
7. Hell Awaits

World Painted Blood is denk ik mijn meest geluisterde Slayer-plaat na Reign in Blood en Seasons, om de simpele reden dat er een hoop catchy nummers op staan. Het lijkt allemaal erg veel op Christ Illusion, maar alles komt hier net even iets beter uit de verf. Enkele nummers steken er bovenuit (mijn favoriet is Not of this God), maar eigenlijk vind ik op deze plaat geen enkel nummer zwak. Dit is wat mij betreft Slayers beste thrashplaat na Seasons.

1. Reign in Blood
2. God Hates Us All
3. Seasons in the Abyss
4. World Painted Blood
5. Diabolus in Musica
6. Show No Mercy
7. Christ Illusion
8. Undisputed Attitude
9. South of Heaven
10. Divine Intervention
11. Hell Awaits

Nou, post ik 'm hier maar gewoon

Het uit 2004 stammende Vol. 3: The Subliminal Verses tilde de nu-metal van het Amerikaanse Slipknot naar een hoger niveau, en werd daar ook voor geprezen door wereldwijde pers. Slipknot was onmiskenbaar gegroeid sinds het onbetitelde debuut en opvolger Iowa. Het gebrek aan fatsoenlijke opbouw zorgde er echter voor dat ik het album zelden meer in zijn geheel luisterde. Aangezien er alweer vier jaar verstreken waren, waren mijn verwachtingen hooggespannen. Zou de band dan eindelijk al zijn muzikale vaardigheden tot één geslaagd geheel weten te vormen?

Bij de eerste luisterbeurt wordt die droom al gebroken. Wat vooral opvalt is dat er over het hele album geen énkele vette riff te vinden is. Het afsluitende titelnummer komt in de buurt, maar voor de rest is het allemaal middenmoot kwaliteit wat de klok slaat. Daarnaast zijn de industriële invloeden, die het debuut zo'n geweldige sfeer meegaven, slechts sporadisch te vinden. Er hebben overigens meer veranderingen plaatsgevonden in het Slipknot kamp. Matige catchy refreintjes hebben de overhand, en agressie die Iowa evenaart is niet meer te vinden. Emotie straalt Corey Taylor al helemaal niet uit. De niet verkeerde, maar totaal niet passende ballad Snuff is daar het perfecte voorbeeld van. Daarnaast komt Dead Memories wel héél dicht in de buurt van Stone Sour.

Mocht dit Slipknots laatste studioalbum zijn, dan is All Hope inderdaad Gone. De balans is gewoon niet goed, de cleane vocalen vaak matig, en het gebrek aan goede riffs geeft de genadeklap. Slipknot heeft gefaald. Vier jaar de tijd nemen en dan met zo'n hoopje matigheid op de proppen komen? Onbegrijpelijk. Net als het feit dat de band hiermee vast ook nog eens ontelbare nieuwe "maggots" zal gaan scharen en vanzelfsprekend, in de vorm van videoclips, ook nog eens flink wat tijd op TMF zal gaan doorbrengen.

4,5* voor de beste Slipknot tot op heden! Zoals aphexfreak al zei; het industriele geeft echt een meerwaarde aan de muziek. Het enige waar Slipknot écht in uitblinkt is het maken van sfeer, en dat heb ik na dit album niet meer gezien. Die is hier dan ook subliem.

Wat Corey Taylor hier allemaal de wereld in smijt blijft ongeëvenaard, en klinkt vies realistisch gemeend en pijnlijk. Het drumwerk is niet super geproduceerd wat een rauwe klank doneert aan het eindproduct. Dat is ook nog eens voorzien van uitstekende afwisseling, op een betere manier dan door middel van de onovertuigende ballads op de laatste twee albums.

Uiteindelijk een overtuigend album, wat door de band zelf niet meer geëvenaard word. Een plaatsje in mijn top 25 gegarandeerd.