Slechtste album dat ik in tijden gehoord heb. Telkens dezelfde trucjes met lelijke synthesizers en lege beats, en een voor minstens 80 % ge-autotunede stem en de standaard van de standaard qua teksten. Koppijn kreeg ik hiervan.

Ik heb het gevoel dat hier wel wat in zit, maar ik vind er persoonlijk vrij weinig aan. Dat is deels omdat het niet aansluit bij mijn smaak. Het is echt avant-garde, en ik hou niet van The Purging om dezelfde reden dat ik doorgaans niet van avant-garde hou, namelijk omdat het amper houvast biedt. Ik weet dat ze dat expres doen, en omdat ik er niet de tijd van een uitgebreide analyse aan wil besteden zal ik ook geen cijfer geven, maar een mening heb ik er wel over. Ik vind het niks.

Ik ben inmiddels van mening dat Silhouettes toch wel een van de grootste schatten van het gehele metalgenre is. Zelden hoor je zulke goede songs die je toch goed weten mee te slepen, zelden hoor je bandleden die zo goed op elkaar ingespeeld zijn en zo fantastisch hun instrumenten beheersen, en dan heb je al bijna niet meer door dat de muziek ook nog eens ontzettend technisch is. Ook loopt er een duidelijke rode draad door het album, zijn de teksten van zeer hoog niveau en is de productie ook nog eens bijzonder vol maar toch met een eigen karakter. Overduidelijk een blijver.

Pff, als dit geen rock & roll is weet ik het niet meer. 4*

The Answer leerde ik in 2009 kennen met Everyday Demons. Wat een rockende plaat was dat, met de klassieke elementen van het genre, maar toch verfrissend en met diepgang.
Het The Answer van Solas klinkt in vergelijking met die plaat als een compleet nieuwe band. Ik maak even de sprong over drie tussengelegen albums, want om onbekende reden haakten steeds meer stemmers op MusicMeter af na de eerste twee.
Nog steeds put men uit de jaren zeventig, maar dan nu uit de hoek rockbands die destijds niet bang waren folkinvloeden in hun muziek toe te laten, zoals Uriah Heep dat op sommige albums deed, of zelfs Led Zeppelin. Nu waardeer ik het wanneer een band zich ontwikkelt, en dit genre hoor ik ook graag, maar jammer genoeg is niet ieder nummer even sterk. Everyday Demons was een plaat zonder zwakke broeders: ieder nummer was goed, en dat kan van Solas niet gezegd worden. Het gaspedaal wordt dus ook niet meer ingetrapt, en dat maakt al met al een album dat wat kabbelt tussen redelijk goed en redelijk saai. Echt indruk maken doet het vooralsnog niet.
Ik ga The Answer binnenkort live zien, dus ik ga ook de vorige albums nog een extra kans geven, maar vooralsnog is mijn oordeel dat de band met Everyday Demons een unieke plaats in het genre innam, en het zonde is dat men die niet verder heeft ontwikkeld.

Leuke ideeën, maar het mist wat. Misschien is het het tempo, misschien ontbreekt er wat swing, misschien ontbreekt het aan catchy deuntjes, ik kan het niet precies zeggen maar maar dit wordt 'm niet voor mij.

Als je denkt aan zweterige, geile, seventies orgie-funk dan moet je aan Bar-Kays denken, en in het bijzonder aan dit album. Swingende funk, met veel stemgeluiden van mannen die zich duidelijk comfortabel voelen. Elk nummer klinkt zo'n beetje als een versiertruc. En dan de cover, die op MusicMeter is nog de beschaafde, de gebruikelijke versie toont de gehele band shirtloos en ingevet. Niet echt een waardevolle toevoeging aan je collectie visueel gezien, maar muzikaal mag het er zeker wezen. Leuk voor een avondje... gezelligheid met zijn tweeën (of meer).

Drie knallers, nummers 1, 3 en 6. Verder is het ietsjes minder. Prima plaat, maar mist overall inderdaad een beetje power (met die drie uitzonderingen dan).

Leuk album vol met "covers" van klassieke stukken. Toegegeven, de één is wat beter dan de ander (One More Night with You is érg goed), maar het idee is leuk, de titels zijn leuk en het heeft verder ook geen enkele pretentie. Daarom wat mij betreft zeker 3,5* waard.

Ik kende The Charlatans nog niet, dus dit was mijn eerste kennismaking. Mijn voornaamste indruk is dat het een hele brave plaat is. Zelfs vergeleken met andere bands in het genre zoals The Maccabees of Oasis is het eigenlijk gewoon erg gelikt en beschaafd. De enige reden dat ik niet direct afgehaakt ben, is dat de band eigenlijk best goede songs schrijft. Vooral op de eerste helft, waar juist de wat langzamere nummers staan, blijven de songs hangen, ook al is de zang niet zo heel karakteristiek en de instrumentatie geheel niet. Op de tweede helft staan minder memorabele songs, en op dat punt haak ik dan ook alsnog af. Modern Nature heeft wat leuke momenten, maar daar blijft het bij. Een 3,5*, maar opnieuw opzetten zal ik hem niet.

Geen typische Chemical Brothers is het, daar kan ik het over eens zijn. Maar toch haalt hij mijn top 10 van dit jaar (voorlopige positie: 9), ik was er bij de eerste luisterbeurt al van onder de indruk, en dit ben ik een dik half jaar later nog steeds.

Op de koptelefoon vermaak ik me er niet zo mee als op de speakers. Maar zelfs met oordopjes is de energie voelbaar. Niet elk nummer is even sprekend, op Gravity Drops bijvoorbeeld gebeurt er erg weinig. Maar het geheel heeft wel een soort dynamiek waar nummers als deze goed de wat meer interessante nummers aan elkaar borduren. En de hoogtepunten (De eerste drie nummers, The Universe Sent Me, Free Yourself, MAH) zijn wat mij betreft gewoon erg sterk. Het is één grote hommage aan muziek uit het verleden, maar met genoeg eigen inbreng om geen jatwerk te zijn. Deze mannen hebben simpelweg een goed oor voor wat muzikaal werkt en wat niet, en daar is deze plaat een soort masterclass in.

Gek genoeg kan ik de kritiek die mensen hier hebben ook zeker begrijpen. Maar toch raakt No Geography voor mij simpelweg de juiste snaar. Het is zeker geen wereldplaat, en ik ga ook niemand proberen over te halen. Maar hij krijgt wel een stevige plek in mijn verzameling, en zal ook nog vaak gedraaid gaan worden.

Ik blijf toch bij mijn mening. Het muzikale vakmanschap is echt uitstekend, dit is zelfs een van de mooist geproduceerde platen van het jaar. Maar uiteindelijk heb ik niet alleen dynamiek in volume nodig, maar ook in toon en in energie. Deze plaat is somber en ingetogen van begin tot eind, en laat mij eerlijk gezegd iets te weinig ademruimte. Hoger dan een 3,5* kom ik daarom niet uit.

Volledig eens met Oortrommel. Ik vind dit beter dan sommige "klassiekers" uit de jaren negentig. Niet eens om de teksten, die springen er niet in het bijzonder uit, maar the DOC zit hier waarlijk in een flow: de teksten vloeien er uit, en de inderdaad behoorlijk funky productie ondersteunt zijn stem perfect. Het is, net als veel andere hip hop, collagewerk, maar er zit een geweldig "live" gevoel aan. Door het sublieme scratchwerk voelt alles spontaan, alsof het voor je ogen (oren) gebeurt. Dat de plaat niet te lang duurt (voor hip hop is mijn max toch wel echt een uur, sinds cd/digitaal het gangbare medium is wordt dat helaas meestal overschreden) maakt het goed luisterbaar. Al met al zie ik dit een van mijn favorieten worden in de old school hip hop.

Dat niemand op deze site deze geniale band kent... Come, Reap is echt een uiterst lekker psychedelisch spacend rockplaatje met wat NWOBHM invloeden in bijvoorbeeld River of Gold. De speelduur bedraagt maar een krap half uur, maar het materiaal compenseert hier meer dan genoeg voor. Na twee goede songs krijg je het geweldige The Heavens Cry Out for..., gevolgd door een cover die erg lekker gedaan is, en vervolgens krijg je met Voodoo Dust een dik negen minuten lange droomreis voor je kiezen.

Come, Reap wordt een klassieker. Dat voel ik gewoon. The Time Of No Time Evermore wordt dat niet zozeer, dat voel ik ook. Ik bespeur in tracks #8 t/m 10 geen fillers, maar ze zijn niet zo goed als enkele andere tracks op dit album, laat staan als de nummers van Come, Reap. Inkorting had hier echt een betere plaat gemaakt.

Dit album heb ik opgepikt op basis van een review op Zware Metalen, kende de band niet en Jess and the Ancient Ones ook niet, maar The Exploding Eyes Orchestra heeft me positief verrast. Men brengt veel verschillende stijlen samen, waaronder progressieve, psychedelische en stonerrock alsook folk(rock), maar stopt er onafhankelijk van het genre heel veel gevoel in. Een goed voorbeeld zijn de geweldige leadgitaren in Drawing Down the West, maar eigenlijk valt in ieder nummer wel iets aan te wijzen waaruit blijkt TEEO dat specifieke genre tot in de puntjes beheerst. Dat is best een prestatie, en om het dan ook nog tot een klinkend geheel te maken al helemaal. Zeker vier sterren waard.

Dit soort wetenschappelijke manifesten beginnen me zo onderhand ook een beetje te vermoeien. Jongens, jullie zijn een deathmetalband, geen wetenschapperscollectief. Overigens mis ik muzikaal gesproken ook wat. Ik kan er niet helemaal mijn vinger op leggen, maar Autotheism krijgt me maar moeilijk van mijn stoel. Verder dan wat leuke momentjes komt het eigenlijk niet, en verder dan een 3* komt mijn beoordeling dan ook niet.

Prima melodieuze death metal uit Zweden. Straatje waar ook Scar Symmetry, Machinery en Mercenary in wonen, maar dan is dit de boze buurman. Geen cleane vocalen, wel veel epiek. Aanrader voor fans van die bands.

Alleen Monte Veritá blijft echt bij mij hangen, voor de rest ben ik het met IllumSphere eens; weinig onderscheidends, niet bijster origineel of van opvallende klasse. Waarschijnlijk luister ik het ook niet weer, vandaar dat ik qua cijfer ook niet hoger uitkom dan drie sterren.

Wauw, dit is toch wel een partijtje mooi. Eerst 'mwa', dan 'oke', dan 'goed', net zolang tot het je gaat raken. Per luisterbeurt groeit niet alleen het begrip, maar tegelijk ook de waardering, de herkenbaarheid en het inlevingsvermogen. En het groeit net zolang tot het je niet meer loslaat.
Dit is gewoon een volledige avond zonder pauze luisterbaar. De melodieën gaan telkens net heel licht om je verwachtingspatroon heen, wat de eerste luisterbeurten wel een lichte deceptie is, maar er wel voor zorgt dat je hem telkens weer wilt opzetten. Ik hoop op een vervolg.

Toch wat minder dan de vorige twee. De hip hop is wat naar voren getreden, net als de soul, terwijl andere invloeden juist minder aanwezig zijn. Die twee genres waren altijd degene waar The Internet minder sterk in was, dus dat wordt hier goed duidelijk. Resultaat is een plaat met weinig experiment, maar eigenlijk ook gewoon weinig goede songs.

Begint vrij leuk, maar wordt erg snel saai. Zoals wel meer van die Fixt- en Danse Macabre-releases.

Fijn dat er in een tijd dat de popmuziek qua emotie geen bal meer voorstelt, R&B hoogtij viert, de Hip Hop eigenlijk ook al over zijn hoogtepunt heen is en de rock scene overbevolkt word door Tokio Hotel emo's, er ook nog gewoon epische Death metal is, waar geen greintje emotie bij te pas komt, maar die barst van de fascinerende composities en retestrakke blastpartijen.

The Monolith Deathcult kan zich absoluut meten met de huidige Nederlandse death metal top, en verheft zich met Trivmvirate misschien wel tot de #1. De band heeft gekozen voor een producer die voorheen niet bekend was met het fenomeen "metal", en dat heeft voor een verrassend fris resultaat gezorgd! De industriële, atmosferische death metal komt zeer goed tot zijn recht in nummers die fabuleus goed zijn opgebouwd. Op MMFD na, klokken alle nummers op z'n minst 5 minuten, en het afsluitende Den Ensomme Nordens Dronnig zelfs 14 minuten! De verveling slaat geen moment toe, doordat er afwisseling troef is, en je na de rustige passages vanzelf weer wakker word geschud door het meesterlijke stemgeluid van de (eh...) zanger.

Gorefest heeft eindelijk een fatsoenlijke concurrent, die met Trivmvirate zich absoluut op internationaal niveau begeeft. De cover geeft overigens perfect de sfeer van de muziek weer. Tegelijk terugslaand op het verleden, gezichtsloos en meedogenloos.

Deze plaat ligt me toch niet helemaal lekker. Het riffwerk, soleerwerk en ook de drumpartijen zijn virtuoos en strak ingespeeld. De songs en ook plaat in het algemeen kennen veel dynamiek en tempowisselingen, waardoor de plaat goed ademt. Maar toch vind ik de stijlen gek bij elkaar, er zitten breakdowns in die echt heel erg op metalcore geënt zijn, en ook sommige riffs passen in dat plaatje, maar sommige breaks en hooks lijken echt heel erg op Slipknot. En dan wanneer je het niet verwacht lijkt het inderdaad opeens alsof je naar Judas Priest zit te luisteren. Al deze associaties brengen mij een beetje in de war. Maar waar ik het meest mee zit: de vocalen klinken mij gewoon gek in de oren, ik vind ze maar matig passen bij het genre dat gespeeld wordt (als het al 1 genre is), en ik vind de cleane stukken ook niet mooi. Al met al zeker geen gemiddeld metalalbum, maar het moet nog iets meer uitkristalliseren om voor mij interessant te zijn.

2012 is een goed muziekjaar. Ook The Pirate Ship Quintet mag zich in het rijtje scharen van bands die ik al bij de eerste beoordeling vier sterren toeken. Een bijzonder sterke plaat, waarop we een sterke subtopper en potentiële vervanger van Fall of Efrafa (die leegte moet immers opgevuld!) horen.

In de aanloop naar de jaarlijstjestijd heb ik nog maar eens The Day is My Enemy opgepakt. Conclusie: leuke agressieve feestplaat, met een paar nummers die ook bij nadere beluistering goed blijven (bijvoorbeeld Wild Frontier), maar zeker geen topper en ook zeker geen jaarlijstmateriaal.

Toffe instrumentale surf cd. Op Beyond the Surf, een matig nummer en Old Shep, een niet passend nummer, na, enkel zomerse old school surf. Heerlijk inhoudsloos.

Hiermee heeft The Vision Bleak zichzelf uitgeroepen tot de meest sfeervolle metalband tot heden. Geweldige melodieën, goede afwisseling, en een heerlijke groove.

4* voor de gastartiesten.
3* voor The Weeknd
1* voor de producer die dacht dat al die autotune een goed idee was (en het album 68 minuten liet duren).

De paar leuke nummers die erop staan zijn degelijke herinterpretaties van Michael Jackson-werk.

Leuke soundtrack met veel onbekende, en een aantal bekende maar wel erg goede nummers. Toch is de variatie tussen genres iets te groot om er een goed luisterbaar geheel van te maken. Vandaar niet hoger dan een 3,5*.