Nils Frahm had in maart al een bijzonder geslaagde samenwerking met Ólafur Arnalds uitgebracht, maar een maand later kwam daar ook nog eens deze samenwerking met Frank Schültge oftewel F.S. Blumm bovenop. Deze muzikant heeft ook een klassieke achtergrond, maar is meer van het experiment en dat hoor je terug. Er wordt wat meer aan snaren geplukt, de composities zijn iets minder "sereen" en ook minder lineair. Persoonlijk hou ik hier niet zo van als van wat op Trance Frendz te horen valt, maar het is wel gewoon van het niveau dat we van Frahm gewend zijn. Voor liefhebbers van zijn wat meer experimentele kant is dit dus zeker een aanrader.

Eerste helft van dit album is best leuk. Soul met wat elektronica en een klein beetje jazz. De nummers zitten ook leuk in elkaar.
Sterker nog, ze zijn beter dan Fatima zingt. Tijdens de interludes hoor je enkel haar zang, en daar voelt dat toch wat karig. Ook in afsluiter Gave Me My Name komt ze als zangeres maar matig uit de verf.
Al met al dus wel een leuk album, maar wel een met verbeterpunten.

Dit album is vooral interessant in het kader van het krijgen van een beeld van de ontwikkeling van Fear Factory. Als deathmetalalbum is het oké. Ik ben nooit echt fan geweest van de songwriting van Fear Factory, dus heel ver kom ik hier niet mee. Het zijn vooral de hooks en de genre-kruisingen die Fear Factory voor mij leuk maken, en die ontbreken hier.

Sterke cd die laat zien dat Duitsland met die hele golf nieuwe bands ook nog wat anders heeft dan metalcore, als bij het luisteren van zo'n cd de namen The Arcane Order, Hatesphere en Lamb of God in je hoofd opkomen is dat toch niet slecht.
De eerste twee nummers zijn al meteen raak en de rest van het album doet daar niet voor onder, ook een beetje een progressieve touch met het titelnummer 'Vulcanus'. superdepuper xp

Inderdaad een fraai album. Moet wel zeggen dat zijn geluid vrij eenzijdig is, en zich vooral voor erg specifieke situaties leent (studeren, reizen, in slaap vallen). Prettig, maar een beetje een "one trick pony". Veel hoger dan een 3,5* kom ik daarom niet.

Goede plaat van Femi Kuti, de zevende langspeler als ik het goed tel. De tekstuele boodschap wordt wel vaak en op niet heel originele wijze gebracht, maar goed, hij is dan ook zeer relevant, zeker voor de situatie waar Femi Kuti met name over zingt, die in Afrika en het Midden-Oosten. Zeker geen kritiek wat dat betreft, en ook muzikaal niet. Hier staan ook weer zeer catchy nummers op, zoals de eerste twee. En dan dat laatste nummer(tje), waarin er plotseling keihard op los gesoleerd wordt. Meer dan prima!

Ok ambient. Wel wat sfeer, maar weinig spanning en diepgang. Niet verkeerd, maar niet één om vaak te luisteren.

Italië is een land waar een hoop muzikale rotzooi vandaan komt vandaag de dag. Toen ik de naam van het land op de promosheet van Aion zag staan ontschoot de moed mij dan ook al. Toen een paar regeltjes verder de naam Tue Madsen opdook, werd ik echter gerustgesteld.
Die naam staat in ieder geval al garant voor een goede sound, wat een luisterbeurt vaak stukken beter verdraagbaar maakt.

De muziek van Figure of Six zit over het algemeen prima in elkaar, en Aion klinkt als een prima hedendaagse metalplaat. De bands aan wie producer Tue Madsen zijn diensten heeft verleend (Dark Tranquillity, Mnemic) zijn dan ook prima referentiemateriaal. Voeg hier nog een Mercenary en Scar Symmetry aan toe en je hebt een prima idee van het geluid van deze cd.
Of de nummers de tand des tijds zullen doorstaan, betwijfel ik. Hoewel de band goede songs weet te schrijven (voor de verandering), is de structuur toch wat simpel, weinig verrassend en is er in geen van de negen tracks enig greintje emotie te bespeuren.
Voor een relatief onbekende naam uit Italië is Aion in ieder geval een leuke verrassing, en een leuke schijf om zo nu en dan (niet te vaak) eens een luisterbeurt te geven. Liefhebbers van bovengenoemde bands doen er sowieso goed aan, even een nummertje op de MySpace te checken.

Een prima Finntroll, maar ik zie dit nog geen klassieker worden... Ik mis vooralsnog de échte knallers. Er wordt gelukkig wel een klein beetje meer variatie tegenaan gegooid dan op de platen voor Nattfödd/Ur Jordens Djup. Ik twijfel nog tussen een 3* en een 3,5*.

Prima bluesrockcd. Jammer genoeg ben ik geen bluesman; niet aan mij besteed.

Sfeervol, mooie klank, leuke ideeën, maar het lijkt soms toch net even iets teveel op elkaar. Luister maar naar Requiem for... en dan naar On the Back of a... . Door nummers als Paddy's Lament en Float word dit echter goed gemaakt en komt er toch nog een ruime voldoende uit. Zal hem echter niet heel vaak meer opzetten denk ik.

Heb nu maar eens de remaster gedownload. Is nog iets beter te pruimen. Snap wel waarom dit een klassieker genoemd wordt, het heeft hét gewoon, alles wat een klassiek/thrash metalalbum moet hebben, inclusief (en met de nadruk op) openende genreklassieker. Hammerhead!

Nou, ik heb hem nog een paar keer beluisterd, maar ik ben hem niet beter gaan vinden. Ik weet niet wat er met Four Tet is gebeurd, maar wat mij betreft is het sinds There Is Love In You (4,5*) rap bergafwaarts gegaan met hem. Op Pink stonden nog wat leuke nummers tussen de saaie (3,5*), maar op Beautiful Rewind werden de goede momenten beperkt tot wat fragmenten hier en daar (3*), en op Morning / Evening hoor ik echt amper goeds meer. Het klinkt mij echt amateuristisch in de oren, en dat de man zo hoog is geëindigd in de Resident Advisor-lijst van dit jaar heeft hoop ik met zijn live-performances te maken want ik vind hier niet veel knaps aan. Evening is acceptabel (maar saai), Morning kan ik geheel niet aanhoren.

Parallel voelt voor mij een beetje als de cd's die je soms in de museumwinkels van natuurmusea kon kopen. Zo'n houten rek met een koptelefoon eraan zodat je kon uitzoeken welke natuursfeer je mee naar huis wilde nemen. Eigenlijk geen idee of die er nog staan.

Geen slecht woord over die cd's trouwens, ze hadden een doel en ze deden dat vaak goed. Ik heb er ooit een meegenomen met Tibetaanse ambient. Je kon het opzetten en je waande je zo in de Himalaya. Op eenzelfde manier is Parallel goed te gebruiken voor bepaalde doeleinden. Voor mij klinkt hij geschikt om bij in slaap te vallen. Erg vredig en kalm.

Je hoort wel dat Four Tet een zeer getalenteerde producer is, zeker in een track als de eerste. Maar hij is beduidend volledig zijn eigen ding aan het doen, en dat ligt heel ver weg van de experimentele en spannende muziek waar zijn vroegere albums om bekend stonden. Goed voor hem, jammer voor mij. Maar ik kan er niet minder dan een 3,5* voor geven, het is toch zeer degelijk.

Sinds There Is Love In You (een briljante plaat, maar erg binnen de lijnen) waardeer ik Four Tet om zijn complete eigenzinnigheid. Ook al heeft hij sindsdien nooit meer een echt goed album gemaakt (Morning / Evening vond ik zelfs ronduit slecht), ze hebben allemaal een eigen karakter en staan compleet los van enige trend of hype.

Over Sixteen Oceans: dit is een album vol Jean-Michel Jarre, Steve Roach en Ray Lynch. En Tangerine Dream, Global Communication en The Orb zijn ook nooit ver weg. Het is denk ik niet helemaal toeval dat de muziek waarnaar dit album lijkt te verwijzen minimaal 35 jaar oud is, Sixteen Oceans lijkt gewoon op een eerbetoon. Ik vind het een erg fijne sfeer hebben, maar origineel is het al 35 jaar niet meer en het blijft zeer consequent op de achtergrond hangen. Desondanks is het wel mijn favoriete Four Tet-release sinds Pink (2012).

Cd1 van dit album is echt een geweldige mix, deze bevat bijna alleen maar uitblinkers en is prima gemixt. Cd2 is dit ook, maar bevat simpelweg wat minder echte hits. Het genre is op zichzelf niet al te interessant, dus de tracks moeten echt goed zijn, en cd1 slaagt daar dus het beste in. De sfeer is zomers, het niveau is constant hoog en Freemasons spelen perfect met de dynamiek, het op- en afbouwen en de energie van dit genre.

Afwisselend, spannend, eigenzinnig maar bovenal bruut album dat meerdere extreme soorten metal combineert. Tegen het eind aan zakt het een beetje in, maar in het laatste nummer (The Pile of Flesh You Carry dan) leeft het gelukkig weer op.